• W H E N      T H E      S N O W      F A L L S




    Rond de feestdagen wil graag iedereen bij elkaar komen, het familiegevoel even ervaren en tot rust komen, zelfs al betekent dat -dat je naar de meest afgelegen plek van de wereld moet gaan. Sommigen zijn zelfs van plan een nieuw leven op te starten om maar weg te komen van de druk van de steden en alle mensen. Dit geldt voor een groep mensen die het kleine dorp Lunar Falls bezoeken voor de vakantie, een afgelegen toeristisch dorpje gelegen in een dal waar de zon amper schijnt en vaak bedolven ligt onder een glanzende laag sneeuw. Het dorp is eeuwenoud met vele legendes en tradities, maar waar elk modern mens zich maar weinig van aantrekt. Een paar locals zijn een beetje vreemd, natuurlijk, dat is hoe het gaat in dorpjes. Ze zijn alsnog vriendelijk en bovenal hartelijk. Er is alleen een dunne lijn tussen vreemd en niet menselijk. En zelfs als dat wordt geaccepteerd, wat moet je doen als het in je bloed blijkt te zitten om mensen te beschermen tegen hen, keer je -je dan tegen je nieuwe vrienden? Je familie? Je geliefden? Is er nog wel een andere keus?







    🙞      L U N A R F A L L S      🙜










    Lunar Falls, een klein toeristisch dorpje, vlakbij Breckenridge, is het soort dorpje waar nooit iemand wat van gehoord heeft maar toch erg populair is als trekpleister rond de feestdagen. Op het eerste gezicht lijkt het ook op het perfecte toevluchtsoord rond de feestdagen. Het is er rustig, ziet er hartelijk uit en het is er bovenal erg gezellig. Echter wanneer men er voor langere tijd blijft worden er vreemde dingen opgemerkt. Mensen verdwijnen, er komen vreemde geluiden uit het woud en zo nu en dan ligt er ergens een lijk verstopt tussen de bomen. Onder andere dit lijd ertoe dat men nooit echt lang blijft, laat staan er voor kiest te wonen. Dit is waarom er al jaren lang dezelfde locals wonen, allemaal even vreemd.
    Het dorpje is omgeven door diepe, enigszins duistere wouden waar de prachtig witte sneeuw altijd onaangeraakt lijkt. Maar schijn bedriegt. Het woud zit vol met allerlei wezens. Van vampiers tot elven. Echter blijven deze niet enkel in het woud. Deze begeven zich meer dan eens tussen de dorpsbewoners, weliswaar met behulp van glamour om geen argwaan te wekken dat ze iets anders zijn dan hoe ze zich voor doen.
    Echter is ook dit niet voor iedereen weg gelegd. Glamour is namelijk niets iets waar men makkelijk aan kan komen. Je moet net het geluk hebben dat je een vriendelijke heks in je vriendenkring hebt die je wilt helpen.
    Natuurlijk is er ook de optie om zonder glamour te verschijnen, al is dat niet iets om aan te raden.
    Hoewel het dorpje zijn best doet zo normaal mogelijk voor de dag te komen hebben ze wel degelijk een geheim genootschap om het aantal moorden en "monsters" te beperken en in het gareel te houden.
    Het enige begrip van uitgaan zijn een aantal kleine herbergjes, er is één supermarkt naast een paar kleinschalige winkeltjes en restaurantjes.






    🙞      L I J S T J E      🙜


    Naam      ❆      Leeftijd(16 - X)      ❆      Reden verblijf Lunar Falls. (Woning, familie bezoek, vakantie etc.)      ❆      Innerlijk      ❆      Uiterlijk      ❆      Geschiedenis      ❆      Extra      ❆      Relaties





    🙞      C R E A T U R E S      🙜


    🙞 Vampiers 🙜

    🙞 Weerwolven 🙜

    🙞 Heksen 🙜

    🙞 Elven 🙜

    🙞 Demonen 🙜

    🙞 Meerminnen 🙜

    🙞 Hybriden 🙜


    Zelfbedachte creatures zijn toegestaan in overleg.




    🙞      R O L L E N      🙜


    ⬧      Humans


    ⬧      Edward "Eddie" Morgan Roselind ⬧ 26 ⬧ Finnegan

    ⬧      Isaac Nilsen ⬧ 22 ⬧ Ricciardo

    ⬧      Remiinds

    ⬧      Isabelle Rosemary Carter ⬧ 22 ⬧Dainty

    ⬧      Micheal "Mick" Lawrence ⬧ 25 ⬧ Thessalhydra



    ⬧      Creatures


    ⬧      Elijah "Eli" Marcus Roselind ⬧ 26 ⬧ Vampier ⬧ Kazimir

    ⬧      Ezran "Ez" Finch Cromwell ⬧ 23 ⬧ Heks ⬧ Finnegan

    ⬧      Celestia Aurora Cromwell ⬧ 25 ⬧ Heks ⬧ Atlanna

    ⬧      Elf ⬧ Claus

    ⬧      Maeralya "Mae" Neoma Howard ⬧ 23 ⬧ Elf ⬧ Artwork

    ⬧      Delia Rhodhante Argyris ⬧ 23 ⬧ Weerwolf ⬧ Ricciardo

    ⬧      Vampier ⬧ Kavinsky


    Er is geen limiet op rollen, everyone can join.



    Wij maken geen gebruik van praattopic maar van een groepsapp binnen Discord! Het is dus nodig hier een account te hebben. Deze zijn gratis aan te maken.


    🙞      R E G E L S      🙜


    ⬧ Minimaal 300 woorden.
    ⬧ De Quizlet Huisregels gelden hier.
    ⬧ OOC in de Discord. Geen ruzies en wees respectvol naar elkaar toe.
    ⬧ Houd het graag realistisch.
    ⬧ Geen Mary Sue's [perfecte personages]
    ⬧ Naamsveranderingen doorgeven a.u.b.
    ⬧ Geen personages van anderen besturen zonder toestemming.
    ⬧ 16+ mag, maar aangegeven bovenaan de post.
    ⬧ Ideeën zijn altijd welkom.
    ⬧ Alleen Finnegan of Kazimir maken nieuwe topics aan, tenzij anders aangegeven.



    Beginsituatie

    Het is een koude middag in Lunar Falls en vlokken sneeuw bedekken langzaam de straten van het dorp waar al sinds vanmorgen iedereen druk in de weer is met voorbereidingen voor het Lunar Festival dat vanavond plaats zou gaan vinden. Het begint al te schemeren en de laatste handen worden aan de kraampjes en restaurantjes gelegd om de avond zo goed mogelijk te laten verlopen.
    Sommigen zijn druk aan het meehelpen voor vanavond terwijl anderen net arriveren in het wat vreemde dorpje. Ondanks dat iedereen druk in de weer is er een aangename rust aanwezig in het dorpje maar hoelang zal deze behouden blijven?




    I love the way you're screaming my name

    Lizzy || ‘Liz’ || Kenner
    22 — werewolf — At the Lunar inn

    “Liz, wacht. Ik help wel even.” Met een soepele beweging wist Liz de twee grote pannen met warme chocolademelk op het kraampje van meneer Linden te tillen. “Al gelukt maar bedankt.” antwoordde de blondine met een vriendelijke glimlach terwijl ze de pannen nog even recht schoof. Liz beet even op haar lip terwijl ze opkeek en het verbaasde gezicht van meneer Linden in haar beeld kwam. Ze besefte zich dat ze niet goed stil had gestaan bij het feit dat de pannen hartstikke zwaar waren en dat ze ermee had rondgelopen alsof het twee kleine veertjes waren. Voor haar was dat misschien wel zo maar elk ander mens had er inspanning voor moeten leveren. Ze haalde glimlachend haar schouders op. “Wat de sportschool allemaal wel niet kan doen he!” grapte ze zichzelf uit de situatie. Meneer Linden lachte vriendelijk en leek het daarmee achter zich te laten. Ze moest echt wat beter op dit soort kleine details gaan letten. Het laatste wat ze wilde was aandacht trekken. Meneer Linden bedankte haar en drukte het afgesproken geld in haar handen waarna de blondine zich omdraaide. "De lekkerste chocolademelk van de stad mensen! Zeker het proberen waard." riep Liz enthousiast naar een groep bewonderende toeristen die langzaam maar zeker richting de kraam begonnen te bewegen. Ze gaf meneer Linden een snelle knipoog en vloog langs alle kraampjes weer terug naar de herberg. Het begon al goed druk te worden op straat en dat zou binnenkort ook gaan gelden voor de herberg. Er was dus geen tijd te verliezen. Eenmaal bij de herberg aangekomen begonnen haar ogen te stralen. Ze zag nu pas hoe leuk de versiering op en rondom de herberg voor het festival eigenlijk was. Het was een grote oase van stralende lichtjes geworden, onmogelijk te missen voor de langslopende stoet mensen. Met een trots gevoel liep ze de herberg binnen en keek ze even rond om te kijken wat ze nog voor de drukte begon kon doen. De chef en de andere werknemers in de keuken leken alles onder controle te hebben, de versiering was overal opgehangen en ze had vanmiddag alles al schoongemaakt. Ze besloot om nog even aan de balie de administratie bij te werken. Niet veel later ging de deur van de herberg open. Er verscheen een knappe nette man in de deuropening. "Goedendag," kwam hij begroetend op haar afgelopen. "Hi, goedemiddag!" keerde Liz de begroeting vriendelijk terug. "Moet ik bij u zijn om een kamer te huren hier?" Liz knikte even. "Ja! Voor hoe lang zou u willen blijven?" vroeg ze beleefd terwijl ze uit een lade een formulier en een pen bij elkaar pakte. Ze schoof ze allebei over de balie heen richting de man. “Als u deze even invult dan kan ik verder alles voor u regelen.” legde ze vriendelijk uit. Liz probeerde de man goed in haar op te nemen. Ze had hem hier nog nooit eerder gezien. Een vlaag van nieuwsgierigheid ging door haar lichaam heen. Het enige wat ze kon bedenken was dat de man op familiebezoek kwam. Welke andere reden kon er zijn om naar dit kleine dorpje toe te komen? Er was niet veel anders te doen hier. “Op familiebezoek?” vroeg ze zo nonchalant mogelijk terwijl ze de nieuwsgierigheid in haar stem probeerde te onderdrukken.



    [ bericht aangepast door Joy_x op 15 jan 2019 - 21:38 ]

    Willenheim schreef:

    E L I J A H      "E L I"      M A R C U S      R O S E L I N D

    26 - Vampire - At home



    Stomverbaasd stond Elijah in de deuropening, dit was vrij letterlijk het laatste wat hij had verwacht voor vandaag. Het spannenste dat hij in gedachten had was het vuurwerk van vanavond, niet zijn lang verloren tweelingbroer op zijn stoep. Anders dan gestamel kwam er dan ook niet echt, maar hij zette zich wel automatisch schrap toen Edward hem in de armen vloog, en hield hem heel stevig vast. In de paar momenten van stilte nam Eli hem zo goed mogelijk in zich op, zijn bekende geur die hij nu zoveel sterker rook, zijn bijna hete huid en het geluid van zijn bonzende hart. Het was bijna onwerkelijk en hij moest het in zijn geheugen printen, wetende dat hij er zo snel mogelijk voor moest zorgen dat de jongen terug naar huis ging en dat hijzelf dit keer voorgoed van het toneel achtte te verdwijnen.
          Hij lachtte even. "Ik heb jou ook gemist, man," zei hij met een scheve grijns en hield zijn hoofd licht gedraait door Edward's aanraking. Die grijns verdween als sneeuw voor de zon bijna meteen direct weer, hij was vergeten hoe observerend zijn broer kon zijn en hoe irritant dat was. "Heb jij ooit het weer hier gezien? Als jij zoveel zon zou krijgen als ik was jij net zo wit geweest, hoor. En verwarming hebben ze hier nog niet bepaald uitgevonden," plaagde hij een beetje geforceerd. Elijah was nooit echt het type geweest om bruin te worden, maar letterlijk alleen Edward zou het opvallen dat hij nog witter kon worden. De kou van zijn huid kon hij hopelijk de schuld geven aan de sneeuw en slechte isolatie.
          "Je bent heel eng hoor, heb je wel eens in de spiegel gekeken?" Het duurde niet lang voor Mercedes zich in het gesprek mengde en Edward's aandacht opeistte, hij kon niet anders dan vertederd naar het stel kijken. Nu was er tenminste een persoon zonder dubbele gevoelens over de komst van de jongen. Hij aaide kort over haar kop en glimlachte.
          "Dat is Mercedes, ik heb haar een jaar geleden of zo uit het asiel gehaald. Arm ding had al drie huisjes gehad maar ze werd constant teruggebracht." Hij had nooit de reden erachter begrepen, de hond was de meest aanhankelijke, trouwe en dappere die hij ooit had meegemaakt. Besides, ze pastte goed bij de omgeving. "Wel respectvol zijn, hoor. Mevrouw is op leeftijd," voegde Elijah er nog aan toe, waarna hij met ogen rolde en een duw tegen zijn broer zijn schouder gaf. Alsof iemand hem ooit kon vervangen.
          Hij zette zijn hand aan zijn kin alsof hij heel hard moest nadenken, zijn ogen vernauwd. Dit had hij wel gemist, het eindeloze goedbedoelde gekibbel dat voor buitenstaanders veel erger leek dan het was. "Nou, eigenlijk denk ik dat je het heel goed zou doen als ijslolly dus ik nam aan dat je wel buiten wilde blijven," zei hij en haalde zijn schouders op, maar halverwege de beweging werd hij alweer in de armen gevlogen en hield hij zijn broer nogmaals even stevig vast. Nog een kleine glimlach speelde om zijn lippen om Edward's woorden en hij gaf hem nog een kneepje na voordat hij hem losliet.
          Elijah gebaarde naar binnen en deed zelf al een paar stappen die richting op, Mercedes dichtbij zijn enkels. "Ik had toevallig net thee opstaan als je iets warms wil hebben, kunnen we even rustig bijpraten voor de festiviteiten van start gaan?" stelde hij voor, ook al cringete hij vanbinnen een beetje als hij bedacht dat hij dan waarschijnlijk ook een kop thee naar binnen zou moeten klokken. En dat was absoluut een stuk walgelijker dan dat het rook.

    [ bericht aangepast door Atiny op 10 jan 2019 - 20:34 ]


    Because I love him, do I need another reason?

    MICHAEL 'MICK' LAWRENCE


    Met een plof zette Mick de laatste doos met boeken op het kraampje voor zich. Hij pufte en opende zijn dikke jas, omdat hij het flink warm gekregen had van het verslepen van dozen vol met boeken. Het was het idee geweest van de eigenaar van de boekenwinkel om een kraampje te hebben voor het festival, zeker niet die van Mick zelf. Maar de eigenaar was nergens te bekennen en Mick mocht al het werk doen, inclusief hier in de kou boeken verkopen die toch niemand wilde. Mick was dol op boeken, maar hij zat graag in de warme boekenwinkel waar niet zoveel mensen kwamen. Ondanks dat hij sociaal was en zijn neus niet optrok voor contact, prefereerde hij minimaal contact toch over al deze toeristen in de kou.
          Terwijl hij zijn adem uitademde in zichtbare wolkjes, pakte Mick alle boeken uit. Boeken die in de aanbieding waren kregen een mooi zelfgemaakt kaartje en zijn kraampje was mooi versierd met de benodigde lichtjes en kerstversiering. Hij was een redelijk creatief persoon en vond dat niet zo erg om te doen. Tegen de tijd dat de zon onderging, waren de lichtjes aan en de boeken uitgestald. Zijn jas ging weer dicht en hij trok zijn warme handschoenen aan. Onder zijn beanie piekte wild, donkerbruin haar vandaan. Aangezien hij hier zijn hele leven gewoond had was hij redelijk aan de kou gewend, maar de kou voelde altijd meer doordringend aan nadat de zon onderging.
          Geïntrigeerd keek Mick naar de mensen die voorbij kwamen. Verderop was Liz druk bezig voor de herberg waar ze werkte, voordat ze naar binnen vloog en niet meer naar buiten kwam. Bekenden kwamen langs, maar hij was meer geïnteresseerd in de onbekenden. De toeristen die net niet warm genoeg aangekleed waren voor een avond in Lunar Falls, anderen die veel te dik aangekleed waren. Als Mick glimlachte, had hij een vriendelijke, jonge uitstraling, die hij graag gebruikte om mensen te lokken. Maar je hoorde hem niet zijn stem verheffen om mensen te lokken. Alles wat verkocht werd tijdens het festival was toch extra en de eigenaar van de boekenwinkel was rijk genoeg, hij bezat meerdere huizen in Lunar Falls die hij verhuurde aan toeristen of vaste bewoners. De boekenwinkel was gewoon extra, iets dat hij altijd al gewild had. Hij werd echter te oud om daar constant aanwezig te zijn, dus was Mick er vooral in zijn eentje. Dat was toch gemakkelijk te doen voor hem, zoveel mensen woonde er nou ook weer in Lunar Falls.


    "It's the thessalhydra, I'm telling you"

    Maeralya 'Mae' Neoma Howard

    23 years old | Elf | outfit | Outside with Mick


    De deur van haar piepkleine appartement kraakte vertrouwt toen Mae de sleutel in het slot stak en hem openduwde. Na een paar centimeter bleef de krakkemikkige deur opnieuw hangen en na een laatste duw stond ze midden in haar kamer. Vermoeid liet ze het snowboard dat ze al die tijd op haar rug had gedragen op de grond vallen. Het board was haar trouwe compagnon als ze s’ochtends vroeg de bergen in trok. Vandaag had ze weer en aantal klasjes gehad. Met de vakanties kon ze aardig wat geld bij elkaar verdienen door les te geven aan de kinderen en jongeren die de pistes kwamen bezoeken.
    Mae trok haar veel te grote ski-jas uit en plukte aan haar handschoenen. Het was vandaag echt koud buiten. Ze draaide snel de verwarming iets hoger en legde haar natte spullen erop.
    Zelf besloot ze even te douchen voor ze de stad in zou trekken. Afgelopen jaren had Mae altijd geholpen met het opbouwen van de kraampjes en het versieren van de stad maar dit jaar was ze te druk geweest met lesgeven dat ze daar niet meer aan gedacht had. Het kleine oude vrouwtje die nog altijd de kledingwinkel beheerde had dit jaar dan ook haar familie leden gevraagd om te helpen. s’Avonds had Mae beloofd dat ze op de kraam zou letten. En dat deed ze graag. Onder het genot van een warme chocomel met slagroom was de ondergesneeuwde omgeving net een warme witte deken en verlichtte het vuurwerk de donkere hemel als een kunstwerk. Dit was zonder twijfel Mae’s favoriete avond van het jaar.
    De lauwwarme stralen van de douche hadden een ontspannend effect op Mae’s stijve spieren en een tevreden zucht van verlichting verliet haar lippen. Toen ze klaar was met douchen zocht ze zorgvuldig haar kleding bij elkaar. Één ding had Mae geleerd door de jaren heen, een goede outfit zorgde voor een goede indruk. Zodoende trok Mae een knalrode coltrui (want ja duh, kerst) en haar warmste jas aan.
    Eenmaal buiten keek Mae verwonderend haar ogen uit. Elk jaar wist het dorpje zich weer te overtreffen. Honderden lampjes verlichtte de knusse straten en gaven een warm effect ondanks het pak met sneeuw dat zich de afgelopen dagen had opgebouwd. Toen ze het plein op liep zag ze dat er heel druk was. Vooral veel onbekende gezichten. Veel die hun geliefden en familie kwamen bezoeken maar elk jaar toch ook meer dagjes mensen dit een tripje naar het idyllische dorpje maakten bedacht ze zich peinzend. Ze liep richting de herberg en zag dat mevrouw Vandebilt, het kleine oude vrouwtje die het tweedehandswinkeltje hield net bezig was met het afronden van de versiering rond de kraam. Mae liep enthousiast richting het kraampje dat vrolijk versierd was met allerlei en lichtjes. “Wat ziet het er prachtig uit mevrouw Vanderbilt!” glimlachte ze. Het vrouwtje keek haar tevreden en trots aan. “Ach Mae popje, wat fijn dat je dat zegt. Mijn kleinzoon heeft me enorm geholpen.” En inderdaad stak een jonge man zijn hoofd achter de toonbank vandaan. Mae maakte een vriendelijk praatje en verontschuldigde zich toen ze een bekend gezicht zag een richting het boekenkraampje bewoog.
    Mick had zijn vertrouwde beanie op en stond achter een prachtig versierde stand. Mae had altijd bewondering voor creatieve geesten een zo trok ook Mick steeds haar aandacht. Ook was het deze tijd nog verdomd lastig om iemand te vinden die nog steeds zwoer bij papieren boeken en mooie klassiekers. Het was ongelooflijk fijn uren met iemand te praten over literaire hoogstandjes.
    “Hi there stranger” ze lachte breed naar de jongen terwijl ze een chocomel aanreikte die ze onderweg had opgepikt “Jij ziet eruit alsof je wel een drankje kan gebruiken.”
    Ze gebaarde naar de boeken die hij had uitgestald “Laat me raden, je moet tijdens het festival van alle afdankertjes af komen?”.

    [ bericht aangepast door Artwork op 11 jan 2019 - 1:33 ]


    ze had het universum op haar schouders maar droeg het als een paar vleugels

    MICHAEL 'MICK' LAWRENCE


    De ogen van Mick lichtten op toen hij een bekend gezicht aan zag komen. Hij verbaasde zich altijd over haar fashionsense, de meeste mensen zagen eruit als wandelende, gekleurde tonnetjes in hun warme kleding, maar Mae bewoog zich gracieus in haar outfit naar hem toe. Zelf had hij geen verstand van mode, hij had welgeteld één muts en dat was de beanie die hij op het moment droeg en hij eens in de drie maanden waste. Het scheelde dat ze beiden geïnteresseerd waren in boeken en het gedeelde raakvlak zorgde ervoor dat ze altijd iets hadden om over te praten.
          "Hi there stranger. Jij ziet eruit alsof je wel een drankje kan gebruiken.”
          Mae overhandigde hem een beker warme chocolademelk met een grote glimlach op haar gezicht. Dankbaar nam Mick die van haar over, hij trok zijn handschoenen uit zodat hij zijn koude vingers eraan op kon warmen.
          "Je hebt echt een perfecte timing, Mae."
          “Laat me raden, je moet tijdens het festival van alle afdankertjes af komen?”
          "Uiteraard," antwoordde Mick en hij rolde met zijn ogen. "Inclusief alle kerst romans. Zit er niks voor jou bij?"
          Mick maakte een armgebaar naar het stapeltje boeken met rijkversierde kaften met een plagerige grijns op zijn gezicht. Sommige opzichtig, maar allemaal erg... kerstig. Gouden letters, groen en rood. De meeste waren gewoon variaties op al bestaande verhalen. Gemoderniseerd, net als ze constant met films deden. Het was niet Mick's genre, dat was zeker. Maar ze verkochten goed rond deze tijd, zeker voor een mooi prijsje. Mick keek vooral uit naar het uitzoeken van nieuwe inventaris nadat hij al deze boeken wist te verkopen. Hij wist ook dat Mae meer geïnteresseerd zou zijn in die boeken dan wat hij nu aanbood.
          "Heb jij nog plannen voor vanavond?" vroeg hij nieuwsgierig. "Behalve mij verzien van chocomelk uiteraard."


    "It's the thessalhydra, I'm telling you"

    Arthur Harvey Whitby





    327 21 years | Vampire | At the Lunar inn | With Lizzy and Phillip

    De snaren van een gitaar klonken luid door het kleine appartementje heen, terwijl Arthur op zijn sokken over de net gedweilde vloer heen vloog. Het was spekglad, Arthur voelde zich even weer een klein kind, want dit is precies wat hij vroeger ook altijd had gedaan wanneer zijn moeder de vloer thuis had laten dweilen. Het was meer dan eens voor gekomen dat Arthur daarbij dan een vaas om had gestoten of wat dan ook, te veel gang en je knalde zo tegen een gang aan. Vroeger, dat was een lange tijd geleden voor Arthur. De laatste keer dat hij zijn moeder had bezocht was inmiddels alweer zo'n twintig jaar geleden, misschien werd het wel eens tijd. Aan de andere kant, Arthur had het net enigszins naar zijn zin hier in Lunar Falls. Hij had een leuk appartementje, klein maar fijn en een leuke kamergenoot. Hij en Lizzy, de vampier en de weerwolf, een vreemde combinatie maar de afgelopen twee jaar had laten zien wat voor perfecte combinatie ze waren. Ze voelden elkaar goed aan en begrepen elkaars behoeften perfect, er waren nou eenmaal dingen die je niet uit kon leggen aan een normaal mens. Waarom je zakjes bloed in je koelkast moest bewaren... ieder ander had Arthur waarschijnlijk allang uitgemaakt voor een seriemoordenaar à la Hannibal Lecter. Dat het goed werkte betekende trouwens niet dat Arthur het soms niet fijn vond dat Lizzy even verdwenen was. In tegenstelling tot Arthur had de blondine wel een baan hier in Lunar Falls en was ze dus wel vaker te vinden in de herenberg in het dorpje. Momenten die Arthur vaak alleen doorbracht in hun appartementje, schoonmakend of dansend door het hele huis.
    Arthur zou waarschijnlijk wel een baan kunnen vinden hier, maar waarom zou hij, het was voor Arthur niet echt nodig momenteel. Arthur had genoeg tijd om te werken in zijn leven, in de achttiende eeuw had hij bijvoorbeeld keihard gewerkt, daar had hij nog genoeg geld van over. Dan kon je zo nu en dan ook wel even een kleine vakantie nemen en wanneer het weer zwaar werd kon hij weer wat nieuws verzinnen. Wanneer je zolang leven als Arthur had, had je alle tijd om nieuwe dingen te ervaren. Momenteel was hij gewoon even opzoek naar rust hier in Lunar Falls. Een paar jaar en dan zou hij waarschijnlijk weer verder trekken.
    Waarschijnlijk was Arthur de rest van de middag ook in het appartementje gebleven, had hij niet Lizzy haar eten op de keuken tafel zien liggen. Een zucht rolde over Arthur zijn lippen, was ze die nou alweer vergeten? Misschien was dit de reden dat hem al tig keer was verteld dat hij ook eindelijk eens een telefoontje moest aanschaffen. Dan had hij de blondine nu even snel een berichtje gestuurd om haar te vertellen dat ze haar eten moest ophalen, maar dat ging nu dus lastig. Hij kon haar wel een mail sturen, misschien werkte dat? Echter was Arthur ook nog altijd geen ster met de computer hij had Lizzy het hem wel eens uit laten leggen, maar als hij er zo over nadacht zou hij niet weten wat het wachtwoord van hun computer was. Arthur zijn best optie leek de postduif te zijn, maar daar deden ze hier in Lunar Falls blijkbaar niet meer aan, want hij had sinds aankomst hier nog geen enkele duif gezien.
    Kort keek Arthur naar buiten naar de grote laag witte sneeuw die daar lag, het menselijke deel in hem zei dat het veel te koud was om naar buiten te gaan. Even leek Arthur dit ook echt te geloven, hoe koud zou het zijn, zeker wel onder de 0, dan ging je toch niet naar buiten. Echter leek Arthur zich al snel weer te realiseren dat dit voor hem helemaal niet uitmaakte, hij zou in een t-shirt naar buiten kunnen stappen en hij zou het nog altijd niet koud kunnen krijgen. Toch trok Arthur voor de vorm een warme trui en een warme jas aan toen hij uiteindelijk besloot dat zijn beste optie Lizzy haar lunch brengen was.
    Nog geen tien minuutjes later opende hij de deur van de herenberg. 'Lizzy, ik heb je eten.' zei hij terwijl hij de deur achter zich dicht deed, met de gedachte dat Lizzy toch alleen zou zijn. Het was er meestal niet echt druk rond dit tijdstip, maar toen Arthur opkeek zag hij een jongeman bij Lizzy aan de balie staan. 'Oh sorry,' mompelde Arthur een beetje overvallen door Lizzy haar gezelschap. Onhandig trok Arthur de wanten uit die hij over zijn koude vinger had getrokken, waarna hij een plastic tas omhoog hield waar hij LIzzy haar eten in had gegooid. 'Je eten.' zei hij een beetje schaapachtig, plots niet meer wetend wat hij nu moest zeggen met het gezelschap van de jongeman er bij.


    I could be your perfect disaster, you could be my ever after.

    Phillip 'Phil' Neil Henderson


    • 25 • At the Lunar Inn • With Lizzy&Arthur •



    Om eerlijk te zijn had Phillip een totaal ander soort dorp verwacht van Lunar Falls. Zo'n ouderwets dorp wat onderaan een heuvel lag, waarop een oud-kasteel stond. Enkel van die bejaarde inwoners die het vertikte om te verhuizen. Maar gelukkig viel de werkelijke versie van Lunar Falls direct in de smaak bij Phillip. Natuurlijk leek het een ouderwets dorp, maar niet zo'n eentje uit een old school Dracula film. De inwoners leken op het eerste oog ook normaal en waren zeer vriendelijk. De mensen in de grote steden mochten daar nog eens een voorbeeld aannemen bij toeristen. Echter moest Phillip niet vergeten waarvoor hij hier kwam. Het doel van zijn verblijf was achterhalen wat er nu zo geheimzinnig was aan Lunar Falls, of sommige van de geruchten waar waren(die hij gelezen had) en wat er met Dr. Stone gebeurd was. Zijn instinct en vermoedens moesten altijd scherp blijven.
    "Hi, goedemiddag!" sprak de blonde jonge dame vriendelijk terug, nadat Phillip haar begroet had en direct had gevraagd of hij een kamer kon huren. De blondine gaf een kort knikje, waarna ze weer sprak. "Ja! Voor hoe lang zou u willen blijven?" Terwijl ze de vraag stelde had ze uit een laatje achter de balie een formulier tevoorschijn gehaald en deze naar Phillip geschoven. "Euhm," Er viel een korte stilte, omdat Phillip niks gepland had. Hij zou alles op zijn pad laten vallen en als alles tegenviel zou dit avontuur zo geëindigd zijn. "De tijd van mijn verblijf staat nog niet echt vast," sprak Phillip, terwijl hij het formulier even vluchtig doornam. "Laten we voor nu maar een week doen, met de mogelijkheid om te verlengen alstublieft." De jongedame vroeg aan hem of hij het formulier wilde invullen en dit deed Phillip dan ook uiteraard. Met een net sierlijk handschrift vulde hij zijn gegevens in op het formulier met een pen, die hij uit zijn eigen binnenzak had gehaald. Het was een soort van autistisch trekje van Phillip dat hij liever zijn eigen pennen gebruikte. Terwijl Phillip het formulier invulde voelde hij dat hij aangestaard werd door de vrouw achter de balie. De mondhoeken van Phillip gingen hierdoor iets omhoog, maar hij liet het voor wat het was. Nadat hij zijn handtekening had gezet op het formulier borg hij eerst zijn pen weer op in zijn binnenzak, waarna hij voorzichtig het formulier terug schoof naar de vrouw. “Op familiebezoek?” vroeg ze hem, waarna hij kort zijn hoofd schudden. "Nee, eigenlijk..." Phillip kon zijn antwoord niet afmaken, want werd op dat moment kwam er een ander persoon de herberg binnen. "Lizzy, ik heb je eten." Phillip keek om van de jongedame, die waarschijnlijk de Lizzy was die zojuist werd aangesproken. Een blanke jongeman met donkerbruin krullend haar was de herberg binnengekomen en liep richting het tweetal toe. Er werd een zachte sorry gemompeld, wat een kleine lach op het gezicht van Phillip deed verschijnen. "Je hoeft toch niet je excuses daarvoor aan te bieden?" stelde Phillip de jongen gerust. "Ik mocht willen dat mijn lunch gebracht zou worden als ik die vergeten was. Thuis dan uiteraard." Hierna richtte Phillip zich weer op Lizzy. "Het is meer een bezoekje voor mijn werk. Ik wil graag een boek schrijven over Lunar Falls. Er is zo weinig van dit dorp bekent in de buitenwereld. Neem als voorbeeld de versiering rondom het hele dorp. Is er iets te vieren?"


    "Be strong, you never know who you are inspiring."

    E D W A R D      "E D D I E"      M O R G A N      R O S E L I N D

    26 - Just arrived - Human - At Eli's doorstep




    Opnieuw was het alsof Edward in de spiegel keek toen precies dezelfde scheve grijns als zijn broer ook rond zijn lippen verscheen. Voor het eerst sinds tijden had hij echt rust in zijn hoofd en voelde hij zich weer compleet. Hij wilde Eli speels over zijn hoofd aaien, al zou hij daar inmiddels bijna een trap voor nodig hebben wilde hij dat voor elkaar krijgen. Hij vond het maar niets dat Eli zoveel langer was dan hem en hij vond het nog erger als Eli hem er mee plaagde.
    Edward kneep zijn ogen samen maar hielde de grijns op zijn lippen terwijl hij luisterde naar Eli zijn excuus. Om zijn woorden kracht bij te zetten had hij zijn armen over elkaar geslagen en hield hij één wenkbrauw opgetrokken. Edward wist Eli vroeger al precies te lezen en leek dit niet te zijn verleert. Hij geloofde er niets van.
    Voor nu liet hij het maar even gaan, eveneens de opmerking die Eli had gemaakt over zijn uiterlijk, er was namelijk iets, of eerder iemand, die nu Edward zijn aandacht wilde. Edward trok een pruillipje na de nadere beschrijving die Eli bij het beestje gaf. Edward begreep niet hoe iemand zo met een dier om kon gaan, laat staan dat het drie keer was gebeurd. "Lieve Mercedes," zei hij met een liefkozend stemmetje en gaf haar nog een laatste aai over haar bol alvorens hij zijn volle aandacht weer op zijn tweeling richtte. Zo makkelijk kwam Elijah niet van hem af.
    Edward rolde overdreven grijnzend met zijn ogen en wuifde even overdreven geacteerd met zijn hand naar zijn broer. "Ik weet dat ik om op te eten ben, maar je kunt ook te ver gaan." grijnsde hij alvorens hij het niet kon laten zijn broer opnieuw in zijn armen te vliegen.
    Vervolgens leek Eli dan toch maar toe te geven en liet Edward binnen. Edward twijfelde geen seconde en liep zijn broer voorbij naar binnen en begon uiteraard gelijk met het inspecteren van de plek. Hij was toch wel benieuwd naar hoe zijn broer er de laatste tijd bij had gezeten. "Hmm," mompelde hij op Eli zijn woorden terwijl hij één van de boekenplanken inspecteerde en bijna iets op de grond liet stuiteren. "Ik lust wel iets warms ja." zei hij en er liep een rilling over zijn rug toen hij terug dacht aan die kou daar buiten. De isolatie was in dit huis ook niet denderend maar het was altijd nog beter dan buiten dat stond vast.
    Plots draade Edward zich in één beweging om en zette hij een stap dichter naar Elijah. "Eet je wel goed?" vroeg hij en vernauwde zijn ogen tot spleetjes terwijl hij zijn broer bestudeerde. Er klopte iets niet en Edward ging er achter komen ook. Eli mankeerde toch niets? Dat had hij hem toch wel verteld? Eli leek niet echt afgevallen te zijn dus dat was ook waarschijnlijk niet de reden. Edward keek even rond de keuken maar verplaatste al snel weer zijn blik naar Eli. "Kom je wel genoeg buiten?" vroeg hij daarna. Eli zonderde zich vroeger al het liefst af van anderen en waarschijnlijk zou dat ook nu niet anders zijn. Edward kon het niet uitstaan dat hij er niet op leek te kunnen komen. Er was iets vreemds aan de hand en hij moest er nú achter komen. Edward wierp een blik op de keukentafel en zag een groot boek liggen. Het was geen verassing, Eli had altijd al van lezen gehouden. Maar het geen wat hem zorgen baarde was de titel. Iets met vampiers er in. Het was belachelijk, dat besefte Edward ook wel, maar hij moest alles uitstellen. Eerlijk gezegd zou het hem niets verbazen als in dit gare vreemde dorpje dingen rond zouden lopen zoals elfjes en trollen dan kon een vampier er ook wel bij. Hij zette nog een stap dichterbij en trok zonder pardon de mond van zijn tweeling open. Hij moest het toch zeker weten en daarbij hij mocht dit doen, het was zijn bloedeigen tweeling. Dit was misschien wel het meest vreemde wat Edward ooit had gedaan. Zijn hart leek een aantal slagen over te slaan. Hij had er zo net nog lacherig over gedaan maar hij had gelijk gehad... Edward liet Eli zijn wangen los en zette nu een stap naar achter.
    "Wat..? Eh..." stamelde Edward en leek nu al net zo goed zinnen te kunnen formuleren als dat Eli gedaan had bij zijn aankomst. "Hoe? Wanneer? … Wat?" zei hij. Hij leek maar niet uit zijn woorden te kunnen komen. Maar goed, het was ook niet elke dag dat je er achter kwam dat je tweeling iets was wat je enkel in films zag. "Je, je... bent...?" vroeg Edward en slikte. Dit kon niet waar zijn, hij had het vast verkeerd gezien. Dat moest het zijn. Toch?


    I love the way you're screaming my name

    Lizzy || ‘Liz’ || Kenner
    22 — werewolf — At the Lunar inn

    "Laten we voor nu maar een week doen, met de mogelijkheid om te verlengen alstublieft." Liz knikte en pakte het formulier aan. Ze scande het formulier snel en schoof het daarna naast het toetsenbord van de computer zodat ze later alle informatie snel over kon typen en in het systeem kon zetten. Ze had in die korte tijd niet veel kunnen zien, alleen dat de man Phillip heette. Phillip had op haar vraag of hij op familiebezoek kwam nee geschud. Iets wat haar had verrast. Was hij dan simpelweg een toerist? Als dat het geval was dan kon zij hem nu al verzekeren dat 1 week in dit dorp wel genoeg was. Veel van de toeristen die in de herberg verbleven hadden waren na een paar dagen uitgekeken en trokken door naar andere dorpen in de buurt of keerden terug naar de chaos van de grote steden. Heel erg vond Liz het niet. Op die manier bleef Lunar Falls een oud klein dorpje in the middle of nowhere waar vrij weinig naar omgekeken werd. "Nee, eigenlijk..." Net wanneer Liz dacht dat haar nieuwsgierigheid verholpen zou worden ging de deur van de herberg open gevolgd door een maar al te bekend gezicht. Liz zuchtte even onhoorbaar. Nu wist ze de reden achter zijn bezoek nog steeds niet. 'Lizzy, ik heb je eten.' Liz fronste even en wierp een blik in haar tas naast haar op de grond. Haar eten zat er inderdaad weer niet in. Hoe kon ze dat elke keer weer vergeten? Ze kon niet anders dan te glimlachen en te vergeten hoe slecht Arthur zijn timing wel niet was. Hij was opnieuw haar redder in nood. Hoe gemakkelijk Arthur binnen was gekomen, hoe ongemakkelijk hij nu dichter naar de twee toe kwam lopen. Ze kende Arthur ondertussen zo goed dat ze wist dat hij niet had verwacht dat er iemand binnen zou zijn en hij waarschijnlijk overvallen door de situatie was. "Oh sorry,"mompelde hij zacht. "Je eten." Liz kon haar geluk niet op bij het zien van de plastic zak die Arthur omhoog hield. Ze wist dat het haar niet in dank afgenomen zou worden als ze de koelkast in de keuken van de herberg weer zou plunderen. "Je hoeft toch niet je excuses daarvoor aan te bieden?" Het was duidelijk dat Phillip Arthur op zijn gemak wilde stellen. "Ik mocht willen dat mijn lunch gebracht zou worden als ik die vergeten was. Thuis dan uiteraard." Liz glimlachte breed. "Ik heb nou eenmaal de beste kamergenoot ooit!" vertelde Liz terwijl ze richting Arthur versnelde. "Dankje, dankje dankje!" rolde er enthousiast over haar lippen terwijl ze hem omhelsde. De geur van de broodjes kip en carpaccio drongen haar neus binnen en ze begon bijna te watertanden. Een enorm gevoel van honger vulde haar lichaam. "Je hebt geen idee hoeveel honger ik heb!" ratelde ze terwijl ze de tas uit Arthur zijn hand greep en haar mond gulzig met een van de twee broodjes vulde. "Hmmm!" was het enige wat ze kon uitbrengen terwijl ze met gesloten ogen genoot van de verschillende smaken die op haar tong danste. Voor een moment verdween ze in haar eigen wereld. Een wereld gevuld met broodjes kip en carpaccio. "Het is meer een bezoekje voor mijn werk. Ik wil graag een boek schrijven over Lunar Falls. Er is zo weinig van dit dorp bekent in de buitenwereld. Neem als voorbeeld de versiering rondom het hele dorp. Is er iets te vieren?" Liz opende haar ogen en was voor een moment even overrompeld. Een boek? Hij wilde een boek schrijven over Lunar Falls? Wat viel er in godsnaam te schrijven over een uitgestorven dorp? Ze wist maar al te goed dat dit foute boel was. Een man zoals hij zou hier niet helemaal heen zijn gekomen om te schrijven over de drie winkels en twee herbergen die Lunar Falls te bieden heeft. Deze man was naar meer opzoek, dat wist ze zeker. Haar ogen vonden voor een seconde die van Arthur. Hij moest ook aanvoelen dat dit een probleem zou kunnen worden toch? Het beste was om er maar in mee te gaan. Het was het enige wat ze nu konden doen. "Een boek? Wat gaaf! Er is inderdaad zo weinig bekend over Lunar Falls en dat terwijl we de lekkerste appeltaart ooit hebben!" grapte ze om zo het feit dat ze bezorgd was te verbloemen. "De versiering is voor het Lunar Festival. We vieren dat altijd op de stichtingsdag van Lunar Falls." legde ze uit. Achter het verhaal van het Lunar Festival zat nog meer. Het dorpje werd gesticht door een groep jagers, die deze plek eerst veilig hadden gemaakt van verschillende demonen, zoals zij dat zelf hadden omschreven. Elk jaar wordt er gevierd dat het dorpje nog steeds vrij is van die demonen. Ze moesten eens weten... Liz had niet de behoefte om deze informatie met meneer de schrijver te delen. Ze was van plan zo ver mogelijk bij dit onderzoek vandaan te blijven.

    Maeralya 'Mae' Neoma Howard

    23 years old | Elf | outfit | Outside with Mick


    Mae was een stuk kleiner dan Mick en moet flink omhoogkijken om ook maar enigszins oogcontact met hem te kunnen maken. Dat was een kenmerk waar ze zich kapot aan ergerde. Alle Elven waren lang en gracieus maar was iets dat ze haar waren vergeten mee te geven. Mae glimlachte toen Mick zijn handschoenen uitdeed een zijn vingers om de warme beker legde. "Je hebt echt een perfecte timing, Mae." Ze keek hem quasi-ernstig aan “Nou inderdaad, je bent zowat bevroren.” Zelf had Mae weinig last van kou of dergelijke weersomstandigheden maar om de schijn op te houden kleedde ze zich altijd naar de temperatuur buiten. Het zou immers gek zijn als zij in haat t-shirtje rond zou lopen met dit verschrikkelijk koude weer.
    "Uiteraard," Mick rolde met zijn ogen "Inclusief alle kerst romans. Zit er niks voor jou bij?" Mae lachte hardop. “Nu je het zegt,” zei ze terwijl ze A Christmas Carol van Charles Dickens in haar hand ronddraaide “Ik heb dit boek pas vier keer gelezen.” Het was niet eens een leugen. In haar tijd die ze hier rondliep had ze vele literaire pareltjes verslonden en vaker dan eens herlezen. Mae grijnsde breed toen ze het boek teruglegde op de plek waar het vandaan kwam. “Ik ben eigenlijk meer geïnteresseerd in de nieuwe vooraard” ze leunde nieuwsgierig naar hem toe “Zit er wat interessants bij?” Mae grinnikte in zichzelf hoe ze erbij stond. Een verslaafde opzoek naar een shot. Soort van dan.
    "Heb jij nog plannen voor vanavond?" vroeg Mick nieuwsgierig. "Behalve mij verzien van chocomelk uiteraard."
    “Eerlijk gezegd niet zo veel nee. Ik moet op het kraampje van de tweedehandswinkel passen,” ze wees naar het vrolijk verlichtte kraampje dat aan de andere kant van het plein stond “Voor de rest wil ik natuurlijk graag het vuurwerk bekijken. En jij dan? Misschien kunnen we samen iets doen als je dat leuk vind?”


    ze had het universum op haar schouders maar droeg het als een paar vleugels

    Arthur Harvey Whitby





    327 21 years | Vampire | At the Lunar inn | With Lizzy and Phillip


    "Je hoeft toch niet je excuses daarvoor aan te bieden?" zei de man die bij Lizzy aan de balie stond. Arthur keek heel kort op naar hem, maar voelde zijn wangen meteen al rood branden. Hij hoefde zijn excuses er niet voor aan te bieden, ja nee natuurlijk niet. Stom, waarom had hij dat ook gedaan? Arthur wist gewoon niet meer wat hij moest zeggen met dit gezelschap erbij. Normaal kon hij uren praten tegen Lizzy, maar nu er iemand anders bij was kwam er geen woord meer uit Arthur zijn keel. Je zou zeggen dat Arthur dit ongemakkelijke gevoel nu wel gewend was en zich er redelijk makkelijk overheen kon zetten, maar sommige dingen leken nooit te leren. Hij kon zich zelf nog altijd niet aanleren hoe hij gewoon kon doen in sociale situaties met onbekenden. 'Ja, sorry,' mompelde Arthur dan ook. 'Sorry,' zei hij nog een keer om zich te verontschuldigen voor zijn vorige verontschuldiging die waarschijnlijk weer als misplaatst zou worden beschouwd. 'Sorry.. ehm..' een ongemakkelijke lach verliet Arthur zijn lach terwijl hij verder naar Lizzy toe liep, achter de balie, als of hem dat enige verdediging zou geven.
    "Ik mocht willen dat mijn lunch gebracht zou worden als ik die vergeten was. Thuis dan uiteraard." zei de man vervolgens, Arthur knikte langzaam. 'Ik had toch niet veel anders te doen,' mompelde hij, al snel kwam bij Arthur de realisatie dat hij nu moest klinken als of hij echt geen leven had. Het beste wat hij op een dag kon doen was Lizzy haar lunch brengen, meer had hij niet te doen... Het zielige was hier misschien wel dat dit ook echt was. Hij schaamde zich voor zijn woorden, maar het was wel de echte situatie. Arthur had niet echt een leven momenteel, misschien was dat wat je kreeg als je niet echt levend was.
    "Ik heb nou eenmaal de beste kamergenoot ooit!" Lizzy haar woorden trokken Arthur uit zijn gedachten, snel overhandigde hij de plastic zak aan Lizzy zodat zij kon genieten van haar broodjes. "Dankje, dankje dankje!" zei Lizzy enthousiast, waardoor er nu een kleien glimlach op Arthur zijn lippen verscheen terwijl hij keek hoe Lizzy bijna meteen haar broodjes begon te verslinden. Arthur zijn maag keerde bijna om bij de gedachte van de broodjes, hij had wel eens geprobeerd normaal voedsel te eten, maar hij kreeg het gewoon weg niet door zijn strot.
    "Het is meer een bezoekje voor mijn werk. Ik wil graag een boek schrijven over Lunar Falls. Er is zo weinig van dit dorp bekent in de buitenwereld. Neem als voorbeeld de versiering rondom het hele dorp. Is er iets te vieren?" vertelde de man vervolgens, Arthur trok zijn wenkbrauwen op toen hij hoorde dat de man een boek wou schrijven over Lunar Falls. Dat kon nooit een goed teken zijn, je schreef niet zomaar een boek over een random dorp. Daar moest een reden achter zitten en Arthur had zo het vermoeden dat hij wel wist wat voor reden deze jongeman Lunar Falls had uitgekozen. Lizzy leek hetzelfde te denken als Arthur, want voor een moment vonden haar ogen die van hem en keek ze hem betekenisvol aan. "Een boek? Wat gaaf! Er is inderdaad zo weinig bekend over Lunar Falls en dat terwijl we de lekkerste appeltaart ooit hebben!" zei ze tegen de man. 'Lekkerste appeltaart, dat is ook wel ongeveer het hoog te punt.' mompelde Arthur lichtelijke sarcastisch.
    "De versiering is voor het Lunar Festival. We vieren dat altijd op de stichtingsdag van Lunar Falls." vertelde Lizzy de man vervolgens. 'Uhuh,' liet Arthur instemmend horen. 'Dus je komt precies op het goede moment.'


    I could be your perfect disaster, you could be my ever after.

    [MT]


    Alt er Love

    Phillip 'Phil' Neil Henderson


    • 25 • At the Lunar Inn • With Lizzy&Arthur •



    Het eerste onderzoek voor het boek over Lunar Falls was zojuist begonnen en Phillip had direct het idee dat hij iets op het spoor was. De jongen, die Lizzy het brood had gebracht, had lichtjes zijn wenkbrauw opgetrokken. Misschien moest Phillip er niks achter zoeken, maar de reactie van Lizzy zorgde ervoor dat Phillip wist dat er iets niet klopte. Phillip kon zweren een overrompelde blik te zien bij de jongedame achter de balie. Het feit dat ze nog snel een blik uitwisselde met haar kamergenoot zei ook al voldoende. Hij bestudeerde de twee nog een goed, voordat de korte stilte werd verbroken. "Een boek? Wat gaaf! Er is inderdaad zo weinig bekend over Lunar Falls en dat terwijl we de lekkerste appeltaart ooit hebben!" Phillip krulde zijn lippen omhoog en liet een klein lachje ontsnappen uit zijn mond. 'Lekkerste appeltaart, dat is ook wel ongeveer het hoog te punt.' mompelde de jongen, waarna Lizzy antwoord gaf op de vraag die Phillip eerder had gesteld. Ze vertelde dat de verlichting voor een feest was, genaamd het Lunar Festival. Met dit feest zouden ze de stichtingsdag van het dorp vieren. Phillip besloot hierdoor dat hij eerst meer onderzoek zou gaan doen naar het feest. De geschiedenis van dit dorp zou zeker een deel uit moeten maken van zijn boek en het Lunar Festival ook. Hij had een perfecte tijd gekozen om naar het dorp toe te gaan. Hij had geluk dat die de reis niet had uitgesteld. 'Dus je komt precies op het goede moment.' bevestigde de jongen Phillips zijn gedachte nog eens. "Dan heb ik inderdaad een goed moment uitgekozen, dit had ik zeker niet willen missen. Is er misschien iets van een bibliotheek in Lunar Falls waar ik meer over deze feestdag zou kunnen lezen? " Je kon direct aan zijn manier van spreken horen dat hij oprecht geïnteresseerd was en dat hij het liefst nu al zou willen beginnen aan zijn boek. Maar aan de eerdere reactie van de twee personen te zien, moest Phillip zich een beetje gedeisd houden. Misschien zou dat ook maar beter zijn, want voor nu kon Phillip niemand vertrouwen. Zijn oud leraar Stone had immers ook overnacht in deze herberg..




    "Be strong, you never know who you are inspiring."

    Lizzy || ‘Liz’ || Kenner
    22 — werewolf — At the Lunar inn with Arthur&Phillip

    'Lekkerste appeltaart, dat is ook wel ongeveer het hoog te punt.' voegde Arthur aan het verkooppraatje van Lunar Falls toe. Het sarcasme droop ervan af en Liz kon niets anders dan glimlachen. Lunar Falls was inderdaad een saaie uithoek waar de dagelijkse rituelen elke dag zonder nieuwe toevoeging netjes werden herhaald. Voor sommigen een hel maar voor Liz was het een veilige haven. Het was hier zo saai dat na middernacht niemand meer op straat te vinden was laat staan in het bos, waardoor Liz niets te vrezen had als ze transformeerde. Ze kwam nooit voor verrassingen te staan en daar was ze blij mee. De naar avontuur zoekende schrijver kon nog wel eens roet in het eten gooien. Liz was niet enorm geïntimideerd door de schrijver. In de loop van de tijd hadden veel dit soort types het dorpje gevonden. Schrijvers, complotdenkers, ghosthunters. Ze waren hem allemaal al voorgegaan, met de een verliep het beter dan met de ander maar toch hadden ze na een aantal weken allemaal hun koffers gepakt. Tot aan hun ogen toe waren ze gevuld met verveling en dropen ze af, terug naar de grote spannende stad. Toch wist Liz dat je moest blijven uitkijken. Er hoeft maar 1 fout gemaakt te worden en dit stadje zou worden omgetoverd tot een toeristische attractie of nog erger een wetenschappelijk project. Na het noemen van het Lunar Festival voelde ze een knagend gevoel opkomen. Had ze nu al teveel weg gegeven? Nee! Tuurlijk had ze dat niet gedaan. Je kan niet over alles zwijgen. 'Dus je komt precies op het goede moment.' Arthur zijn toon was vriendelijk en klonk oprecht maar Liz wist dat dit het allesbehalve was. Hij kon op geen vreselijker moment komen. De verhalen over de stichting zouden op een gegeven moment absoluut zijn oren bereiken. Hun beste optie was om er zo nonchalant mogelijk mee om te gaan. "Dan heb ik inderdaad een goed moment uitgekozen, dit had ik zeker niet willen missen. Is er misschien iets van een bibliotheek in Lunar Falls waar ik meer over deze feestdag zou kunnen lezen? " Liz twijfelde. Ze kon zeggen van niet of zeggen dat de winkel gesloten was maar hier zou ze alleen maar meer argwaan mee wekken. Daarnaast kon ze 10 andere dorpjes opnoemen die ook en mysterieus stichtingsverhaal hadden. Het minst verdachte zou zijn als ze hem dat verhaal praktisch aan zou rijken. "We hebben geen bibliotheek, in het volgende dorp is er een te vinden. Wel hebben we een boekenwinkel, die echt super veel boeken heeft. Bijna evenveel als de bibliotheek uit het andere dorp, misschien zelfs meer! De prijzen zijn ook erg goedkoop dus dat is erg fijn! Ik denk dat je daar wel wat kan vinden over het festival." besloot ze daarom behulpzaam te beantwoorden. "Als je eventueel andere vragen hebt kan je die altijd stellen. Iedereen is erg behulpzaam en weet veel over dit dorp." De woorden klonken allemaal heel lief en open maar Liz zou ze eerder omschrijven als sluw en listig. Het was waar, veel bewoners wisten veel maar zouden die informatie nooit delen. Ze zouden alleen informatie delen die niet schadend zou zijn aangezien het hunzelf dan ook zou schaden. "Ohja en er is vanavond een klein marktje, ik denk dat er ook wel een boekenkraam te vinden is!" Keep your friends close but your enemies closer zeggen ze dan altijd toch?


    [ bericht aangepast door Joy_x op 8 feb 2019 - 15:31 ]