• U N T I L      D A W N

    •••

    "A tiny butterfly flapping its wings today may lead to
    a devastating hurricane weeks from now."



    5 oktober 2015. Het leek een normale avond te worden voor de vriendengroep. Zoals ze elk jaar een aantal keer deden, gingen ze naar een vakantiehuis van iemand uit de groep. Buiten het ouderlijk zicht deden ze hier van alles, natuurlijk met de nodige hoeveelheid alcohol erbij. Uiteindelijk kwam iemand op het idee om voor hun nieuwste lid, Jack, een dare te verzinnen. Dares zijn gebruikelijk in de groep, van onschuldige voorstellen als “probeer de nieuwe chips smaak” tot “ren naakt een rondje rond het huis”. Jack kreeg de uitdaging om in te breken bij de boerderij van Joseph Anderson, een man die erom bekend stond om gewelddadig te reageren wanneer iemand zonder toestemming zijn land betrad. En niet alleen dat, Jack moest het ook verkleed als een clown doen. Zo gezegd, zo gedaan. De groep maakte zich klaar en ging op weg naar de boerderij, die grensde aan de rand van het bos. Eenmaal bij het bos wachtten de vrienden op een afstandje, terwijl Jack het terrein betrad. Al snel klonk er geschreeuw uit het huis, waardoor de vriendengroep dacht dat Jack's dare gelukt was. Die gedachte sloeg snel om in twijfel toen het geschreeuw bleef aanhouden. Uiteindelijk gingen ze zelf ook richting de boerderij. Ze raakten nog ongeruster toen daar niemand was. Jack niet. De eigenaar niet. De hele plaats bleek verlaten te zijn. De vrienden zochten twee dagen lang naar hem, en schakelden uiteindelijk ook de politie in, maar tot vandaag de dag is er nog steeds geen spoor van beide mannen gevonden.

    Één jaar later: 31 oktober 2016. Halloween. De vriendengroep maakt zich opnieuw klaar om naar het vakantiehuis te gaan, waar ze niet meer geweest zijn sinds Jack’s verdwijning. Al snel blijkt dat ze niet zo alleen zijn als ze denken. Een killer in een clownsmasker sluipt in de bossen rond het huis en dat is pas het begin van de ellende...


    “We were just playing a joke. It was supposed to be funny.”


    • Omgeving

          De plaats
    Montana, USA. Vlakbij Flathead National Forest. Het huis staat op de voet van een berg en er is enkel één kleine weg die ernaartoe leid. Links, voor en achter het huis is er bos en enkele meters naar rechts is er een groot meer waar men kan vissen en kanovaren (als je zelf een kano hebt). Het dichtstbijzijnde dorp is kilometers ver en het dichtstbijzijnde huis is de nu leegstaande boerderij van Joseph Anderson aan de andere kant van het meer.
    Er wordt afgeraden te diep het bos in te gaan aangezien hier grizzlyberen, lynxen en ook de grijze wolf huizen, al is dit voornamelijk dieper in Flathead National Forest.

          Het huis
    Based on this house.
    Het huis behoort toe aan de oom van Lola (zij is dan ook de host) en het is opgedeeld in twee delen: een hoofdgebouw en een gasthuis. Deze worden verbonden door een overdekte brug/gang. Vooraan heeft het hoofdgebouw een terras en een klein prieeltje. Ook het gasthuis heeft een klein terrasje.
    Het huis heeft één garage onder het hoofdgebouw. De poorten onder het gasthuis dienen als 'buitenversiering' en werken dus niet. In plaats van de garage bevind er zich daar een indoor zwembad met verlichting en een bar.
    Het huis heeft acht slaapkamers (drie master bedrooms, twee met een dubbelbed en twee met twin bedrooms). Één master bedroom bevind zich op de eerste verdieping van het hoofdgebouw, een andere op de eerste verdieping van het gasthuis en een derde op de tweede verdieping van het gasthuis. Één slaapkamer met dubbelbed bevind zich op de tweede verdieping van het hoofdgebouw en de twee twin bedrooms bevinden zich aan de andere kant van de tweede verdieping (waar nu exercise en office staat op het plan). Het tweede dubbelbed staat op het gelijkvloers. Naast die slaapkamer is er een cinemaroom, een kleine gameroom en een fitnessruimte/storage room.
    Daarnaast is er natuurlijk ook een grote eetkamer, een grote zitkamer, een keuken, etc. Er zijn vijf badkamers: een grote masterbadkamer op de eerste verdieping van het hoofdgebouw, twee badkamers op de tweede verdieping van het hoofdgebouw en elk een badkamer op de verdiepingen van het gasthuis.
    Denk voor het interieur zoals hier, enkel alles veel groter natuurlijk. Allemaal heel erg lodge-y en ouderwets, maar modern tegelijkertijd.

    — Master bedroom 1 (hoofdgebouw, eerste verdieping):
    — Master bedroom 2 (gasthuis, eerste verdieping):
    — Master bedroom 3 (gasthuis, tweede verdieping):
    — Slaapkamer met dubbelbed 1 (hoofdgebouw, tweede verdieping):
    — Slaapkamer met dubbelbed 2 (hoofdgebouw, gelijkvloers):
    — Twin bedroom 1 (hoofdgebouw, tweede verdieping, links):
    — Twin bedroom 2 (hoofdgebouw, tweede verdieping, rechts):


    • Rollen
    Jongens
    JC_ — Daniel Cayden Lawley — 20 — The Hothead — Diego Barrueco — Pagina 3
    Sigil — Connor Levi Wyatt — 22 — The Party Animal — Jack Falahee — Pagina 4
    Maslany — Brontes King Sawyer — 21 — The Parent — Tyler Posey — Pagina 4
    Cotrona — Elijah Jamal Lockwood — 23 — The Leader — Toni Mahfud — Pagina 3

    Meisjes
    Zusak — Charlotte Dakota Niven — 20 — The Sweetheart — Carmella Rose — Pagina 2
    Douceur — Abigail Ruby Johnson — 20 — The Responsible One — Bridget Satterlee — Pagina 3
    HeyitsGraham — Layla Victoria Wilson — 19 — The Slut — Claire Julien — Pagina 3
    Miall — Robin Bree Moore — 20 — The Bitch — Sophie Turner — Pagina 4
    Canagan — Jazmín Valeria Fuensanta — 22 — The Rebel — Diana Melison — Pagina 4



    • Regels
    — De huisregels gelden altijd.
    — Minimaal 200 woorden per post.
    — Perfecte personages bestaan niet. Iedereen heeft flaws. Lees de andere rollen ook eerst, zodat we geen drie stoere, dominante jongens hebben en één nerdje, om even een voorbeeld te geven.
    — Enkel Cheryl, Zusak, en ik, Byers, maken nieuwe topics aan. Vragen kunnen ook aan ons gesteld worden.
    — Deze RPG is horror-themed, dus als je daar gevoelig aan bent is deze RPG misschien niks voor jou. Als bijgevolg is de RPG dan ook 16+.
    — Naamsveranderingen en afwezigheden doorgeven, alsjeblieft.
    — Er staat geen deadline op het afwerken van rollen, maar het spreekt voor zich dat je geen maand moet wachten tot je rol af is. We hopen dat alle rollen klaar zijn op het moment dat we het speeltopic openen.
    — De killer wordt enkel bestuurd wanneer wij dat willen en andere griezelige dingen gebeuren ook met onze toestemming zodat er niet te veel tezelfdertijd gebeurt. Voorstellen mogen altijd gedaan worden.


    Begin
    Het is 31 oktober 2016. De meeste van de groep zullen al bij het huis zijn of net aankomen. Gezien niet iedereen nog in hun hometown woont, reist niet iedereen samen. Ze maken zich klaar voor een leuk weekend, van geen kwaad bewust. Momenteel regent het lichtelijk en is het 8 graden, maar dat mag de pret niet bederven.
    P.S. vergeet de halloween kostuums niet

    Current time 08.25 PM
    11 hours and 59 minutes until dawn



    Rollentopic
    Based on Until Dawn doh.
    ©Supermassive Games, Sony Computer Entertainment, Zusak & Byers.

    [ bericht aangepast door Morrigann op 5 dec 2016 - 20:06 ]


    To the stars who listen — and the dreams that are answered

    Brontes King Sawyer
    23 • The Parent • in de keuken met Lola
    "I'm friends with the monster that's under my bed, get along with the voices inside of my head."


    Het meisje poetst de frosting van een van de cupcakes van mijn gezicht, en dat geeft me de tijd om haar eens goed te bestuderen. Zo in het echt is haar gezicht toch wat duidelijker dan via een computerscherm. Ze ziet er blij uit, en dat doet me goed. Ik heb haar gemist, besef ik keer op keer.
    Heel even was ik bang, en ik denk dat Lola die angst stiekem ook had, dat het geflikflooi onze vriendschap zou verpesten, maar gek genoeg is die alleen maar sterker geworden. We hebben nu niets meer te verbergen, we hebben toch alles al gezien van elkaar. Het maakt ons alleen maar comfortabeler.
    "Ga je zo mee zwemmen?" vraagt ze dan, opgewekt. "Je hebt niet het excuus dat het te koud is, want zoals je weet is het zwembad binnen en verwarmd."
    Dramatisch slaak ik een zucht, "Vooruit dan maar. Maar alleen omdat jij het bent."
    Sluw gris ik de cupcake, die nu een boel frosting mist, uit haar hand en neem ik een hap. "Dusseh," mompel ik vervolgens, met mijn mond nog vol. Ik mag dan de vader van de groep zijn en iedereen op willen voeden, maar ik hoef mezelf niet op te voeden, "hoe is het met jou en Eli? Is hij een beetje lief voor je? Want anders weet je het he," ik slik de, ondertussen mushy, cupcake door en veeg mijn mond af met de rug van mijn hand. "dan maak ik hem eigenhandig een kopje kleiner."
    Ik trek het meisje even tegen me aan, en druk een kus op haar voorhoofd. "Heb je gemist, kleintje."


    I had a few, got drunk on you and now I'm wasted

    Alexis 'Bailey' Wallace
    The Joke/Pranker • Ready to partehhh • @ On the way to Looolsss with Connor•

    'I wanna be the one you call, every day and night
    Are you gonna be the one who's always gonna treat me right'



    I fucking love hate you.



    Voor ik het wist, snoof ik alweer zijn vertrouwde geur op. Mijn armen lagen stevig rond zijn nek; alsof dit zou zorgen dat hij weer terug bij mij kwam. Voor altijd.
    Ik voelde zijn armen rond mijn benen, waarbij de jongen met me verder liep alsof ik niks woog. Niet dat ik kon klagen. Ik was behoorlijk recessief naar zowel mannen en vrouwen. Iets wat waarschijnlijk de reden was waardoor meisjes me vaker voorbij liepen voor een dominantere man zoals Connor, dan mij een keer te proberen. Ik had weliswaar een relatie met Scarlett gehad, maar de gevoelens die ik voor haar koesterde kwamen niet in de buurt bij Connor.
    ‘Ook goedemiddag Bailey.’ Antwoorde de jongen alsof de ruzies van afgelopen tijd nooit gebeurt waren. Een glimlach speelde rond zijn lippen, die omringt was door zijn klein stoppelig baardje. Hij had geen flauw idee wat hij met me deed. Damn.
    ‘Blij te horen dat je zo enthousiast bent om me weer te zien.’ Abrupt schudden ik mijn hoofd bij zijn bewering; hoewel ik algauw stopte toen de jongen nog een stuk de berg op liep, waardoor mijn lippen en neus wat tegen zijn hoofd botste.
    ‘..Hoewel ik ook kan zeggen dat ik blij ben je weer te zien, want ondanks alles, heb ik je toch gemist. Maar het regent en ondanks de berg die ik beklommen heb, heb ik het fris en ik heb honger. Dus vind je het erg om mee naar binnen te gaan?’ vroeg de jongen optimistisch. Ik schudden dan ook direct mijn hoofd, meteen beseffend dat hij dit niet kon zien.
    ‘Ik heb jou niet gemist.’ Ontkende ik dan ook, hoewel dat afgezwakt werd door het feit dat ik nog steeds aan hem vastklampte als een kleine koala beer bij zijn moeder.
    ‘Ik mis geen sloppy seconds, die mij dumpen voor mijn beste vriendin. I don’t love stupid manho's like you. At all.’ Mijn wenkbrauwen trokken zich samen in een boze frons, terwijl ik lichte woedde weer naar boven voelde kolken. Iets wat alleen maar gebeurde als híj in de buurt was en vooral als dat samen met Jasmín was. Zij kon het niet weten; maar hij was een eersteklas achterbakse klootzak die een lantaarnpaal in zijn reet verdiende.
    Ik trok mijn armen van zijn nek af, maar net wanneer ik van hem af wilde springen om hem een harde schop tussen zijn benen te verkopen, bleven mijn voeten haken in zijn armen. Met een harde klap kwam mijn bovenlichaam en hoofd op de grond terecht, terwijl mijn voeten nog nutteloos in zijn armen lagen en ik snel mijn handen voor mijn gezicht verstopte. ‘auww.’


    When I taste Tequila, Baby, I still see ya

    ——————————————————————————

    ——————————————————————————

    Jazmín Valeria Fuensanta

    ”Put me second and I'll make you nonexistent

    • Twenty-two• The Bitchy Rebel • Time to have fun! • Outfit •

    Een rilling kroop over mijn rug heen zodra ik het grote huis, dat ver aan de voet van een grote berg stond, bereikt had. Vertwijfeld staarde ik voor enkele tellen omhoog en negeerde de koele wind die langs mijn gezicht strookte — alsof het weer besloten had me expres te laten herinneren aan de slechte dingen die er eens gebeurd waren. Bedenkelijk nam ik een laatste hijs van mijn sigaret en blies de rook in kleine kringen uit terwijl ik de peuk weg schoot tussen mijn duim en wijsvinger. Het zacht gemiezer van de regen daalde neer op mijn leren jack, evenals dat mijn pet er ook aan mocht geloven. Tijd om naar binnen te gaan, besloot ik waarna ik de laatste meters naar het huis aflegde en de voordeur zonder aarzeling openduwde zodat ik naar binnen kon stappen.
          ”Joehoee, iemand thuis?”
    Mijn stem galmde zacht door de hal heen terwijl ik nieuwsgierig rond blikte om te zien of er iemand was die me gehoord kon hebben. Er kwam echter geen reactie, waardoor ik de voordeur tactvol achter me dicht liet vallen en de grote tas aan mijn schouder een keer goed schikte. Ik was dolenthousiast geweest toen we met de hele vriendengroep besloten dit tripje te gaan doen en ik had er dan ook met alle plezier naar uitgekeken ieder van hen weer te zien; of dat bij de een wellicht wat minder was dan bij de ander maakte me voor nu even niks uit. Met een zweem van een glimlach gleden mijn poelen door de hal heen waar duidelijk te zien was dat iemand zich met volle overgave gestort had op de versieringen die er hingen. Het zoemen van mijn telefoon doorbrak echter de stilte, waarop ik het ding uit mijn kontzak viste en het berichtje opende die ik binnen had gekregen.
          Ditmaal verbreedde mijn glimlach zich iets meer zodra ik las dat Connor me iets gestuurd had en terwijl mijn vingers als een razende over het scherm heen gleden zond ik hem een vlug berichtje terug alvorens ik door mijn telefoon heen scrolde om te zien of ik verder nog wat gemist had.

    To: My love.
    Ik ben er net. Hurry up, I’ll be waiting for you. Xxx


    Zodra ik klaar was op mijn telefoon propte ik het ding terug in mijn kontzak en besloot eens opzoek te gaan naar leven in dit grote huis.

    [ bericht aangepast door Feichin op 22 okt 2016 - 0:13 ]


    "Though I may kneel before you, I will never be below you.."

    Elijah Jamal Lockwood
    23 || The Leader || In the kitchen with Lola and Brontes || Outfit





    Ik was hier al langere tijd met Lola. Wat ook wel nodig bleek te zijn, anders was ze zeker gaan stressen. Uit ervaring kon ik dan vertellen dat het niet goed ging. Toch moest ik toegeven dat het allemaal veel werk was, al maakte ze het een stuk beter. Maar ik was blij toen ik even plaats kon nemen op de bank. Met een lichte grijns keek ik dan ook toe hoe Lola de laatste dingen klaar zette en keek pas op toen ik Brontes' stem hoorde. Een lichte zucht rolt over mijn lippen, moeite om op te staan doe ik ook nog niet. In tegenstelling tot Lola, die al snel naar hem toe rent.
    Nog even blijf ik liggen en kijk naar het vuur van de open haard. Tot ik opeens het zachte geluid van mijn mobiel hoor die ik er ook al snel bij pak. Ik lees Connors berichtje en besluit maar meteen te reageren.
    To: Connor
    Allang al. Genoeg cupcakes voor weken, hoewel.. Met jou.. Twee dagen. Zal het meteen doen (;

    Ik sta langzaam op en loop dan ook naar de keuken. "Dusseh, hoe is het met jou en Eli? Is hij een beetje lief voor je? Want anders weet je het he, dan maak ik hem eigenhandig een kopje kleiner." hoor ik Brontes zeggen net voor ik de keuken inloop. 'Dat zou ik wel eens willen zien...' zeg ik nonchalant en loop naar de koelkast. 'Maar geen zorgen.. All good, of niet babe?' zeg ik en draai ietwat om om Lola met een kleine grijns aan te kijken. Ik geef haar een snelle knipoog en vis een blikje bier uit de koelkast. 'Jullie ook wat?' sprak ik vervolgens luchtig.


    A woman without a man is like a fish without a bicycle

    Connor Levi Wyatt

    •22•The PartyAnimal• In the Front yard of the cabin• with Bailey•

    I Never Meant To Cause You Any Sorrow, Never Meant To Cause You Any Pain

    Ik voelde dat Bailey snel zijn hoofd schudde. "heb jou niet gemist. Ik mis geen sloppy seconds, die mij dumpen voor mijn beste vriendin. I don’t love stupid manho's like you. At all" Zo herkende ik Bailey weer, en het irriteerde me ook weer net zo erg. Ik voelde hoe hij me los laat. En ik schrik als ik hem auw hoorde zeggen. Automatisch laat ik zijn benen om en draai me geschrokken om. "Jezus" Sis ik geschrokken, de schrik is goed aan me te zien. "Gaat het? Waarom laat je dan ook los? waarom zeg je dan niet dat je van me af wilde gaan! Dan had ik je losgelaten!" Ik zucht even. "Nu je daar toch zit" Ik loop op hem heen en ga op zijn buik zitten en draai me naar hem toe.

    "Je gaat nu goed naar me luisteren" zeg ik. "manho?" Ik lach even vreugdeloos. "Dat is een beetje overdreven denk je niet?" Ik kijk Bailey even spottend aan. "Ik heb je niet gedumpt voor je beste vriendin.. Het duurde maanden voor Jaz en ik begonnen te daten, laat staan wat voor elkaar begonnen te voelen." zeg ik. "Dat is punt een. Dan nu punt twee voor als je het nog niet begrepen had. Ik heb het niet uit gemaakt omdat ik niks voor je voelde, Je betekende veel voor me en nog steeds máár" dat laatste zeg ik duidelijk zodat hij me niet kan onderbreken. "Ik heb een serieus leven, ik heb een serieuze studie. Ik kon het niet handelen om dat onserieuze gedoe van jou de hele tijd om me heen te hebben. Het gene waar ik het meeste van hou in jou, is hetgene wat het me het meeste irriteert. Soms, vooral als je veel bij me in de buurt ben. Ik heb het uit gemaakt omdat ik geen hekel aan jou wilde krijgen. Je bent leuk, ik kon leuk met je lachen. Ik wilde geen hekel aan je krijgen! Snap je het nu?"


    Met dat sta ik op, vis mijn pakje marlboro uit mijn broekzak en steek er eentje op. Ik voel mijn telefoon tweemaal trillen. Een van Jazmin en een van Elijah

    To: Jaz<3
    I'm outside, be right in babe.xx

    To: Eli
    Twee dagen? Challenge accepted! Be right in


    Ik blaas mijn heis van daarnet uit en kijk Bailey even fronsend aan. "Komop sta op" zeg ik zacht. Ik steek mijn hand uit om hem overeind te helpen nadat ik mijn sigaret, die ik veels te snel heb opgerookt weg schiet. "Het is koud, helemaal daar nat op de grond, Komop je moet naar binnen om op te warmen"


    [ bericht aangepast door Sigil op 21 okt 2016 - 21:59 ]


    [i]Help always come when people fight for right - Tonto [/i]

    Scarlett       Elle       Berkeley
    The Princess • In front of the house • Alone

          Carly wierp een mistroostige blik uit het bijrijdersraam, spelend met het pluizige hoesje van haar telefoon in dat proces. Darius was zo vriendelijk geweest haar een lift aan te bieden, en haar ouders hadden er op gestaan dat hij haar eigenhandig afleverde. Met gemixte gevoelens zag de jongedame het uitstapje tegemoet. Enerzijds kon ze niet wachten om verlost te zijn van haar veel te overheersende broer — anderzijds kreeg ze kippenvel bij de gedachte aan Jack.
          ‘Dit ziet er legit creepy uit,’ verstoord keek Scarlett opzij, waar Darius minachtend tussen zijn tanden floot. Ze had achterwege gelaten dat hij met zijn BMW enkel tot zekere hoogte zou komen. De rest zou ze moeten lopen.
          ‘Stop hier maar.’ Haar oudere broer keek haar vanuit zijn ooghoeken aan alsof ze gek was geworden. Hij minderde echter vaart aangezien het duidelijk werd dat het pad langzaam versmalde. God behoedde dat zijn geliefde auto zou vastlopen in the middle of nowhere.
          ‘Ik weet dat je ratvriendjes je gerust naar dat huis laten paraderen, maar ik ga mam en pap niet uitleggen dat ik je achterliet tussen boom nummer 8 en 10.’ Ze staarde hem aan, het voelde alsof ze in de ogen van haar moeder keek waardoor ze zich moest vermannen niet toe te geven aan zijn dwingende blik, maar uiteindelijk toch de riem los klikte en de deur opengooide.
          ‘Je hoeft ze helemaal niets uit te leggen. Gabriel brengt me terug naar de campus, ik SMS je wel.’ Like hell dat ze dat zou doen. Hij was zich nog aan het verdedigen toen ze haar beautycase en weekendtas uit de kofferbak zeulde. Het ding was zo zwaar dat ze bijna achterover viel — maar dankzij haar Pilates lessen hield ze zich staande.
          Darius was nog verhit aan het toeteren toen ze het pad insloeg en het kostte haar moeite haar middelvinger niet naar hem op te steken. Ze had een hekel aan de care—act die hij opvoerde. Alsof hij echt iets om haar gaf. Met grote stappen probeerde ze zich op te maken voor een weekend dat haar zou helpen ontsnappen aan alle stress en deadlines van de afgelopen tijd. Het meest van al verlangde ze echter naar Gabriel. En de anderen die ze stiekem toch meer gemist had dan ze zou toegeven. Haar minions at college tipten gewoonweg niet aan de familie die ze al had opgebouwd.
          Struggelend op haar casual hoge laarzen, bepakt met haar weekenduitrusting, kwam ze uiteindelijk tot stilstand voor het huis. Enigszins bevochtigd door de regen, aangezien ze niet nog meer tijd had willen verspillen aan het pakken van een paraplu. Het was bijna alsof ze wachtte op dat laatste duwtje om over de drempel te stappen.


    Sweets —
    you couldn't ignore me if you tried


    Semper ad meliora

    Abigail Ruby Johnson

    Let me help you. It's my favourite thing to do.

    The responsible one | On her way to the cabin
    Een zucht verliet mijn mond toen ik halverwege de berg was. Ik had totaal geen zin meer om verder te lopen, maar het idee dat het in het huis warmer en, vanzelfsprekend, minder regenachtig zou zijn, zorgde ervoor dat ik op een redelijk tempo verder liep. Ik trok de mouwen van mijn trui onder de mouwen van mijn jas vandaan en probeerde op deze manier mijn handen te warmen.
    Eerst had ik nee willen zeggen. Ik had totaal niet de behoefte gehad om hier naartoe te komen, zeker niet na wat er vorig jaar was gebeurd. Een koude rilling kroop over mijn rug. De enige reden dat ik hier heen was gekomen, was omdat ik mijn vrienden wilde zien. Sommige van hen had ik al veel te lang niet gezien.
    Iets verderop zag ik het huis opdoemen en even ging er een gevoel van opluchting door mijn lichaam. Alles komt goed. Sprak ik mezelf dan ook in stilte toe. Na nog even door gelopen te hebben, had ik de voordeur bereikt. Deze duwde ik vervolgens open en liep naar binnen. Zoekend keek ik om me heen, ik wist zeker dat er al mensen moesten zijn.
    'Hallo?' Riep ik zachtjes waarna ik de knopen van mijn stoffen jas los begon te maken.


    omw 505

    Charlotte "Lola" Dakota Niven
    THE SWEETHEART || IN THE KITCHEN WITH BRON AND ELI || OUTFIT

    there is peaceful
    there is wild
    i am both at the same time.

    'Vooruit dan maar. Maar alleen omdat jij het bent.'
          Lola stak haar tong naar hem uit. 'Oh, houd je mond. Je had tegen iedereen wel ja gezegd.' Hij pakte de misvormde cupcake, waarop ze begon te protesteren. 'Ik had een nieuwe voor je kunnen pakken! Zonder frosting smaakt hij lang niet zo lekker,' sprak ze teleurgesteld uit, met een overdreven pruillipje. 'Stomkop,' zuchtte vervolgens, alsof het een grote zonde was wat hij gedaan had. Hoewel, cupcakes zonder frosting waren wel een soort van zonde. 'Je moet ze trouwens wel allemaal proberen hoor, anders weet ik niet welke ik volgend jaar weer moet maken.'
          'Dusseh, hoe is het met jou en Eli? Is hij een beetje lief voor je? Want anders weet je het he, dan maak ik hem eigenhandig een kopje kleiner.' Na deze woorden voelde ze zijn arm om haar heen glijden, gepaard met een kus op haar voorhoofd. 'Heb je gemist, kleintje.' Precies op dat moment kwam Eli de keuken in lopen. 'Dat zou ik wel eens willen zien... Maar geen zorgen.. All good, of niet babe?' was zijn antwoord, met een knipoog Lola's kant op.
          'Geen zorgen inderdaad, het gaat helemaal prima,' antwoordde ze vrolijk. Ze liep naar haar vriendje en drukte een vluchtige kus op zijn lippen. 'Zonder Eli had ik het huis nooit op tijd af kunnen krijgen. En wie had gedacht dat hij een geheim talent zou hebben voor cupcakes decoreren? Perfect vriendje.' Tevreden gaf ze hem nog een kus, ditmaal op zijn kaak.
          Elijah had ondertussen de koelkast deur geopend en vroeg of ze ook bier wilden. Lola schudde haar hoofd en hopte op het aanrecht. 'Niet te veel drinken, anders is er straks geen plek meer voor de Halloween-cocktails. Ga je mee zwemmen trouwens, Eli?'


    To the stars who listen — and the dreams that are answered

    Robin Bree Moore

    20 — The bitch — Walking up to the house — with Daniel
    I used to be a perfect angel
    but now I'm dancing with the devil.

    Steunend, kreunend en puffend loop ik naast Daniel naar het grote huis van Lola's oom. Het is erg mooi, maar mijn koffer is zwaar, ik draag hoge hakken en het pad is niet echt (goed) geasfalteerd waardoor ik een beetje loopt te strompelen en onhandig te doen. Daniel vermaakt zich veel te goed met mijn onhandige gedrag om zelfs maar aan te bieden me even te helpen.
          'Stop met lachen, jij,' snuif ik hem toe en ik laat mijn koffer even staan om dan pijnlijk over mijn voeten te wrijven. Ik wil mijn schoenen niet uittrekken — hell no, reken maar niet dat ik op blote voeten over deze weg ga lopen! — dus masseer ik ze maar eventjes zodat ik dat laatste stuk nog kan lopen. Zucht. Mooi zijn is pijn lijden, reken maar van wel.
          Na een halve minuut besluit ik mijn koffer maar weer op te pakken en mee te slepen, de laatste meters naar het huis overbruggend. Mijn laatste keer hier staat nog fris in mijn geheugen. Alsof iemand ooit zou kunnen vergeten wat er met Jack is gebeurd. Tenminste, we weten niet precies wat er met hem gebeurd is — en met de buurman, for that matter — maar ik sta nou niet echt te springen om weer terug te keren naar deze plek. Konden we deze vakantie niet gewoon ergens anders doen, zonder dat er meteen horrorscenario's door mijn hoofd spoken en ik amper kan slapen omdat ik geluiden hoor. Ik mocht Jack echt, we konden heel goed overweg met elkaar, maar ineens is hij geen deel meer van onze vriendengroep en dat laat toch nog altijd een gat achter.
          Ik schud de nare gedachten van me af en volg Dan naar het grote huis dat er staat. Ik moet sowieso toegeven dat het huis echt enorm en prachtig is, alleen daarom al komen we hier weer terug, denk ik. Lola mag het gebruiken wanneer ze wil en dat is positief, maar toch... De nare gedachten zijn niet helemaal verdwenen.

    [ bericht aangepast door Dowager op 22 okt 2016 - 22:57 ]


    Put that in your pipe and smoke it.

    Brontes King Sawyer
    23 • The Parent • in de keuken met Lola
    "I'm friends with the monster that's under my bed, get along with the voices inside of my head."


    Ew. Moet dit nou?
    Begrijp me niet verkeerd, ik heb geen gevoelens meer voor Lola behalve vriendschappelijke. Nou ja, natuurlijk vind ik haar aantrekkelijk, maar ik weet me in te houden omdat ik haar veel meer waardeer als vriendin. Maar moet dit joch nou zo klef en bezitterig doen, en moet zij daar nou zo op in gaan? 'Perfect vriendje', barf.
    De jongen biedt me een biertje aan, terwijl iedereen volgens mij dondersgoed weet dat ik niet drink. Het drankmisbruik van mijn moeder heeft goed duidelijk gemaakt dat drank meer kapot maakt dan je lief is. Als tienjarig jochie wil je niet je moeder op hoeven ruimen uit haar eigen kots.
    Natuurlijk heb ik het ooit wel geprobeerd, drinken. Ik was 16, het was cool. Ik werd straalbezopen, het ging volledig fout, en sindsdien heb ik het afgezworen. Dat mijn moeder alleen gezellig kan zijn na een fles sherry betekent niet dat het normaal is. "Ik drink niet," lach ik, maar stiekem ben ik helemaal niet zo vrolijk. "Dat weet je toch wel, Eli?"
    "Niet te veel drinken, anders is er straks geen plek meer voor de Halloween-cocktails." Oh, joepie, sterke drank. Dat wordt een boel babysitten en condooms uitdelen, vanavond. "Ga je mee zwemmen trouwens, Eli?"
    "Als hij meegaat," grap ik, maar diep vanbinnen zit er waarheid in de opmerking, "ga ik niet mee, hoor."
    Jemig, wat ben je salty vandaag, Bron. Ben je jaloers? Op het feit dat ze een relatie hebben misschien wel, maar meer op het relatiegedeelte dan op het Lola-gedeelte. Ik mis het gewoon, iemand hebben om mee te knuffelen en zo. Dat kan ook niet meer zoals het vroeger kon, nu Eli in the picture is. Voor je het weet wordt hij jaloers. Hij moest eens weten...
    Nonchalant leun ik tegen het aanrecht, naast Lola, en haak ik mijn arm in de hare. Je mag dan haar zogenaamde vriendje zijn, gladjakker, ik ben haar beste vriend. En die gaan altijd voor.




    I had a few, got drunk on you and now I'm wasted

    Elijah Jamal Lockwood
    23 || The Leader || In the kitchen with Lola and Brontes || Outfit





    Mijn grijns wordt iets breder en ik laat mijn hand rusten op haar rug. "Ik drink niet, Dat weet je toch wel, Eli?" hoor ik Brontes zeggen. Ik haal lichtjes mijn schouders op. 'Even vergeten.' zeg ik nonchalant en richt mijn blik weer op Lola. 'Niet te veel drinken, anders is er straks geen plek meer voor de Halloween-cocktails. Ga je mee zwemmen trouwens, Eli?' Ik glimlach naar haar en open net mijn mond om te antwoorden, als Brontes er weer tussendoor komt. "Als hij meegaat, ga ik niet mee, hoor." ik kijk hem kort aan.
    'Beetje jammer hoor..' weet ik op een speelse toon te zeggen, al meende ik er niks van. 'Maar love..' zeg ik, waarmee ik me weer richt naar Lola. Dat die gozer zo dichtbij moest komen staan, was zijn probleem. 'Ik zou het niet willen missen toch? Je hebt een geweldig zwembad en als ik me alleen al bedenk hoe jij eruit ziet in een bikini...' ik glimlach even naar haar en neem zachtjes haar kin tussen mijn vingers, om een zachte kus op haar lippen te plaatsen. Ik streel zachtjes door haar haar als ik terug trek en neem vervolgens een slok van mijn bier. 'Wanneer wil je gaan?'


    A woman without a man is like a fish without a bicycle

    Alexis 'Bailey' Wallace
    The Joke/Pranker • Ready to partehhh • @ On the way to Looolsss with Connor•

    'I wanna be the one you call, every day and night
    Are you gonna be the one who's always gonna treat me right'



    I fucking love hate you.



    Mijn hoofd deed behoorlijk zeer door de klap. Mijn handen waren er dan ook pijnlijk onder gevouwen, terwijl Connor impulsief ook mijn benen liet vallen. Great. Deze hele trip was nu al een fucking disgrace. Ik had beter in mijn bed kunnen blijven.
    ‘Gaat het? Waarom laat je dan ook los? Waarom zeg je niet dat je van me af wilde gaan! Dan had ik je losgelaten!’ ik rolde geërgerd met mijn ogen; terwijl de jongen op mijn buik ging zitten in plaats van de charme had om me overeind te trekken.
    De jongen draaide zich zo dat hij mijn gezicht kon zien; hoewel blijkbaar mijn gezicht nog niet vertrokken was door de pijn; wat enkel verergerd werd door zijn lichaamsgewicht wat me door midden probeerde de splitsen. Begrijp me niet verkeerd. Er waren heus wel tijden geweest dat ik hem op me had willen laten zitten, maar deze was er niet een van. Vooral niet toen hij ging lachen en een van zijn vertrouwde spottende blikken aan mijn schonk terwijl hij zijn preek begon. Ik draaide mijn gezicht van hem weg; waarbij ik het niet kon laten dat lichte tranen achter mijn ogen staken. Ik deed dan ook een zwakke poging om onder hem uit te komen; maar zoals verwacht was hij ten eerste te sterk en ten tweede was de pijn in mijn hoofd en rug niet bepaald om naar huis te schrijven. Ik kon niks anders doen dan onder hem liggen en zijn woorden langs me te laten gaan. Zijn woorden deden te veel pijn om ze daadwerkelijk in me op te laten nemen. Wie wilde er nou horen dat ze gedumpt zijn om je blijkbaar fucking niet goed genoeg voor die persoon was. Ik scheen té kinderachtig te zijn; nou hij was een dramatische cocksucker.
    Voor ik er erg in had, verdween zijn lichaamsgewicht alweer van mij. Doodleuk begon de jongen te smoken en te appen voor me; terwijl ik hier nog als een oud vuildoek op de grond lag. Ik beet hard in mijn lip; waarbij ik nog steeds tegen de tranen vocht. Fuck ik wilde niet janken. Niet nu en zeker niet waar hij bij was. Ik ging hem echt terug pakken. Ik wist nog niet hoe en wanneer, maar ooit zou ik hem net zoveel pijn geven als hij mij doet.
    ‘Kom op. Sta op.’ Zei de jongen plotseling; waar hij zijn hand uitstak. Het verbaasde me enorm dat hij niet meteen weg gelopen was, gezien zijn mobiel toch interessanter was. Ik tufte dan ook mijn speeksel op zijn uitgestoken hand, waar ik met – toch wat pijn en moeite – omhoog kroop. Ik kreeg nog liever aids dan dat ik zijn hand nu aannam.
    ‘Stik toch lekker de tyfus in die zoete woorden van je. Ik ga nog liever naar huis dan dat ik met jou in dit krocht vast moet zitten.’ Direct om mijn woorden meer kracht bij te zetten, stak ik mijn middelvinger naar hem op; om rechtsomkeer te maken de berg af zonder nog moeite te doen om mijn natte tranen tegen te houden.


    When I taste Tequila, Baby, I still see ya

    Connor Levi Wyatt

    •22•The PartyAnimal• In de hal• Met Jazmín en Abigail•Outfit•

    Sometimes You'll Never Know The Value Of A Moment Untill It Becomes A Memory

    Baileys reactie verbaasde me niet. Ik had het heel eerlijk gezegd niet anders verwacht. Toch slaak ik een diepe zucht. Ik veeg mijn hand af aan een vochtig blaadje, waarna ik me hand aan me broek droog veeg. Even kijk ik Bailey na. Ik had gehoopt op een paar leuke dagen weg, maar zoals gewoonlijk was dat weer eens teveel gevraagd, en meteen zie ik dan ook er tegenop. Het is dat ik Elijah en Jaz al een berichtje had gestuurd dat ik naar binnen zou komen, anders had ik ook weer rechtsomkeert gemaakt.

    Na nogmaals een laatste zucht stap ik het huisje binnen. Normaal gesproken zou ik iets geroept hebben in de trant van 'het feestje kan beginnen want ik ben binnen whoopwhoop' maar ik heb daar ook totaal geen behoefte meer aan. Ik wil gewoon rustig naar boven lopen, mijn spullen op bergen en weer naar beneden komen whenever i feel like it. Maar als ik zowel Abigail als Jazmín zie staan in de hal, weet ik dat mijn plan van de baan is. Rustig zet ik mijn zware weekendtas naast de deur en hoor het gekinkel van flessen alcohol. Ik trek een pijnlijk gezicht. wees alsjeblieft niet gebroken.

    Ik sluip achter Jazmín en Abigail Verbazend genoeg hebben ze elkaar niet eens in de gaten. Mijn ene arm sla ik om Abigail haar schouders en de andere om Jazmín haar schouders. "Hallo dames!" zeg ik met een gespeelde grote grijns. "Missed me?" ik geef Abigail een klapzoen op haar wang en Jazmín een tedere gewone zoen op haar wang. "Hoe is het ermee? zijn jullie er al lang?" domme vraag, ze staan hier nog met hun jassen aan. Maakt niet uit, gewoon door blijven lullen. dan hoef je niet aan dat fiasco met Bailey te denken van daarnet.


    [ bericht aangepast door Sigil op 22 okt 2016 - 8:58 ]


    [i]Help always come when people fight for right - Tonto [/i]

    ——————————————————————————

    ——————————————————————————

    Jazmín Valeria Fuensanta

    ”Put me second and I'll make you nonexistent

    • Twenty-two• The Bitchy Rebel • Time to have fun! • Outfit •

    Naarmate ik verder de hal in loop kruipen subtiel steeds meer herinneringen mijn hoofd te binnen. De vele keren die we hier nu geweest waren hadden er een hoop achtergelaten en hoewel de meeste bestonden uit een en al gezelligheid, waren de laatste bedekt met een donkere deken. Een frons nestelde zich tussen mijn wenkbrauwen terwijl mijn gedachten meer en meer af lijken te glijden naar het afgelopen jaar. Jack. . .Het was vermoedelijk daarom dan ook dat ik het trillen van mijn telefoon maar vaag meekreeg, en de rest die na mij het huis binnenkwam amper hoorde. Een nieuwe rilling kroop over mijn rug heen en liet een huivering achter zich. Nog altijd bleef de vraag door mijn hoofd spoken, de brandende vraag wat er in hemelsnaam met onze beste vriend was gebeurd.
          Wanneer er plots een arm op mijn schouder terecht komt voel ik hoe mijn hart twee slagen over lijkt te slaan, alvorens ze als een razende geschrokken door mijn borstkas heen jaagt, en weet ik een onverwachte gil op tijd tegen te houden voordat deze door de hal heen galmt. “Hallo dames!” grijnst Connor breed, waarop ik nu pas merk dat ook Abigail al binnen is. “Missed me?” Een flauwe “jezus” verlaat in een zucht mijn lippen terwijl ik mijn hand kort op het bonzen van mijn hart leg, in de hoop deze snel te doen kalmeren. Had ik een slecht geweten? Nee, dat niet, maar ik had me zojuist te diep teruggetrokken in mijn gedachten dat haast alles aan me voorbij had kunnen gaan.
          ”I do,” glimlach ik als Connor me een zachte zoen op de wang geeft alvorens hij Abigail van een klapzoen voorziet. “Hoe is het ermee? Zijn jullie er al lang?” vraagt mijn lieftallige vriend haast direct. Voor heel even kijk ik schuins naar hem op en laat mijn donkere kijkers nauwlettend over zijn gezicht heen glijden als ik het idee krijg dat er iets aan de hand is. Ik had hem tenslotte enkele minuten geleden een berichtje gestuurd met dat ik er pas net was, dus nog niet zo heel lang. Zonder me al te veel aan te trekken van de jonge vrouw aan de andere kant van zijn lichaam haak ik mijn vingers achter de rand van zijn jas en haal zijn gezicht iets dichter naar me toe zodat ik mijn lippen zacht op de zijne kan drukken.
          ”Alles goed?” vraag ik hem vervolgens en werp tussendoor Abigail een vriendelijke, begroetende glimlach toe. “Ik heb je helemaal niet binnen horen komen,” lach ik haar zacht toe, waarna mijn poelen van haar terug naar mijn vriend afglijden.


    "Though I may kneel before you, I will never be below you.."

    Charlotte "Lola" Dakota Niven
    THE SWEETHEART || IN THE KITCHEN WITH BRON AND ELI || OUTFIT

    there is peaceful
    there is wild
    i am both at the same time.

    'Als hij meegaat, ga ik niet mee, hoor,' grapte Bron. Nou, als het aan haar lag, ging hij mooi wel mee. Ze ging hem niet alleen achter laten in de keuken. Of welke ruimte dan ook, for that matter.
          'Beetje jammer hoor..' was Eli's antwoord. 'Inderdaad, Bronnie, pretverpester,' voegde Lola er zelf met een pruillipje aan toe.
          'Maar love... Ik zou het niet willen missen toch? Je hebt een geweldig zwembad en als ik me alleen al bedenk hoe jij eruit ziet in een bikini...' Eli sloot zijn woorden af door een kus op haar lippen te plaatsen, terwijl Lola's wangen zo rood waren als een stoplicht. 'Wanneer wil je gaan?' Hij had waarschijnlijk niet doorgehad dat Bron naast hen was gaan staan, anders was het een beetje... vreemd. Vluchtig haakte ze haar arm los uit die van Bron en dook ze langs de twee jongens, naar veiligheid.
          'Nou, het is niet alsof je dat nooit eerder hebt gezien,' kwam er over haar lippen, voor ze goed en wel doorhad had dat het nogal dubbelzinnig opgevat kon worden. Dat drong dan pas ook na enkele seconden van stilte tot haar door. God, Lola, way to go to make things awkward. 'Want eh, we hebben natuurlijk al vaker gezwommen hier ja, dus ehm, ja dus je weet hoe het er uit ziet, snap je?' ratelde ze onhandig. 'Maar, eh, zo gelijk zwemmen? En je moet wel mee hoor Bron, anders sleur ik je mee.' Al wist zowel hij als zij maar al te goed dat ze hem niet daadwerkelijk mee zou sleuren, als hij dat echt niet wilde. 'Ik heb trouwens ook non-alcoholische Halloween cocktails,' vervolgde ze met een opgewekte glimlach. 'Ik heb ze allemaal geproefd, en stiekem smaken die eigenlijk beter dan die met alcohol.'



    To the stars who listen — and the dreams that are answered




Add Your Banner Here