• S.O.L.A.R
    Scientific Observation Lab (of) Advanced Remedies.

    SOLAR is named after our solar system, something so big and small in another kind of way. It makes you think: does your existence affect anything on our earth? Aren’t we all unimportant because whatever we do in the world will be wiped out of the solar system someday. The answer to that is yes. You are worth so much more than you think. You are here at S.O.L.A.R industries, where your life could save that of so many more. Faith is what brought you here. Even if someone had to stir your past to give the world the future it deserves.

    Juli 4th, 2020 — de dag waarop het leven van twintig jongeren drastisch komt te veranderen. Ze wijden hun lichaam, hun leven aan de toekomst. Het is niet dat ze iets te verliezen hebben. Allen bevinden ze zich namelijk in de S.O.L.A.R industries een wetenschappelijk observatorium gelegen in een onbekend eiland nabij de Caraïben. Dit lab houdt zich bezig met het zoeken van medicaties die ziektes zouden kunnen helpen, maar hiervoor moeten testen uitgevoerd worden en dat is waar onze jongeren van pas komen.
          Wat de jongeren echter niet weten is waarvoor ze getest worden. Een wondermiddel waardoor mensen nooit meer ziek hoeven te worden, minder hoeven te slapen, die kanker zou kunnen stoppen? Nee SOLAR industries gaan groter dan dat. Zij hebben namelijk het middel gevonden om Metahumans te creëren. Mensen zo intelligent, zo perfect dat ziektes niet eens hoeven te bestaan.
          Echter zijn er meer nadelen dan voordelen aan dit middel waardoor de jongeren lijken te veranderen in mutanten. Ze ontwikkelen nieuwe krachten en zijn inderdaad beter gebouwd dan een normaal mens, maar zijn ze het hier wel mee eens. Is dit toeval of was dit al jaren geleden gepland geweest voor hen om een tragisch iets mee te maken waardoor ze gewillig hun leven zouden geven voor iets dat de toekomst zal veranderen? Welcome to Solar industries.


    When you move on, the universe moves with you





    ROLES





    Theordor Lucian Ardelean • Copycat {Austin Victoria} || Vaiana
    Talon Brown • Sense manipulation {Nathan Saignes} || Kaur
    Jax Jensen • Healing {Bastian Bald} || Yellowstone
    Joaquin Rafael Romero • Superhearing {Carlos Valdes } || SebastianVerlac
    Julien Thomas Mercier • Telepathie {Clément Chabernaud} || Micaela
    Sergey Averyanov • Pyrokenisis {Vladimir Ivanov} || Obeah
    Daley Seán Foley • superspeed {Lucas Till} || SebastianVerlac
    Austin Heath Clarckson • Invisebillety {Matthew Noszka} || Vaiana
    Asseri "Ace" Mikkonen • Pain manipulation {fc} || Garrett


    Stefanía "Nina" Mæja Olvirsdóttir • Bloodbending {FC} || Verkleurd
    Ella Hazel King. • Kracht {FC} || Meraki
    Neriah Aimée Marozsán • Kracht {FC} || Gabot
    Mikhaila Averyanova • Cryokinesis {FC} || Canagan
    Devina Adithi Narayanan • Kracht {FC} || Anatomy
    Skye Pearson • Aerokynisis {Lianne la havas} || Hopps






    What if I'm not a superhero. What if I'm the bad guy ?






    INFORMATIE


    De Rpg speelt zich af op een verlaten eiland die je zou kunnen situeren in de Bermuda driehoek. Het lab is deel van de overheid en dus ook strikt geheim. Op het eiland is er echter wel van alles te vinden, bebossing, bergen en sneeuw, strand en natuurlijk veel water. De jongeren verblijven in de high tech S.O.L.A.R east wing en underground. Dit is voor hun veiligheid te garanderen.
    De slaapkamers bevinden zich deels onderwater, maar geen angst er kan geen druppel binnen. Het glas is zo geavanceerd dat zelfs een torpedo er geen krasje op kan krijgen en heeft een elektrische schok als iemand het ook maar gaat proberen om het glas te breken. De bedden lijken wat vreemd maar meten het slaappatroon, harstlag, bloedruk, ... van de proefpersonen om te zien hoe ze reageren in hun slaap en REM periode.


    Slaapkamers O1, O2, O3
    badkamer
    Woonkamer, O2
    Keuken
    Iedere ochtend zal er eten voorzien worden door het personeel, maar indien de proefpersonen toch een hongertje tussendoor hebben kunnen ze gerust iets koken.




    SOLAR is dus gelegen aan de linkerkant van het eiland en is enorm groot te noemen. De jongeren zijn per prive jet naar het eiland gebracht (Solar bezit dus 2 van deze Jets ) Er is een grote telescoop die uit het observatorium piekt, Door deze telescoop kun je bijna alle buurplaneten van de aarde zien en natuurlijk ook alle sterrenstelsels. De jongeren mogen in dit gedeelde van het labo komen ( de ruimte lijkt net een projectie van het sterrenstelsen te zijn met in het midden een hoge stoel zodat je door de telescoop kunt kijken en hier rond verscheidene computerschermen die enkel door het personeel gebruikt kunnen worden.

    Iets wat de jongeren niet weten is dan het 'eiland' feitelijk op een platform ligt. Het drijft continu over de oceaan en is dus nooit langer dan twee dagen op dezelfde plek. Dit zorgt er dan ook voor dat het labo een onderverdeling kon maken die volledig in het water licht. In de slaapkamer van de jongeren is er dan ook 1 wand compleet in glas zodat ze het onderwaterrijk kunnen bewonderen.

    De jongeren zijn vrij om het eiland te verkennen , deze is verdeeld in 3 grote gebieden. Het stand, een rustige plek en tevens ook de grootste. Een eindeloze hoop zand. De jongeren kunnen hier wel schelpen vinden en klabben verzamelen maar echt veel is er niet te bewonderen. Dit is wel een goede trainingsruimte voor jongeren die hun krachten willen oefenen ( dus het schieten van vuurballen, vliegen, watersturen etc etc) ,

    In het midden van het eiland heb je het regenwoud. , het is een vochtig gebied vol groen en kleurrijke bloemen. De jongeren krijgen een korte opleiding herbologie zodat ze niet van giftige bessen zouden eten of beschermde bloemen gaan vernielen. In dit gebied is ook het meeste leven te vinden. Er is een prachtige variatie aan insecten ( de giftige zijn ook te vinden in de mini curcus) en op het eiland zijn er ook een boel mooie zangvogels. Er zijn enkele ampfibiën te vinden al zul je grote vinden ( dus kleine schildpadden, salamanders etc) , hier ook weer opletten met wat je wilt aanraken.
    Qua zoogdieren is het eiland minder rijk. Hier en daar vind je wel een kleine occicat, knaagdieren of kleine aapjes maar deze zal je amper overdag vinden. Echter hoe oostelijker je gaat, hoe gevaarlijker de dieren worden. het lab heeft dan ook uitdrukkelijk gevraagd, niet over de Donkere lijn te gaan. Je zult het gebied kunnen onderscheiden aan de verschillende 'keep out' borden. Wie toch zo dom is om deze omheinde zone te betreden heeft de kans verscheurd te worden door panters, of vast te geraken in moeras. Dit gebied is dan ook erg bebost dus zullen de mensen van Solar je hier niet kunnen opsporen.

    Hoe noordelijker je gaat hoe droger het gebied word, het is er dor voornamelijk steen en de perfecte plaats om de trainen ( al zal het harder vallen zijn dan op het zand gebied) Solar gebruikt dit gebied dan voornamelijk ook om snelheid, kracht en andere grote veldoefeningen uit te testen. De jongeren mogen hier wel komen, behalve als er testen uitgevoerd worden. Echter mogen ze niet door de bergen gaan en word hier ook streng toezicht over gehouden. Je gaat niet over de bergen heen
    Door de bergen is er vers bronwater die door lijk te stromen naar het regenwoud. Dit water is drinkbaar en bevat geen giftige stoffen.

    Wat de jongeren niet weten is dat ober heel het eiland camera's hangen en ze dus 24/24 in het oog gehouden worden, dus denk goed na als je toch over dat hek gaat klimmen of die ene bes wilt uit proberen




    START



    Het is 4 Juli 2020, een zonnige dag op het eiland met een beetje wind. In SOLAR zelf is het rustig, de onderzoekers zijn momenteel bezig met het onderzoeken van Julien, Talon en Skye ( tot jullie natuurlijk weer kunnen posten c; ) Dus de andere zijn vrij om het gebouw en de andere patienten te leren kennen en natuurlijk om hun krachten wat te leren kennen. Sommigen hebben nu al een goede week hun nieuwe gaves, anderen hebben hier misschien nog geen weet van , dat is aan jullie om te beslissen ^^


    RULES


    • In deze RPG gelden de huisregels van Quizlet.
    • Je schrijft een post van minimaal 250 woorden.
    • Je probeert minstens 1 keer per week te posten mits je het druk hebt, gelieve het ons dan te melden.
    • Lees het topic goed door voordat je een personage aanmaakt.
    • Een reservering blijft 72H staan. Geef aan als je dit niet red vanwege omstandigheden.
    • Maximaal 1 personage per persoon
    • Geen Mary-Sue's en Gary-Stu's.
    • Alleen Vaiana maak nieuwe topics aan, tenzij anders aangegeven.
    • 16+ is toegestaan, meld het echter liever wel boven een post.
    • Sluit niemand buiten.
    • Vragen kunnen altijd gesteld worden

    Mijn doel, op z'n minst 1 speeltopic vol krijgen ! let's do this people !!



    [ bericht aangepast door Raccoon op 1 aug 2017 - 14:17 ]


    I caught a golden trout! But the real treusure? Friendship - ACNH

    ——————————————————————————

    ——————————————————————————

    ——————————————————————————

    Mikhaila Averyanova

    ”With a starry brush, paint the dusk venetian blue,
    because in the evening hush, you’ll never believe the view.
    And when the leaves return and their whisperings fill the night, they’ll freeze and burn where fire and ice collide."

    • 23 • Russian • Twin sister to Sergey • Cyrokinesis • With Sergey & Joaquin •

    Ik hoefde niet naar Sergey te kijken om te weten dat hij mijn directe nieuwsgierigheid haast bestrafte met een rollende blik. Soms was het nu even moeilijk voor me om mijn lippen eens wijselijk op elkaar te houden — mijn nieuwsgierigheid was nu eenmaal groot soms. De jongen voor me leek het in ieder geval vooralsnog niet erg te vinden, daar hij mijn vraag zonder een boze blik leek te beantwoorden. “De herrie. Alles geeft zoveel herrie. Dit helpt. Anders wordt ik loco.” Een frons nestelt zich voor een paar tellen tussen mijn wenkbrauwen in, waarbij mijn blik een keer rond glijdt en ik op zoek lijk te gaan naar de herrie de jongen voor me poogt te omschrijven. Voor mij was het hier echter behoorlijk rustig. Echter, wanneer ik de jongen wil vragen naar welke herrie is hij me alweer voor met praten. “Zijn jullie ook verandert hier? Dingen die jullie nu hebben en toen niet?”
          Voor het eerst sinds even neemt de aarzeling in me toe en zoek ik de bevestiging van mijn broer vooraleer ik de jongen voor ons een antwoord geef. Tenslotte waren er wel enkele dingen veranderd sinds onze komst hier, maar vooralsnog was alleen Sergey hiervan op de hoogte geweest en was het daarom dan ook dat ik hem nu nodig had om mijn zekerheid terug te vinden. ”Zullen we het hem tonen?" Zonder enige aanleiding wist Sergey precies dat voor te stellen waar ik zo even over twijfelde. Ik glimlachte, waarna ik een subtiele knik met mijn hoofd maakte. Wanneer Sergey op een iets gepaste afstand van mij, maar ook de jongen gaat staan duurt het niet lang voor de eerste tekenen zich tonen.
          Op een subtiel tempo vult de kamer waarin we ons bevinden zich met warmte en naarmate de minuten verstrijken stijgt deze steeds hoger. Ik hoefde niet te raden waar de gedachten van mijn broer zich bevonden. De uitdrukking op zijn gezicht — hoe leeg voor een vreemde ook — vertelde me zowat precies waaraan hij dacht. Ondanks dat het inmiddels aardig warm was en het zweet je nog net niet uitbrak, huiverde ik licht. Het waren tijden waar ik veel liever niet aan dacht; welke ik veel liever zou bevriezen zodat we ze dieper weg konden stoppen zonder de angst dat het ons weer zou gebeuren. ”Seryohza,” fluister ik zacht doch op een ietwat dwingende toon daar het nu toch wel echt warm begon te worden dat zelfs ik het heet kreeg. Als Sergey langzaam weer tot zichzelf lijkt te komen kantel ik lichtjes mijn hoofd en werp hem één simpele, vragende blik of alles goed is. “Jouw beurt, Misha.”
          Met een kleine glimlach kijk ik even naar de jongen voor ons en controleer ik kort of alles nog goed met hem gaat gezien hetgeen Sergey hem net heeft laten zien — of eerder voelen. Daarna sluit ik mijn ogen en concentreer me op dat ene waarvan ik weet dat ik het omhoog kan halen. Gelukzalige momenten verschijnen in mijn gedachten en om ze op één plek te houden in mijn herinneringen haal ik de kou in me omhoog zodat deze ze vast kan vriezen — met de stille wens ze nooit verloren te laten gaan. De warmte die in de kamer leek te heersen neemt een tactvolle daling naar beneden aan en hoe meer beelden ik op een plek probeer vast te zetten, hoe koeler de omgeving om ons heen lijkt te worden. Onbewust wiebel ik mijn vingers een keer als deze het ijskoud lijken te krijgen en sla ik mijn handen ineen, waardoor kleine, minuscule kristalletjes tussen mijn vingers vandaan lijken te springen. Gek genoeg was de kou voor mij niet geheel storend, of bevond ik er ontzettende hinder aan, het was alleen het gebrek aan controle wat me zorgen baarde en de vraag waar het in hemelsnaam vandaan moest komen. Toch huiver ik licht als de daling erg laag lijkt te worden en weet ik mezelf ergens tot een halt te roepen als ik mijn ogen open sla. Opnieuw breng ik mijn handen omhoog en wrijf ze zachtjes over elkaar in de hoop ze weer op te warmen als ik de kou weer dwing te gaan liggen.
          ”En jij?” weet ik uit te brengen naar de jongen voor ons, nog voor ik een tikkeltje bibberend mijn kaken op elkaar klap.









    ——————————————————————————

    ——————————————————————————

    Eden Isla Sadler

    ”I like storms.
    They let me know that even the sky screams sometimes."

    • 22 • English • Hyper Voice • With Ace, Theo & Julien •

    ”Je stoort heus niet hoor, we waren van plan om iets te drinken, wil je ook een glas? Er is wijn, Whisky of water? Voor zover we weten dan,” reageert een van de jongens op mijn woorden, waarbij hij een vriendelijke glimlach op zijn gezicht laat rusten. Geheel als vanzelf en wellicht een tikkeltje onbewust weten mijn mondhoeken zich langzaam iets op te krullen, terwijl ik een pluk haar achter mijn oren duw. “Ik neem zo wel wat water,” beantwoord ik de gestelde vraag. Het was niet dat ik niet van een alcoholisch drankje hield, echter op dit moment had ik er niet de behoefte naar en wilde ik eigenlijk alleen maar de honger in mijn maag stillen. “Wat is jou naam? Ik ben Theo,” stelde de jongen zich vervolgens voor, waarmee hij opnieuw de ijzige stilte die er leek te heersen, doorbrak. Heel even verschijnt er een frons tussen mijn wenkbrauwen en sla ik een van de kastdeurtjes dicht als daar geen enkele vorm van voedsel in te vinden is. Gingen ze me nu vertellen dat deze keuken geen fatsoenlijk eten bezat? Lichtjes schud ik echter mijn hoofd en richt mijn blik op de jongen die zich voorgesteld had. “Eden,” breng ik uit. “Mijn naam is Eden.
          ”Relax, we bijten niet. Oké, alleen Julién misschien,” klinkt het dan vanuit de witblonde jongen, die nog altijd op het aanrecht zat. Heel even kijk ik van hem naar de andere jongen in de ruimte, die op zijn beurt lichtelijk met zijn ogen kneep alsof hij het afkeurde hoe de jongen op het aanrecht over hem sprak. Om een lach tegen te gaan perste ik hooguit mijn lippen even op elkaar, maar de jongen in kwestie lijkt zijn aandacht te richten op Theo. “Er staat een gevulde fruitschaal op tafel, als je iets anders tegenkomt, mag je het wel zeggen,” brengt de blonde jongen vervolgens uit, waarna hij een hap van zijn appel neemt. Vertwijfeld kijk ik even naar de fruitschaal die op tafel staat. Tot nu toe leek mijn zoektocht niet op veel te stuiten, maar fruit was tenminste iets. Bedenkelijk kijk ik naar de verse fruitstukken op de schaal en besluit vervolgens om er ook maar een appel tussenuit te plukken, waarbij ik ergens nog niet van plan was om mijn zoektocht naar eten op te geven.
          ”Wat lees je?”
    De nieuwsgierigheid op de jongen zijn gezicht is overduidelijk oprecht en het is wellicht daarom dan ik hem zonder aarzeling van een antwoord voorzie. “Sense and Sensibility,” glimlach ik kleintjes en neem het boek in mijn handen. Het was een oud roman en zo zag het boek er inmiddels ook uit vanwege het feit dat ik hem verschillende keren al gelezen had, maar er nog nooit echt verveeld van was geraakt. Je moest er echter van houden en ik kon me niet voorstellen dat de jongen voor me verzot was op een oud roman. “Lees jij graag?” Met een haast dezelfde nieuwsgierigheid kijk ik naar de jongen op en besef me dan dat ik zijn naam nog steeds niet wist, maar besluit er vooralsnog niet naar te vragen.


    'Three words, large enough to tip the world; I remember you.'


    Joaquin Rafael Romero
    • 24 • Supernatural Hearing • Peru • Common Room • Going mad • The Russian Twins •
    Ik vroeg aan de twee of zij ook waren verandert. Ik had het gevoel dat er hier iets vreemds aan de hand was, en het feit dat ik opeens alles ongefiltert hoorde, was daar mogelijk een deel van. Ik was er in elk geval niet blij mee. De jongeen begon weer tegen het meisje te praten in een taal die ik niet verstond. Het klonk apart, erg zwaar en koud. Het klonk als winter. Het meisje knikte op de vraag van de jongen, waarna hij wegstapte van haar. Ik deed ook een stapje achteruit, gezien hij niet voor niets weg zou stappen van haar. Zijn blik werd leeg, op een manier die rillingen over mijn rug liet gaan. De rillingen waren maar van korte duur, want de kamer leek steeds warmer te worden. Ik was een vrij stabiele temperatuur gewend van 20 graden overdag en tussen het vriespunt en de 5 graden 's nachts. Dit was dus heel nieuw voor me en al snel brak het zweet me uit. Na een tijdje van opwarmen, hoorde ik het meisje iets zeggen wat leek op de naam van de jongen, waarna de kamer al snel weer de normale temperatuur kreeg. Ik veegde het zweet van mijn hoofd en keek met ongeloof naar de jongen. De jongen zei iets in hun eigen taal tegen het meisje, voor ze me met een glimlach aankeek en haar ogen sloot. De aanblik van haar was veel vrediger dan die van hem. Langzaam voelde ik het kouder worden, al merkte ik het minder snel op dan de hitte. Ik keek naar het meisje, die met haar vingers wiebelde. Mijn ogen gleden naar haar vingers, waar zich ijskristallen vormden. Mijn ogen werden groot, terwijl mijn tanden begonnen te klapperen van de kou. Ik was het 's nachts onder een warme deken wel gewend, maar op dit moment droeg ik geen goede kleren voor deze temperatuur. Toen ze haar ogen opende, werd het meteen weer warmer. Ik wreef mijn handen over elkaar en over mijn armen om de kou uit mijn lichaam te krijgen. Haar vraag aan mij verwarde me iets, gezien ik dacht dat ik het al had uitgelegd, maar ik zou het nogmaals proberen. Ik tikte met een vinger van elke hand op de zijkanten van de koptelefoon. "Ik hoor alles heel hard. Hartslagen, voetstappen, ademhalingen. Alles. Daarom draag ik dit." Ik tikte nogmaals op de koptelefoon en zuchtte toen. Wat zij konden was heel erg cool, maar dat van mij was een hel. "Waar komen jullie eigenlijk vandaan?" Ik wist dat ik over de krachten was begonnen, maar ik had weinig behoefte om er lang over door te gaan. Het benadrukte namelijk alleen maar het feit dat ik waarschijnlijk nooit meer een normaal leven zou kunnen leven, en dat dit alles een hele grote fout was geweest. Ik draaide een pluk haar om mijn vinger, om iets te doen te hebben, terwijl ik nogmaals naar de twee mensen voor me keek. Ze leken wel een beetje op elkaar. Misschien waren ze familie, misschien leken mensen uit hun land wel veel op elkaar. Ik wist het niet, maar ik wilde ook niet te nieuwsgierig zijn, vooral omdat ik dan ook veel meer over mijn leven moest vertellen, en dat voelde nog als een van de dingen die ik hier voor mezelf had kunnen houden, want heel veel meer was met de experimenten niet prive gebleven.

    [ bericht aangepast door KIaus op 14 aug 2017 - 12:37 ]


    Bowties were never Cooler

    THEODOR LUCIAN ARDELEAN

    Copycat, In The Kitchen, With Julien & Ace



    Toen ik Ace antwoorde dat er vast nog andere onerzoeken zouden komen leek de jongen toche ergens zijn twijfels te hebben, iets wat ik wel begreep gezien me dit alles ook wel ongewoon leek te zijn . "Hmm, normaal is er bij onderzoeken wel een of andere manier waarop gegevens worden verzameld. Een manier waarop kandidaten gegevens en bevindingen doorgeven aan de onderzoekers die betrouwbaar en te controleren is zeg maar." Verklaarde hij waarbij ik bedenkelijk knikte. Echter besloot ik maar niet verder in dit gesprek op te gaan gezien ik zelf baggerwijnig wist over wetenschap of wat Solar nu eigenlijk aan het doen was en daar leek iedereen vrede mee te hebebn gezien ze er ook niet meer achter vroegen.
    Ace grabbelde even in zijn broekzak toen ik de twee jongens had verteld over mijn plotse hoofdpijnaanvallen, waarbij de jongen een pakje pijnstillers boven haalde. "Para?" He twas een simpel gebaar maar wel één waarop ik zeker wist dat Ace te vertrouwen viel, niet dat ik dit eerder niet had gedacht. Echter net als ik er een wilde aannemen deed Julien zijn mond weer open nadat hij daarnet nog stil was geweest. “Dat zal niet veel helpen tegen migraines” zei hij vastberaden waardoor ik de jongen even aankeek. Als het niet ging helpen dan was het misschien maar beter dat ik het liet voor wat het was. Nu had ik geen hoofdpijn meer tenminste dus ik kon heus wel zonder op het moment. « Het is maar op bepaalde momenten, nu heb ik er geen last meer van terwijl ik zo’n tien minuten geleden wel een aanval had. » verklaarde ik schouderophalend waarna ik vervolgens toegaf aan Julien dat ik nog nooit wijn gedronken had. . ‘Dan wordt het nu tijd’ zei de jongen waarna hij me een glas overhandigde. “Als de wijn je bevalt, moet je er maar wat meer van drinken, misschien helpt dat tegen de hoofdpijn” Vriendelijk schonk ik Julien een knikje waarna ik een slokje nam van de rode wijn, het goedje was op kamertemperatuur en haf een lichte nabrandend gevoel met zich mee. Maa rop zich was de smaak wel goed, iets bitter maar niet verkeerd.
    "Volgens mij heb ik meer levenservaring dan jij, misschien leer ik je nog wel eens het een en ander over goede drank." Zei Ace nog, waarvan ik dus begon te vermoeden dat Ace eerder de echte sterke drank hanteerde. Niet veel later kwam het nieuwe meisje de ruimte binnen waarna ze zich voorstelde als Eden. . “Mijn naam is Eden.” Er was wel lichte aarzeling te herkennen al leek ze zich stilaan meer op haar gemak te gaan voelen. "Relax, we bijten niet. Oke, alleen Julien misschien," zei Ace waarop Julien hem even met samengeknepen ogen aankeek wat wel een geweldig zicht was. « Er staat een gevulde fruitschaal op tafel, als je iets anders tegenkomt, mag je het wel zeggen." We hadden inderdaad nog niet echt iets te eten gevonden, maar toen mijn blik even viel op een klok veraadde de tijd dat het toch dichtbij de middag was. Uiteindelijk weet Ace een conversatie met het meisje aan te gaan, over een boek welliswaar waardoor ik wat moeilijker mee kon spreken. Niet dat ik niet van boeken hield, ik had v eel boeken gelezen, maar geen één van die boeken waren romans geweest, enkel saaie wetenschappelijke of filosofische teksten die ik al lang weer vergeten was.
    Ik besloot de twee dan ook niet te storen in hun gesprek en richtte me weer op Julien. “Deze wijn is best wel lekker.” Zei ik met een glimlachje. Ik nam de fles even aan van de jongen zodat ik de label kon inspecteren. “Bordeaux? Zoals het kleur? Of is dit een plaats in frankrijk waar ik nog nooit van gehoord heb? “ vroeg ik de jongen nieuwsgierig. Als ik aan frankrijk dacht , fantaseerde ik me altijd de wartme en drukte van Parijs maar verder wist ik niet echt hoe het land in elkaar stak. “Kun je me wat vertellen over de plaats waar je vandaan komt? Is het daar warm of koud... “ begon ik op te sommen en keek de jongen afwachtend en nieuwsgierig aan.




    AUSTIN HEATH CLARCKSON

    Onderzoeker / 'undercover labrat', inviseble, With Daley outside








    "Ik hoop het wat dit is echt ongelofelijk irritant." mompelde Daley eens hij weer bijgkomen was en half aan mijn schouder ging. De jongen leek ergens wel uitgeput, maar anderszijds wist ik het ook niet helemaal zeker gezien hij nog steeds sneller praatte dan een normaal iemand zou doen nadat hij van zijn stokje viel. "Gewoon wat sportdrank en alles is weer goed. Maak je geen zorgen." Zei hij het weg wuivend al was ik toch niet helemaal overtuigd. « Heb je al wat gegeten eigenlijk ? Misschien doordat je zo snel loopt da talles ook sneller verteerd en je daarom flauw valt, omdat je niet genoeg energie hebt ? » zei ik bedenkelijk al was het meer tegen mezelf dan tegen de jongen zelf. "Kunnen we stoppen in de keuken?" vroeg Daley me waarbij ik knikte en even op het uurwerk om mijn pols keek. Het was bijna middag wat betekende dat het middagmaal zo klaargezet zou worden in de eetkamer.
    De jongen was gelukkig niet zwaar te noemen dus kon ik hem toch de hele weg terug naar Solar mee helpen , eens we terug bij het grote gebouw toekwamen besloot ik via de lift te gaan, dus duwde ik het knopje in en wachtte geduldig af. « We zijn er zo » vertelde ik Daley die er nog steeds wat bleekjes uitzag. Eens de lift aankwam was het voor mij een makkelijke weg om de eetkamer te vinden waar de tafels al rijkelijk bedekt waren.


    I caught a golden trout! But the real treusure? Friendship - ACNH

    Asseri "Ace" Mikkonen

    24 - pain manipulation - the kitchen - Theo, Eden and Julien


    De opmerking die Julien maakte over migraines was er eentje die lichtelijk verkeerd viel bij Ace. Terwijl Theo reageerde als ieder ander zou doen,
    keek Ace verbaast op. Gelukkig wist hij zich snel te herstellen, maar Julien's opmerking bleef wel in zijn achterhoofd spelen. Het was dat Julien er zelf ook last van had, of dat hij meer wist dan hij zou moeten weten en van dat laatste was Ace minder gediend.

    Gelukkig was het gezicht van Julien de perfecte reactie op zijn opmerking. Toch was Ace niet van plan het migraine dingetje zomaar te laten zitten.
    "Och kom Jules, niet meteen zo gepikeerd kijken ik plaag maar," lachte Ace. Het was niet alsof hij niet aardig kon zijn, deze manier van doen was meer een manier om anderen niet te laten merken hoe shitty hij zich voelde. Ondertussen bleef Ace speculeren over een manier om zijn idee te testen, er moest een manier zijn om erachter te komen of Julien dingen uit zijn gedachten gehaald had.

    "Ah, Jane Austen right?" Ace kende zijn klassiekers wel, het waren verplichte titels geweest in zijn opvoeding. Zijn ouders hadden hem niet veel verplicht, maar er waren een aantal schrijvers die hij had moeten lezen, of hij het leuk vond of niet. Jane Austen was volgens zijn moeder een klassieker waarvan hij werken moest lezen, net als menig Engelse schrijver.
    "Nu valt het wel mee, vroeger las ik veel meer." Ace keek even de kamer rond, hij voelde zich nog niet genoeg op zijn gemak om hele verhalen over zichzelf te delen met de rest. Sowieso voelde hij zich momenteel niet fantastisch om diepgaande gesprekken aan te gaan.

    Franse wijn, werkelijk? Je kunt toch niet serieus menen dat dat goed spul is? Die gedachte werden richting Julien geduwd als het ware, of Ace deed in ieder geval een poging om zijn gedachten bewust naar de Fransman te sturen. Tot nu toe was het zijn enige manier om te controleren of zijn gedachten klopte. Er zijn zoveel betere dingen dan Franse wijn, of Fransen in het algemeen. Hij meende het niet, maar Ace hield Julien in de gaten voor enige reactie op zijn gedachten.
    Met een half oor volgde hij het gesprek dat tussen Theo en Julien gestart was, terwijl hij afwachtte op de reactie van het meisje, Eden, over haar boek.


    Pain is for the weak.


    Madness will change you


    Daley Seán Foley
    • 22 • Superhuman speed • Ireland • Beach • Drinking SO MANY sugary drinks • Austin •

    De jongen hielp me richtig het gebouw, terwijl ik probeerde weg te sturen van de doctoren. Zo erg was het nog niet en hopelijk zou wat suiker me goed doen. Hij begon te praten over eten, maar ik wist nu niet of hij tegen zichzelf sprak of tegen mij. Hij klonk ook een beetje als een wetenschapper, en hoe de doctoren van de afgelopen tijd hadden gesproken. Zelf was ik nooit zo welbespraakt. Ik deed liever dan dat ik sprak. Ook nu werd ik rusteloos in mijn lichaam, zelfs al was ik amper sterk genoeg om te lopen. Ik vroeg hem dus maar te stoppen in de keuken, in de hoop dat eten en sportdrank me genoeg op zouden peppen om weer door te gaan. Hij sleepte me een lift in, en al snel gingen we omhoog. Ik vond het maar lang duren, maar bedacht me toen dat ik waarschijnlijk weer in snelle modus stond, al had ik geen idee hoe ik daar uit kwam. De deur van de lift gleed tergend langzaam open, en onthulde tafels vol eten en drinken. Mijn ogen vielen meteen op mijn favoriete sportdrank die in een koelbox stond. Ik trok me los van Austin en was in een flits bij de koeler. Ik pakte een flesje en trok de dop eraf, waardoor die er samen met de half af vloog. Shit. Ik was dus inderdaad veel te snel bezig, maar ik had geen idee hoe ik moest afremmen. Ik begon dus maar te drinken van het drankje, en al snel volgden er nog twee, waarbij ik met veel moeite de dop er normaal af kreeg, al smolt die nog wel een beetje. Ik had dan ook geen idee hoe mijn kleding niet in de brand was gevlogen, maar misschien hadden de mensen hier daar wel op vooruit gekeken en iets met mijn kleding gedaan. Ik had er geen idee van, maar ik was er wel blij om. Na mijn derde halve liter zoete sportdrank, vond ik op de tafel een bakje met paperclips. Ik begon ermee te frummelen en ze in allerlei vormpjes te buigen, wat een stuk makkelijker leek te gaan dan vroeger, misschien door de warmte van de snelheid, gezien dat ook rubber en metaal kon laten smelten. Nu met deze dingen in mijn handen kon ik me weer een beetje concentreren. Ik richtte mijn ogen op de jogen, die net naast me in de lift had gestaan. "Bedankt" zei ik, hopelijk langzaam en duidelijk genoeg dat hij me kon verstaan.

    [ bericht aangepast door KIaus op 14 aug 2017 - 23:41 ]


    Bowties were never Cooler

    Julien Thomas Mercier

    Mindreader, the commonroom, with Theo & Ace



    Julien trok zich even niets aan van Ace en het andere meisje, maar richtte zijn aandacht even op Theo. Een gesprek met 4 mensen tegelijk was niet altijd even handig, bovendien waren ze hier net en was eten en drinken de prioriteit. Hij voelde zich altijd wel meer ontspannen als hij wijn dronk, al was hij van zichzelf niet een gespannen persoon, toch had die kracht, of hoe je het ook moest noemen, hem gespannen gemaakt. Hij wist niet hoe hij ‘het’ moest beheersen. Als er nou een aan en uit knopje op stond, maar nee, zelfs geen gebruiksaanwijzing. Hij moest het zelf maar uitvogelen, behalve als die onderzoekers hem daarbij zouden helpen. Maar hij vertrouwde die onderzoekers voor geen meter.

    "Och kom Jules, niet meteen zo gepikeerd kijken ik plaag maar," Hij reageerde met deze opmerking met een lichte glimlach.

    Theo keek hem even aan toen hij zei dat de paracetamol niet zou gaan helpen. In die ogen kon hij lezen dat hij niet wist dat hij deze gedachte van Ace had opgepikt. Natuurlijk wist hij dat niet. Hij richtte ergens zijn aandacht ook liever op Theo, gezien Ace best wel eens door zou kunnen hebben dat hij zijn kracht gebruikt had, gezien, hoewel hij hem nog niet vertrouwde, zijn eerste indruk van hem was, was dat hij niet dom was. « Het is maar op bepaalde momenten, nu heb ik er geen last meer van terwijl ik zo’n tien minuten geleden wel een aanval had. » “Aha oke” Julien knikte even begrijpelijk. Ergens zat het hem wel dwars, want hij had dat ook wel. Alhoewel, hij wist wel wanneer het kwam: namelijk als zijn kracht hem overnam. Als hij geen controle had, wat dus meestal zo was, en er meerdere mensen in een ruimte zijn, te veel mensen, en ze opeens hun gedachten als het ware op hem afvuurden. Niet dat ze dat echt deden, het was hij die er op de een of andere manier voor open stond. Hoe zou hij dit kunnen beheersen ooit? Daar mochten ze hem wel mee helpen, maar hij vertrouwde ze zeker nog niet, dus eigenlijk wilde hij niet geholpen worden. Niet door hen.

    Hij was benieuwd of Theo de wijn beviel, dat moest wel. Wie kon er nou niet een goede wijn waarderen? Zeker niet als het een topklasse Franse wijn was. “Deze wijn is best wel lekker.” Julien glimlachte goedkeurend. Echter ving hij ook meteen, per ongeluk, de gedachte van Ace op, waardoor hij zich verslikte in zijn slok wijn. Hij kuchte even maar hield zijn gezicht in de plooi. Gewoon doen alsof er niets aan de hand is. Hoe kon de jongen zulke gedachten hebben? Het zou hem niet verrassen als hij de tegenpool zou zijn van Ace, want op dit punt verschilden ze al erg veel. In ieder geval waardeerde Theo zijn wijn wel, dat deed hem dan weer goed. Die heeft tenminste smaak. Hij keek even naar hoe de jongen wijn dronk. De eerste keer dat hij wijn dronk, meteen een goede wijn te pakken, hij zou eens moeten weten. Maar hij besloot maar niet een uitgebreid verhaal over de wijn gaan zitten ophangen gezien iedereen moe was en hij ook niet dacht dat Theo daarop te wachten zat.

    Een kleine sprankeling in zijn ogen verscheen toen Theo vroeg naar de herkomst van de wijn. Tenminste enig blijk van interesse, daar deed hij het al voor. “Bordeaux? Zoals het kleur? Of is dit een plaats in frankrijk waar ik nog nooit van gehoord heb? “ Julien lachte even kort. Het was grappig dat de jongen zo onwetend was als het op dit gebied aankwam. Maar er zouden vast ook heel veel dingen zijn die hij niet zou weten, die Theo dan wel weer wist. “Het is een bekende wijnstreek in Frankrijk, daar komt de wijn dus vandaan” verklaarde hij. “Kun je me wat vertellen over de plaats waar je vandaan komt? Is het daar warm of koud... “ Julien nam even nog een slok wijn. Misschien moest hij niet zoveel drinken, maar ergens werd hij nerveus als mensen naar hem persoonlijk gingen vragen, of iets in die buurt. Hij wilde niet meteen te veel loslaten over zichzelf, dat deed hij nooit, ondanks zijn vriendelijke uitstraling, praatte hij vaker over anderen dan over zichzelf. “Ach, het is een klein dorpje, je zal het niet kennen. Ja, St. Julien, daar komt dus mijn naam vandaan, nou ja, eigenlijk die van mijn voorouders. Maar het ligt in de gemeente Saint-Julien-Beychevelle. Het maakt deel uit van de wijnstreek Bordeaux, en behoort tot het wijnbouwgebied van Médoc.” Als hij eenmaal aan het praten was over wijn, werd hij best wel enthousiast en kon hij soms meer vertellen dan de bedoeling was. “Cabernet Sauvignon is de druif die het meeste voorkomt in de wijn van St. Julien” “Oh, ik beantwoord je vraag helemaal niet” Even werd Julien zich bewust van zichzelf en glimlachte even en rolde met zijn ogen, alsof hij zichzelf echt weer even tot de aandacht moest brengen.

    “Het is meestal wel lekker warm, maar helaas regent het er ook af en toe wel. Iedereen kent elkaar daar. Met geen mogelijkheid kom je om de zondagse kerk heen…” Dat laatste had hij wel vaker geprobeerd, maar helaas was het hem nooit gelukt. Er was altijd wel iemand die hem onderweg tegenkwam en hem aan zijn broek pakte (toen hij klein was) of mee sleepte als hij de kerk wilde ontwijken. Nee, dat deed je niet in St. Julien. Hij mocht dan wel de naam van een of andere heilige hebben, de beste man was al lang dood, en hij had niets met het geloof.

    Even keek hij dromerig voor zich uit. “Ik ben er al zo lang niet meer geweest” verklaarde hij. Parijs was een totaal andere wereld, ook mooi, maar het had niet de charme van het dorpje dat prachtige wijngaarden had en waar iedereen nog elkaar goedemorgen wenste. In Parijs kon je een schaduwleven leiden zonder dat ook maar iemand het door had…

    De eerste opmerking van Ace had hij kunnen hebben, oké, smaak verschilde, maar deze laatste raakte hem wel degelijk. Er zijn zoveel betere dingen dan Franse wijn, of Fransen in het algemeen. Hoe kon iemand zo haatdragend denken over Fransen. Zo erg waren ze toch ook weer niet?. Blijkbaar was hij nationalistischer dan dat hij dacht, want het deed wel degelijk wat met hem, hij liet het wijnglas uit zijn handen vallen. Al snel spatte het uiteen in duizend en een kleine stukjes glas, die vrolijk met elkaar verspreid lagen op de grond. Julien knipperde even met zijn ogen, en probeerde zijn gezicht neutraal te houden, al was de sprankeling uit zijn ogen weg en keek hij enigszins gekwetst. Hij zette snel een glimlach op zijn gezicht waardoor alle onzekerheid met de zon weer verdween. “Oops, ik let ook echt niet op” zei hij tegen Theo. Hij stond op en liep even door de kamer om iets te vinden waar hij dit mee kon opvegen. Echter vond hij niets. Hij besloot om het dan maar met zijn handen te doen. Hij veegde het glas voorzichtig op, en pakte stukjes die hij vast kon pakken op. Natuurlijk had hij meteen een scherf die te scherp was en zijn huid open maakte, waardoor een straaltje bloed naar de oppervlakte kwam. “Ugh, ik ben echt niet handig bezig vandaag” zuchtte hij en hij probeerde de scherf uit zijn huid te halen.

    [ bericht aangepast door Innsaei op 16 aug 2017 - 11:17 ]


    Aan niets denken is ook denken.

    SERGEY AVERYANOV
    Some say the world will end in fire. Some say in ice.
    From what I've tasted of desire, I hold with those who favor fire.

    23 ~ Russian ~ Twin brother to Mikhaila ~ Pyrokinesis ~ Entering the Common Room, with Mikhaila & Joaquin

    Rillingen lopen één voor één langs mijn ruggengraat terwijl Mikhaila haar emoties de vrije loop laat. Ik snap nog steeds niet hoe zoiets zich kan manifesteren in zo'n warmhartig persoon als mijn zusje. Ik ken niemand die zo'n hart als zij heeft; daar zit geen sprankeltje ijs in. Als ik opmerk hoe ze opnieuw de overgebleven kilte uit haar vingers probeert te krijgen neem ik opnieuw haar beide handen in die van mij. Voorzichtig laat ik mijn gedachten een beetje afdwalen naar één van de nachten waarop we besloten hadden uit ons pleeggezinnen weg te lopen en elkaar op te zoeken. Het kostte me drie busritten en elke rooie cent die ik had om bij Mikhaila te raken, maar dat liet ik me niet tegen houden. Beetje bij beetje voel ik de warmte uit mijn handen in die van haar sijpelen en stop de gedachten voor ik de hele kamer weer aan de kook kan brengen. Met een kleine glimlach laat ik mijn hand nog een keer langs haar wang gaan, terwijl Rafi op haar zopas gestelde vraag antwoord biedt.
    "Ik hoor alles heel hard. Hartslagen, voetstappen, ademhalingen. Alles. Daarom draag ik dit." Opnieuw voel ik mijn wenkbrauw omhoog gaan, en ik dacht dat wij een vervelende bijwerking van de medicijnen hadden - Die jongen heeft het echt niet getroffen. Gelukkig gaat hij al verder voor ik de kans zou gekregen hebben er iets op te zeggen; want ik zou namelijk niet weten wat.
    "Waar komen jullie eigenlijk vandaan?" Heel even twijfel ik of ik het hem wel moet vertellen, tenslotte denkt iedereen in ons thuisland dat wij dood zijn. Maar aan de andere kant; Rusland is zodanig groot, en aangezien hij onze taal niet eens lijkt te herkennen zou het me al sterk lijken dat hij zou kunnen raden uit welke regio we precies komen. Ik draai me een kwartslag, zodat ik de immense klokken weer kan zien en wijs naar degene die ik daarnet aan Misha getoond had.
    "Rusland," zeg ik zachtjes. "Ik zou je dezelfde vraag stellen, maar Mikhaila kennende vindt die het vast leuker om te raden," voeg ik er met een kleine glimlach aan toe, alvorens mijn zusje met een ondeugende blik aan te kijken. Misha is altijd al een sucker geweest voor spelletjes.

    L i l i t h      D e v a n a      V e r l a c

    "      Genious, that Electric is one power the Earth can't tame.      "


    "      I am shy, until you get to know me.      "


    Electronisis || Confused || 21 jaar || American

    Ik schrik wakker en zit rechtop in bed. Mijn ademhaling is snel en gehaast, alsof ik de hele dag ben weze rennen. Ik kijk om mij heen en zie dat ik in een kleine kamer wakker ben geworden. Ik frons en kreun zodra ik de hoofdpijn merk. Ik hou mijn hand tegen mijn bonzende hoofd. Pas nu besef ik dat ik in een slaapkamer onder water zit. Dit zorgt voor alleen maar meer verwarring bij mij en ik gooi het deken van me af. Ik sta op met mijn hand nog steeds tegen mijn nogal pijnlijke hoofd. Ik loop naar het glas en raak het zacht aan, waardoor er een kleine donderstraal ontstaat tussen mijn vinger en het glas. Verbaasd kijk ik naar hoe het ontstaat en van schrik doe ik een stap naar achteren. Hierdoor wordt de straal alleen maar groter. "What is this shit?!", Schreeuw ik uit en schud mijn hoofd. Door mijn uitbarsting wordt de straal nog groter, nog steeds aan het glas geplakt. Ik frons en merk dat hoe groter mijn woede word, hoe groter de straal. Ik doe mijn ogen dus dicht en kalmeer mezelf. Hierdoor merk ik dat de donderstraal weer kleiner wordt. Ik haal opgelucht adem en merk dat de straal is verdwenen.

    Ik weet nog dat een paar weken terug er niks met me aan de hand was en dat ik me alleen voor iets had ingeschreven. Van een op de andere dag was ik in een lab met allerlei mensen om me heen. Een experiment die uit is gevoerd en ikzelf nog een enige tijd in quarantaine. De laboranten hielde me in een isolatie cel omdat ik hevig tegenstribbelde tegen was ze deden. Nu pas ben ik bij de rest gezet omdat ik tot bedaren kwam. Pas nu besef ik waarom ik zo gevaarlijk was. Ik haal diep adem en moet mezelf echt aanmoedigen om buiten mijn kamer te komen. "Kom op, Lilith. Je moet dit doen!", Zei ik tegen mezelf en opende de deur. Ik kwam uit in een andere kamer dat onder water zat. Meerdere mensen zaten in deze kamer. Allemaal met elkaar in gesprek. Ik schuif mezelf verlegen door de kamer en loop naar een hoekje in de kamer waar je perfect uitzicht heb over de vissen buiten. Wetende dat ik het raam niet aan moet raken, blijf ik op enige afstand van het raam. Roggen en allerlei andere vissen zwommen voorbij. Tot een speelse dolfijn voor het raam blijft zwemmen. Ik begin te grinniken als ik zie hoe speels het is. Ik kijk even over mijn schouder naar de rest, hopend dat niet al te snel mensen op mij aflopen. Ik zou dan volledig dicht klappen.

    Ik draai me weer om en zie dat de dolfijn is verdwenen. Teruggezwommen naar zijn familie, denk ik. Teleurgesteld kijk ik naar de rest van de vissen die voorbij zwemmen. Ik plof neer op de grond en maak het mezelf comfortabel. Zouden de rest ook gaves hebben? Dat is echt iets wat ik mij afvraag, maar te bang om het aan de rest te vragen. Ik slaak een zucht en verdoem mezelf dat ik zo verlegen ben. Nieuwsgierig naar mijn kracht, raak ik weer het raam aan en zie dat weer een kleine straal ontstaat voordat ik überhaupt het raam heb aangeraakt. Deze keer weer ik het te controleren en het van het raam af te halen. De straal hou ik nu tussen mijn handen en kijk naar hoe ik ermee kan spelen.


    "I don't have sweet dreams.. I have beautiful nightmares" †

    Riley Marcha Blackwood ~ 24 ~ Australiaans ~ Healer ~ Onderzoeksassistente



    Riley liep rustig door de gangen. Zij kende de ruimte al op haar duimpje. Anders dan de anderen hier, zij was namelijk de onderzoeksassistente, dus was ze hier al langer. Zij kende haar kracht ook al wel beter dan de meesten waarschijnlijk. Ze had veel interessants voorbij zien komen de laatste dagen. Maar het was niet aan haar om te vertellen dat ze onderzoeksassistente was, daar moesten ze zelf maar achter komen. En ze vond het fijner om als ‘normaal persoon’ zich onder de mensen te begeven. Al die krachten hadden zo hun eigen eigenschappen en dat maakte het onderzoek complex, gezien ze er nog niet veel vanaf wisten. Sommigen bleven dan ook langer ‘vast’ in hun kamer dan anderen. Zo ook het meisje waar ze nu naar keek.

    Haar naam was Lilith. Het was niet zo dat ze haar gezien had, omdat ze meegeholpen had aan het onderzoek, maar zij had toegang tot alle dossiers met bijbehorende foto’s. Ze wist dan ook welke kracht het meisje bezat. Als ze het goed kon herinneren was ze ook in isolatie genomen, omdat haar kracht gevaarlijk is en ze nog niet doorhad wat ze er allemaal mee deed.

    Ze zag waar ze zat. De beste plek om vissen te spotten, maar ook wat verder van de anderen vandaan. Riley had een comfortabele zwarte broek aan en een donkerrood blousje. Ze liep op rustige tred naar het meisje toe. Ze wilde haar niet laten schrikken, vooral toen ze zag dat ze bezig was met het ontdekken van haar kracht. ‘Voorzichtig daarmee, je kunt waarschijnlijk meer dan dat je weet” zei ze met een glimlach. Ze kwam naast haar zitten. “Ik ben Riley trouwens” stelde ze zichzelf voor. “Ik zie dat je Dolly de dolfijn ook al hebt ontmoet, wat een schatje he?” vroeg ze aan haar. Ze ging niet meteen allerlei persoonlijke vragen stellen, maar was wel benieuwd naar het meisje. Wie ze was en hoe ze zich voelde. Ze was ook een sociaal persoon dus ze had het idee om deze week zoveel mogelijk mensen met hun net ontdekte krachten te spreken. Om hen op hen gemak te laten voelen, maar ze wilde ook wel eens met andere mensen praten dan de onderzoekers.


    Aan niets denken is ook denken.

    L i l i t h      D e v a n a      V e r l a c

    "      Genious, that Electric is one power the Earth can't tame.      "


    "      I am shy, until you get to know me.      "


    Electronisis || Joyful || 21 jaar || American

    Ik merkte dat iemand de kamer in kwam, maar ik schonk er niet veel aandacht aan. Mijn interesse lag diep in mijn gecontroleerde straal van paars elektriciteit. Ik had een enorme grijns op mijn gezicht terwijl ik ernaar keek. Ik hoorde voetstappen dichterbij mij komen en voelde een soort rilling door mijn rug heengaan. Iets wat ik altijd kreeg bij vreemde mensen, iets waar ik nooit echt wat aan kon doen. Ik hoorde een nogal vriendelijke en zachte stem wat zeggen. ‘Voorzichtig daarmee, je kunt waarschijnlijk meer dan dat je weet”, Zei ze en vervolgde.“Ik ben Riley trouwens”, Stelde ze zich op een vriendelijke toon voor. "Ik ben Lilith, maar als je me Lily wilt noemen mag dat ook.", Zei ik op zo'n vriendelijk mogelijke toon, “Ik zie dat je Dolly de dolfijn ook al hebt ontmoet, wat een schatje he?” Ik knikte op haar vraag en sloot snel mijn handen ineen, waardoor de straal verdween. "In mijn kamer werd al snel duidelijk hoe gevaarlijk mijn kracht kon zijn als ik controle over mezelf verlies.", Zei ik zacht, maar net hoorbaar. "Dolly is mijn eerste vriend hier denk ik.", Grinnikte ik bij mezelf en krabde lichtjes achter mijn oor. Toch merkte ik dat Riley nieuwsgieriger naar me was dan ze zich voor deed. Ik begreep wel waarom, aangezien ik mezelf zo had afgezonderd van de rest. Iets aan Riley zorgde er toch voor dat ik mij op mijn gemak voelde.

    Ik keek nu Riley voor het eerst aan en glimlachte even naar haar. "Waarom koos je ervoor om naar mij toe te lopen en niet naar de rest?", Vroeg ik aan haar terwijl ik haar nieuwsgierig aan keek en hield mijn hoofd schuin toen ik haar aan keek. Maar voordat ik antwoord keek, werd mijn aandacht al getrokken door Dolly die weer langs het raam gleed. "Dolly!, Schreeuwde ik bijna uit en plakte mezelf tegen het raam. Als een natuurliefhebber was ik dol blij met het onderwater gedeelte hier in het huis en zeker met Dolly de dolfijn. Al de vissen om me heen maakten me kalm. Dolly leek te reageren om mijn enthousiaste reactie, door dichter bij het glas te komen en rondjes te draaien. Ik grinnikte en plaatste mezelf terug naast Riley. "Sorry, ik heb wat met natuur en dieren.", Zei ik op een eerlijke toon en zat aan het randje van de rok die ik droeg. Ik trok het zwarte shirtje goed en keek even om me heen naar de rest van de mensen die hier waren.

    Stiekem iets in mij hoopte vurig dat Riley niets wist van wie ik was of dat ik in de isolatie had gezeten. Niemand hier hoefde dat te weten, want dan zou ik alleen maar meer vragen krijgen over waarom. Niemand hoefde te weten dat ik me enorm had verzet en misschien zelfs mensen pijn had gedaan met mijn gave. Misschien was dat ook wel de reden waarom ik in de isolatie cel had gezeten. Ik kon me alleen maar herinneren dat ik erin had gezeten en verder wat daarvoor is gebeurd is een enorme waas.

    "Weten mensen hier ook wie je bent? Want ik neem aan dat je hier al langer bent, sinds je de naam van de dolfijn kent.", Zei ik op een nieuwsgierige toon en keek Riley nu vragend aan. Ik was benieuwd naar wat ze te zeggen had hierover. Misschien zaten de anderen hier al veel langer dan ik en was ik al een week weggeweest in de isolatie. Ik zou ze geen ongelijk geven. Mijn gave kon zelfs mensen hun hersenen laten smelten, zonder dat mensen iets aan de buitenkant ervan zagen. Ik frons even bij dat idee en ik vroeg me nu echt af wat ik had gedaan die dag dat ik in de isolatie belandde.


    "I don't have sweet dreams.. I have beautiful nightmares" †

    Riley Marcha Blackwood ~ 24 ~ Australiaans ~ Healer ~ Onderzoeksassistente



    Riley bestudeerde het gezicht even van het meisje naast haar. Eigenlijk waren ze helemaal niet zoveel ouder. Toch voelde ze zich heel wat ouder hier, omdat zij onderzoeksassistente was en het meisje naast haar ‘enkel’ een meisje dat haar nieuwe kracht probeerde te ontdekken. Zelf had ze echter ook nog heel wat te ontdekken aan haar kracht en ook zij werd onderzocht. Maar het was vreemd om alle informatie over deze personen te kennen en ze nu eens in het echt te zien. Een foto was toch ook heel anders dan de werkelijkheid.

    "Ik ben Lilith, maar als je me Lily wilt noemen mag dat ook.", “Aangenaam Lily” zei ze met een glimlach. Het viel haar op dat het meisje een bijzonder gezicht had. Dat scheelde, dan zou het niet zo moeilijk zijn om haar naam aan haar gezicht te koppelen. Ze vond het wel fijn dat Lily al snel door had hoe ze haar kracht ook kon laten verdwijnen. Dat scheelde ook. Al bedacht Riley zich dat ze haar waarschijnlijk anders ook niet uit de isolatie hadden gehaald. Dan waren ze veel te bang geweest dat ze zichzelf of anderen zou beschadigen. "In mijn kamer werd al snel duidelijk hoe gevaarlijk mijn kracht kon zijn als ik controle over mezelf verlies.", Ze knikte. “Volgens mij ben je niet de enige hiermee hoor. Iedereen moet leren om zijn of haar kracht te beheersen” Ze wilde niet meteen te veel loslaten, maar Lilith zou er zelf al snel achter komen dat ze meer wist van de krachten en de bijbehorende personen dan anderen hier.

    "Dolly is mijn eerste vriend hier denk ik.", Lily grinnikte even, waardoor Riley even moest glimlachen. Ze geloofde niet dat Lilith geen andere vrienden zou maken, snel. "Ik denk dat je er vast wel binnenkort wat bij krijgt” zei ze.

    "Waarom koos je ervoor om naar mij toe te lopen en niet naar de rest?", Goede vraag. Riley wist het ook niet precies. Ja, ze zat apart, vandaar dat ze makkelijk te benaderen was. Maar ze wilde iedereen leren kennen. “Je bent makkelijker te benaderen omdat je in je eentje zit, maar ik wil natuurlijk wel iedereen leren kennen” zei ze. Bovendien leek het haar ook wel een vriendelijk meisje, gezien ze het ook met Dolly had kunnen vinden.

    Riley lachte even kort toen Dolly voorbij kwam en Lily al snel enthousiast reageerde. “Ik denk dat Dolly geen betere vriend kan wensen” zei ze en ze keek hoe het dier verscheen en weer verdween. Sorry, ik heb wat met natuur en dieren.", “Je hoeft je niet te verontschuldigen” zei ze en ze meende het. Haar enthousiasme was alleen maar leuk om te zien. Zelf had ze dat ook, als ze iets nieuws had ontdekt in haar onderzoek, een soort van kleine doorbraak had ze dan.

    Een kleine stilte viel tussen hen. Niet een vervelende stilte vond Riley. Ze merkte wel dat Lily haar iets wilde vragen. "Weten mensen hier ook wie je bent? Want ik neem aan dat je hier al langer bent, sinds je de naam van de dolfijn kent.", Ze besloot om het maar meteen te zeggen. “Klopt, ik ben hier al een tijd. Schrik niet, ik ben onderzoeksassistente hier. Maar zelf heb ik ook een gave en ik moet die ook nog goed leren gebruiken” Ze wilde niet meteen Lily wegjagen doordat ze het vermoeden kreeg dat zij allerlei testjes op haar ging uitvoeren. “Ik weet wel veel van de anderen hier, maar uiteraard zeg ik dat niet zomaar en vertel ik niets door. Ik ken de anderen ook nog niet goed” vertelde ze. Ze keek even om zich heen. Er stond een groepje met elkaar te praten. Ja, de gezichten kende ze wel. Sommige had ze meer onderzocht dan anderen. Sommigen had ze zelfs gesproken, maar niet veel. Haar blik was weer op Lilith gericht.


    Aan niets denken is ook denken.

    ——————————————————————————

    ——————————————————————————

    ——————————————————————————

    Mikhaila Averyanova

    ”With a starry brush, paint the dusk venetian blue,
    because in the evening hush, you’ll never believe the view.
    And when the leaves return and their whisperings fill the night, they’ll freeze and burn where fire and ice collide."

    • 23 • Russian • Twin sister to Sergey • Cyrokinesis • With Sergey & Joaquin •

    Wederom werp ik mijn broer een dankbare blik toe als hij mijn koude vingers in zijn handen neemt, en drijft hij zo opnieuw de ergste kou uit mijn toppen. Subtiel glijden mijn heldere kijkers over hem heen en vergeten ze even de jongen vlak naast ons als ik mijn evenbeeld zo duidelijk in me op neem — een gegeven waar ik nooit een genoegen van zou kunnen krijgen, ook al was hij mijn broer. Hij was de enige persoon in mijn hele leven waar ik onvoorwaardelijk veel van was gaan houden én zou blijven houden; de rest mocht me gestolen worden. Een warm gevoel verspreidt zich steeds verder door me heen en een glimlach krult op mijn lippen terwijl ik mijn hoofd iets naar zijn vingertoppen toe kantel, wanneer hij deze zacht over mijn wang heen strookt.
          ”Ik hoor alles heel hard. Hartslagen, voetstappen, ademhalingen. Alles. Daarom draag ik dit.”
    Wanneer de woorden van Rafi tot me doordringen haal ik mijn blik van Sergey af en richt deze op hem. Een kleine frons nestelt zich tussen mijn wenkbrauwen. “Dat lijkt me vreselijk.” Nog voor ik het tegen had kunnen houden, waren de woorden al over mijn lippen heen gerold in een zwakke vorm van medelijden. Een lichte huivering trok kort door me heen, wat meer kwam door de gedachten aan de gevolgen die de onderzoeken vermoedelijk op ons leken te hebben — of zo leek het althans. “Waar komen jullie eigenlijk vandaan?” Zonder na te denken pers ik mijn lippen op elkaar; een automatisme wat zich door de jaren heen is gaan vormen wanneer mensen vroegen om mijn afkomst. Ik hield van mijn land, maar ik sprak er niet graag over vanwege de angst die ons er weggedreven had. Sergey aarzelde echter en besloot vervolgens de jongens alsnog van een zacht antwoord te voorzien.
          ”Rusland.” Heel even blikte ik naar Rafi en peilde voor kort zijn reactie, wetende dat hoe zacht ook, hij Sergey zeker gehoord zou hebben. “Ik zou je dezelfde vraag stellen, maar Mikhaila kennende vindt die het vast leuker om te raden.” Als Sergey’ ondeugende blik de mijne ontmoet trek ik mijn meest dramatische ‘Ugh’ blik en steek mijn tong naar hem uit. Dit soort spelletjes waren alles behalve aan mij uitbesteed, mede doordat ik er altijd naast zat. Het zat gewoon niet in me. “Ik zal één poging doen, gewoon omdat ik het moet proberen,” bracht ik vervolgens uit en liet mijn blik over Rafi heen glijden. De jongen had zeker een buitenlandse uitstraling en de tint die hij leek te bezitten door zijn huid heen vertelde me enigszins dat het geen koud land was. Uit zijn accent kwam ik echter weinig wijs, daar had ik zijn stem alleen al veel te weinig voor gehoord en kende ik hem totaal niet om daaruit een beslissing te trekken.
          ”Mexico?” Met een licht gekanteld hoofd keek ik de jongen vragend aan, waarbij ik ergens een spoortje hoop voelde er nu voor eens niet naast te zitten.









    ——————————————————————————

    ——————————————————————————

    Eden Isla Sadler

    ”I like storms.
    They let me know that even the sky screams sometimes."

    • 22 • English • Hyper Voice • With Ace, Theo & Julien •

    ”Och kom Jules, niet meteen zo gepikeerd kijken ik plaag maar.”
    Lachend blikte de witblonde naar de andere jongen, die vlak bij Theo stond en waar geen geamuseerde uitdrukking op zijn gezicht te vinden was. Zachtjes beet ik daarom dan ook op mijn onderlip, waarbij ik poogde te voorkomen zelf een lachje te laten ontsnappen. “Ah, Jane Austen right?” vervolgde hij vervolgens tegen mij. Een tikkeltje nieuwsgierig keek ik de jongen aan en knikte zonder enige vorm van aarzeling. “Een geweldige schrijfster kan ik je verzekeren,” glimlachte ik zacht, waarna ik een hap uit de appel in mijn handen nam en kort een keer opzij keek — naar het andere tweetal dat eveneens in een gesprek gewikkeld leek, waar wij geen deel van uitmaakte.
          ”Nu valt het wel mee, vroeger las ik veel meer.”
    Zonder enige versnelling kauw ik mijn mond leeg, waarbij mijn heldere kijkers over de witblonde jongen heen glijden en hem zo zorgvuldig trachten op te nemen. Hij strooide niet rijkelijk met zijn woorden en ergens stelde me dat een beetje gerust — zo hoefde ik namelijk ook niet bang te zijn zelf ook het hemd van mijn lijf gevraagd te worden, daar ik liever wat geslotener bleef; of althans in het begin. Eens ik besluit te reageren op zijn woorden wordt ik echter al gauw onderbroken door het klinkende geluid van een glas wat op de grond slaat, om vervolgens in verschillende stukjes te breken. Met een frons tussen mijn wenkbrauwen staar ik naar Julien, die het glas tussen zijn vingers had laten glippen en een poel aan wijn op de grond veroorzaakt had. “Oops, ik let ook echt niet op,” sprak hij tegen Theo, waarna hij opstond en kort rond blikte, alvorens hij in een domme zet besloot het glas met zijn handen op te vegen. “Dat —” Nog voor de waarschuwing over mijn lippen heen had kunnen rollen was het al te laat en hoewel ik een enkele pas in Julien zijn richting wilde zetten, kleurde een kleine stroom aan bloed zijn hand al en hield deze me tatctvol tegen verder te gaan. Subtiel schudde ik met mijn lange lokken en wist een rol keukenrol tevoorschijn te halen daar ik deze eerder — in mijn zoektocht naar voedsel — al tegen was gekomen.
          “Ugh, ik ben echt niet handig bezig vandaag,” zuchtte Julien en prutste met zijn vingers aan het scherfje in zijn hand. Niet in staat om hem hier verder mee te helpen wend ik mijn blik af eens ik voel dat het bloed uit mijn eigen gezicht aan het wegtrekken is en een misselijk gevoel mijn maag vederlicht plaagt. “Misschien kun je beter opzoek gaan een pincet,” mompel ik half en wend mijn blik van hem af als ik weer wegloop — wat niet eens respectloos bedoeld was. “Zo maak je het, denk ik, alleen maar erger.”


    'Three words, large enough to tip the world; I remember you.'


    THEODOR LUCIAN ARDELEAN

    Copycat, In The Kitchen, With Julien & Ace




    Julien leek helemaal op te fleuren toen ik even de wijn leek te vragen wat best wel een schattig zicht was. “Het is een bekende wijnstreek in Frankrijk, daar komt de wijn dus vandaan. Ach, het is een klein dorpje, je zal het niet kennen. Ja, St. Julien, daar komt dus mijn naam vandaan, nou ja, eigenlijk die van mijn voorouders. Maar het ligt in de gemeente Saint-Julien-Beychevelle. Het maakt deel uit van de wijnstreek Bordeaux, en behoort tot het wijnbouwgebied van Médoc.” Begon Julien enthousiast en ik knikte als teken dat ik aandachtig aan het luisteren was naar zijn verhaal. “Cabernet Sauvignon is de druif die het meeste voorkomt in de wijn van St. Julien. Oh, ik beantwoord je vraag helemaal niet” Ik grinnikte zacht, ik snapte heus wel dat de jongen wegdroomde in zijn verhaal, het was ook wel een interessant verhaal en zeker gezien zo veel van de streek in de jongens leven verwikkeld leek te zijn. “Het is meestal wel lekker warm, maar helaas regent het er ook af en toe wel. Iedereen kent elkaar daar. Met geen mogelijkheid kom je om de zondagse kerk heen… Ik ben er al zo lang niet meer geweest” zei Julian nog iets wat ik wel spijtig vind,gezien de jongen er echt leek van op te fleuren om erover te vertellen.
    Het was dan ook in een luttele seconde dat de blik van de jongen meteen leek te veranderen en met gevolg het gekletter van kleine stukjes glas was te horen.
    “Oops, ik let ook echt niet op” zei Julien nog met zijn blik op me gericht waarna hij zich neerhurkte om het glas op te rapen. Nog steeds iets verbaasd legde ik mijn glas neer en wilde me naar Julien keren,toen de jongen even een pijnlijk gezicht trok, waardoor ik zag dat hij in zijn hand had gesneden. “Ugh, ik ben echt niet handig bezig vandaag” mompelde Julien nog terwijl hij wat onhandig het stuk glas uit zijn hand probeerde te halen, wat best moeilijk ging. “Misschien kun je beter opzoek gaan een pincet,” mompelde Eden, die iets wit trok. “Zo maak je het, denk ik, alleen maar erger.” Ik knikte begrijpend en legde mijn hand even op Juliens rug. " Volgens mij is hier een badkamer dichtbij, daar zal er wel een EHBO kit te vinden zijn." vermelde ik met een zwakke glimlach en knikte nog naar Ace en Eden. "We zien jullie zo wel weer." glimlachte ik zwakjes waarna ik Julien de keuken uit begeleide richting één van de vele toiletten die ik had gezien. Eens we daar waren liet ik dan ook een kraan lopen waar Julien zijn hand onder moest houden en zocht ik naar een EHBO kit. "Je hebt geluk dat ik wat van ehbo afweet." grinnikte ik zacht waarna ik zijn hand even vastnam en de pincet die ik uit de net gevonden ehbo kit had gehaald. "Hou stil, ik wil je niet pijn doen" vervolgde ik waarna ik gecondentreert de enkele glassplinters uit zijn hand haalde.





    I caught a golden trout! But the real treusure? Friendship - ACNH

    AUSTIN HEATH CLARCKSON

    Onderzoeker / 'undercover labrat', inviseble, With Daley outside








    In een snelle waas was Daley alweer verdwenen en zag ik hem op een stoel, haast uitgeput van het snelle lopen. "Bedankt"zei hij waarbij ik even knikte. "Graag gedaan, ik kon je toch moeilijk van je stokje laten vallen keer op keer." grinnikte ik waarna ik me ook op een stoel plofte en even mijn blik over het eten liet glijden. "Ik heb geen idee of je het eten al hebt aangeraakt of niet, maar ik ga toch eerst iets eten." zei ik met een lachje, waarna ik een broodje nam van de rijkelijk gevulde tafel nam en wat anders lekkers op een bord schepte. "Dus Daley, vertel eens wat over jezelf, speelde je ook baseball vroeger ?" vroeg ik hem nieuwsgierig als ik mijn glas met wat water wist te vullen en hier een slok van nam. Ik vroeg me af hoe het met Riley ging, naast mezelf had ook zij toegestemd om mee te doen met de onderzoeken zodat we beter bij de rest konden passen. Echter sinds we beiden hadden toegestemd hadden we elkaar niet eens gezien de tussentijd.

    (sorry voor het prutstukje)


    I caught a golden trout! But the real treusure? Friendship - ACNH


    Daley Seán Foley
    • 22 • Superhuman speed • Ireland • Dining Room > Kitchen • Drinking SO MANY sugary drinks • Austin & Theo&co. •

    Ik leek genoeg te zijn vertraagd om mezelf verstaanbaar te maken. Ik lachte om zijn woorden, als een boer met kiespijn. Het was heel naar om flauw te vallen, maar ik voelde me een stuk beter nu ik weer wat vocht en water in mijn lichaam had. "Nee, alleen de sportdrankjes, maar ga je gang. Het ziet er heerlijk uit." Ik had ook wel trek, maar na anderhalve liter drinken, moest ik even wachten met eten, of ik zou kramp krijgen. Zo goed kende ik mezelf wel. Austin schepte zijn bord langzaam vol, terwijl ik de eetkamer rondkeek. Er stonden allerlei schalen met uiteenlopende gerechten, de meesten had ik nog nooit gezien, en talloze drankkeuzes. Ik werd uit mijn gestaar getrokken door Austin's vraag. "Ik speel het grootste deel van mijn leven, het was een van de weinige sporten die er waren in de buurt waar ik opgroeide. Het was honkbal, rugby, en paardrijden. Ik hou niet van paarden en ben niet goed in contactsporten, zeker niet toen ik het kleinste magerste mannetje van mijn jaar was. De keuze was dus makkelijk. En jij? Doe jij aan spo..." Ik viel stil toen ik iets hoorde kraken in de richting, waarvan ik dacht dat het de keuken was. Ik sprong op en rende richting het geluid, om te kijken of er iets was, want het klonk verrassend veel als brekend glas, maar dan heel langzaam. In de keuken zag ik een groepje mensen, maar mijn ogen vielen meteen op een glas in de handen van een van de jongens, of in elk geval de overblijfselen ervan. Ik zag het gebroken wijnglas in slow motion naar de grond vallen. Het zou heel cool zijn geweest, als de stukjes glas niet in iemand's hand waren gegaan. Op zijn handen zaten helderrode druppels bloed, en ik wist dat ik dit niet lang zou volhouden. Nog voor ik kon stoppen met rennen ging het licht uit door het bloed wat ik zag, en viel met volle snelheid face first op de stenen, wat een flinke klap opleverde. Waarschijnlijk zou mijn gezicht ook bont en blauw zijn, maar dit gebeurde er dus als ik bloed zag: Het licht ging uit en als het weer aan zou gaan en er was nog bloed, dan zou ik waarschijnlijk ook nog overgeven. Voor iemand die door zijn leven heel veel op de eerste hulp had gezeten, kon ik verrassend slecht tegen bloed. Het was allemaal zo snel gegaan dat het haast een statische foto had geleken, maar het was genoeg om mij van mijn stokje te laten gaan.

    [ bericht aangepast door KIaus op 31 aug 2017 - 11:34 ]


    Bowties were never Cooler