• S.O.L.A.R
    Scientific Observation Lab (of) Advanced Remedies.

    SOLAR is named after our solar system, something so big and small in another kind of way. It makes you think: does your existence affect anything on our earth? Aren’t we all unimportant because whatever we do in the world will be wiped out of the solar system someday. The answer to that is yes. You are worth so much more than you think. You are here at S.O.L.A.R industries, where your life could save that of so many more. Faith is what brought you here. Even if someone had to stir your past to give the world the future it deserves.

    Juli 4th, 2020 — de dag waarop het leven van twintig jongeren drastisch komt te veranderen. Ze wijden hun lichaam, hun leven aan de toekomst. Het is niet dat ze iets te verliezen hebben. Allen bevinden ze zich namelijk in de S.O.L.A.R industries een wetenschappelijk observatorium gelegen in een onbekend eiland nabij de Caraïben. Dit lab houdt zich bezig met het zoeken van medicaties die ziektes zouden kunnen helpen, maar hiervoor moeten testen uitgevoerd worden en dat is waar onze jongeren van pas komen.
          Wat de jongeren echter niet weten is waarvoor ze getest worden. Een wondermiddel waardoor mensen nooit meer ziek hoeven te worden, minder hoeven te slapen, die kanker zou kunnen stoppen? Nee SOLAR industries gaan groter dan dat. Zij hebben namelijk het middel gevonden om Metahumans te creëren. Mensen zo intelligent, zo perfect dat ziektes niet eens hoeven te bestaan.
          Echter zijn er meer nadelen dan voordelen aan dit middel waardoor de jongeren lijken te veranderen in mutanten. Ze ontwikkelen nieuwe krachten en zijn inderdaad beter gebouwd dan een normaal mens, maar zijn ze het hier wel mee eens. Is dit toeval of was dit al jaren geleden gepland geweest voor hen om een tragisch iets mee te maken waardoor ze gewillig hun leven zouden geven voor iets dat de toekomst zal veranderen? Welcome to Solar industries.


    When you move on, the universe moves with you





    ROLES





    Theordor Lucian Ardelean • Copycat {Austin Victoria} || Vaiana
    Talon Brown • Sense manipulation {Nathan Saignes} || Kaur
    Jax Jensen • Healing {Bastian Bald} || Yellowstone
    Joaquin Rafael Romero • Superhearing {Carlos Valdes } || SebastianVerlac
    Julien Thomas Mercier • Telepathie {Clément Chabernaud} || Micaela
    Sergey Averyanov • Pyrokenisis {Vladimir Ivanov} || Obeah
    Daley Seán Foley • superspeed {Lucas Till} || SebastianVerlac
    Austin Heath Clarckson • Invisebillety {Matthew Noszka} || Vaiana
    Asseri "Ace" Mikkonen • Pain manipulation {fc} || Garrett


    Stefanía "Nina" Mæja Olvirsdóttir • Bloodbending {FC} || Verkleurd
    Ella Hazel King. • Kracht {FC} || Meraki
    Neriah Aimée Marozsán • Kracht {FC} || Gabot
    Mikhaila Averyanova • Cryokinesis {FC} || Canagan
    Devina Adithi Narayanan • Kracht {FC} || Anatomy
    Skye Pearson • Aerokynisis {Lianne la havas} || Hopps






    What if I'm not a superhero. What if I'm the bad guy ?






    INFORMATIE


    De Rpg speelt zich af op een verlaten eiland die je zou kunnen situeren in de Bermuda driehoek. Het lab is deel van de overheid en dus ook strikt geheim. Op het eiland is er echter wel van alles te vinden, bebossing, bergen en sneeuw, strand en natuurlijk veel water. De jongeren verblijven in de high tech S.O.L.A.R east wing en underground. Dit is voor hun veiligheid te garanderen.
    De slaapkamers bevinden zich deels onderwater, maar geen angst er kan geen druppel binnen. Het glas is zo geavanceerd dat zelfs een torpedo er geen krasje op kan krijgen en heeft een elektrische schok als iemand het ook maar gaat proberen om het glas te breken. De bedden lijken wat vreemd maar meten het slaappatroon, harstlag, bloedruk, ... van de proefpersonen om te zien hoe ze reageren in hun slaap en REM periode.


    Slaapkamers O1, O2, O3
    badkamer
    Woonkamer, O2
    Keuken
    Iedere ochtend zal er eten voorzien worden door het personeel, maar indien de proefpersonen toch een hongertje tussendoor hebben kunnen ze gerust iets koken.




    SOLAR is dus gelegen aan de linkerkant van het eiland en is enorm groot te noemen. De jongeren zijn per prive jet naar het eiland gebracht (Solar bezit dus 2 van deze Jets ) Er is een grote telescoop die uit het observatorium piekt, Door deze telescoop kun je bijna alle buurplaneten van de aarde zien en natuurlijk ook alle sterrenstelsels. De jongeren mogen in dit gedeelde van het labo komen ( de ruimte lijkt net een projectie van het sterrenstelsen te zijn met in het midden een hoge stoel zodat je door de telescoop kunt kijken en hier rond verscheidene computerschermen die enkel door het personeel gebruikt kunnen worden.

    Iets wat de jongeren niet weten is dan het 'eiland' feitelijk op een platform ligt. Het drijft continu over de oceaan en is dus nooit langer dan twee dagen op dezelfde plek. Dit zorgt er dan ook voor dat het labo een onderverdeling kon maken die volledig in het water licht. In de slaapkamer van de jongeren is er dan ook 1 wand compleet in glas zodat ze het onderwaterrijk kunnen bewonderen.

    De jongeren zijn vrij om het eiland te verkennen , deze is verdeeld in 3 grote gebieden. Het stand, een rustige plek en tevens ook de grootste. Een eindeloze hoop zand. De jongeren kunnen hier wel schelpen vinden en klabben verzamelen maar echt veel is er niet te bewonderen. Dit is wel een goede trainingsruimte voor jongeren die hun krachten willen oefenen ( dus het schieten van vuurballen, vliegen, watersturen etc etc) ,

    In het midden van het eiland heb je het regenwoud. , het is een vochtig gebied vol groen en kleurrijke bloemen. De jongeren krijgen een korte opleiding herbologie zodat ze niet van giftige bessen zouden eten of beschermde bloemen gaan vernielen. In dit gebied is ook het meeste leven te vinden. Er is een prachtige variatie aan insecten ( de giftige zijn ook te vinden in de mini curcus) en op het eiland zijn er ook een boel mooie zangvogels. Er zijn enkele ampfibiën te vinden al zul je grote vinden ( dus kleine schildpadden, salamanders etc) , hier ook weer opletten met wat je wilt aanraken.
    Qua zoogdieren is het eiland minder rijk. Hier en daar vind je wel een kleine occicat, knaagdieren of kleine aapjes maar deze zal je amper overdag vinden. Echter hoe oostelijker je gaat, hoe gevaarlijker de dieren worden. het lab heeft dan ook uitdrukkelijk gevraagd, niet over de Donkere lijn te gaan. Je zult het gebied kunnen onderscheiden aan de verschillende 'keep out' borden. Wie toch zo dom is om deze omheinde zone te betreden heeft de kans verscheurd te worden door panters, of vast te geraken in moeras. Dit gebied is dan ook erg bebost dus zullen de mensen van Solar je hier niet kunnen opsporen.

    Hoe noordelijker je gaat hoe droger het gebied word, het is er dor voornamelijk steen en de perfecte plaats om de trainen ( al zal het harder vallen zijn dan op het zand gebied) Solar gebruikt dit gebied dan voornamelijk ook om snelheid, kracht en andere grote veldoefeningen uit te testen. De jongeren mogen hier wel komen, behalve als er testen uitgevoerd worden. Echter mogen ze niet door de bergen gaan en word hier ook streng toezicht over gehouden. Je gaat niet over de bergen heen
    Door de bergen is er vers bronwater die door lijk te stromen naar het regenwoud. Dit water is drinkbaar en bevat geen giftige stoffen.

    Wat de jongeren niet weten is dat ober heel het eiland camera's hangen en ze dus 24/24 in het oog gehouden worden, dus denk goed na als je toch over dat hek gaat klimmen of die ene bes wilt uit proberen




    START



    Het is 4 Juli 2020, een zonnige dag op het eiland met een beetje wind. In SOLAR zelf is het rustig, de onderzoekers zijn momenteel bezig met het onderzoeken van Julien, Talon en Skye ( tot jullie natuurlijk weer kunnen posten c; ) Dus de andere zijn vrij om het gebouw en de andere patienten te leren kennen en natuurlijk om hun krachten wat te leren kennen. Sommigen hebben nu al een goede week hun nieuwe gaves, anderen hebben hier misschien nog geen weet van , dat is aan jullie om te beslissen ^^


    RULES


    • In deze RPG gelden de huisregels van Quizlet.
    • Je schrijft een post van minimaal 250 woorden.
    • Je probeert minstens 1 keer per week te posten mits je het druk hebt, gelieve het ons dan te melden.
    • Lees het topic goed door voordat je een personage aanmaakt.
    • Een reservering blijft 72H staan. Geef aan als je dit niet red vanwege omstandigheden.
    • Maximaal 1 personage per persoon
    • Geen Mary-Sue's en Gary-Stu's.
    • Alleen Vaiana maak nieuwe topics aan, tenzij anders aangegeven.
    • 16+ is toegestaan, meld het echter liever wel boven een post.
    • Sluit niemand buiten.
    • Vragen kunnen altijd gesteld worden

    Mijn doel, op z'n minst 1 speeltopic vol krijgen ! let's do this people !!



    [ bericht aangepast door Raccoon op 1 aug 2017 - 14:17 ]


    I caught a golden trout! But the real treusure? Friendship - ACNH


    THEODOR LUCIAN ARDELEAN

    Copycat, In The Kitchen, With Julien & Ace





    Julien leek erg nieuwsgierig te zijn naar het spul dat ik zonet had binnen gekiept en had me ook aangemoedigd, vast wilde hij weten of het goed spul was voordat hij zelf een slok zou gaan nemen.Mijn act ging best wel goed, gezien de jongeman me leek te geloven. Nou ja ik zou het zelf ook wel gaan geloven als mijn vriend zich ziek zou gaan voelen van een onbekende vloeistof die misschien inderdaad wel al zo'n honderd jaar oud zou kunnen zijn, al was ik dat nu gelukkig niet. Hij was dan ook oprecht bezorgd wat me ook wel beseffen wat een vriendelijke jongen Julien wel niet was. Voor zover ik wist waren we toch nog steeds vreemden voor elkaar en ik was dan ook wel stiekem opgelucht dat hij met mijn grap kon lachen. “Flauw hoor” zei Julien nadat we beiden uitgelachen waren al kon ik het niet laten om geamuseerd te grijnzen, got ya. Julien nam dan ook een slok van de fles whiskey waarna hij leek in te stemmen met mijn mening dat dit erg sterke alcohol was. “Jup ik merk het” sprak hij waarna hun blikken elkaar weer kruisten voor enkele luttele seconden. Ergens voelde ik toch een lichte spanning tussen ons, hier zo dicht bij elkaar op de kast en ik kon niet ontkennen dat ik het niet fijn of spannend vond.
    ‘Kijk wat ik gevon-‘ sprak Julien al werd onze kastdeur plots opengemaakt waardoor we beiden onze aandacht richtten op de witblonde onbekende jongeman die deze geopend had. "Zo, zo, de tortelduifjes hoeven niet zo letterlijk in de kast te blijven zitten," kort beet ik op mijn lip , ik voelde me lichtelijk betrapt door deze jongeman waardoor ik toch even slikte en niets deed toen hij de fles uit mijn handen nam.
    Hierbij voelde ik de vingers van deze onbekende kort mijn hand aantikken waardoor ik spontaan overal pijn had en ik me toch even vast moest houden aan de muur. Die hoofdpijn van daarnet had ik nog kunnen wegwuiven, maar dit? het leek alsof ik plots een schock had gekregen en alles in mijn lichaam hierbij aangetast was.
    "Moet ik jullie weer privacy geven, of komen jullie toch uit de kast?" “Mij lijkt dit een goed moment om er uit te komen, een trio wordt me toch wat te veel” grapte Julien gevolgd door een knipoog naar de niet onknappe jongeman. Ik wilde dan ook niet gaan fantaseren wat het zou kunnen worden met ons drie in de kast dus richtte ik verlegen mijn blik ergens anders heen en wreef even pijnlijk over mijn hoofd terwijl de pijn nu ook leek te verdwijnen. Nu ik hier zo bij twee andere knappe mannen stond begon ik toch wat onzeker te worden. Echter leken ze beiden zo losjes om te gaan met de 'in de kast ' grapjes. Mijn vader kon daar nooit mee lachen, hij vond het zelfs schandalig dat mensen er zonder enige vorm van schaamte over durfden praten en als hij dat toch deed was het niets anders dan kleinerend. Vandaar dat Theo toch iets ongemakkelijk was, niet wetend of ze iets tegen mij zouden hebben mocht ik ooit bekennen dat ik op mannen viel.
    Toen Julien met zijn achterste even tegen me aan schuurde om langs me te kunnen -ik haf toe dat ik breed gebouwd was en dus het meeste plaats nam in deze kast- schrok ik toch even wakker uit mijn gedachten en keek even naar de twee jongens. "Oh eh, ja ik kom er ook wel uit." en met die woorden stapte ik ook de donkere kast uit, klopte het stof van me af en deed de kastdeur weer dicht.
    ‘Kijk, ze hebben hier zelfs goede Franse wijn.’ zei Julien om de ongemakkelijkheid wat de maskeren en ik keek even naar de jongen die echt trots leek te zijn op zijn ontdekking,; maar deze ook goed vasthield alsof hij de fles weer mooi zou opbergen voor een honderdtal jaar. ‘Dus wat is jou naam? En hoe kom je hier terecht?’ vroeg Julien vervolgens aan de witharige jongeman waardoor ik ook mijn blik nieuwsgierig op de jongen richtte. "Ik ben trouwens Theodor, Theo voor kort en dit en Julien." zei ik en wees even naar de Franse knaap met zijn geliefde rodewijn.




    AUSTIN HEATH CLARCKSON

    Onderzoeker / 'undercover labrat', inviseble, With Daley outside








    "Ik voel me helemaal goed en om eerlijk te zijn heb ik sinds ik werd geboren geen dag stilgezeten. Ik kan het gewoon niet." Zei Daley lichtelijk geamuseerd om mijn opmerking, ondertussen zwaaide hij nog even met zijn bat klaar om de bal te slaan die ik ging gooien. Wat er toen gebeurde was, maakte me echt sprakeloos, de bal was in luttele seconden verdwenen en terug de lucht in gegooid als een brandende komeet. "Holy Shit!" riep ik verrast uit . "Dat was de enige bal." zei hij iets teleurgesteld en ik liep dan ook naar de jongen toe. "Dat was geweldig, zag je dat ding in brand vliegen?!" zei ik dan ook enthousiast eens ik naast Daley stond. "Hoe deed je dat? Ik bedoel... kon je dit al voor je hier naartoe kwam?" vroeg ik hem "Zouden ze hier meer honkballen hebben liggen?" vroeg hij vervolgens wat me even lachend mijn hoofd deed schudden. "We kunnen het wel vragen?" stelde ik voor. "Ik weet niet wat ze met ons hebben gedaan tijdens die onderzoeken, maar ik kan ook iets dat ik hiervoor niet kon." verklaarde ik met een zwak glimlachje, ik rolde even de mouw van mijn shirt op, zodat Daley kon zien wat ik ging demonstreren. Ik concentreerde me even waarna mijn arm onzichtbaar werd en dus leek te verdwijnen. "Best wel cool, huh?"


    I caught a golden trout! But the real treusure? Friendship - ACNH


    Daley Seán Foley
    • 22 • Superhuman speed • Ireland • Beach • Just hitting some balls • Austin •

    Austin leek even onder de indruk van mijn slagman kunsten als ik, terwijl ik normaal een net bovengemiddelde slagman was. Toch was mijn brei alweer een stuk verder en was ik vooral teleurgesteld dat ik mogelijk geen andere bal meer had om mee te spelen. De jongen begon vragen te stellen over mijn kunnen en ik haalde mijn schouders op. "Ik kon wel een homerun slaan, maar nooit zoals dit, nee. Dit was inderdaad wel echt awesome!" Ik had een bal door de geluidsbarriere geslagen en het had vlam gevat. Dat was echt geweldig. Toch gingen mijn gedachten al snel weer naar het feit dat de bal weg was en niets meer had om mee te spelen. Hopelijk hadden ze er meer en Austin zei me dat hij mee zou gaan om het te vragen. Toch bleek ik niet de enige te zij die iets aan de experimenten had overgehouden. Ik keek naar zijn arm en zag deze langzaam verdwijnen. "Dat is zo cool!" riep ik uit. Ik kon snel bewegen, maar hij kon onzichtbaar zijn. Dat was echt heel erg cool. "Je kan de ballen ook gewoon stelen. Kan je het ook met je kleding aan? Dat zou echt cool zijn!" Ik merkte dat ik weer steeds sneller ging praten. "Sorry" zei ik er achteraan. "Zullen we naar binnen gaan? Of eerst in het gebouwtje kijken wat daar staat?" Ik wees naar een klein gebouwtje in dezelfde stijl als het moderne gebouw waar onze leefruimtes waren. Misschien lagen er wel ballen in, misschien andere spullen zoals spades en harken, of misschien materiaal of onze krachten te trainen. De laatste gedachte kwam nu pas in me op nu ik wist dat ik niet de enige was die rare trucjes kon. Ik pakte de jongen bij zijn arm en trok hem, zo langzaam als ik dacht dat normale mensen liepen, naar het schuurtje. Mijn baseballbat hield ik tegen mijn borstkas, zodat die niemand raakte en niet beschadigde door het zand, zelfs al zat er nu mogelijk een flinke deuk in. Nu zou ik die er wel uit kunnen halen, maar daar had ik weer spullen voor nodig die ze hier vast niet hadden. Daarbij zou er al heel snel waarschijnlijk weer een deuk in zitten. Bij de schuur stopte ik en keek naar de jongen, wiens arm ik liet vallen. "Kijk jij? Als er dan iemand binnen is, kunnen ze niet zien dat we aan het rondsnuffelen zijn." Een beter pln had ik niet, al dacht ik niet dat er iemand in een schuurtje zou zitten. Zelfs niet in zo'n modern schuurtje als dit.

    [ bericht aangepast door KIaus op 2 aug 2017 - 0:43 ]


    Bowties were never Cooler

    SERGEY AVERYANOV
    Some say the world will end in fire. Some say in ice.
    From what I've tasted of desire, I hold with those who favor fire.

    j
    23 ~ Russian ~ Twin brother to Mikhaila ~ Pyrokinesis ~ Entering the Common Room, with Mikhaila & Joaquin

    Zoals maar al te vaak hoeft mijn zusje geen twee keer te raden om te snappen wat ik precies bedoel.
    "Ooit gaan we terug, al is het maar even," spreekt mijn vrouwelijke evenbeeld me zachtjes toe. Er verschijnt een melancholische glimlach op mijn gezicht, omdat ik besef dat die kans wel erg gering is. Ik wil Misha echter de hoop niet afnemen, en houd me daarom liever stil. Ik kan praktisch voelen hoe haar immer aanwezige heimwee toeneemt, als een kilte zich door haar vingertoppen lijkt te verspreiden. Dat ik het me niet inbeeld wordt duidelijk als ze kort daarop in haar handpalmen blaast. Ik krijg er zelf rillingen van.
    "Kom hier," zeg ik gemoedelijk, een kant van mezelf tonend die ik enkel voor mijn geliefden gereserveerd heb. Ik neem haar koele handen in die van mij, waarna ik even wrijf om haar te helpen het weer wat warmer te krijgen. Dan volg ik haar voorbeeld blaas er op mijn beurt ook even tussen.
    "Beter?" fluister ik terwijl een bezorgde blik op mijn gezicht glijdt. Voor we aan deze medicatieproef deelnamen had Mikhaila bijna nooit last van de koude, in Rusland waren we wel één en ander gewend geweest in de winter. Ik kan alleen maar hopen dat deze neveneffecten met verloop van tijd zullen verdwijnen.
    Hoewel ik me praktisch rot schrik als ik een onbekende stem achter ons hoor weet ik me met de grootste kalmte om te draaien, waarbij Misha opnieuw strategisch achter me komt te staan. Voor me staat echter een geheel ander persoon nu; een gek mannetje met een knoert van een koptelefoon op. Automatisch schieten mijn wenkbrauwen de hoogte in terwijl ik me afvraag wat dat dan weer te betekenen heeft.
    Nadat hij zichzelf voorgesteld heeft als Rafi mompelt hij nog iets in een taaltje waar ik niet veel van begrijp.
    "Rat?" Herhaal ik een beetje ontstemd. "Noemt hij ons nou een rat?" herhaal ik nog een keer naar Mikhaila, niet goed wetend wat ik daar moet uit opmaken. Hopend dat ik hem toch een antwoord kan bieden toon ik hem het bandje dat ik om mijn pols heen heb, met mijn medische gegevens op.
    "Bedoel je dit?" Vraag ik langzaam, twijfelend of hij het wel zal verstaan. Ik breng mijn hand naar mijn borstkas als ik eraan denk dat ik me nog niet voorgesteld heb. "Sergey," deel ik mee, waarna ik enkele centimeters opzij buig zodat mijn zusje wat beter te zien is. Met mijn duim wijs ik naar haar. "Mikhaila," verklap ik ook haar naam.

    Asseri "Ace" Mikkonen

    24 - pain manipulation - the kitchen - Theo and Julien


    De ongemakkelijkheid ging bijna voelbaar omhoog toen Ace de twee jongens gevonden had, wat voor hem resulteerde in een kleine glimlach. Deze werd versterkt door de opmerkingen van Julien, doodgaan van een slokje alcohol, neh dat zag Ace nog niet gebeuren. Hij bestudeerde de fles met whiskey nogmaals.
    "Doodgaan van namaak Schotse whiskey? Ik denk het niet hoor, er zijn veel ergere dingen die in die kast hadden kunnen staan. Zolang de fles rechtop stond, kan een beetje stof geen kwaad doen." Hij keek hoe de twee jongens de kast weer uitstapte, beide prima, maar meer dan dat was het ook niet voor Ace.

    "Dat trio zou je vast wel willen, maar helaas, ik ben niet geïnteresseerd." Rustig liep Ace terug de keuken in en begon nogmaals wat kastjes open te trekken. Alcohol leek hem toch geen goed idee, water was een betere optie. De jongen met de wijnfles was ervan overtuigd dat hij de beste vondst had gedaan in de opbergkast.
    "Wacht, wat? Jij wordt blij van Franse wijn? Dan heb je echt veel gemist in je leven," zei Ace haast lachend, aan zijn stem was bijna niet te horen dat hij uit het buitenland kwam, voor zover mensen konden horen sprak hij gewoon normaal Engels. Even dacht Ace terug aan zijn jeugd, aan de keren voordat ze verhuisd waren en hij stiekem de drankvoorraad van zijn vader uitprobeerde, daar hadden echt betere dingen tussen gestaan.

    "Ace, aangenaam." Ah gelukkig had hij eindelijk een glas gevonden. Wie zette ze dan ook op die plek neer? Meteen pakte Ace er een paar om die op het aanrechtblad te zetten. Het zou hem niks verbazen als de rest ook moeite had met dingen vinden. Met een van de glazen liep hij naar de kraan, ugh vervelende automatische dingen.
    "Het zal je misschien gaan verbazen, maar ik ben hier helemaal naartoe gelopen vanuit mijn slaapkamer," zei Ace cynisch. Wie stelde er dan ook zulke vragen, het niveau hier lag nu al laag. Rustig nam hij een slok water, tot nu toe leek er nog niks te zijn dat zijn migraine af deed nemen. Hij zuchtte. Als het zo zou blijven, moest hij echt iets beters gaan vinden dan simpele paracetamol. Zijn gedachten bleven nadenken over waar de migraine toch vandaan moest komen.
    "Maar, jullie enig idee wat hier nu precies de bedoeling is, gezien er nog geen nieuwe onderzoeken op de planning staan?" Gemakkelijk nam Ace plaats op het aanrecht. Misschien moest hij maar eens gaan onderzoeken wat hier allemaal te doen was, er moest toch meer te doen zijn dan een slaapkamer en een keuken.
    Misschien wel een gymzaal, of een sauna. Ja een sauna, dat was nu echt een goed idee!


    Pain is for the weak.

    [ bericht aangepast door Eltham op 2 aug 2017 - 14:16 ]


    Madness will change you

    Julien Thomas Mercier

    Mindreader, the commonroom, with Theo & Ace



    Hij had zijn fles wijn. Deze zou hij zeker niet gaan afstaan. Het was een goede Franse wijn en hij kon dan ook op dit moment even niet blijer zijn. Die andere twee zouden daar misschien niets van begrijpen. Hij was opgelucht dat Theo in orde was, op dat ene moment had hij hem bijna een hartverzakking gegeven, maar dat vertelde hij hem maar niet. Het was een beetje ongemakkelijk om uit de kast te komen, zeker gezien hij langs Theo moest.

    Hij voelde zich wat meer op zijn gemak toen hij uit de kast kwam. Het hele spelletje van Ace en hem over de kast speelde Theo niet echt mee, waaruit hij opmaakte dat de jongen zich nog steeds niet op zijn gemak voelde. Dat was dan ook niet vreemd. Theo had zich even vastgehouden aan de muur voordat ook hij uit de kast was gekomen, waardoor Julien zijn ogen even op hem bleven hangen. Op de een of andere manier wilde hij graag weten of het wel goed ging met de jongen. Hij gaf nou eenmaal snel om mensen, die hij mocht dan, en dit was de eerste vriendelijke persoon die hij was tegengekomen.

    De andere jongen leek geïnteresseerd te zijn in de fles whiskey. ‘Hmm’ zei Julien alleen maar op zijn opmerking. We wisten dan ook niet of het überhaupt whiskey was, wie weet zat er wel vergif in die fles dacht hij maar hij hield de opmerking voor zich. "Dat trio zou je vast wel willen, maar helaas, ik ben niet geïnteresseerd." Julien haalde even zijn schouders op. “Dan niet” zei hij enkel. Hij wist nog niet wat hij van deze jongeman zou gaan vinden. Zijn oordeel stond nog niet klaar, dus gaf hij hem maar een kans.

    "Wacht, wat? Jij wordt blij van Franse wijn? Dan heb je echt veel gemist in je leven," Een beetje verbaasd en vervolgens gepikeerd liet Julien de fles wijn zakken. Van mij. Hij kon niet geloven dat iemand deze goede wijn zomaar zou kunnen beledigen! “Hmm, jij weet niet wat je mist” zei hij en hij zette de fles op een tafel.

    Theo stelde hen voor aan deze onbekende. De onbekende stelde zich voor als Ace. “Aangenaam Ace” zei Julien dan ook, het was wel vriendelijk, maar ook weer niet zo open als dat hij tegen Theo sprak. Hij keek maar toe hoe de jongen een glas pakte, gezien Theo zich nog ongemakkelijk scheen te voelen en misschien even weer voor zichzelf op aarde moest komen. “Het zal je misschien gaan verbazen, maar ik ben hier helemaal naartoe gelopen vanuit mijn slaapkamer," “Dat moest vast heel vermoeiend voor je zijn geweest” zei Julien sarcastisch. Natuurlijk wist hij wel waar hij op doelde.

    Hij besloot om niet door te vragen, gezien meneer hier daar geen zin in leek te hebben. Ook prima, je hoefde het niet met iedereen zo goed te kunnen vinden, zo lang er maar geen ruzie ontstond. "Maar, jullie enig idee wat hier nu precies de bedoeling is, gezien er nog geen nieuwe onderzoeken op de planning staan?" “Vertel jij ons dat maar” kaatste Julien terug. Hij wist niet meer dan hem en als hij dat wel wist, zou hij het hem ook niet vertellen, gezien hij hem simpelweg nog niet vertrouwde. Hij hield er meer van als mensen open waren ze wat over zichzelf vertelden, nu wist hij niet eens wat voor persoon hij voor zich had.

    Op zijn gemakje liep hij naar de kast, waarbij hij zich niets aantrok van de jongen die op het aanrecht was gaan zitten. Hopelijk zakt hij er doorheen. Hij trok een aantal kastdeuren open voordat hij wijnglazen had gevonden. Gezien meneer net had verkondigd dat hij het bijzonder vond dat hij blij werd van Franse wijn –de kleine geneugten in het leven naar zijn mening- patke hij 2 wijnglazen en niet 3. Hij zou het maar met zijn water moeten doen, dat scheen hij ook prima te vinden.

    Hij liep naar de tafel en schonk een glas voor zichzelf in. “Jij ook, Theo?” vroeg hij aan de jongen. Hij liet de wijn even rustig rondgaan in zijn glas en keek goedkeurend naar het goedje. Hij nam een slok en ging op een stoel die bij de tafel stond zitten. “Zoals ik al zei, je weet niet wat je mist”. Hij zat een beetje nonchalant. Zou hier nog wat gaan gebeuren of waren ze alle drie onwetend en zou er nog een aankondiging komen van iets?.

    Zijn ogen gingen heel even weer naar Theo. Hopelijk zou die weer wat ontdooien en ten minste even naast hem gaan zitten, of in ieder geval gaan zitten.


    Aan niets denken is ook denken.

    ——————————————————————————

    ——————————————————————————

    ——————————————————————————

    Mikhaila Averyanova

    ”With a starry brush, paint the dusk venetian blue,
    because in the evening hush, you’ll never believe the view.
    And when the leaves return and their whisperings fill the night, they’ll freeze and burn where fire and ice collide."

    • 23 • Russian • Twin sister to Sergey • Cyrokinesis • With Sergey & Joaquin •

    ”Kom hier.”
    Gemoedelijk haalt Sergey me naar zich toe met zijn woorden, waarop ik blindelings inga zoals ik dat altijd zou doen. Zonder verder iets te zeggen neemt hij mijn koele vingers tussen de zijne en verwarmt deze subtiel door zacht te wrijven. Haast direct lijkt de kou te verdwijnen en hoewel ze niet geheel uit mijn binnenste weg is- is de warmte die mijn broer me geeft voldoende om haar op een achtergrond te houden — al was het maar zolang hij in de buurt was. ”Beter?” Ik knik zacht en krul mijn lippen tactvol iets omhoog als ik de bezorgdheid in zijn blik zie rusten.
          ”Veel beter, dankje” glimlach ik Sergey zacht toe, alvorens hij zijn warme adem nog eenmaal over mijn handen heen laat strijken. Sinds de onderzoeken van zijn start zijn geraakt had ik het steeds vaker koud en hoewel ik er zelf geen enorme last van leek te hebben, hoopte ik gauw dat het over zou gaan. Tenslotte stond vast niet iedereen te wachten op de aanraking van een koude hand. Wanneer mijn poelen over het gezicht van mijn broer heen glijden en mijn lippen van elkaar afwijken om opnieuw iets tegen hem te zeggen, worden we geheel onverwachts onderbroken. Te laat had ik de jongen aan zien komen, waardoor zowel Sergey als ik even opschrikken van de jongeman met zijn enorme koptelefoon.
          ”Ik ben Rafi. Zijn jullie ook... ratas de laboratorio
    Een lichte frons verschijnt op mijn gezicht en hoewel Sergey zich vrijwel direct weer voor me geplaatst lijkt te hebben, weet ik alsnog zo langs hem af te kijken dat ik niet volledig aan het beeld onttrokken word. Zijn gebrekkige woorden weet ik maar een deel te begrijpen en als Sergey zich tot me went met de vraag of de jongen ons zojuist een rat had genoemd, haal ik met een ietwat lichte aarzeling mijn schouders op. ”Misschien bedoelde hij het niet zo?”
          ”Bedoel je dit?” vraagt mijn broer vervolgens aan de jongen, waarbij hij zijn pols laat zien waaraan het bandje zit met onze medische gegevens — een die alleen gedragen werd door degene die ook daadwerkelijk mee deden aan de onderzoeken, zoals ons. “Sergey,” stelt hij zich vervolgens voor, waarna hij iets opzij buigt zodat ik nog beter in zicht kom. “Mikhaila.” Nieuwsgierig nemen mijn heldere kijkers de jongen voor ons op, maar weten ze hun aandacht niet van de enorme koptelefoon af te halen die hij op zijn hoofd draagt, terwijl ook ik mijn polsbandje laat zien door mijn hand iets omhoog te steken. Waarom had hij het ding in hemelsnaam op, vroeg ik mezelf ondertussen af, en verstond hij ons überhaupt wel, of was het misschien voor muziek? Niet dat ik ergens een kabeltje zag lopen.. Subtiel gebaar ik dan ook naar mijn eigen hoofd. “Waar draag je hem voor?” Een klein beetje kantel ik mijn hoofd en blik tussendoor vluchtig een keer naar Sergey.


    'Three words, large enough to tip the world; I remember you.'

    ——————————————————————————

    ——————————————————————————

    Eden Isla Sadler

    ”I like storms.
    They let me know that even the sky screams sometimes."

    • 22 • English • Hyper Voice • With Ace, Theo & Julien •

    In een geveinsde vorm van concentratie glijden mijn poelen over de kleine zwarte letters heen van het boek wat ik in mijn handen houd. De woorden die ze vormen weten echter mijn hersens voor nu niet te prikkelen ze te onthouden, waardoor ik geen benul lijk te hebben van wat ik op het moment aan het lezen ben. Het lukte me niet mijn concentratie vast te houden en het boek lijkt voor nu niet aantrekkelijk genoeg om deze überhaupt te vinden. Na enkele minuten slaak ik een zachte doch gefrustreerde zucht en kap het boek dicht, waarna het met een dof geluid op de tafel neerkomt waar ik het subtiel op laat vallen. Heel even glijden mijn poelen rond door de gezamelijk ruimte waar ik eerder had plaatsgenomen, ergens in het verste hoekje zodat ik alleen kon zijn, maar toch niet helemaal.
          Het werd steeds drukker inmiddels, of zo leek toch, en dat werd het juiste moment voor mij om de ruimte te verlaten. Momenteel had ik even niet de behoefte om me te mengen met de nieuwe gezichten daar ik nog steeds niet helemaal op mijn plek leek. Behendig en subtiel weet ik dan ook mijn plekje achter te laten en met het boek in mijn handen besluit ik de weg naar de keuken te vinden. Mijn maag had minuten geleden al een keer geklaagd dat ze leeg was en snakte naar — op zijn minst — een tussendoortje, of iets. Terwijl ik probeer te bedenken wat ik snel kan maken vervolg ik mijn weg naar de keuken, om eenmaal daar aangekomen tot de conclusie te raken ook hier niet helemaal alleen te zijn. Een drietal jongens was aanwezig en leken in een gesprek te zijn die ik totaal niet gevolgd noch gehoord had. Na een korte aarzeling en de twijfel om weer om te draaien besluit ik alsnog om de keuken verder in te gaan. Een tikkeltje gevuld met nieuwsgierigheid neem ik de jongens één voor één vluchtig op, waarbij ze uiteindelijk iets langer blijven hangen bij de jongen die zijn kont op het aanrecht geparkeerd had.
          ”Ik wilde niet storen,” weet ik uiteindelijk uit te brengen en probeer te peilen wat de gemoedstoestand was. Echter houd ik mezelf al snel weer tegen en klem mijn boek onbewust iets steviger tussen mijn vingers. Het enige wat ik wilde was iets om de honger te stillen, als dat te vinden was tenminste. “Alleen iets eten, dus…ik ben vast zo weer weg.” Om daad bij mijn woorden te zetten leg ik mijn boek op het vrije gedeelte van het aanrecht neer en open enkele kastjes in de hoop snel iets te vinden.

    [ bericht aangepast door Sweven op 6 aug 2017 - 20:10 ]


    'Three words, large enough to tip the world; I remember you.'


    THEODOR LUCIAN ARDELEAN

    Copycat, In The Kitchen, With Julien & Ace





    "Doodgaan van namaak Schotse whiskey? Ik denk het niet hoor, er zijn veel ergere dingen die in die kast hadden kunnen staan. Zolang de fles rechtop stond, kan een beetje stof geen kwaad doen." verklaarde Ace die zijn blik even op de fles Whiskey had gericht, zo ver mijn kennis van alcohol had ik dus geen idee gehad dat dit geen originele Schotste whiskey was al had het immers toch hetzelfde effect. Een brandend verdovend gevoel en een harder werkende lever. ‘Hmm’ Julien gedroeg zich anders tegenover de witblonde jongeman dan dat hij tegen mij deed, alsof Julien hem niet leek te vertrouwen haast. Ik snapte niet zo goed waarom, Ace zag er me wel oké uit, ietsje afstandelijker wel, maar dan nog we waren nog altijd vreemden voor elkaar. "Dat trio zou je vast wel willen, maar helaas, ik ben niet geïnteresseerd." sloeg Ace het aanbod af van de 'threesome' waardoor Julien al haast meteen weer een antwoord had. “Dan niet” Mijn blik gleed even van Julien naar Ace. Nee dit was totaal niet hoe mijn eerste ontmoeting met Julien was.
    Dan ook haf ik toe dat ik beide heren niet echt kon vergelijken, Julien straalde eerder warmte uit waarbij Ace eerder koel leek, qua innerlijk en uiterlijk van beide heren. De spanning die er dan ook heeste was voor mij een teken dat ik me er beter niet bij mengde zeker nu Julien zijn nieuwe vondst aan ons verkondigde. Zijn geliefde fles franse wijn, echter vermoedde ik dat Ace van een Noordelijker gebied afkomstig was -voornamelijk door zijn uiterlijk- waarbij eerder hij alcohol zoals wodka en whiskey meer gewend was.
    "Wacht, wat? Jij wordt blij van Franse wijn? Dan heb je echt veel gemist in je leven," lachte Ace, mijn vermoedens soort van bevestigend. Ik zag dan ook een Julien dat hij niet echt gedient was met deze woorden. Ergens wilde ik Julien wel opvrolijken, maar eerlijk gezegd had ik nog nooit wijn gedronken en zou ik oook niet het verschil smaken als deze nou frans of spaans was...
    De witharige man had zich nu ook als Ace voorgesteld waardoor ik even knikte en net zoals Julien hem een aangename kennismaking wenste. Ik was wel oprecht blij om deze jongen te ontmoeten, met twee is toch ook maar met twee en daarbij leek hij me wel een vriendelijk iemand naarmate ik hem beter zou leren kennen. "Het zal je misschien gaan verbazen, maar ik ben hier helemaal naartoe gelopen vanuit mijn slaapkamer," zei hij cynisch op de vraag van waar hij naartoe kwam, iets waar ik wel mee kon lachen, maar Julien wat minder. Het was een soort van heen en weer gegooi van opmerkingen waar ik niet echt mee kon volden.
    Echter toen Ace vroeg of wij wisten of er misschien nog iets van onderzoeken zouden komen besloot ik eindelijk mijn mond te openen om ook de spanning van de twee jongens te laten afkoelen. "Volgens mij is het nog niet helemaal over, misschien over een week kijken ze naar de voor en na effecten van de onderzoeken en dan zien we nog wel? " ik haalde simpel mijn schouders op en glimlachte even waarna ik wat tegen één van de kasten leunde, maar zo dat ik de twee jongens nog steeds goed kon aankijken. "Ik heb zo nu en dan wel last van wat hoofdpijn of een steek , dus hopelijk ondervinden ze snel wat dat zou kunnen zijn." zuchtte ik vervolgens, het leek me één van de verklaringen voor mijn plotse pijnaanvallen ze zijn ook pas sinds vandaag begonnen.
    “Jij ook, Theo?” vroeg Julien me toen hij twee wijnglazen leek bovengehaald te hebben, mijn blik gleed kort naar de drie andere glazen die Ace had klaargelegd. "Ja is goed, een klein beetje maar, ik heb nog nooit wijn gedronken." haf ik toe aan Julien met een glimlachje. “Zoals ik al zei, je weet niet wat je mist”zei Julien weer vervolgens tegen Ace waardoor ik even een hand door mijn haar haalde. Zolang dit maar niet tot een ruzie ging uitmonden...
    Als een soort van reddende engel kwam er net een meisje binnengelopen in de keuken al zag ik aan haar bewegingen dat ze erg twijfelde om wel binnen te komen.
          ”Ik wilde niet storen,” zei haar stem de stilde brekend. “Alleen iets eten, dus…ik ben vast zo weer weg.” vervolgde ze waarna ze enkele kastjes openende. "Je stoort heus niet hoor, we waren van plan om iets te drinken, wil je ook een glas? Er is wijn, Whiksey of water? Voor zover we weten dan " zei ik met een vriendelijke glimlach. Ergens stelde het me wel gerust dat het hier niet allemaal mannen waren, wie weet hoe ik het anders zou moeten gaan overleven tussen het schoon zonder het al te duidelijk te maken dat ik op hetzelfde geslacht viel. Nu ze het over eten had was ik ook best hongerig, maar dat kwam vast wel door het drinken van alcohol op een lege maag. "Wat is jou naam? Ik ben Theo " vervolgde ik al snel, de ijzige stilte doorbrekend.






    I caught a golden trout! But the real treusure? Friendship - ACNH

    AUSTIN HEATH CLARCKSON

    Onderzoeker / 'undercover labrat', inviseble, With Daley outside








    Daley haalde even zijn schouders op alsof zijn stunt van net iets normaals leek. "Ik kon wel een homerun slaan, maar nooit zoals dit, nee. Dit was inderdaad wel echt awesome!" ik grijnsde even en keek even naar de bat waar toch een flinke buil in stond gedeukt. "Ik denk dat iedereen jaloers zou zijn, mocht je telkens zo'n homeruns gaan slaan." grapte ik je zag het soms wel in cartoons, maar in het hedendaagse leven was dit toch verbluffend. Eens ik Daley dan ook mijn gave toonde zag ik de jongen haast meteen weer enthousiast worden. "Dat is zo cool!" kirde hij enthouasiast waardoor ik lichtjes grijnsde en weer mijn normale huidskleur aannam."Je kan de ballen ook gewoon stelen. Kan je het ook met je kleding aan? Dat zou echt cool zijn!" ratelde de jongen vervolgens waardoor ik moest lachen. "Je hoeft toch geen sorry te zeggen, ik ratel ook veel, meestal over onzinnige dingen maar eh ja zie je ik zit nu ook al te ratelen." grinnikte ik waarna ik knikte. "Maar om op je vraag te antwoorden, ja ik kan het nu wel met kleren aan, de eerste keer niet was pest wel vreemd om enkel een vliegend shirt en short te zien, ik dacht eerst dat ik een vampier was." vertelde ik hem geamuseerd. "Maar na veel oefenen hoefde ik mijn kleren eens niet uit te doen om volledig onzichtbaar te kunnen worden. " ik haalde even een hand door mijnhaar en zag Daley kijken naar het kleine bijgebouw van solar. "Zullen we naar binnen gaan? Of eerst in het gebouwtje kijken wat daar staat?" Zei Daeley waarna hij me al mee trok, ik moest toch mijn pas wat versnellen gezien ik half huppelend Daley probeerde bij te houden, de jongen was sneller dan een normaal persoon en veel zin om aan 40 kilometer per uur op de grond gesleept te worden had ik niet. Het voordeel was wel dat we er haast binnen de minuut stonden. "Kijk jij? Als er dan iemand binnen is, kunnen ze niet zien dat we aan het rondsnuffelen zijn." Ik knikte om zijn plan en grijnsde even. "Ik voel me net een superheld ofso." lachtte ik. "of schurk nu dat we honkballen gaan stelen." en met die woorden ontdeed ik mezelf van mijn kleur waardoor ik onzichtbaar was en ongezien binnen kon glippen. Natuurmijk wist ik zelf wel dat we hier gewoon sport spullen zouden vinden, maar Daley mocht niet weten dat ik dit gebouw vanbinnen en vanbuiten kende. "Kust is veilig! en een grote voorraad aan sportgerief is binnen."


    I caught a golden trout! But the real treusure? Friendship - ACNH


    Joaquin Rafael Romero
    • 24 • Supernatural Hearing • Peru • Common Room • Going mad • The Russian Twins •
    De twee waren echt vreemd. Ik had mijn naam nog niet aangesproken of de jongen schoof al direct voor het meisje. Het meisje probeerde wel om hem heen te kijken, maar het was een duidelijk teken. Deze jongen zag me als een bedrijging, en waarschijnlijk iedereen, want wie zag een mager mannetje, die kleiner was dan de meeste meisjes, inclusief dit meisje, als een bedrijging? Het was een beetje apart, want we waren nu eindelijk weg van de experimenten. Bijna meteen na mijn woorden richtte de jongen zich meteen op het meisje en begon in hun eigen taal te praten. Het klonk mij compleet vreemd in de oren. Ik kon aan de toon horen dat in elk geval de jongen niet blij leek. Na even stak hij zijn arm naar me uit en liet zijn bandje zien, gelijk aan die van mij en die ik ook om de arm van het meisje zat. "Si! Ik bedoel ja." zei ik toen hij vroeg of ik dat bandje bedoelde, of in elk geval waar het voor stond. Ik liet die van mij ook zien. De jongen stelde zich voor als Sergey en het meisje als Mikhaila. Ook zij liet nu duidelijk haar bandje zien. Die twee kenden elkaar en waren hier beiden proefkonijnen. Ik zou een moord doen om hier iemand te kennen, of zelfs maar iemand te kennen die mijn taal sprak. Het meisje gebaarde naar haar hoofd en vroeg toen waarom ik het ding op mijn hoofd droeg. "De herrie. Alles geeft zoveel herrie. Dit helpt. Anders wordt ik loco" Ik keek naar de twee en bedacht me toen dat ik misschien niet de enige was bij wie zoiets was gebeurt. "Zijn jullie ook verandert hier? Dingen die jullie nu hebben en toen niet?" Ik keek van de jongen naar het meisje en weer terug. Het meisje leek me op dit moment aardiger, maar de jongen had eigenlijk nog niets gezegd. Hij had zich alleen vrij vijandig opgestelt tegenover me. Misschien was dat in hun land normaal, om heel terughoudend te zijn tegenover vreemden, maar waar ik vandaan kwam hadden we niet eens deuren en waar er deuren waren geweest, zoals op de universiteit, hadden die geen sloten gehad. Iedereen was altijd erg open en vriendelijk naar elkaar, ook vreemden. Dit was voor mij een echte cultuurshock. Het was al een shock geweest dat mijn kamerdeur op slot had gezeten, laat staan dat mensen zo afstandelijk en wantrouwig konden zijn. Ik had er geen fijn gevoel bij en mijn heimwee werd er alleen maar erger door. Hopelijk zou het iets beter worden met de tijd, maar zelfs al het feit dat ik hier op zee niveau was, en de lucht fysiek zwaarder voelde dan thuis, was een constante herrinering dat ik hier niet thuis hoorde.


    Daley Seán Foley
    • 22 • Superhuman speed • Ireland • Beach • Just hitting some balls • Austin •

    Gelukkig was ik niet de enige die ratelde, want de jongen die me op het strand had gevonden kon er ook wat van. Hij kon inmiddels dus blijkbaar ook met kleren aan onzichtbaar worden, wat betekende dat hij dit al langer kon dan ik. Misschien had ik dit ook al langer in me, maar ik had geen idee ervan gehad tot nu. Ik lachte bij zijn woorden en kreeg toen een schuurtje in mijn visier. Ik sleepte hem al snel mee, op een hopelijk menselijk tempo. Toen we aankwamen had ik door dat ik net wat te snel was gegaan, maar gelukkig had Austin niet hoeven rennen. Ik stelde voor dat hij zou kijken, gezien hij onzichtbaar kon worden. Zijn woorden deden me lachen. "Diefstal is een lichte misdaad. Maak je geen zorgen." zei ik lachend, voor hij dan toch keek. Ik keek naar hem, of eigenlijk naar niets. Het was echt heel erg bizar. Toen hij weer zichtbaar werd keek ik hem vol verwachting aan. Hopelijk lagen er baseballs, of in elk geval een harde bal. Hij kram met goed nieuws. Toch hadden we nog het probleem van de deur, die mogelijk op slot zat. Direct begonnen de tandwielen in mijn hoofd op volle toeren te draaien op zoek naar een oplossing. Mijn broers en ik hadden vroeger onszelf geleerd om sloten open te maken met drie stevige stokjes, meestal metaalstaafjes. Ik keek rond en probeerde te bedenken wat ik ervoor kon gebruiken. Na even gedacht te hebben, mogelijk nog geen seconde, want ik had echt geen gevoel voor tijd meer, realiseerde ik me dat ik de simpelste manier nog niet had geprobeert. Ik probeerde de deurklink, die met gemak open ging. Zonder na te denken over mijn snelheid schoot ik naar binnen en begon door de bakken te gaan op zoek naar een bruikbare bal. Na even zoeken vond ik een grote bak vol tennisballen. Het waren niet precies de beste ballen, maar het was goed genoeg voor nu. Ik sleepte de bak mee naar buiten, waarna de wereld weer zwart werd voor mijn ogen. Ik probeerde me nog ergens aan vast te grijpen, maar begon al te vallen. Voor ik het zand raakte was de wereld weer weggevaagd. Hier moest echt iets aan gebeuren, want het was gewoon verschrikkelijk irritant. Ik was nooit iemand die zich zorgen maakte om zijn gezondheid of iets dergelijks tot er echt duidelijk iets ernstigs aan de hand was, maar ik kon wel enorm geirriteerd raken met mezelf en mijn lichaam als het niet deed wat ik wilde, zoals nu.

    [ bericht aangepast door KIaus op 4 aug 2017 - 23:44 ]


    Bowties were never Cooler


    AUSTIN HEATH CLARCKSON

    Onderzoeker / 'undercover labrat', inviseble, With Daley outside








    "Diefstal is een lichte misdaad. Maak je geen zorgen." lachtte Daley waardoor ik ook even grinnikte. "Zeg dat maar aan de makers van Aladin, die was bijna zijn hand kwijt voor een appel." zei ik ik bijna dramatisch al was het gewoon om te lachen, hier op Solar maakte het hen niet veel uit als we iets uit deze schuur zouden nemen, het labo daarentegen... Daley trok even aan het slot van de schuur voordat hij in een seconde het slot op de grond kon laten vallen. Het was best verwonderlijk dat zijn snelheid kon zorgen voor zo'n krachtige stoten. Vervolgens leek hij verdwenen met de wind waardoor ik nieuwsgierig naar binnen keek en zag hoe rommilig het plots wel niet geworden was. Pas toen ik een plof hoorde en me omdraaide zag ik Daley op de grond liggen bij een bak tennisballen.
    "Daley!" ik schoot hem zo snel ik kon te hulp en probeerde hem om te draaien zodat hij op zijn rug lag en haf hem weer zachte tikjes tegen zijn wang om hem weer bij bewustzijn te krijgen. "Jezus Daley, je heeft me nog een hartverzakking, hou het wat rustig aan. " mompelde ik als hij bij kwam. "Je lichaam is het vast nog niet gewoon met je nieuwe gave, dus rustig aan of je maakt je eigen lichaam nog kapot." ik probeerde hem recht te trekken en trok zijn arm over mijn schouder heen, en hield hem aan de andere kant vast totdat hij weer op zijn eigen benen kon staan. Solar zou vast en zeker verschillende onderzoeken moeten doen, waarbij we zijn hartslag en maximum gehaltes zouden moeten kunnen meten.


    I caught a golden trout! But the real treusure? Friendship - ACNH

    SERGEY AVERYANOV
    Some say the world will end in fire. Some say in ice.
    From what I've tasted of desire, I hold with those who favor fire.

    23 ~ Russian ~ Twin brother to Mikhaila ~ Pyrokinesis ~ Entering the Common Room, with Mikhaila & Joaquin

    Ik rol een keer met mijn ogen als Mikhaila haar nieuwsgierigheid niet kan bedwingen en zonder enig schroom naar de hoofdtelefoon van Rafi vraagt. Toch doe ik inmiddels een stap opzij, zodat ze beter deel kan nemen aan het gesprek. Het lijkt me namelijk niet dat hij kwaad in de zin heeft, en zelfs al dat wel het geval zou wezen dan kan ik hem volgens mij met gemak aan.
    "De herrie. Alles geeft zoveel herrie. Dit helpt. Anders wordt ik loco" verklaart de zuiderling. Ik frons mijn wenkbrauwen een keer, naar mijn mening is het hier juist intens rustig. Ik ben het altijd al gewend geweest om enige vorm van kabaal om me heen te hebben. Volgens mij is die jongen, met of zonder koptelefoon, hoe dan ook een beetje loco. Ik besluit echter die opmerking voor mezelf te houden, voor ik Mikhaila een reden geef me op de arm te stompen. "Zijn jullie ook verandert hier? Dingen die jullie nu hebben en toen niet?" Als vanzelf glijden mijn ogen terug naar mijn zusje. Hoewel het volgens mij niet echt een ingrijpende verandering is, is het wel iets dat meteen in mijn gedachten springt bij de vraag van Rafi.
    "Zullen we het hem tonen?" vraag ik Misha.
    Zonder echt op haar antwoord te wachten zorg ik voor wat afstand tussen ons in, zodat ze zeker niet gekrenkt raakt. Dan laat ik al mijn negatieve gevoelens als een golf over me heen spoelen. Voor even laat ik de herinneringen aan vroeger, van dagen zonder mijn zusje, weer toe in mijn geheugen, geef ik de pijn die me bij voorgegane medicijn proeven overkwam de bovenhand. Langzaam maar zeker begint de kamer op te warmen, zo danig dat ik er van begin te zweten. Ik weet nog steeds niet hoe ik het precies voor elkaar krijg, wáárom ik dit kan triggeren, en om eerlijk te zijn jaagt het me wel enige angst aan - waardoor de temperatuur in de ruimte enkel nog hoger klimt, tot op het punt dat de lucht bijna tastbaar wordt. Voor het echter té heet kan worden doe ik mijn uiterste best mezelf weer te kalmeren.
    "Jouw beurt, Misha," fluister ik haar stilletjes toe.


    Daley Seán Foley
    • 22 • Superhuman speed • Ireland • Beach • Waking up to a not-so-stranger's face • Austin •

    Ik rolde mijn ogen bij zijn woorden over Aladin. We zouden echt onze handen niet verliezen, en anders hadden we er altijd allebei nog een. Enthousiast trok ik aan de deur, die met gemak open sprong, waarna ik als en wervelwind door de schuur ging op zoek naar ballen. Ik vond een bak vol tennisballen en wilde die net aan Austin laten zien, toen het licht voor de twede keer vandaag uit ging.

    Ik kwam weer bij door een aantal tikken op mijn wang. Langzaam opende ik mijn ogen en gromde zacht. Toch veranderde dit al snel toen ik de twee grote bezorgde ogen me aan zag staren en de woorden van de jongen hoorde. "Ik hoop het wat dit is echt ongelofelijk irritant." mompelde ik, terwijl ik me zonder tegenstribbelen over zijn schouders liet trekken. Het verbaasde me een beetje dat hij dit toch met een redelijk gemak deed, gezien ik niet heel licht was. Ik liep mee, maar mijn benen zakten om de paar passen onder me uit. "Gewoon wat sportdrank en alles is weer goed. Maak je geen zorgen." Ik probeerde hem gerust te stellen, vooral omdat ik geen zin had dat er in mijn lichaam naalden werden geprikt. Daarbij was ik al eens van uitputting in elkaar gezakt bij een hele zware wedstrijd, maar toen was wat sportdrank ook genoeg geweest om me weer op te krikken. Toch had ik nu niet de energie om tegen te stribbelen als hij me wel naar de doctor zou slepen. Ondanks dat mijn lichaam nog amper kon lopen, draaide mijn hoofd nog altijd op volle toeren. Het was altijd wel zo geweest dat mijn hoofd nooit stilstond, maar dit was nog eens 100x erger dan normaal. Het stopte maar niet en stopte maar niet en ik kon niets doen om mezelf bezig te houden. Ik voelde me niet lekker en had echt heel erg nood aan iets zoets. "Kunnen we stoppen in de keuken?" vroeg ik aan de jongen die me naar binnen aan het slepen was. Langzaam kreeg ik wel weer wat meer kracht in mijn ledematen, maar het kwam langzamer terug dan daarnet. Hopelijk kwam het snel goed, maar dat wist ik ook niet zeker, gezien ik geen idee had hoe deze kracht eigenlijk werkte en wat het gebruikte om zo veel snelheid te genereren.


    Bowties were never Cooler

    Asseri "Ace" Mikkonen

    24 - pain manipulation - the kitchen - Theo, Eden and Julien


    De gepikeerde houding van Julien was stiekem best wel grappig. Mensen een beetje op de kast jagen was altijd wel vermakelijk, zeker als ze er ook nog op reageerde. Het was niet alsof hij het vervelend bedoelde, maar dat snapte Julien ook vast wel. Al snel werd duidelijk dat Julien dat inderdaad wel snapte gezien hij genoeg sarcastische opmerkingen terug gaf. Ace kreeg een kleine glimlach op zijn gezicht, maar zei niks meer over zijn manier van reizen. Soms was het beter om ergens niet op te reageren.

    Julien leek niet meer te weten dan hijzelf, Theo daarentegen deed wel zijn mond open. Iets dat enigszins als een verrassing kwam gezien hij zich tot nu toe afzijdig gehouden had. Wat Theo zei klonk ook wel logisch, een vervolg onderzoek naar bijwerkingen was wel iets dat normaal gebeurde. Al vond Ace het vreemd dat hij niks hoefde bij te houden.
    "Hmm, normaal is er bij onderzoeken wel een of andere manier waarop gegevens worden verzameld. Een manier waarop kandidaten gegevens en bevindingen doorgeven aan de onderzoekers die betrouwbaar en te controleren is zeg maar." Het was meer hardop speculeren dan daadwerkelijk tegen iemand praten. Ace keek op toen Theo vertelde over hoofdpijn en hij pakte een strip met paracetamol uit zijn broekzak.
    "Para?" vroeg hij naar de jongen. Niet dat ze lijken te werken tegen migraines.. Die gedachten werden niet hardop uitgesproken, paracetamol op zak hebben was genoeg geklaag. Nee Ace hield niet van geklaag, pijn hield er nu eenmaal bij en hij vond het meestal niet erg. Daarbij heeft klagen toch geen zin, daar gaan migraines niet van over.

    Even keek Ace naar Julien. "Volgens mij heb ik meer levenservaring dan jij, misschien leer ik je nog wel eens het een en ander over goede drank." Hij nam een hap van zijn appel en keek toe hoe het meisje binnen kwam. Alles aan haar manier van doen verraad haar aarzelingen.
    "Relax, we bijten niet. Oke, alleen Julien misschien," zei Ace, met zijn gebruikelijke kleine glimlach. "Er staat een gevulde fruitschaal op tafel, als je iets anders tegenkomt, mag je het wel zeggen." Ace nam nog een hap van zijn appel en keek naar het boek dat het meisje op het aanrecht gelegd had.
    "Wat lees je?" vroeg hij met oprechte nieuwsgierigheid aan haar.


    Pain is for the weak.

    [ bericht aangepast door Eltham op 8 aug 2017 - 21:49 ]


    Madness will change you

    Julien Thomas Mercier

    Mindreader, 20, the commonroom, with Theo, Eden & Ace



    Julien zat rustig wat te drinken van zijn wijn. Dat Ace deze niet goed vond, wilde nog niet betekenen dat deze dat daadwerkelijk ook niet was. Hij had Theo een glas ingeschonken en hij moest ook maar zien wat hij van de wijn vond. Hij vond hem in ieder geval goed en hij kende wel heel wat wijnen, door de streek waarin hij was opgegroeid. Wijn was onderdeel van de lifestyle van de mensen in zijn kleine dorpje wat zich zijn geboorteplaats mocht noemen.

    Julien zat rustig op de stoel en genoot van zijn wijn. Hij had niet de behoefte om veel te spreken, nu hij die ene jongen, Ace, niet helemaal mocht. Hij wist nog steeds niet precies wat hij van hem moest vinden.
    "Volgens mij is het nog niet helemaal over, misschien over een week kijken ze naar de voor en na effecten van de onderzoeken en dan zien we nog wel? " Zijn blik gleed hierbij naar Theo. Hij kreeg buikpijn bij het horen van dingen over testen. Hij wilde daar helemaal niet aan denken. Was dit wel zo’n goed idee geweest, het opgeven voor dit hele vage onderzoeksproefkonijnen gebeuren?. Hij had geen spijt, dat niet, maar hij vond het niet prettig dat die onderzoekers zo naar hem keken en verwonderd waren over wat hij kon. Het ging hen dan ook niet over hem als persoon, maar simpelweg over hem als onderzoeksobject. Hij liet hen wel kijken, maar was altijd blij als ze weer weg waren.

    Hij mengde zich dan ook niet in het gesprek over wat hen te wachten stond. Hij had geen idee en dat vond hij prima zo. "Ik heb zo nu en dan wel last van wat hoofdpijn of een steek , dus hopelijk ondervinden ze snel wat dat zou kunnen zijn." Julien zijn blik bleef hierbij bij Theo hangen. Hij had ook wel eens hoofdpijn, als al die gedachten door zijn hoofd raasde en de stemmen zijn eigen gedachten wegdrukten, zelfs gek kon hij er van worden. Maar die hoofdpijn zou misschien anders zijn dan die van Theo. "Para?" hoorde hij de andere jongen zeggen. Zonder er iets aan te kunnen doen onderschepte hij zijn gedachte. Niet dat ze lijken te werken tegen migraines... Inmiddels was dit hem al een aantal keren gebeurd, dus liet hij ook niet merken aan zijn houding en gezicht dat hij in het hoofd van de jongen had kunnen kijken. Daarbij heeft klagen toch geen zin, daar gaan migraines niet van over. Oops, iemand moest hem maar een keer gaan vertellen hoe hij er voor zorgde dat hij niet iedereen hun gedachten las zonder dat hij het wilde… “Dat zal niet veel helpen tegen migraines” zei hij, de gedachte uitsprekend, omdat hij er hetzelfde over dacht.

    Hij had enkel verbaasd even een wenkbrauw opgetrokken toen Theo bekende dat hij nooit wijn had gedronken. Hoe kon iemand nou nog nooit wijn hebben gedronken?. Gelukkig voor hem betrof het een uitstekend exemplaar. ‘Dan wordt het nu tijd’ zei hij met een kleine glimlach. Hij schonk een beetje voor Theo in. Hoewel hij ergens benieuwd was hoeveel drank de jongen aan kon, was het niet zijn bedoeling om hem gelijk dronken te voeren. Hij gaf het glas aan Theo, sprak: “Als de wijn je bevalt, moet je er maar wat meer van drinken, misschien helpt dat tegen de hoofdpijn” en gaf hem hierbij een klein glimlachje, keek hem even aan, en liep toen terug zijn stoel waar hij weer op ging zitten.

    "Volgens mij heb ik meer levenservaring dan jij, misschien leer ik je nog wel eens het een en ander over goede drank." Nieuwsgierig keek Julien op naar Ace. Het was nog niet zo dat hij hem haatte, daar was veel meer voor nodig, maar vertrouwen was er ook nog niet. “Daar hou ik je aan” zei hij, in zijn ogen een beetje een uitdagende / benieuwde blik en een kleine glimlach op zijn gezicht. Misschien moest hij niet meteen oordelen over Ace.

    "Relax, we bijten niet. Oké, alleen Julien misschien," Hij nam net een slok wijn, dus op deze woorden kon hij niet reageren. Niet dat hij dat van plan was geweest. Zijn ogen hadden zich enkel lichtelijk samengeknepen, waarna hij zijn neutrale gezichtsuitdrukking weer terug had gekregen. Oké, Ace zou sowieso niet zijn beste vriend worden, misschien eerder iemand waar hij af en toe goed tegenaan kon bitchen, omdat hij dat stiekem ook wel nodig had. Ace richtte zijn aandacht op het meisje. Hij besloot hen maar met rust te laten.

    Hij richtte zijn blik weer op Theo en had zijn eigen lege glas alweer bijgevuld. Misschien was het niet verstandig om te drinken zonder wat te eten, maar dit maakte hem niet zoveel uit. Hij keek de jongen weer aan. “En, bevalt het een beetje?” vroeg hij hem, doelend op de wijn.






    Aan niets denken is ook denken.