• S.O.L.A.R
    Scientific Observation Lab (of) Advanced Remedies.

    SOLAR is named after our solar system, something so big and small in another kind of way. It makes you think: does your existence affect anything on our earth? Aren’t we all unimportant because whatever we do in the world will be wiped out of the solar system someday. The answer to that is yes. You are worth so much more than you think. You are here at S.O.L.A.R industries, where your life could save that of so many more. Faith is what brought you here. Even if someone had to stir your past to give the world the future it deserves.

    Juli 4th, 2020 — de dag waarop het leven van twintig jongeren drastisch komt te veranderen. Ze wijden hun lichaam, hun leven aan de toekomst. Het is niet dat ze iets te verliezen hebben. Allen bevinden ze zich namelijk in de S.O.L.A.R industries een wetenschappelijk observatorium gelegen in een onbekend eiland nabij de Caraïben. Dit lab houdt zich bezig met het zoeken van medicaties die ziektes zouden kunnen helpen, maar hiervoor moeten testen uitgevoerd worden en dat is waar onze jongeren van pas komen.
          Wat de jongeren echter niet weten is waarvoor ze getest worden. Een wondermiddel waardoor mensen nooit meer ziek hoeven te worden, minder hoeven te slapen, die kanker zou kunnen stoppen? Nee SOLAR industries gaan groter dan dat. Zij hebben namelijk het middel gevonden om Metahumans te creëren. Mensen zo intelligent, zo perfect dat ziektes niet eens hoeven te bestaan.
          Echter zijn er meer nadelen dan voordelen aan dit middel waardoor de jongeren lijken te veranderen in mutanten. Ze ontwikkelen nieuwe krachten en zijn inderdaad beter gebouwd dan een normaal mens, maar zijn ze het hier wel mee eens. Is dit toeval of was dit al jaren geleden gepland geweest voor hen om een tragisch iets mee te maken waardoor ze gewillig hun leven zouden geven voor iets dat de toekomst zal veranderen? Welcome to Solar industries.


    When you move on, the universe moves with you





    ROLES





    Theordor Lucian Ardelean • Copycat {Austin Victoria} || Vaiana
    Talon Brown • Sense manipulation {Nathan Saignes} || Kaur
    Jax Jensen • Healing {Bastian Bald} || Yellowstone
    Joaquin Rafael Romero • Superhearing {Carlos Valdes } || SebastianVerlac
    Julien Thomas Mercier • Telepathie {Clément Chabernaud} || Micaela
    Sergey Averyanov • Pyrokenisis {Vladimir Ivanov} || Obeah
    Daley Seán Foley • superspeed {Lucas Till} || SebastianVerlac
    Austin Heath Clarckson • Invisebillety {Matthew Noszka} || Vaiana
    Asseri "Ace" Mikkonen • Pain manipulation {fc} || Garrett


    Stefanía "Nina" Mæja Olvirsdóttir • Bloodbending {FC} || Verkleurd
    Ella Hazel King. • Kracht {FC} || Meraki
    Neriah Aimée Marozsán • Kracht {FC} || Gabot
    Mikhaila Averyanova • Cryokinesis {FC} || Canagan
    Devina Adithi Narayanan • Kracht {FC} || Anatomy
    Skye Pearson • Aerokynisis {Lianne la havas} || Hopps






    What if I'm not a superhero. What if I'm the bad guy ?






    INFORMATIE


    De Rpg speelt zich af op een verlaten eiland die je zou kunnen situeren in de Bermuda driehoek. Het lab is deel van de overheid en dus ook strikt geheim. Op het eiland is er echter wel van alles te vinden, bebossing, bergen en sneeuw, strand en natuurlijk veel water. De jongeren verblijven in de high tech S.O.L.A.R east wing en underground. Dit is voor hun veiligheid te garanderen.
    De slaapkamers bevinden zich deels onderwater, maar geen angst er kan geen druppel binnen. Het glas is zo geavanceerd dat zelfs een torpedo er geen krasje op kan krijgen en heeft een elektrische schok als iemand het ook maar gaat proberen om het glas te breken. De bedden lijken wat vreemd maar meten het slaappatroon, harstlag, bloedruk, ... van de proefpersonen om te zien hoe ze reageren in hun slaap en REM periode.


    Slaapkamers O1, O2, O3
    badkamer
    Woonkamer, O2
    Keuken
    Iedere ochtend zal er eten voorzien worden door het personeel, maar indien de proefpersonen toch een hongertje tussendoor hebben kunnen ze gerust iets koken.




    SOLAR is dus gelegen aan de linkerkant van het eiland en is enorm groot te noemen. De jongeren zijn per prive jet naar het eiland gebracht (Solar bezit dus 2 van deze Jets ) Er is een grote telescoop die uit het observatorium piekt, Door deze telescoop kun je bijna alle buurplaneten van de aarde zien en natuurlijk ook alle sterrenstelsels. De jongeren mogen in dit gedeelde van het labo komen ( de ruimte lijkt net een projectie van het sterrenstelsen te zijn met in het midden een hoge stoel zodat je door de telescoop kunt kijken en hier rond verscheidene computerschermen die enkel door het personeel gebruikt kunnen worden.

    Iets wat de jongeren niet weten is dan het 'eiland' feitelijk op een platform ligt. Het drijft continu over de oceaan en is dus nooit langer dan twee dagen op dezelfde plek. Dit zorgt er dan ook voor dat het labo een onderverdeling kon maken die volledig in het water licht. In de slaapkamer van de jongeren is er dan ook 1 wand compleet in glas zodat ze het onderwaterrijk kunnen bewonderen.

    De jongeren zijn vrij om het eiland te verkennen , deze is verdeeld in 3 grote gebieden. Het stand, een rustige plek en tevens ook de grootste. Een eindeloze hoop zand. De jongeren kunnen hier wel schelpen vinden en klabben verzamelen maar echt veel is er niet te bewonderen. Dit is wel een goede trainingsruimte voor jongeren die hun krachten willen oefenen ( dus het schieten van vuurballen, vliegen, watersturen etc etc) ,

    In het midden van het eiland heb je het regenwoud. , het is een vochtig gebied vol groen en kleurrijke bloemen. De jongeren krijgen een korte opleiding herbologie zodat ze niet van giftige bessen zouden eten of beschermde bloemen gaan vernielen. In dit gebied is ook het meeste leven te vinden. Er is een prachtige variatie aan insecten ( de giftige zijn ook te vinden in de mini curcus) en op het eiland zijn er ook een boel mooie zangvogels. Er zijn enkele ampfibiën te vinden al zul je grote vinden ( dus kleine schildpadden, salamanders etc) , hier ook weer opletten met wat je wilt aanraken.
    Qua zoogdieren is het eiland minder rijk. Hier en daar vind je wel een kleine occicat, knaagdieren of kleine aapjes maar deze zal je amper overdag vinden. Echter hoe oostelijker je gaat, hoe gevaarlijker de dieren worden. het lab heeft dan ook uitdrukkelijk gevraagd, niet over de Donkere lijn te gaan. Je zult het gebied kunnen onderscheiden aan de verschillende 'keep out' borden. Wie toch zo dom is om deze omheinde zone te betreden heeft de kans verscheurd te worden door panters, of vast te geraken in moeras. Dit gebied is dan ook erg bebost dus zullen de mensen van Solar je hier niet kunnen opsporen.

    Hoe noordelijker je gaat hoe droger het gebied word, het is er dor voornamelijk steen en de perfecte plaats om de trainen ( al zal het harder vallen zijn dan op het zand gebied) Solar gebruikt dit gebied dan voornamelijk ook om snelheid, kracht en andere grote veldoefeningen uit te testen. De jongeren mogen hier wel komen, behalve als er testen uitgevoerd worden. Echter mogen ze niet door de bergen gaan en word hier ook streng toezicht over gehouden. Je gaat niet over de bergen heen
    Door de bergen is er vers bronwater die door lijk te stromen naar het regenwoud. Dit water is drinkbaar en bevat geen giftige stoffen.

    Wat de jongeren niet weten is dat ober heel het eiland camera's hangen en ze dus 24/24 in het oog gehouden worden, dus denk goed na als je toch over dat hek gaat klimmen of die ene bes wilt uit proberen




    START



    Het is 4 Juli 2020, een zonnige dag op het eiland met een beetje wind. In SOLAR zelf is het rustig, de onderzoekers zijn momenteel bezig met het onderzoeken van Julien, Talon en Skye ( tot jullie natuurlijk weer kunnen posten c; ) Dus de andere zijn vrij om het gebouw en de andere patienten te leren kennen en natuurlijk om hun krachten wat te leren kennen. Sommigen hebben nu al een goede week hun nieuwe gaves, anderen hebben hier misschien nog geen weet van , dat is aan jullie om te beslissen ^^


    RULES


    • In deze RPG gelden de huisregels van Quizlet.
    • Je schrijft een post van minimaal 250 woorden.
    • Je probeert minstens 1 keer per week te posten mits je het druk hebt, gelieve het ons dan te melden.
    • Lees het topic goed door voordat je een personage aanmaakt.
    • Een reservering blijft 72H staan. Geef aan als je dit niet red vanwege omstandigheden.
    • Maximaal 1 personage per persoon
    • Geen Mary-Sue's en Gary-Stu's.
    • Alleen Vaiana maak nieuwe topics aan, tenzij anders aangegeven.
    • 16+ is toegestaan, meld het echter liever wel boven een post.
    • Sluit niemand buiten.
    • Vragen kunnen altijd gesteld worden

    Mijn doel, op z'n minst 1 speeltopic vol krijgen ! let's do this people !!



    [ bericht aangepast door Mirabel op 1 aug 2017 - 14:17 ]


    I caught a golden trout! But the real treusure? Friendship - ACNH

    - MT. Jammer dat ik te laat ben voor een role maar ik wil dit wel volgen:Y)-


    These rings that I'm breaking are making you a personal debt.

    Julien Thomas Mercier

    Mindreader, the commonroom, with Theo



    Julien wachtte geduldig op het antwoord van ded jongen. Het was zo fijn om weer met een levende ziel -behalve de onderzoekers- te praten. Hij was een sociaal persoon en hij had het vreselijk gevonden om afgesloten te worden van anderen en in zijn eentje in een hokje te zitten, waar af en toe iemand kwam om testen af te nemen. Hij werd dan ook weer zijn vrolijke zelf door met deze -niet onknappe- jongen te praten.

    Ik ben afkomsstig van Roemenië, maar heb de afgelopen 5 jaar in Oostenrijk gewoond " Julien knikte. ‘Daar ben ik nog nooit geweest’ liet hij weten. Het was een land waar hij niet heel veel van af wist, maar op de een of andere manier zat alleen het beeld van een koud en kil land in zijn hoofd. Frankrijk was zo anders, met haar cultuur en romantische taal, hij kon zich niet voorstelen dat hij in zo’n land als roemenie of Oostenrijk zou kunnen wonen. Maar misschien wist hij er ook gewoon te weinig van af. Hij besloot om deze gedachten niet met de jongeman te delen. Zo goed kende ze elkaar immers nog niet. Hij wilde hem niet meteen afschrikken door geratel.

    "Ik begrijp trouwens een klein beetje Frans, maar net niet goed genoeg om een hele conversatie met je aan te gaan." Julien keek even goedkeurend en glimlachte. ‘Dat hoeft ook niet, ik kan prima Engels’ liet hij hem weten. Opeens hoorde hij het antwoord op zijn vraag, in de vorm van een eerlijke gedachte 'omdat ik toch niets te verliezen heb' al, zonder dat hij er wat aan kon doen. Hij had dus deze gedachte onderschept maar liet de jongen zelf het antwoord formuleren.

    " Ik had nood aan iets nieuws, mijn leven was zou niet bepaald... Interessant te noemen dus ik dacht waarom niet. " hij knikte begrijpelijk. ‘Hmm’ hij bedacht even hoeveel hij wilde prijsgeven van zijn gedachten. ‘Soms heb je in het leven alles, en dan van de ene dag op de andere heb je niets’ vertelde hij hem. Hij liet bewust de details achterwege, hij was nog niet klaar om deze te delen, althans dat dacht hij. ‘Ik had dus niets te verliezen’ liet hij hem weten. Voordat hij het wist had hij de gedachte van de jongen zelf uitgesproken, niet omdat hij hem wilde uitlokken of pesten, maar omdat hij zijn gedachte zo vond passen bij zijn eigen reden. Hij had niets te verliezen gehad, want hij was immers al alles verloren. Dit was dus een kans om zijn leven een andere wending te geven.

    ‘Zouden ze hier eigenlijk ook wat te drinken hebben?’ vroeg Julien zich hardop af. Hij wist eigenlijk niet wat de faciliteiten hier waren en misschien moest hij dingen nog meer gaan ontdekken. Het enige wat hij tot nu toe had gezien was het kamertje waar hij getest was en deze onderwater kamer waar hij kriegel van werd.


    Aan niets denken is ook denken.


    THEODOR LUCIAN ARDELEAN

    Copycat, In The commonroom, With Julien





    Julien was een rustige vriendelijke jongeman, iets wat ik erg waardeerde 'Daar ben ik nog nooit geweest’ Vertelde hij me toen ik sprak dat ik afkomstig was van Roemenië. Misschien was het maar beter ook , het land kon wel mooi zijn, maar zelf had ik er enkel maar negatieve herrineringen aan . Frankrijk daarentegen leek me een prachtig land, één waar ik zelf ooit wel naartoe zou willen gaan mocht ik veel geld hebben. Helaas had ik dat op dit moment dus niet.
    Toen ik de jongeman dan ook vertelde dat ik zijn taal wel begreep glimlachte hij even goedkeurend ‘Dat hoeft ook niet, ik kan prima Engels’ ik Knikte , het was maar goed ook dat ze beiden een goede basis Engels hadden, kunnen communiceren met elkaar was dan ook een belangerijk iets, zonder taal zou hij amper tot niets van de jongen kunnen leren kennen.
    Ik vertelde Julien een minder harde waarheid van mijn reden waarop ik hier te vingen was, wat hij gelukkig leek te begrijpen , zo goed zelf dat hij de juiste woorden had weten te pikken, net alsof hij wist waar ik aan dacht. ‘Hmm Soms heb je in het leven alles, en dan van de ene dag op de andere heb je niets .Ik had dus niets te verliezen’ ik was dan ook eventjes verrast en wist niet wat te zeggen, ik krabbelde dan ook iets ongemakkelijk in mijn haar. "Ja precies dat." mompelde ik iets still maar wist toch een zwak glimlachje op te zetten zodat Julien zich geen zorgen hoefde te maken.
    ‘Zouden ze hier eigenlijk ook wat te drinken hebben?’ vroeg de jongen waardoor ik even opkeek en daarna even om me heen keek. "Waarschijnlijk wel, ik heb hier niet zo ver vandaan een keuken gezien, misschien kunnen we daar even kijken? " stelde ik voor waarna ik me al richting de gang behaf en me met een vriendelijke glimlach omdraaide naar de jongen. "Kom je mee?"


    I caught a golden trout! But the real treusure? Friendship - ACNH

    SERGEY AVERYANOV
    Some say the world will end in fire. Some say in ice.
    From what I've tasted of desire, I hold with those who favor fire.

    23 ~ Russian ~ Twin brother to Mikhaila ~ Pyrokinesis ~ Entering the Common Room, with Mikhaila

    Ietwat gedachteloos laat ik mijn blik de nieuwe ruimte door glijden, mijn lichaam strategisch voor dat van Misha geplaatst, waardoor ze aan het zicht van de anderen onttrokken wordt. Mijn neus krult omhoog uit ongenoegen als ik opmerk dat het merendeel van de andere proefpersonen tot het mannelijke geslacht behoren. Dat feit op zich is niet de oorzaak van mijn ergernis: de reden daarvoor is dat deze mannen dan ook nog eens behoorlijk knap blijken te zijn. Ik mag dan zelf wel geen oog hebben voor kerels, ik ben me er uiterst van bewust dat mijn lieftallige zusje dat wel heeft, en ik ben natuurlijk ook niet blind.
    "Ga nu niet meteen doen wat je altijd doet," spreek ik Misha toe, doelend op haar vaak eindeloze geflirt. "Daar zijn we hier niet voor. En daarbij lijkt het er op dat we hier nog een tijdje zullen zijn." Wat er voornamelijk schult achter mijn woorden is dat ik zelf eerst deze jongens wil leren kennen alvorens ik hen te dicht bij mijn zusje laat komen, maar als ik dat op deze manier aan haar uitleg dan gaat ze geheid weer preken over hoe zelfstandig ze wel niet is, en dat ze best haar mannetje kan staan. Daar heeft ze ook helemaal gelijk in maar daar draait het punt voor mij helemaal niet om. Bovendien heeft Misha een verschrikkelijke smaak wat venten betreft en ik wens haar gewoon helemaal niet nog een keer een gebroken hart toe.
    Hoe meer ik na denk over de verschrikkelijke individuen die reeds de revue gepasseerd zijn hoe warmer ik het krijg, hoe erger het vuurtje binnenin mijn borstkas begint te branden. Ik schud mijn hoofd wanneer ik besef dat ik weer bezig ben - met wat het ook wel mag wezen dat ik aan het doen ben - en laat mijn hand in die van Misha glijden. Haar ijskoude vingers weten me weer wat bij positieven te brengen.
    Ik zet enkele stappen verder de ruimte in, zodat Misha er eventueel ook langs kan als ze wil, en laat haar dan ook weer langzaam los wanneer twee jongens de kamer lijken te willen verlaten. Mijn aandacht wordt echter snel afgeleid als ik het grote beeldscherm, met daarop de tijdstippen op verschillende plekken in de wereld, in de gaten krijg. Heel even dwalen mijn gedachten af naar ons thuisland, dat we al lang geleden achter ons gelaten hebben. Hoewel het de beste beslissing was voor Misha en mezelf mis ik het er enorm.
    "Misha, kijk," zeg ik zachtjes terwijl ik naar de televisie wijs.

    [ bericht aangepast door Beansidhe op 24 juli 2017 - 20:50 ]

    Stefanía "Nina" Mæja Olvirsdóttir


    23 • Ijsland • Puppeteer/Blood Bending • In a room • Skye
    Ik hou niet van water of nou ja. Ik hou wel van aan het water zitten en te kijken naar de zee, maar ik hou niet van onder water zijn. Het zorgt ervoor dat ik me enorm claustrofobisch ga voelen en het geeft me rillingen. Dus waarom hebben ze besloten om deze kamers half onder water te leggen. Ik zit met mijn rug tegen de muur aan en staar uit naar het zeelandschap dat zich voor mee uitspreid. Na een paar minuten kom ik langzaam overeind. Mijn benen zijn stijf van het lange zitten en ik strek me lang uit. Ik duw de deur open en stap mijn kamer uit.
          De afgelopen week heb ik de meeste mensen ontweken, mijn krachten zijn langzaam gaan ontwikkelen en natuurlijk heb ik de meest vreselijke kracht die er maar is: ik kan mensen besturen, van binnen uit, alsof het poppen zijn. Ik walg van de kracht, maar er werd mij uitgelegd dat het eigenlijk oorspronkelijk een soort watersturen is. Alsof ik ineens in Avatar beland ben. Ze gokken dat het ermee te maken heeft dat water puur is en ik niet, dus daarom kan ik enkel troebel water besturen... bloed. Een rilling glijdt over mijn rug en ik bijt mijn lip. Het is niet wat ze precies zeiden, maar ik weet dat ze het bedoelde. Als ik een "goed" persoon word, kan ik misschien water besturen. Wat een goed persoon dan ook mag betekenen.
          'Wow, kijk je een beetje uit wat je doet?' snauw ik. Ik ben een grote kamer binnen gestapt waar een kroonluchter hevig heen en weer begint te schommelen. 'Straks krijg ik dat ding nog op mijn hoofd.' Ik kijk het meisje geïrriteerd aan en rol mijn ogen. 'Anders zorg ik wel dat je stopt,' mompel ik zacht zodat ze het nog maar net kan horen.

    Carb diem.”


    My fake plants died, because I did not pretend to water them.

    AUSTIN HEATH CLARCKSON

    [center] Onderzoeker / 'undercover labrat', inviseble, With Daley outside







    Al een goede 2 maand zat ik nu al op dit eiland, een eind voor de andere patienten waardoor ik al meer wist over mijn nieuwe gave dan de andere. Onzichtbaarheid, het was best een grappig nieuw trukje dat ik kon, hoewel ik op het begin volledig naakt mocht rondlopen... Nu had ik echter wel een nieuwe manier gevonden om met mijn kleren aan kompleet te kunnen verdwijnen dus dat Was een stuk beter. Met mijn handen diep in de zakken van mijn grijze hoodie verborgen liep ik rustig over het stand heen. Het warme zand gleed door mijn slippers heen wat mij niet bepaald irriteerde, het haf me eerder een rustgevend gevoel.
    Echter tijdens mijn wandeling die ik haast iedere ochtend deed kwam ik ditmaal iets ongewoons tegen. Iemand lag bewusteloos in het zand. En niet zomaar iemand, nee patient 007, Daley Foley, de speedster. Ik had de jongen nog niet in het echt gezien, maar wel kende ik haast zijn volledige dossier. Met een sprintje rende ik dan ook naar de jongen toe en knielde me naast hem neer. Mijn hand om zijn pols. Hij ademde nog en zijn pols leek iets hoger te zijn dan gewoonlijk, dit waarschijnlijk doordat zijn lichaam nog niet gewend is om hevige inspanning uit te voeren. "Hey! Kun je me horen?" vroeg ik terwijl ik hem enkele tikken tegen zijn wang haf om hem wakker te krijgen.


    I caught a golden trout! But the real treusure? Friendship - ACNH

    SKYE PEARSON
    "Come fly, let’s fly away.”


    23 • United States • Aerokinesis • In a room • Alone

    Terwijl ik mijn best doe alles onder controle te houden en de kroonluchter niet frontaal naar beneden te laten klappen, hoor ik al een boze stem die me afleidt van de mogelijke ongelukken en ik zie een blond meisje voor me staan, met een niet al te vrolijke gezichtsuitdrukking.
          ; Wow, kijk een beetje uit wat je doet? Straks krijg ik dat ding nog op mijn hoofd. Anders zorg ik wel dat je stopt.' Ik trek mijn wenkbrauwen ietwat verbaasd op en ik bekijk het meisje eventjes.
          'Ook aangenaam jou te leren kennen,' brom ik even en ik schud mijn hoofd als ik naar de kroonluchter kijk, die nu weer wat stiller hangt en het risico dat deze naar beneden valt, lijkt weer geminimaliseerd. Ik kijk kort naar mijn handen als tot me doordringt dat ik hiermee heel leuke dingen kan doen en een glimlach breekt door op mijn gezicht. Als mijn pleeggezin zou weten dat ik dit kon, zouden ze hun ogen uitkijken. Helaas heb ik al weken geen contact meer gehad en hier wordt het ook niet aangemoedigd, het wordt zelfs verboden. Of ze me missen weet ik niet, ik hoop het wel, want ik mis hen wel. Toch was dit geen slechte beslissing, hoop ik dan. Tenzij iedereen zo 'vriendelijk' doet als dit meisje hier voor me, dan pas zou ik het heel erg gaan betreuren. 'Ik ben Skye,' stel ik mezelf toch voor en ik bijt op mijn onderlip als ik met een kleine glimlach naar haar kijk. Over het algemeen ben ik tegen iedereen wel aardig, behalve als ze na vele pogingen van mijn kant nog altijd onvriendelijk doen, dan ben ik er ook klaar mee. Mijn handen zijn wat onrustig, maar ik ben bang dat zíj weer tegen me zal uitvallen als ik mijn lichaam ook maar een beetje beweeg en daar wind door kan laten ontstaan.


    Just because I have to work with you, doesn't mean I want to hear your voice.


    Daley Seán Foley
    • 22 • Superhuman speed • Ireland • Beach • Waking up to a stranger's face • Austin •

    Ik hoorde ergens ver weg een geluid en opende langzaam mijn ogen, alleen om recht in twee grote bruine ogen te staren. "Euhm, hi?" zei ik, voor ik om hem heen boog om rechtop te gaan zitten, waarschijnlijk te snel, omdat hij stil leek te staan. Nu realiseerde ik me weer wat ik had gedaan, en wat ik kon. "Wow, dat was vet!" mompelde ik zacht tegen mezelf. Ik probeerde me nu toch op de jongen te focussen en vooral op zijn snelheid, wat nog verrassend moeilijk was. Ik was net sneller gegaan dan de bal die ik weg had geslagen, en volgens mij sloeg ik normaal rond de 150km/uur. Nu was van een vrijwel statische pitch de snelheid lager, maar toch goed over de 100 km/uur, en het had geleken of de bal op looppas over het strand had gevlogen. Het was echt bizer geweest. Ik had geen idee wat ze met me hadden gedaan, maar het was awesome! Nu bedacht ik me pas dat we mogelijk lang in stilte hadden gezeten waarin ik in het niets aan het staren was geweest. "Ik ben Daley. Zit jij hier ook in het centrum? Ik heb nog niemand gezien." sprak ik hopelijk niet te snel. Ik had altijd al wel snel gesproken, dus hopelijk was het nu niet op lichtsnelheid. Ik haalde een hand door mijn haren en sprong op mijn voeten. "Ik was een balletje aan het slaan. Wil je meedoen?" Ik kon echt niet stilzitten. Dat had ik nooit gekunt en nu ook niet. Ik had niets bij om mezelf bezig te houden, dus ik hoopte dat hij wilde spelen, want ik werd gek en nu alles zo veel langzamer leek te gaan, was dat gevoel nog veel erger geworden.


    Bowties were never Cooler

    ——————————————————————————

    ——————————————————————————

    ——————————————————————————

    Mikhaila Averyanova

    ”With a starry brush, paint the dusk venetian blue,
    because in the evening hush, you’ll never believe the view.
    And when the leaves return and their whisperings fill the night, they’ll freeze and burn where fire and ice collide."

    • 23 • Russian • Twin sister to Sergey • Cyrokinesis • With Sergey •

    Stilletjes had ik Sergey gevolgd, waarbij ik mijn heldere kijkers de kost had gegeven door alles te bekijken wat we onderweg tegenkwamen — hetgeen wat mijn nieuwsgierige zijde voorlopig even stil wist te houden. Eens we de grote ruimte bereikt hadden merkte ik amper op dat Sergey zijn lichaam voor me plaatste, ik had voor nu nog veel te druk met rondkijken en alles in alle kalmte tot me te nemen. Bij het zien van enkele nieuwe gezichten raakte ik echter zacht mijn broers arm aan zodat ik behendig wat makkelijker langs hem af kon kijken; mijn nieuwsgierigheid opnieuw voedende. Op sommige momenten besteedde ik geen aandacht aan de houding die hij trachtte aan te nemen, waarbij hij mij in zijn beschermende cocon poogde te houden, maar op andere momenten kon ik het ook weer niet niet langs em af laten gaan.
          ”Ga nu niet meteen doen wat je altijd doet,” doorbreek Sergey zijn stem de stilte die er voor even tussen ons heerste. De toon die zijn Russische woorden hadden herkende ik maar al te goed, waarop ik een flauwe pruillip nog net wist tegen te gaan — teleurgesteld in het feit dat mijn broer dacht dat flirten het enige was wat ik altijd deed. Oké, ik hield er wel van, maar dat was nu niet aan de orde. "Daar zijn we hier niet voor. En daarbij lijkt het erop dat we hier nog een tijdje zullen zijn." Subtiel trek ik mijn poelen af van de nieuwe gezichten in de ruimte en laat ze omhoog glijden naar de persoon langs me, die op vele vlakken mijn spiegelbeeld was en waar mijn hart meer naar uit ging dan naar wie ook. Een tikkeltje gepikeerd trek ik een van mijn wenkbrauwen op, terwijl van binnen een stroom aan bemoedigende woorden door me heen gaat. Ik wist waarom Sergey het deed, waarom hij zich zo opstelde en deze woorden op me afvuurde; hij kende me zo goed — te goed misschien wel, waardoor we op bepaalde vlakken om de en of andere reden langs elkaar af leken te lopen.
          ”Het zijn vreemde, Seryohza,” bracht ik zacht doch tactvol uit, alsof het alles bezat wat ik wilde zeggen. ”Ik zal heus niet op de eerste beste afspringen, dat weet je goed.” Onbewust voelde ik de verhitte toestand waarin Sergey zich leek te verkeren en wanneer zijn verhitte vingers de koelte van de mijne opzoeken, verstrengel ik ze zonder enige spoor van aarzeling noch schroom. Een zachte glimlach gleed hierbij voorzichtig over mijn lippen heen, terwijl ik zijn stappen verder de ruimte in zonder tegenstribbelen volg; waarbij ik opnieuw een keer rondblik. Een enkele schenk ik een voorzichtige begroeting door een subtiele knik, of optrek van mijn mondhoeken. Wanneer Sergey mijn hand weer loslaat wrijf ik even mijn handen over elkaar heen als de zijn warmte zowat direct weer lijken te missen.
          Net wanneer ik aanstalte wil maken om een paar passen vooruit te zetten zodat ik verder in kan gaan op de gehele nieuwe situatie waarin we ons bevinden, houd mijn broer zijn stem me tegen. ”Misha, kijk." Voor luttele seconde kijk ik hem vragend aan, waarna mijn poelen de aanwijzing volgen die hij lijkt te geven. Aan de andere kant van de ruimte hangt een groot beeldscherm, waarop verschillende tijdstippen te zien zijn van andere plekken in de wereld. Er is echter één tijdstip wat vrij direct mijn aandacht weet te vangen, als dat ook de enige reden kan zijn waarom Sergey me erop zou wijzen. ”Russia,” fluister ik zacht, waarbij een subtiele steek tactvol voor me heen lijkt te gaan. Het was lang geleden dat we ons thuisland achter ons hadden gelaten — een beslissing waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds achter stond en waarvan ik nooit af zou wijken, wetende wat voor pijn en verdriet het ons anders gebracht zou hebben. Ik miste het enorm en ik wist dat dit voor Sergey net zo gold, maar het gemis van elkaar zou altijd vele male groter zijn en meer schade aanrichten dan het verlaten van thuis had gedaan. Heel even ontmoeten mijn heldere kijkers die van Sergey, waarin ze alles zeggen wat hij al weet.
          ”Ooit gaan we terug, al is het maar even,” mompelde ik zacht en bracht onbewust mijn handen naar mijn lippen als een ijskoude stroom door hen en mijn lichaam heen lijkt te glijden, die de kleine vezeltjes aan heimwee voor nu lijken te bevriezen, en blaas zacht een koele stroom lucht over mijn handen heen in een poging ze opnieuw warm te krijgen.

    [ bericht aangepast door Syaoran op 28 juli 2017 - 13:45 ]


    'Three words, large enough to tip the world; I remember you.'

    Julien Thomas Mercier

    Mindreader, the kitchen: little storage room, with Theo



    Zijn woorden waren best wel persoonlijk geweest, iets dat hij normaal gesproken nooit deed. Op de een of andere manier voelde hij zich wel op zijn gemak bij de jongen. Waarschijnlijk kwam het doordat deze net zoals hem ook genoeg redenen had om hier te zijn, en niet ergens anders. Wat achter hen lag, zou achter hen blijven. De jongen was ook niet iemand die er heel ijdel uitzag, dat stelde hem ook op zijn gemak. Hij hield absoluut niet van arrogante mensen, en meed in zijn eigen land al die ‘arrogante Fransmannen’.

    Maar hoe optimistisch Julien eerst was geweest, dat leek nu iets minder te zijn. Hij wist niet precies wat er de laatste tijd met hem gebeurde, met die gedachten van anderen, maar erg prettig vond hij het niet. Hij wist simpelweg niet wat hij er mee aan moest. Zou iemand dat hier hen nog gaan vertellen? Vast wel. Hij besloot om de dingen maar hun gang te laten gaan en af te wachten. Hij had ook geen zin om haastig achter alles qua informatie te komen, ze zouden hier lang genoeg zijn. Hij merkte wel dat hij nieuwsgierig was naar de anderen.

    Hij had wel door de jongen verrast was door zijn woorden en niet goed wist wat hij moest doen. "Ja precies dat." Had hij gezegd. Het waren immers zijn eigen gedachten geweest, gedeeltelijk dan, die hij een ander had horen uitspreken. Julien besloot maar niet gelijk te zeggen dat hij in zijn hoofd deze gedachten had onderschept, immers kenden ze elkaar nog niet zo goed en hij wilde de vriendelijke band die ze nu hadden niet meteen verpesten. In plaats daarvan glimlachte hij rustig terug naar de andere jongen. "Waarschijnlijk wel, ik heb hier niet zo ver vandaan een keuken gezien, misschien kunnen we daar even kijken? " Hij knikte. Dat was in ieder geval al wat, een keuken.

    "Kom je mee?" Hij gaf geen antwoord maar volgde hem, als ware als een reactie. Ze liepen door de hal en hij keek nieuwsgierig om zich heen. ‘Ik heb geen idee waar alles is. Ik heb enkel nog maar mijn eigen kamer gezien en de onderzoekskamer.’ gaf hij eerlijk toe. De andere jongen leek ook niet alles te weten, gezien er verschillende deuren en ingangen en uitgangen waren. Te veel om nu al te kunnen kennen. Ze kwamen aan bij de keuken. Hier en daar lagen wat spullen. ‘We mogen hier vast wel van eten neem ik aan’ sprak hij hardop uit. Deze ruimte beviel hem meer dan de onderwaterkamers. Waar alles lag wist hij niet, een aantal kastjes zaten ook op slot. Het was duidelijk dat ze niet overal bij mochten en misschien zouden ze nog iets van ‘keuken-regels’ krijgen.

    ‘Oeeehh’ wat zou daar zijn?’ sprak Julien nieuwsgierig uit. Zijn ogen waren gericht op een mysterieuze deur, die nog maar net zichtbaar was, en net leek alsof hij in de omgeving op ging. Hij nam aan dat Theo hem zou volgen. Maar hij wilde graag weten wat er achter die deur was en ergens was hij bang dat het een onderwater geval ding zou zijn, iets waar hij van zou schrikken, en dus pakte hij Theo zijn hand, of hij het nou fijn vond of niet en trok hem mee naar de deur. De deur kraakte behoorlijk, alsof hij in geen tijden was opengemaakt, toen hij hem met moeite wist te openen, maar er zat geen slot op. De deur ging dus hoorbaar open.

    In de ruimte aangekomen liet hij gelijk Theo zijn hand los toen hij merkte dat het geen onderwaterruimte was, tenminste, niet dat hij kon zien. Het was er vrij donker. Er was maar een heel klein beetje licht dat door een –voor het grootste deel afgeplakte- raam kwam. Maar die straaltjes waren net genoeg om te zien dat dit een nauwe soort opslagruimte was, niet groter dan een grote kast. De deur viel achter hen dicht. Ach, die zouden ze zo wel weer open kunnen doen. Nog steeds was Julien nieuwsgierig en gingen zijn handen over de planken. Hij moest hierdoor even langs Theo glippen, gezien er niet zo veel ruimte was, maar dat kon nog met gemak. Meteen moest hij even kuchen. ‘Bah, veel stof hier’ Waarschijnlijk was hier in geen tijden hier iemand geweest. Mochten ze hier eigenlijk wel zijn? Ach, wat kon het hem ook schelen. Hij hield van mysterieuze dingen….

    Hij had al snel iets vast en streek voorzichtig het stof er van af, zodat het stof er langzaam vanaf kwam. Het was een drankfles, maar doordat de letters op het etiket zwaar verweerd waren, kon hij niet lezen wat er stond. Het was te donker om uit te maken wat voor substantie dit was. Hij draaide zich om naar Theo, waarvan hij enkel haast het silhouette kon zien, samen met de groene ogen die een beetje oplichtten door de kleine lichtstralen. ‘Durf jij hier een slok van te nemen?’ daagde hij hem uit met een glimlach.

    [ bericht aangepast door Innsaei op 29 juli 2017 - 16:13 ]


    Aan niets denken is ook denken.


    Joaquin Rafael Romero
    • 24 • Supernatural Hearing • Peru • Common Room • Going mad • The Russian Twins •
    Ik probeerde te kalmeren, te stoppen met gillen en alle herrie naar de achtergrond te drukken, maar het werkte gewoon niet. Ik hoorde alles, zelfs dingen die ik niet hoorde te horen. Deze geluiden maakten me misselijk en draaierig. Alles was oorverdovend en alleen al mijn voet die ik op de grond zette klonk als een inslaande bom. Ik struikelde wat rond, verdwaasd door alle herrie en compleet gedesorienteerd en in paniek. Ik struikelde door de kamer en de gang, in de hoop iemand te vinden die kon helpen. Van pijn stonden er tranen in mijn ogen. Ik wist niet welke kant ik op ging of waar ik uitkwam. Uiteindelijk knalde ik tegen iets wat voelde als een deur, hopelijk naar een van de onderzoekers. De deur ging open, naar een witte kamer die voor mijn ogen tolde. Meteen werd ik hardhandig op een stoel gezet en er werd in mijn ogen geschenen met lampjes en in mijn oren gekeken, terwijl ze tegen me leken te gillen met megafoons en met stenen smeten. Mijn ogen draaiden in hun kassen en toen ik het echt niet meer aankon, begon ik weer te gillen. Dit waren een paar seconden waarin mijn gehoor zichzelf leek te beschermen. Het was even alleen mijn eigen stem, voor ik een scherpe steek in mijn arm voelde en alles snel zwart werd.

    Toen ik wakker werd, lag ik weer in mijn eigen kamer, maar dit keer had ik iets vreemds op mijn hoofd. Ik voelde eraan en liep uiteindelijk naar de spiegel om ernaar te kijken. Ik had een grote koptelefoon op, zo een die ik de muzikanten op de campus ook had zien dragen tijdens het opnemen van dingen. Het zag er vreemd uit en eigenlijk wilde ik hem afdoen. Gelukkig deed ik dit niet voor ik het teste met de deur op een kiertje. Meteen kwam de extreme herrie weer terug. Ik zette de koptelefoon weer goed op en keek weer naar de spiegel. Het zag er echt belachelijk uit. Ik haalde mijn muts van mijn bed en trok die met wat moeite over mijn hoofd. Het zag er nog vreemder uit. Ik gooide de muts weer op mijn bed en besloot dan toch met het belachelijke ding op mijn hoofd de kamer uit te stappen. Ik zocht andere mensen, en ondanks dat de ergste herrie weg was, hoorde ik veel meer dan ik wist dat normaal was. Ik hoorde geroezemoes door deuren heen en hartslagen aan het einde van de gang. Ik liep er heen en vond daar een jongen en een meisje voor een groot scherm staan. Ze spraken een taal die ik niet kon verstaan. Ze leken veel op elkaar. Misschien waren ze wel familie, maar om eerlijk te zijn leken veel mensen op elkaar. "Hallo?" vroeg ik aan de twee. Zelf keek ik ook even naar het scherm. Ik zag allerlei klokken, maar die van mij viel op degene waar 'Peru' onder stond. Dat was thuis. Het was heel vreemd, maar alleen al de naam van mijn thuisland gaf me heimwee. "Ik ben Rafi. Zijn jullie ook... ratas de laboratorio." Mijn Engels was goed voor mijn afkomst, maar om eerlijk te zijn was het ook voor mij nog erg lastig.


    Bowties were never Cooler


    THEODOR LUCIAN ARDELEAN

    Copycat, In The commonroom, With Julien





    Onderweg naar buiten kwamen we iets verderop nog twee andere mensen tegen, aan hun uiterlijk te zien leken het familieleden van elkaar. Echter waren ze stil en leek het ook niet meteen dat ze zin hadden in sociaal contact dus zond ik hen enkel een vriendelijk knikje toe. Daarbij was ik het niet gewoon om met meer dan één gesprekspartner te zijn, dus liet ik de twee maar voor later, gezien we toch elk de andere richting opliepen. ‘Ik heb geen idee waar alles is. Ik heb enkel nog maar mijn eigen kamer gezien en de onderzoekskamer.’ Vertelde Julien me waarbij ik de jongen een glimlachje schonk. "Jij bent niet de enige, ik ben pas sinds vandaag echt 'vrij' om alles eens te ontdekken." vertelde ik hem waarna we een andere grote ruimte ontdekten, alles leek op de keuken te wijzen waardoor ik toch wel trots was dat ik de weg nog goed had kunnen memoriseren.
    ‘We mogen hier vast wel van eten neem ik aan’ Vermoedde Julien waardoor ik even grinnikte. "Ik vermoed van wel," zei ik terwijl ik een appel nam van een nogal vreemd uitziende fruitschaal, er zaten vruchten in die ik nog nooit van mijn leven had gezien , echter werd mijn aandacht weer getrokken door de Franse jongeman toen hij iets ontdekt leek te hebben. ‘Oeeehh’ wat zou daar zijn?’ luidde het nieuwsgierig, waardoor ik me omdraaide en Julien volgde.
    De jongen nam in een plotste beweging mijn hand vast, waardoor ik weer een korte steek in mijn hoofd kreeg, gevogt door een benauwd gevoel, alsof ik bang was om in een nieuwe onderwaterruimte te belanden. Iets wat vreemd was, want ik had het erg cool gevonden. Kort had ik een kneepje in Juliens hand gegeven, eens we de ruimte waren binnengewandeld en ik merkte al meteen dat dit een plek was, die waarschijnlijk niet bedoeld was voor ons. Het warme gevoel in mijn hand, verdween waardoor ik even kort vergeten leek te zijn waarom ik hier was.
    ‘Bah, veel stof hier’ hoorde ik Julien zeggen, waardoor ik even uit mijn gedachten verzonk en de jongen knipperend aankeek, iets wat moeilijk was gezien ik slechts zijn silhouet kon zien, donkerte en bijziend zijn was niet echt een goede combinatie. " Dit lijkt me een soort opbergruimte of zo iets in die aard. " Merkte ik op en mijn gezicht vertrok even. 'Net als ik uit de kast gekomen ben, zit ik alweer in één.'
    Julien leek druk bezig te zijn met iets, waardoor ik de jongen nieuwsgierig aankeek en net als ik over zijn schouder mee wilde kijken, draaide hij zich abrupt om waardoor ik me wat betrapt voelde en voelde mijn wangen rood worden. Gelukkig kon je dit niet zien in deze donkere ruimte. ‘Durf jij hier een slok van te nemen?’ Vroeg de jongen me met een uitdagende glimlach waardoor ik hem verrast aankeek en daarna even de drinkfles van hem aannam. "Wat is dit spul zelf? " vroeg ik hem , het kleine beetje licht verraadde helaas niets, waardoor ik de dop van de fles afdraaide en ik er even aan rook. Het was straf spul dat kon ik je al zeker zeggen. " Hoe lang moet dit hier wel niet liggen? Zo'n laag stof op de fles." mompelde ik de fles iets opkuisend waarna ik Julien weer even uitdagend aankeek. "Maar om op je vraag te beantwoorden, je waarom niet?" en met die woorden nam en een slok van de onbekende drank, die meteen in mijn keel begon te branden en me warm liet voelen. Aan de smaak kon ik opvatten dat dit een erg gerijpte Whiskey was van één of andere soort vrucht. Zelf dronk ik amper alcohol, maar mijn vader had vroeger een grote verzameling dranken staan waar we als kind zo nu en dan eens van durvden drinken, natuurlijk niet meer dan een centiliter, gezien hij dit niet mocht weten. Echter had ik zin om Julien wat te stangen en deed ik alsof ik er niet goed van was. Dus begon ik 'nep' te hoesten. "Oh my god, volgens mij was dat niet drinkbaar." zei ik achterend waarna ik me wat aan de jongen vastklampte. "Ik wil nog niet dood." jammerde ik quasi smekend, al kon ik het niet laten om te lachen na enkele seconden en kwam weer overeind. "Nee dit is een soort van alcoholische drank, best lekker maar enorm sterk." zei ik met een lichte grijns.



    AUSTIN HEATH CLARCKSON

    Onderzoeker / 'undercover labrat', inviseble, With Daley outside








    De blonde jongen leek stilaan bij te komen en keek me even kort aan. "Euhm, hi?" vroeg hij eerst verward al was ik eerder opgelucht dat hij weer bij zijn bijzijn was. "Wow, dat was vet!" mompelde hij vervolgens eens hij weer leek te beseffen wat net gebeurd was waardoor ik hem vragend aankeek. "Ik ben Daley. Zit jij hier ook in het centrum? Ik heb nog niemand gezien." sprak de jongen iets sneller dan gewoonlijk al kon dat ook wel komen door de Ierse afkomst van de jongeman. "Ja dat klopt, ik ben Austin by the way. Alles wel goed met je? Je was enkele tellen geleden namelijk bewusteloos." sprak ik waarna ik opstond, Daley sprong zelf ook recht en leek gelukkig kiplekker te zijn. "Ik was een balletje aan het slaan. Wil je meedoen?" vroeg hij me vervolgens waardoor ik even grinnikte en de jongen geamuseerd aankeek. Zelf wist ik ook wel dat de jongen als hij goed getraint zou zijn misschien sneller dan het licht zou kunnen rennen, al mocht ik niet laten blijken dat ik dit alles al wist. "Zeker dat je , je wel goed voelt? Maar als je dat echt wilt vind ik dat wel prima. " glimlachte ik naar hem "Je houd niet van stilzitten zeker?" vroeg ik hem geamuseerd waarna ik het balletje nam en deze met iets meer macht gooide zodat deze ver vloog, ik wou zijn snelheid wel eens zien.


    I caught a golden trout! But the real treusure? Friendship - ACNH


    Daley Seán Foley
    • 22 • Superhuman speed • Ireland • Beach • Just hitting some balls • Austin •

    De jongen stelde zich voor als Austin en hij leek bezorgd over het flauwvallen. Ik voelde me weer helemaal prima, dus ik knikte en sprong op, hopelijk niet te snel. Ik moest echt moeite doen langzaam te gaan. Ik nodigde hem uit om een balletje met me te slaan, en trapte intussen de bat uit het zand. Ik ving het handvat op en zwaaide de bat omhoog, zodat die tegen mijn schouder rustte. Bij zijn vragen glimlachte ik, maar zijn opservatie deed me grinniken. "Ik voel me helemaal goed en om eerlijk te zijn heb ik sinds ik werd geboren geen dag stilgezeten. Ik kan het gewoon niet." Nog voor ik het laatste woord had gesproken zag ik hem de bal gooien, en hard ook. Zonder er bij na te denken draaide ik de bat in mijn handen en sloeg de bal zo snel dat er een luide knal te horen was, en de bal erna nergens meer te zien was. "Wow" zei ik met grote ogen. Dat moest het geluid zijn van een basebal die door de geluidbarriere ging. Dat was niet te geloven! Ik kreeg meteen een enorme grijns op mijn gezicht en keek de jongen aan, tot ik me bedacht dat dit mijn enige bal was. "Dat was de enige bal." zei ik teleurgesteld. Wat ze ook met me hadden gedaan, het maakte me nog rustelozer dan ik hiervoor altijd was geweest. Ik draaide de bat rond in mijn linkerhand. Ik deed het zo rustig mogelijk, maar ik had geen idee meer wat een normale snelheid hoorde te zijn. "Zouden ze hier meer honkballen hebben liggen?" Hopelijk wist hij of er ergens nog een bal was, of konden we er samen een naar zoeken, als hij wilde. Ik vond het wel gezellig om in de buurt van iemand te zijn, zeker na een lange tijd van weinig sociaal contact. Ik was normaal erg content om alleen te zijn, maar het was toch best eenzaam geworden. Mensen, en dus ook ik, waren toch groepsdieren.

    [ bericht aangepast door KIaus op 30 juli 2017 - 20:10 ]


    Bowties were never Cooler

    Asseri "Ace" Mikkonen

    24 - pain manipulation - outside the storage closet - Theo and Julien


    Ace was wakker, of tenminste, dat dacht hij. De gedachten dat hij wakker was, had hij al vaker gehad, maar de voorgaande keren had zijn lichaam besloten dat wakker zijn teveel gevraagd was. Zonder enig besef van tijd en plaats opende hij toch zijn ogen en zuchtte. Waarom was dit niet zijn kamer op Yale, het duurde een goede twee minuten voordat hij alles wist te bevatten. Diezelfde twee minuten waren nodig om zijn hoofdpijn op te doen spelen. De blik naar buiten was genoeg om te doen beseffen waar hij was. De oneindigheid van het water, met alles dat zich erin bevond vertelde hem alles dat hij moest weten. Met nodige binnensmonds geklaag, forceerde Ace zijn lichaam om rechtop te gaan zitten. Hij herkende het gevoel, de eeuwige spierpijn en even bracht het zijn gedachten terug naar thuis.

    Met moeite stond hij op en stretchte een paar keer om zijn lichaam wat soepeler te maken, maar het mocht niks baten, opstaan leek alles vooral te verergeren. Een zucht weerklonk door zijn kamer voordat Ace de deur opende en op zoek ging naar de keuken. Hij kon zich weinig herinneren van de afgelopen dagen, flarden van een onderzoeksruimte stonden hem bij, maar voor zover hij wist, had hij vooral geslapen. Automatisch had hij geconcludeerd dat dat een bijeffect van de test waren en Ace besloot het de volgende keer te bespreken met de artsen. Tot nu toe was het nog niks ongewoons en maakte hij zich geen zorgen. Rustig liep hij richting de keuken, allereerst maar eens op zoek naar een paracetamol tegen de hoofdpijn, die toch wel vervelend begon te worden. Normaal zou hij niet zo snel naar die pilletjes grijpen, maar dit was een hoofdpijn van het niveau waar zelfs een migraine u tegen zou zeggen.

    Paracetamol waren nog wel eens gevonden, maar glazen daarentegen, dat was een heel ander verhaal. Onwetend en vooral onoplettend liep hij richting een voorraadkast gezien de andere kastjes en aanrechtbladen niks meer hadden opgeleverd dan een sappig uitziende appel. De deur werd geopend en Ace stap- Hij bedacht zich snel voordat hij naar binnen stapte. Wat een gezelligheid, nu al?!
    "Zo, zo, de tortelduifjes hoeven niet zo letterlijk in de kast te blijven zitten," zei hij terwijl zijn oog op de stoffige fles viel. Precies wat hij nodig had. "En bedankt" Met die woorden pakte hij de fles whiskey uit Theo's handen. Per ongeluk raakte Ace daarbij Theo's hand aan en voor die seconde verdween alle pijn uit hem,
    niet wetende dat deze naar Theo was overgebracht. Verbaasd keek Ace richting Theo, zijn hand en weer terug naar Theo, helaas voor hem voelde hij de hoofd-
    en spierpijn net zo snel terugkomen als dat het verdwenen was.

    Ace deed zijn best om het vreemde voorval snel uit zijn gedachten te zetten en gooide de twee witte pilletjes bijna zijn keel in, voordat hij de fles whiskey aan zijn lippen zette en er een slok van nam ze weg te spoelen. De fles gaf hij weer terug aan Theo. Hopelijk helpt dat, anders wordt dit nog een vermoeiende dag... Zelfs denken was vermoeiend. Normaal had hij niet zoveel moeite met spierpijn, maar dit was toch wel vreemd. Hij beet een hap van zijn appel en keek nieuwsgierig naar de twee jongens.
    "Moet ik jullie weer privacy geven, of komen jullie toch uit de kast?" Ergens was hij wel benieuwd naar hun verhaal, maar aan de andere kant wilde hij ook erg graag van de hoofdpijn af en kon hij dus geen ingewikkelde dingen gebruiken.


    Pain is for the weak.


    [Hopelijk zijn er geen bezwaren dat ik zomaar inspring en jullie characters kom storen c: Mochten die er wel zijn, dan hoor ik het wel en pas ik het wel aan.]

    [ bericht aangepast door Eltham op 31 juli 2017 - 9:07 ]


    Madness will change you

    Julien Thomas Mercier

    Mindreader, the commonroom, with Theo & Ace



    Dus daar zaten ze dan beiden. In de kast. Ironisch, gezien hij al uit de kast was gekomen, al was het nog niet voor zijn familie. Ergens wisten die het misschien wel, dat hij in Parijs zijn ware aard had ontdekt (biseksueel) gezien daar de vrijheid heerste die er in de rest van het land niet was. Hij was dus verlieft geworden op een jongen in Parijs, hoe kon het ook anders, de stad in de liefde. Hij was dan wel een stiekeme enorme romanticus, hij voelde ergens wel dat het zou eindigen en toen was hij weer alleen. Alleen in die grote stad die nooit leek te slapen. In Frankrijk was het niet gebruikelijk om biseksueel te zijn dus hield hij zijn geaardheid maar voor zichzelf. Je kon dan niet openbaar, behalve in Parijs misschien, hand in hand lopen, toch gebeurde er stiekem van alles. En zo ontdekte je weer plekjes waar je nog nooit was geweest en waar je wel jezelf kon zijn.

    “Jij bent niet de enige, ik ben pas sinds vandaag echt 'vrij' om alles eens te ontdekken." Hij had geknikt. Deze woorden hadden hem wat gerustgesteld. Hij zou hier dus niet de enige malloot zijn die door de gangen zou dolen en per ongeluk in kamers zou komen waar je niet mocht komen. Hij hoopte dat hij ooit de weg een beetje zou kennen. In ieder geval zou hij deze keuken moeten herinneren. Eten was belangrijk. Zeker voor hem, hij hield van koken, vooral de Franse keuken. Al betwijfelde hij of hij hier zo even de juiste ingrediënten zou kunnen vinden om een fatsoenlijk Frans maal voort te zetten. Een goede wijn zou ook niet misstaan.

    Hij had opgemerkt dat de andere jongeman een appel had genomen. Gelukkig, zijn vermoeden van dat dit ook niet een jongen was die zich strikt aan alle regels hield, werd hierdoor bevestigd. Hij hield wel van een beetje op ontdekkingstocht gaan zonder toestemming. Wie weet wat ze allemaal tegen zouden komen.

    Zo spannend was het nou ook weer niet in de kast, maar ergens voelde hij wel een lichte spanning tussen hen tweeën, puur omdat het een kleine opslagkast was en het vrij donker was. Het zachte kneepje in zijn hand had hij ook opgemerkt. Hij wist niet precies waarom dat was, had Theo het ook vervelend gevonden om de ruimte te betreden? " Dit lijkt me een soort opbergruimte of zo iets in die aard. " “No shit Sherlock” merkte Julien droogjes op. Hij had toen al een fles gevonden die naar zijn mening er om vroeg om geproefd te worden.

    Niet door hem, maar het slachtoffer wat hij gevonden had. Eerst iemand anders laten proberen, dan zou hij er zelf van drinken. Oké, het was meer bedoeld als een uitdaging, want zelf dronk hij alles toch wel, of het vertrouwd was of niet.

    "Wat is dit spul zelf? " Julien keek nu met zijn groene ogen in de kijkers van de jongen. “Geen idee, proef maar gewoon” zei hij dan ook met een glimlach. Uiteraard zou hij zelf ook wel wat slokken nemen, hij was niet zo flauw dat hij hem alleen liet proeven. Of het nou vies zou zijn of niet.

    " Hoe lang moet dit hier wel niet liggen? Zo'n laag stof op de fles." “Ehm 100 jaar?” gokte Julien ietwat grappend. Het kon hem niet zoveel schelen. Drank bleef vrij lang goed en het zou nog wel te drinken zijn.

    Hij was blij dat Theo op zijn uitdaging inging en keek nieuwsgierig toe hoe hij een slok nam van de drank. Hij begon echter meteen te hoesten, wat Julien even deed alarmeren. Oh my god, hij wilde hem echt niet vergiftigen! Oh my god, volgens mij was dat niet drinkbaar." “Oh jee, gaat het?” had hij er al uitgeflapt en voordat hij het wist was hij al dicht bij de jongen gaan staan en had een arm om hem heen geslagen, zodat hij op hem kon steunen, mocht dat nodig zijn. Hun lichamen waren dicht bij elkaar en zelfs in het donker kon hij Theo nu zien. Zijn hartslag verhoogde zich lichtelijk, maar omdat dat kwam omdat hij de lichaamstemperatuur van de andere jongen opmerkte en zelfs zijn hartslag goed kon voelen, of dat het kwam omdat hij opmerkte dat de jongeman goede gespierde armen had, dat wist hij niet.

    "Ik wil nog niet dood." Julien keek ietwat geschrokken met zijn grote groene ogen in die van Theo. Hij hoorde hem al snel lachen waardoor hij opgelucht kon ademhalen en zelf ook even moest lachen. “Flauw hoor” zei hij en hij pakte de fles even van Theo af. Hij dronk er een aantal slokken van, gezien hij wel tegen sterke drank kon. Niet verkeerd, al prefereerde hij toch zijn geliefde Franse wijn.

    “Jup ik merk het” zei Julien met een grijnsje en hij voelde de brandende drank door zijn keel gaan. Ergens vond hij dat wel fijn, al dronk hij vaker wijn, dat brandende gevoel. Zijn ogen waren gericht op Theo, maar om het niet al te ongemakkelijk te maken, keek hij snel naar de rest van de kast. De fles had hij inmiddels alweer aan Theo gevonden. Zijn handen gleden over de flessen en af en toe blies hij wat stof weg om de etiketten van de flessen te zien. Hij zocht iets Frans, het liefste wijn, maar iets Frans zou goed zijn.

    Yes! Hij had een etiket gevonden met Franse opdruk en het bleek ook nog eens een goede wijn te zijn. ‘Kijk wat ik gevon-‘ hij kon zijn zin niet afmaken. De deur werd al geopend en meteen draaide hij, met de fles in zijn hand, zich om naar deze persoon. "Zo, zo, de tortelduifjes hoeven niet zo letterlijk in de kast te blijven zitten," Oh, wat ongemakkelijk dit. “We zochten naar wat drinken en dat hebben we hier nu gevonden, al is het hier nogal stoffig en betwijfel ik of we niet doodgaan aan het drinken van dit spul” probeerde hij er zich nonchalant uit deze ongemakkelijke situatie te redden.

    De jongeman leek geïnteresseerd te zijn in de whiskey van Theo. Prima voor hem. Zijn ogen gleden onderzoekend over hem heen, niet wetende of hij hem kon vertrouwen. Theo had een vriendelijke uitstraling, zowel zijn uiterlijk als zijn innerlijk, maar van deze jongeman, die een apart uiterlijk had, zo anders dan zijn Franse uiterlijk, vertrouwde hij nog niet. "Moet ik jullie weer privacy geven, of komen jullie toch uit de kast?" “Mij lijkt dit een goed moment om er uit te komen, een trio wordt me toch wat te veel” grapte hij en hij knipoogde speels naar deze nieuwe jongen, hopende dat hij een beetje los zou komen.

    Hiervoor moest hij weer langs Theo glippen, waarbij hij het niet voor elkaar kreeg dat hun lichamen elkaar niet (even) raakten. Hij voelde zijn rug schuren tegen wat het ook was van Theo. Gelukkig pikte hij van zowel hem als de andere persoon geen gedachten op. Dat wilde hij op dit moment echt niet, vooral niet in deze situatie. Wat zouden ze wel niet denken…

    Hij stond nu uit de kast en het was hier weer licht. Even moest hij knipperen met zijn ogen om alles scherp te zien. Hij haalde voorzichtig het restje stof van de fles Franse wijn af. Deze fles, zijn baby, zou niemand anders krijgen. Misschien zou hij hem nog wel delen. Met Theo ontglipte per ongeluk in zijn gedachten, maar deze vervloog even snel als dat hij in hem was opgekomen.

    ‘Kijk, ze hebben hier zelfs goede Franse wijn.’ zei hij tegen beiden jongemannen en hij toonde trost zijn nieuwe aanwinst. Vervolgens richtte hij zich op de ‘indringer’. Hij wilde nu wel weten wie hij was. ‘Dus wat is jou naam? En hoe kom je hier terecht?’ vroeg hij hem nieuwsgierig.

    [ bericht aangepast door Innsaei op 31 juli 2017 - 11:01 ]


    Aan niets denken is ook denken.