• MANHATTAN'S ELITE
    © Gadot & Sobral


    THE BEGINNING
    Het is vrijdagavond. Iedere scholier begint net aan zijn rustige weekend, maar dat geldt niet voor onze Upper East Siders. Deze avond staat hen een Fundraiser te wachten. In de achtertuin van het landhuis van de steenrijke Brad Gardner wordt de avond georganiseerd. Al het geld dat wordt opgehaald, wordt geïnvesteerd in het Metropolitan Museum of Art. Is dit een high-class avond met de duurste champagne en kleding? Of is het de avond voor schandalen en roddels?
    Date: 15 september
    Time: 21:00u
    Temperature: 26 graden celsius

    Graag in je eerste post verwerken dat iemand aankomt bij het landhuis. Op die manier hoeven we niet te lang te wachten voordat iedereen er is. Daarnaast graag de volgende dingen boven je post verwerken: Naam | Leeftijd | Status | Waar | Met wie (optioneel: humeur, kleding etc.)


    Welcome to the city of New York. We all know that on the Upper East Side, You're no one until you're talked about. -But remember, the faster you rise, the harder you'll fall


    Big girls cry when their hearts are breaking

    MT.


    My fake plants died, because I did not pretend to water them.

    mt.


    I'm your little ray of pitch black.

    Mt
    (Sooo sorry van mijn rol, ik had even geen inspiratie, maar als het goed is, dan werk ik hem vandaag af)


    Mhm?

    Bathsheba schreef:
    MT.


    •

    MT.


    You have to take the small victories and be pleased that we did the maximum with the car. - Lando Norris

    Bathsheba schreef:
    MT.


    No, Eleanor. Once again, none of these philosophers is ever talking about masturbation.

    Budgen schreef:
    mt.


    everything, in time

    Bathsheba schreef:
    MT.


    To the stars who listen — and the dreams that are answered

    Deymon "Dey" Cáelán Hart


    17 • The loverboy • Bar • Alone • Outfit

    De wind waait door mijn zwarte haren terwijl ik over de stoepen van Manhattan scheur op mijn skateboard. Ik had gemakkelijk een taxi kunnen nemen, maar dan sta ik toch alleen maar vast in de file en ik vind het wel prima om zo naar de fundraiser te gaan. Toen ik hier kwam wonen had ik niet verwacht dat ik ook naar dit soort feestjes zou mogen, maar blijkbaar helpt het als je een rijke stiefmoeder hebt. Het is nou niet dat ik zo geïnteresseerd ben in de fundraiser zelf, maar vooral in de meiden die er komen, de drank en het eten. Daarnaast, dat is een stuk beter dan gewoon thuis zitten en niks te doen hebben. Ik spring van mijn skateboard af zodra ik bij het gigantische huis aankom. Ik gooi het board over mijn schouder en stap de achtertuin binnen nadat ik mijn uitnodiging heb laten zien. Sinds ik hier woon heb ik al genoeg rijkdom gezien, maar toch blijf ik me er elke keer over verbazen. Dit huis is gigantisch.
          Terwijl ik naar binnen stap voel ik me toch lichtelijk underdressed, als ik alle mannen zo in pakken zie staan. Misschien had ik me toch wat netter moeten kleden, maar goed, ik heb in ieder geval niet mijn "i love pussy" shirt aangedaan. Voor mijn doen zie ik er behoorlijk netjes uit. Meteen word ik benaderd door een ober die me een glas champagne aanbied. Ik neem het en drink het gulzig op. De champagne is heerlijk en waarschijnlijk honderd euro per glas. Ik stap op dat bar af en plof daar neer op een van de luxe stoelen. Ik laat mijn blik over de gigantische tuin glijden. Overal staan Uper East Siders te chatten met elkaar, maar ik zie nog niet echt iemand die ik ken. Ik draai me om naar de barman en bestel een glas whiskey. Mijn skateboard leg ik op de bar en ik negeer de verontwaardigde blikken die ik krijg terwijl ik van mijn drankje sip.


    “Shit is overrated, lose it.”


    My fake plants died, because I did not pretend to water them.

    Mt


    A woman without a man is like a fish without a bicycle


    CAMILLA      CHARLOTTE      REYES

    ♦ 17 ♦ The Quiet One ♦ At home - waiting for Fitz ♦ Outfit


    Mila draaide een rondje en nog een... En nog een. Ze kon nog niet aan dit soort jurken wennen. Waar was het zwarte element? Dit was zo 'poppy'. Toegegeven, het stond redelijk goed en het was geen lelijke jurk, maar ze was hier gewoon niet aan gewend en voelde zich dan ook een beetje oncomfortabel. Ze had de jurk gekregen van haar grootouders en kon daarom absoluut niet weigeren om hem aan te doen. Ze combineerde de look door haar haren in de slag te laten zitten en met simpele, redelijk neutrale make-up. Alleen haar winged eyeliner was weer prominent aanwezig. Dat kon ze niet laten, het tilde haar ooghoeken zo mooi omhoog.
    'Shit,' mompelde ze toen de bel ging. Ze was alleen thuis en moest dus zelf open doen, maar had haar schoenen nog niet aan. Ze rende door de kamers.
    Waar waren die krengen - Ah, gevonden! Ze had haar hand al op de deurklink toen ze met haar andere hand de tweede schoen nog aan haar voet schoof.
    Het waren hakken, nog iets waar ze oncomfortabel van werd. Ballerina's kon ze nog aan, maar lopen op hakken hield ze zo'n tien minuten vol voor het echt vervelend werd.
    'Hallo, Fitz,' zei ze toen ze de deur opende. Hij plaatste een kus op haar wang, dat hoorde bij de etiquette en ze had het idee dat het ook meer daarom was,
    dan omdat hij het wilde. Dit omdat ze elkaar nog helemaal niet zo goed kende. Ze hadden elkaar wel ontmoet toen het idee bekend werd en ze had hem natuurlijk al vaak genoeg zien rondlopen op school, maar ze waren geen vrienden. Het was daarom ook een raar idee dat ze straks zouden moeten doen alsof ze een stel waren samen. 'Je ziet er goed uit in een pak,' glimlachte ze maar kleintjes, ze moest toch iets tegen hem zeggen?

    [ bericht aangepast door Meraki op 29 juni 2017 - 14:23 ]


    everything, in time

    ♚ FITZGERALD FITZ SEBASTIAN MONTGOMERY ♚
    18 • The Troubled One • Camilla's home • Camilla • Outfit


    THIS IS WHO I AM
    NOBODY SAID YOU HAD TO LIKE IT


    Fitz had een rustige dag gehad met betrekking tot zijn liefelijke familie. Zijn vader was nauwelijks thuis geweest, evenals zijn moeder. Hij had Aristotle misschien een halve seconde gezien, aangezien Fitz er een hobby van had gemaakt om de jongen uit de weg te gaan. Hij kreeg steeds minder zin om sneren te bedenken om uit te delen aan zijn lieftallige halfbroer, het liefste vermeed hij hem gewoon volledig. Dat kostte Fitz gewoonweg minder moeite.
          Fitz zorgde voor de puntjes op i met zijn outfit en toen hij tevreden was, vertrok hij richting de lift. Deze bracht hem van bovenin het gebouw helemaal naar beneden en daar stond zijn chauffeur Arthur op hem te wachten. 'Goedenavond, meneer Fitz.' begroette de chauffeur hem vriendelijk. Fitz had hem jaren geleden gedwongen om hem nooit bij zijn volledige naam te noemen, dat was iets wat slechts zijn vader deed. Fitz begroette Arthur met een klein knikje en stapte in de zwarte limo die ieder uur van de dag voor hem klaarstond. Arthur stapte ook in en reed richting het huis van Camilla.
          Eenmaal bij Camilla aangekomen, stapte Fitz weer uit de auto en wandelde naar binnen. Niet veel later klopte hij op de deur en er werd open gedaan door niemand minder dan Camilla zelf. 'Hallo, Fitz,' zei Camilla bij het zien van de blonde jongen. Hij drukte voorzichtig, maar statisch een kus op haar wang als begroeting. Hij bekeek haar van top tot teen en wist eigenlijk geen echte mening te vormen. Ook hij had ook voor het vrouwelijk schoon, maar daar zei hij meestal weinig over. 'Je ziet er goed uit in een pak,' zei Camilla vervolgens vrolijk. Fitz zou waarschijnlijk ernstig moeten wennen aan haar optimisme. Hij keek over zijn eigen lichaam naar beneden. Hij was volledig gekleed in het zwart, iets wat het beste bij hem paste.
          'Ik heb een cadeau voor je,' sprak hij kalm, haar compliment totaal negerend. Hij haalde een zwarte juwelendoos uit zijn binnenzak tevoorschijn en opende het. Een dure ketting glinsterde in het licht van het plafond. Hij liet Camilla er even naar kijken, pakte toen de ketting eruit en hing de ketting om de nek van Camilla. Toen Camilla haar dank had uitgesproken, stelde Fitz zacht voor om te gaan. Hij liep richting de lift.
          Binnen enkele minuten stapte het tweetal in Fitz' limo. De rit duurde niet erg lang. Toen ze arriveerden, stapte Fitz uit en reikte zijn hand uit naar Camilla om uit de auto te stappen. De jongen was stug en nors, maar had wel degelijk goede manieren. Dit was hun eerste evenement als stel, dus ze moesten een goede indruk maken.

    [ bericht aangepast door Ziegler op 28 juni 2017 - 15:22 ]


    Big girls cry when their hearts are breaking

    Aristotle Benedict Montgomery
    He is clever as the Devil ——— just twice as beautiful.

    18 • The Bastard • @ Landhuis, aankomsthal • Payton

    Nadat Fitzgerald het appartement heeft verlaten, glipt Aristotle zonder enige vorm van geluid de slaapkamer van zijn halfbroer in. Verschillende handelingen later staat hij in de lift — terwijl hij zijn stropdas recht sjort. Vannacht zou Fitzgerald een prettige verrassing te wachten staan als hij zijn kledingkast zou openen — de bestelling van tienduizend donsveertjes met roze glitters was perfect gegaan. Aristotle kan het niet laten om zachtjes te grinniken — waardoor de butler hem een vragende blik toe weet te werpen. Hoofdschuddend loopt Aristotle met grote passen naar buiten terwijl hij zijn hand omhoog houdt om een taxi aan te houden. Dit was iets waar hij in stilte van diende te genieten.

    Ari's hand voelt enigszins warm aan in die van Payton. Echter, denkt hij er zelfs geen seconde over na om hem los te maken van de hare. Nadat Ari zijn artistieke partner in crime had opgehaald en haar had overladen met een bos rozen, waren ze gezamenlijk vertrokken richting het landhuis waar vanavond de fundraiser plaats zou vinden. Het is één van de eerste festiviteiten waar Ari zou verschijnen zonder de constante bewaking van zijn vader. Het voelde zowel beangstigend als bevrijdend.
          'Heb ik al gezegd dat ik dolgelukkig ben dat je mee wilde vanavond?'
          Ari kijkt enigszins onzeker rond in de aankomsthal, maar weet zich dan te bedenken dat hij ook hier constant in de gaten wordt gehouden door kennissen, vijanden en vrienden van zijn vader. Direct wordt zijn gezichtsuitdrukking afgemeten en vlak. Desondanks geeft hij een zacht kneepje in Payton's hand.
          'Ik haat dit soort dingen, ' mompelt hij dan zachtjes in haar oor terwijl hij één mondhoek omhoog trekt bij het zien van een cameraman die een vlug kiekje van hem en Payton schiet.
          'Zullen we eerst wat te drinken halen? Ik kan dit niet nuchter,' lacht hij zachtjes en beheerst — constant op de hoede voor eventuele bezichtigers.


    •

    Nadat ik het lesplan afgerond had was ik zo goed als trots op mezelf en gunde ik het mezelf om vanavond toch naar het feest te gaan. Voordat ik Payton echter kon vragen of ze met mij mee zou rijden had zij al plannen gemaakt. Dit betekende echter dat ik nu alleen met Julie naar het feest moest rijden, gezien haar ouders verlangd hadden dat ze veilig en wel thuis zou komen.
          Jason en Leah Harding hadden zo hun eigen keuzes voor hun dochter — iets dat sowieso teveel ouders deden in deze stad — dit was iets waar ik het niet altijd hoorbaar mee eens ben geweest. In meerdere gevallen heb ik het voor de arme dame op moeten nemen tegenover haar felle moeder, die op bepaalde vlaktes precies zoals mijn eigen vader kon zijn.
          Misschien was het voor bepaalde ogen wat vreemd dat ik haar chauffeur was, maar Julie was me al bekend vanaf haar jongere jaren, waar ik zelfs nog op haar gebabysit had omdat onze moeders vriendinnen waren. Bovendien was ze ook nog eens de beste vriendin van Payton, dus ik zag haar haast iedere dag buiten school om. Voor mij was het eerder een doodnormale zaak, al had ik soms wel wat verbaasde blikken mijn kant op gezien wanneer ik de jongedame ophaalde van een feest.
    BRODERICK      ARCHER
    27 » The Teacher » Just arriving » With Julie Harding » Wears

    Ik reed de oprit op van Julie's huis, waar ik de blondine al zag wachten. Met een wat speelse grijns op mijn gezicht zwaaide ik even, waarna ik de radio aanzette. Kalm wachtte ik af tot de jongedame de auto betrad zodat ik nog een laatste keer richting het raam kon zwaaien waar haar moeder altijd stond te wachten. Ze had er inderdaad gestaan en had me een magere zwaai teruggegeven, alsof ze er niet blij mee was dat ik haar verstopplek ontdekt had. Ik hoorde de autodeur openen en dichtslaan waarna ik me even op Julie focuste met een magere glimlach op mijn gezicht. 'Waarschijnlijk weet je het al, maar Payton rijdt met iemand anders mee. Gelukkig is het niet ver, dus je zit niet lang met me opgescheept.'
          Kalm keerde ik me weer zodat ik goed zat in de stoel, vervolgens reed vervolgens opnieuw over de oprit, waarna ik mijn weg vervolgde naar het feest. Natuurlijk was ik waakzaam op de weg, vooral wanneer ik niet alleen reed. Ik neuriede wat mee met het lied dat op de radio bezig was, ondanks dat ik het niet herkende, de melodie was me erg bekend. Automatisch tikte ik wat met mijn vingers op het stuur, terwijl ik nadacht over mijn route.
          Het was echter zo dat ik me besefte dat dit nogal ongemakkelijk voor een tiener kon zijn — zo'n stilte terwijl je met een leraar in een kleine ruimte zat. Daarom keek ik weer even naar Julie terwijl we voor het stoplicht stonden. 'Zin in het nieuwe schooljaar? Wat zijn eigenlijk je keuzevakken?' Het was een geïnteresseerde vraag, gezien ik wel benieuwd was of ik de jongedame überhaupt zou hebben dit jaar. Toen ik echter opmerkte dat het licht op groen stond nam ik weer gas richting het feest.
          Het was niet ver weg geweest, waardoor we alweer bij het feest aangekomen waren. We moesten onze uitnodigen laten zien voor we überhaupt al uitgestapt waren, iets dat ik altijd al vreemd had gevonden aan dit soort feesten. Na een knikte werd me geseind dat we de auto uit konden en deze overgenomen zou worden. Ik kreeg een pasje in mijn handen gedrukt dat ik moest bewaren zodat ik mijn auto nog terug zou krijgen. Direct werd dit pasje dan ook iets dat ik met mijn leven zou bewaken, ondanks dat de degene kende die de fundraiser had georganiseerd. Deze ging daarom ook in het zakje van mijn colbert.
          Ik stapte uit mijn auto en wachtte braaf op Julie. Tenslotte vervolgde ik de weg naar het bekende landhuis van Brad Gardner. Het bleef een prachtig huis, al was ik eerder tevreden met mijn appartement dan een ruimte met veel te veel kamers waar ik niet eens zou weten wat ik er moest laten. Mijn appartment was groot genoeg om twee of drie mensen tevreden te stellen met genoeg privacy en lag op een geweldige locatie, waarom eisen om meer?

    LIFE IS TOO SHORT ——
    NO MATTER WHAT PARTY YOU ARE AT.

    [ bericht aangepast door Exalted op 28 juni 2017 - 21:51 ]


    I'm your little ray of pitch black.

    Mt


    I could be your perfect disaster, you could be my ever after.