• Killer times
    Rollen - Praat - Speel


    NEWSFLASH: ASH DOE ONTSNAPT
    - Woensdag 20 november 2018


    De beruchte seriemoordenaar Ash Doe (23) is ontsnapt uit het Burgerhartfort. Hij is gisteren (red. dinsdag) gesignaleerd in de buurt van Portland, Maine. De FBI vraagt de bewoners rustig, maar alert te blijven, en hun huizen goed af te sluiten.

    Doe zou al vijf dagen op vrije voeten zijn. Op vrijdag 15 november brak er omstreeks 4.00u. een brand uit in het Burgerhartfort. Door een nog onbekende fout schakelde deze alle beveiligingssystemen in de zwaarbewaakte faciliteit uit. Bij de brand kwamen een gedetineerde en een medewerker om het leven. Enkele gedetineerden, waaronder Doe, zijn toen uit het gebouw kunnen ontsnappen. Na drie dagen werd besloten dat Doe niet meer op het eiland aanwezig was. Omwille van de gevaarlijke stroming en steile kliffen werd aangenomen dat hij de overtocht van 2 mijl naar het vaste land mogelijk niet zou overleven. Doe bewees het tegendeel en zwom waarschijnlijk naar het kleine badplaatsje Cutler (Maine). Ondertussen is hij gesignaleerd in een supermarkt in Portland en werd het officiële bericht over zijn ontsnapping verspreid. Men verwacht dat hij richting het zuiden zal reizen.
    Doe is 6ft.3 groot en heeft een breed gestalte. Hij heeft kort, zwart haar en groene ogen. Op de beelden droeg hij een... Lees meer

    BEGIN RPG

    ⇸ Woensdag 20 november, 15.00u. Het is bijna thanksgiving en de meeste scholen en universiteiten geven hun studenten vrij tot maandag. Het is familietijd.
    ⇸ We zitten in Californië, dus het is een warme dag voor november: 19°C
    ⇸ Het nieuws over Ash is nu een halfuurtje op de televisie en in de online kranten. Het is in Oakton best aanwezig en op veel zenders terug te vinden.
    ⇸ De FBI, maar eigenlijk de gewone man ook, weet dat de instelling voorzien was op een brand en dat er dus iets raar moet zijn gebeurd.
    ⇸ Men vermoedt dat Ash naar Mexico wil trekken, en mogelijk eerst naar Oakton zal reizen.
    ROLLEN
          Madalena - Rosa - 2
          Tad - Naam - P
          Arcenciel - Alexis - 2
          Anatomy - Jules - 3
          IrisWestAllen - Dakota - 2
          Maledictus - Saffrina - 4
          Ziegler - Liviah - 4
          Luftmensch - Cammie - 4
          Salem - Charlie - 4
          Remiinds - Naam - P
          Luftmensch - Ash - 1
          Necessity - Vic - 3
          MeIpomene - Grayson - 2
          Paracosmic - Easton - 4
          xJess - Isaac - 3
    SKIPS
    Dit is een flexibel schema!
    Vr. 25/01
    Vr 15/02
    ⇸ Vr 8/03
    ⇸ Vr 29/03
    ⇸ Vr 19/04
    = Om de 3 weken

    TekstTekstTekstTekstTekstTekstTekstTekstTekstTekstTekstTekstTekst
    Ideeën voor skips
    ⇸ Ash neemt contact op met 1 of meerdere personages
    ⇸ Ash zit halverwege en/of pleegt één of meerdere moorden
    ⇸ Nieuwjaar
    ⇸ Ash komt aan in Oakton (ik heb het min of meer ingeschat, en te voet kan hij het halen in 60 tot 90 dagen, volgens Google Maps)
    ⇸ ...

    TekstTekstTekstTekstTekstTekstTekstTekstTekst

    PROMPTS

    Ik schrijf dus regelmatig eens een scène rond Ash en die wil ik graag met jullie delen. Ze zijn niet automatisch canon, tenzij je ze wil gebruiken als herinnering of flashback of wat dan ook. Ik lees het wel en dan zet ik degene die canon zijn geworden in het vet. Als je vragen hebt of opmerkingen, laat maar weten! En als je zelf iets wil schrijven dat niet meteen in het moment van de RPG past, mag je dat ook altijd doorsturen!
    PS. Negeer de afschuwelijkheid van mijn Engels, maar soms komt het er gewoon zo uit. Ik ben slecht in andere talen ;D
    PPS. Ik besef net dat dit allemaal stukjes zijn waarin Ash zich raar gedraagt, lol. Dit is dus niet gewoonlijk.

    1. De Roes – Mei 2012 – 16 jaar - Rosa, Jake, Coach Johnson
    “Ah, kom op, alsof je niet weet van hem en Liv. En Saar. En Margot.” Ash was al beginnen fronsen toen hij Jake belachelijk dicht bij Rosa zag staan. Ze stond tegen de muur geleund en hij stond tegenover haar, zijn ene hand naast haar hoofd gepland. Als Ash hen van een andere hoek had benaderd, zou hij het vast anders geïnterpreteerd hebben. Maar nu hij dichterbij kwam en Jakes bullshit kon horen, wist hij dat hij er nog niet zo ver naast zat. Zijn maag knoopte samen, zijn hoofd werd luid en donker. Het was lang geleden dat hij echt kwaad was geworden.
          “Fuck off, Jake.” Rosa wendde zich af, maar niet heel veel. Ash liet zijn trainingszak op de grond vallen en versnelde zijn pas. Hij schreeuwde toen hij Jakes hoofd dichter bij dat van zijn vriendin zag komen. Wat hij precies schreeuwde, wist hij niet. Waarschijnlijk iets Spaans. Het was zonder betekenis, hij wilde gewoon dat Jake zijn kant op zou kijken zodat hij hem vol op zijn neus kon raken. En dat deed hij ook.
          Het bloed spoot eruit en Ash had de krak gevoeld. Niet enkel in Jakes neus, maar ook in zijn eigen vingers. Hij had nog nooit zo hard geslagen, zelfs niet op zijn ‘uitjes’. De woede raasde door hem heen, alsof hij in brand stond. Rosa was van hem, verdomme. Daar moesten anderen vanaf blijven. Dat had niets te maken met wat hij deed.
          Hij hoorde een gil en hij zag, nee, voelde, hoe mensen naar hen toe renden. Hij negeerde het. Al wat hij kon zien was Jakes bloedende gezicht op de grond. Al wat hij kon voelen was de drang om dat gezicht helemaal tot pulp te slaan. De Roes sloeg toe en het was goed dat ze buiten stonden, want anders zouden alle lampen gesprongen zijn.
          Hij negeerde Rosa, die hem iets toeriep en aan zijn arm trok. De menigte rondom hem vormde een kring. De gsm’s die bovengehaald werden, registreerden niets. Ze liepen vast of toonden een zwart scherm. En hoewel hij eerst ontzettend kwaad was, voelde hij plots niets meer. Alleen maar die drang. Alleen maar de Roes.
          Jake kwam kreunend overeind. Hij hield zijn handen omhoog, een teken van overgave. “Hé, man. Rustig. Ik,” begon hij, maar Ash haalde opnieuw uit. Opnieuw op de neus, langs onder. Maar Jake was niet achterlijk en kon de klap afzwakken. Het redde waarschijnlijk zijn leven. Hij wankelde naar achteren, Ash zette een stevige stap naar voren. Jake besefte dat de andere jongen niet zou stoppen, en ging zelf in de aanval. Maar nog voor hij goed en wel zijn slag gegeven had, stond Ash plots aan de andere kant en kreeg hij een knie in zijn maag.
          “Fuck,” siste Jake, omdat het zeer deed, maar ook omdat hij bang werd. Ash voelde de angst. Hij zag het in Jakes ogen, die knipperden tegen het bloed, in zijn bleke gezicht, in zijn gespannen spieren. Hij zag het in de bewegingen, hij hoorde het in de ademhaling. Hij glimlachte, heel even, heel kort, en Jake was waarschijnlijk de enige die het zag. Vervolgens sloeg hij nog eens, recht op Jakes linkerwang. De jongen stuikte in elkaar en Ash gaf hem een schop, en nog een slag. Zijn handen hingen al onder het bloed, er zaten spetters op zijn gezicht, maar hij merkte het niet.
          Hij greep de gewonde jongen bij de haren en trok hem omhoog, om hem vervolgens weer neer te slaan. Jake zakte nogmaals door zijn knieën en greep blind in paniek om zich heen. Ash struikelde, maar kreeg het voor elkaar om recht op Jake te vallen. Snel pinde hij Jake tegen de grond, die toch al niet veel meer kon beginnen. Ash’ handen sloten zich om zijn nek en hij kneep. Jake greep naar Ash’ gezicht, maar die had genoeg ervaring om snel zijn knieën op Jakes armen te zetten. Hij kneep harder en harder.
          “ASH, BEN JE HELEMAAL GEK GEWORDEN!” brulde een mannenstem. Hij voelde hoe twee, drie, vier handen hem vast grepen en van Jake probeerden af te trekken. Het lukte niet. “ASH!” Nu schreeuwde iemand anders, een vrouw of een meisje, maar Ash voelde nog steeds alleen maar die Roes. Hij voelde hoe Jakes moeizame ademhaling minder werd. Hij voelde het lichaam onder zich verstijven en verslappen. Bijna.
          “Hey, how, what the fuck!” riep hij, ineens uit de Roes gerukt. Hij liet Jake los, draaide zijn hoofd en keek recht naar Mr. Johnson, de footballcoach. Die had zijn arm naar achteren getrokken, klaar om Ash van Jake af te slaan. De man keek hem verbaasd aan, hij begreep niet hoe Ash de klap had zien aankomen, zelfs voor deze gelanceerd was. Maar hij had Jake losgelaten, en de andere jongen hapte reutelend naar adem. Hij zag de ogen in het bebloede gezicht heen en weer draaien, en hij zag de groene ogen in het andere gezicht beschuldigend naar hem kijken.
          “Dude, je kan geen zestienjarige leerlingen slaan,” zei Ash, terwijl hij langzaam overeind kwam. De coach knipperde nog eens, niet zeker of hij dat goed gehoord had. Hij keek nog eens naar Jake, wie hij bijna niet meer kon herkennen.
          “Ash,” zei hij zachtjes. De jongen stond nu volledig recht, en stapte rustig over Jake heen. Hij kwam recht op de coach af, zijn ene hand in zijn broekzak.
          “Ja, coach?”
          “Besef je... wat je...” De coach keek nog eens naar Jake, waar nu twee andere leerkrachten overheen gebogen stonden. Ze legden zijn hoofd opzij, zodat het bloed weg kon. Mr. Johnson voelde zichzelf bleek worden. Hij had wel wat op het veld gezien, zeker van Ash, maar hij had nog nooit het gevoel gehad dat hij moest overgeven. Nu wel. “Besef je wel wat je gedaan hebt?”
          Nu knipperde Ash. Langzaam keek hij rond zich. Hij zag de geschrokken gezichten van zijn klasgenoten, de leerkrachten die verwoed de ambulance probeerden te bellen op hun zwarte telefoonschermen. Hij keek naar zijn handen, die er al een pak lelijker hadden uitgezien, maar hem niettemin genoeg vertelden. En dan draaide hij zich om en keek naar Jake.
          “Ik,” zei hij, maar hij wist het vervolg niet. Zijn gezicht was blank. Hij wist niet welk hij moest gebruiken nu. Hij had een gigantische fout gemaakt. En hij voelde absoluut niets. “Ik,” zei hij weer, terwijl hij om zich heen keek. De geschokte gezichten vertelden hem dat hij het er niet beter op maakte. Hij keek naar Rosa, die ver van hem afstond. Ze keek bang van hem naar Jake, van Jake naar hem. Hij bleef even kijken, voelde nog steeds niets, maar wist wel wat hij moest doen.
          “Ik,” zei hij, maar deze keer even geschrokken als iedereen om hem heen. Of zo klonk het toch. “Sorry. Ik weet niet.” Hij hapte naar adem. Misschien moest hij beginnen huilen. Nee, hij had nog nooit gehuild in Oakton, die troef moest hij nog bijhouden. Hij begon te trillen, misschien iets te hard omdat hij zichzelf moest dwingen. Hij keek naar zijn handen en hield ze van zich af, alsof hij vies van ze was.
          “Het was niet mijn bedoeling, coach.” Zijn stem kraakte en de coach wist weer wat hij moest doen. Hij pakte Ash bij de arm, dwingend, maar zacht, en trok hem mee het schoolgebouw in. De gsm’s sprongen aan. Er werd een ambulance gebeld.

          -> Extra uitleg: Ash had heel zelden woede-uitbarstingen na het eerste jaar dat hij in Oakton was. Dit was praktisch de enige én de ergste. Uiteraard werd het besproken, maar Ash had zoiets waarbij zulke dingen snel uit de gedachten en herinneringen verdwenen, of toch van de meesten. Ze wisten het wel, maar hoe langer geleden, hoe minder ernstig het leek te zijn. En Ash’ persoonlijkheid strookte ook niet.


    2. The letter – Novembre 2018 – Ash’ mom
    She sat on the bed and looked around. There wasn’t much to see, his remaining things packed in two boxes she had put under the bed. The room had always been quite... empty. As if he’d always been ready to leave. It had gotten better over the years.
          Like when he was thirteen and he had wanted an X-BOX. They had promised him one for his birthday, so he told them that his birthday was that day. It was june, they laughed and told him no. He said they didn’t know that. Nobody did.
    Even now, ten years later, she felt a small pain in her chest. She had loved the boy as much as she loved Vic. She still loved him, it wasn’t something she could turn off. Ofcourse, she didn’t love the serialkiller, but she did love the little boy she had raised. The one who’d taken a job at the lake, who’d fix her car that one morning it broke down and she really needed to go to work early, the one who called her mom fort he first time and let her hug him when he was ten years old.
    Ash was her boy, even when he had been gone for almost as long as he had been with them.
          She sighed, wiped some of the tears of her cheek and bent down to grab one of the boxes beneath the bed. It wasn’t that heavy.
          The first thing she saw, was his football jacket. He had two of them, as they were finally able to start the official adoption a few months before... This one was the Collins one. She believed Rosa had the other one, although she wasn’t sure. The girl probably threw it away. She hoped she did.
          Underneath the jacket were a few old toys Ash had kept: a teddybear (he had never taken it to bed, but did keep it in a drawer of his desk), some old lego constructions (he had invented them himself, never even looked at the instructions) a rubikscube (solved, he could do that with his eyes closed), a chessboard (he had beaten Maxwell when he was only 13 and never lost again) and a letter.
          She took the letter out and opened it. There were two pieces of paper. One she recognised, it was the one she sent when he went to summercamp. He had been a troublemaker at school in fifth grade, and they made him go for three weeks. He only stayed for one, but apparently he did get the letter. She didn’t know, Vic had packed the boxes for her.
    The other one... The other one was an answer he had never given to her. She read it, tears in her eyes again. She immediately understood why he hadn’t given it to her, but she wished he had. Everything might have been different. She might even had her little boy still with her. If only.

    Hey mom,
    I’m sorry. I think. I don’t know. I’m not good with feelings, but I guess you know that. I’m scared. No. I’m.. I don’t know. I’m something. I wanna go home. I’ll try to be a good boy. Stay out of trouble as much as I can. It won’t be always, I atract trouble.
    But you surv You’re still here, so I guess that means something. I think I like you. I’m not entirely sure. But I am gonna call you mom when I get home. And I’ll call mr. Collins dad. And Vic well, still Vic. But he’s my brother now.
    I wanna go home. I don’t wanna go away again. Never again. I’ll really try to be good, but you have to promise me you’ll stay. you’ll be there. I’ll be there.
    I don’t like it here. It’s even worse than the orpanage. They don’t like me here. I don’t like it here. I guess I’m sorry for what I’ll do. A little bit. I don’t want to make you sad or angry. You have a fun laugh. So, I guess I’m sorry, but I just wanna go home. You’ll see. Don’t be too mad, please? Anyways, gotta go.
    See you really soon, mom!
    Ash Coll Doe Collins.


    3. The murder of Brianna Burgess – April 2013 – 17 years – Ash, Brianna Burgess
    He was tapping his fingers on the steering wheel, still trying to make a decision. The house at the other side of the street was silent and dark, except fort he corner room on the second floor. He was staring at it, casting a glimpse at his backpack now and then.
          Brianna Burgess. She’d be all alone. He’d watched them the past three Saturday evenings. He didn’t have the time to watch them more and it didn’t matter either. He just picked a house that seemed convenient for the time he’d chosen. And this one was perfect: her parents were of to something he didn’t care about and wouldn’t return untill the following morning. They did that the past three weeks. He’d figured they would do it again and he was right. Her brother was getting laid for the first time, although Ash didn't really know that detail. He just knew one thing: They wouldn’t be home anytime soon, he could feel it in his gut. His gut was never wrong.
          He didn’t know her, never even met her. But he had heard her name maybe once or twice at school. It was risky. Not as risky as the previous one, but still. That’s why he didn’t take his own car. That, and because his dad was keeping the keys at work again. It was practically the only way to punish hi mand he had been a pest these days.
          He was annoyed. Couldn’t sit still, had to stir up shit. He could feel them coming closer. They weren’t there yet, but damn, it was getting hot. It wasn’t noticeable in Oakton yet, but here he had to duck down once in a while because of the PATROUILLES. And ofcourse he had seen the news, heard even more. It was quite the topic at Oakton, something to gossip about: close enough to get excited, too far away to get scared and angry.
          He was going to stay low, he’d told himself. He couldn’t. Each week that passed by got him more and more grumpy, more and more restless. Maybe he was addicted to more than his sigarets and painkillers. Or maybe it was... Whatever it was, he was running out of patience. The feds seemed to stick around. He accepted the challenge.
          Or maybe he didn’t, as he was still sitting in his car. Well, Easton’s car. He’d stolen a different one every week and since East had shown him the inside of his sweet ride the day before, he couldn’t resist. He’d bring it back though, with only a broken window, East would barely have something to complain about. He could already imagine the whining session in the lockerroom.
          He was still tapping his fingers, still staring at the window, until another police car drove by and he had to hide. He waited untill the lights went by and rolled out of the car. He was wearing his hoodie, the old one with the stains that could hide his entire face in the shadows. He didn’t grab his bag, he’d use whatever was in the house. Or maybe even his bare hands, that had gotten more efficient as he continued to grow.
          He looked around the street, grinned and walked over to the house. He could hear some faint music through her open window, but he decided to go through the front door. He didn’t pay any attention to the lock, didn’t even think about it when he walked in. The door closed softly behind him, as he was already taking the first step of the stairs. It KRAAKTE, but he just kept going. Steady, not too fast, but also not too slow. This wasn’t any horror movie, this was real, and he had experience. It didn’t matter whether she’d hear him or not. She’d be dead anyways.


    4. Getting back to bed – April 2013 – 17 years - (Ash & Rosa, with help from Matty c: )
    What he liked the most about his town, was the lake. Not only because he enjoyed swimming more than anything - well, almost anything - but also because it was a perfect way to get clean. He just ran in, fully clothed, came back out, changed in something dryer and got back in the car. His dirty clothes weren't soaked with blood anymore, although it had been long since he tried to get the stains out. He'd burn it one day, soon probably.
          He drove the car back to Easton and put it back in the exact same spot he took it from. He couldn't do much about the window, but he had managed to keep the seats visably clean. He just had to wipe down the steering wheel. He yawned when he got out, took his backpack and went on his way to Rosa. Luckily she didn't live that far, but really, no one did in Oakton.
          It was 6.30 and the house and the street were still quiet. He walked straight to the backyard, where he could climb up to her room. Good thing it was a sunday. He slipped in through the windoww, making a soft thumb when he hit the floor.
    Rosa was still in bed, he could see her hair all sprawled over the pillow. He walked up towards her, almost as he had done earlier that night, and bent down.
          "Hey, baby. I just got back from a run and I smell horrendous. Gonna take a shower before getting back in, okay?" He heard a faint Si, smiled and gaf her a kiss on top of her head: he felt like he supposed to, but he also wanted to. He took the towels he always used at her place and closed her bathroom door to wash off the last stains on his hands and body.

    She couldn’t really sleep. Up until the point that Ash had left she was fine, but afterwards, when she saw him leaving through the window, she just couldn’t fall asleep again. He’d done it before. It wasn’t anything new. She knew that, when he couldn’t sleep, he’d go for a run. But he’d been gone for hours. It wasn’t like him to just be gone for that long and not at least leave her a note or a text.
          It frightened her. This time it certainly did. She wasn’t quite sure what had come over her. Maybe it was just because it was a Sunday, or maybe it was because she just wanted to cuddle up to Ash and stay in bed with him all day. Where could he be? It took her a long time to doze off again. She didn’t really sleep, but at least she could lie in bed and get some rest. But she kept thinking of Ash. He’d been acting somewhat strangely for the last couple of days and she just didn’t understand what happened that made him so anxious. It could have just been stress about school, or maybe football or swimming. She never knew.
          It seemed like hours before she heard something next to her window and she opened her eyes. It was completely dark in her room, but she immediately recognized Ash standing next to her. She smiled faintly. At least now she knew he wasn’t dead.
          ‘Hey, baby. I just got back from a run and I smell horrendous. Gonna take a shower before getting back in, okay?’
          She sighed and nodded, but he was already gone. The light in the bathroom went on. Suddenly she felt more awake as his words sank in. Him going for a run wasn’t anything weird, but he’d been gone for hours. Not even Ash would sneak out in the middle of the night to run for hours. What had he done? Where had he been? Rosa turned to her stomach and closed her eyes again, wanting to go back to sleep. But she couldn’t. She still couldn’t.

    The water was red for only just a moment. The lake had washed of most of the blood. He just had to get rid of the smell that’s all. He still he hadn’t put his own soap in Rosa’s shower, so he’d smell like flowers and cookies. The thought made him groan a little, but then he shrugged and went on. He felt like whistling, but since it was still very early, he decided not to.
          When he was clean and dry, he stepped out of the bathroom, just in his boxers. He was physically exhausted, but his mind was at rest. He crawled next to Rosa and pulled her in his arms. Not only because he felt like snuggling, but also because her bed wasn’t really made for two people. And it’s not like they could convince her parents to buy a bigger one.
    Rosa smelled like the cookies and flowers from the shower, but he liked it on her. He started drawing circles on her back, as he had the feeling she wasn’t really asleep. His feeling got confirmed as soon as she started talking.
          “Ash?”
          “Mhm?”
          “Where were you?”
          “Running,” he mumbled, still drawing the circles on her back. He made them bigger en bigger, touching her sides and the lowest region of her back. He was too tired to get somewhere, but he still liked to touch her.
          “No you weren’t.” She got up, his hand dropped down, as he turned a little. He had his eyes closed, and was still smiling. “You were gone for hours.”
          He frowned and opened his eyes. “No I wasn’t. I went out at five. I ran for an hour and took a dive at the lake. Then I came back.”

    Rosa didn't believe him. She knew he'd been out for a lot longer than an hour and a half, as he told her to. She looked at his face. He seemed content, almost happy, as he was lying there. But it was difficult.
          'I heard you leave,' she answered quietly. Her parents were in the room next to hers and she didn't want to wake them. It took them a while to get used to Ash, and she didn't want to spoil any of it by waking them up early on a Sunday morning. 'I'm sure it was around 1:30.' She sighed and got up, after which she went to her bathroom and looked at herself in the mirror. She looked absolutely horrendous. The bags under her eyes seemed like they were living their own life. It didn't do her much good that she hardly slept this night. As she went back to her bedroom, she looked at Ash again. She was sure she heard him leave earlier than five o'clock, but she couldn't prove it.
          Rosa got back into the bed and looked at Ash again. 'I'm glad you're back,' she mumbled as she crawled into his arms and closed her eyes. She didn't have the energy to bicker and she just wanted to sleep.


    5. Breaking news – April 2013 – 17 years – Ash, His parents, Caleb
    “Ash! Dinner!”
          Ash ignored ms. Collins’ call, as he was listening to some music blasting through his headphones. He skimmed through an old phone, watching the latest video he had made. It was fascinating, to say the least.
          “ASH! COME DOWN!” It was his dad this time. They were on edge lately. Ash knew it was his fault, even though he didn’t feel like it was. He didn’t care either. It would get better soon, or he’d be away for college anyways. He still finished the song and the video, before throwing off the headphones and jogging downstairs.
          He had left the phone on his desk, but pulled another one out of the pocket of his pants. He had a damn lot of messages, but his dad had plucked it out of his hands and put it on the counter.
          “Hey!”
          “No phones at the table, means no phones at the table. You know that,” his dad sighed.
          “Fuck.”
          “Ash.” His mom looked pleadingly at him, as she put the carrots on the table. Ash smiled, winked and sat down quietly.
          The first few minutes were filled with silence, but not an uncomfortable one. Then Ash’ phone started ringing. He reached for it, but the sharp sound of a fork against the plate made him stop.
          “Ash.”
          “Allright, allright. No phones, I got it.” He turned back to his food, the ringing stopped. But then it started again and he could see it was not the same caller. Weird. He didn’t reach for it, as his dad stared intensly at him. Ash raised both of his hands in surrender. The ringing stopped again.
          They each had taken maybe one or two bites before it started ringing again. This time, Ash just ignored the rules, twirreld around and grabbed the thing of the counter.
          “Yeah?” he said, still chewing on a carrot. Before he could hear the issue, his phone got ripped out of his hands again.
          “Whoever is this, stop calling. We’re eating!” his dad yelled. He then cut off the caller and pointed his fork at Ash, who was starting to get pissed off too.
          “What the fuck?” he said. Ms. Collins sighed softly.
          “We have a rule about phones and you are going to stop ignore that. And shut down that faul language, for once!” Mr. Collins was getting tired of his son. Or maybe afraid. Not that the boy ever posed as a threat, not really, but it was clear he didn’t care about the rules unless they weren’t inconvenient for him. It was getting a real problem. Sanctioning him even more so.
          “Or what?” Ash asked, more amused than annoyed now.
          “Do I need to take your keys again?” Mr. Collins knew it was a weak threat. They used that one too many times already. But it seemed like it was the only thing that at least worked a little bit. Grounding Ash didn’t work, he’d sneak away anyways. The last few times he didn’t even sneak anymore. They once threatened to pull him out of the footballteam, but he only raised his shoulders. The same with the swimming team, as ‘we live near a gigantic lake, I’ll swim anyways.’ Sending him to a summercamp was hard at the age of 17 and even then, they had done that when he was 10. He had to return after four days.
          No, the only thing he reacted normally to, was taking away his car. And they could only do that with taking the keys somewhere he could not reach or find them. It didn’t work everytime, they knew now he could just steal his own car. He’d done that to mr. Collins’ car a few weeks before. They guessed he didn’t want to damage his own.
          “Sure, old man. Do whatever you want.” Ash smiled, almost sweetly. Then the phone went ringing again. He seemed to have grabbed it even before the first tunes reached their ears, and he was already on his feet before they could react.
          “Yeah?”
          “ASH!” Mr. Collins yelled. Ash grinned, gave him the finger and walked towards the living room. Neither mr. nor ms. Collins followed him. The man just sat down, desperate, and the woman stroke her finger gently over her daughter’s cheeck. They could faintly hear him answering whoever was on the other side of the line.
          “No, I was just having a confrontation with the Collins’ “
          “Yeah, my parents. Dude, you know I...”
          “Why?”
          “But...”
          “Allright, sure, I guess.”
          He walked back into the kitchen, watching his phone with curious eyes. He pushed a button and put it down in the middle of the table.
          “He said to put you guys on speaker. It’s Caleb,” Ash whispered, a hint of amusement in his voice. His parents frowned and shot a glance at eachother. “You’re on, buddy,” he then said, louder.
          They could hear a boy scraping his throat.
          “Hi mr. and ms. Collins.”
          “Hi Caleb.”
          “So, ehm, the cops took in Easton.” The Collins gasped, Ash raised an eyebrow.
          “Easton? Easton Covington?” His dad asked.
          “Yeah,” Caleb answered.
          “The captain of your footballteam?” mr. Collins asked again. Ash rolled his eyes.
          “No, dad, the other Easton Covington.”
          “Eh,” Caleb stuttered. Ms. Collins came to his rescue, asking: “Why?” before the two would start fighting again.
          “The murder of Brianna Burgess.” The family gasped. Ash simply raised his eyebrows, trying to hide his smile.
          “The girl who got brutally killed last week?” His mother asked.
          “Yeah. They saw his car around the time of the murder and they found DNA in her bedroom.”
          Now Ash just snorted, but he hid it quickly in a cough.
          “I thought I’d let y’all know,” Caleb said quietly.
          “Allright, you did. Thanks. See ya,” Ash answered, picking up his phone and ending the conversation. It was quiet for a while, as Ash quickly read some other messages. Most of ‘em were about Easton. Man, what a fucking coincidence. Ash didn’t realise he was smiling, untill he put his phone down and found his family staring at him.
          “What?”
          “Ash, sweety, are you allright?” His mother asked.
          “Ehm, yeah?” Ash’ smile dimmed, as he figured this wasn't the proper response.
          “Your footballcaptain and friend just got arrested for a rape and murder, are you sure you’re allright?”
          “We aren’t exactly friends,” Ash answered. “I’m fine.” He wasn’t smiling, or showing any other emotion. Except for the humor in it, he did not feel anything at all. And he didn’t get the fact that he should either. The murder was old news and everybody knew it had to be someone close, right? He looked at his dad and at his mom. They looked shocked, but he couldn’t fake that anymore. And to be honest, he had acted surprised. He was surprised. He’d never thought they’d get Easton for it.
          His phone rang again.
          “I’m... gonnaaa... take this one too, if you don’t mind,” he said, as he rose quickly to his feet. He walked tot he living room again, already answering the call. He didn’t see how his parents looked at eachother, worried deeply about his reaction.
          “Yeah, man, I just heard. It’s... It’s awful,” Ash said through the phone, his face finally carrying the right expression. His parents only started worrying even more.


    6. Teenagers – novembre 2012 – 16 years – Ash, his parents
    “What? No!” He didn’t quite yell the words, but they were clear enough. He looked at them as if they had lost their brains, but Maxwell wouldn’t back down. Not this time.
          “Yes. You’re gonna be home before twelve o’clock.”
          “Yeah, fuck you I’m not.” And that was it. That was usually it. Ash didn’t even look at them anymore as the sounds of his game filled the room again. She sighed, already defeated, but her husband had had enough. He stepped in front of the tv, so his son had to look up to him. Ash wasn’t very impressed and tried to look around him, but the man just came closer. The sounds stopped again, but she hadn’t seen him press any buttons.
          “That’s enough. We’re done with this, this behaviour and that foul language of you…”
          “Foul language? You wanna hear some foul language, old man?” Ash spit. He straightened his back, flexing the muscles in his shoulders. He had gotten so big, and it didn’t seem like he’d stop growing any time soon. Yet she wasn’t afraid for any physical contact, he’d never touched them. That was exactly what got her worried.
          “I’m going to Isaac’s tonight and that’s the fucking damn end of it. I’m not coming home at boring o’ clock and you can’t do shit about it,” he hissed. Maxwell didn’t back off, not at all. Instead he looked like he was about to explode, as he took another step towards the couch. Ash didn’t back down either, though.
          “Ash…” Maxwell yelled, but he hesitated, just for a second. She didn’t need to look, to know that Ash’ eyes darkened instantly. They always did when his voice was as cold as it was now.
          “What? Collins?” Ash laughed. “Don’t fucking think so.” Was that… hurt in his voice? Did he care about it? About them? Whatever it had been, it was gone the next sentence. “Maybe try Nunez. Or Stevens. Or, hell, why not, Doe!” The lights flickered. Maxwell flinched. Ash got up and whispered: “Next time you want to go all parental on me, make sure you are my damn parents.” The lights flickered again and the tv made some noise, although she doubted it was the game. Still Maxwell didn’t give up, yet she could see the doubt crawling up his neck.
          “We are your parents.”
          “No, you’re not. You’re just like the others,’ Ash said matter of factly. That hurt and she felt a spark inside her chest. The fear began to lose its grip on her.
          “What, no! We’ve been there for you the longest. We’ve put up w…” In his anger, Maxwell made a mistake and he’d already stopped talking, but Ash didn’t need anything more. His eyes were almost black now, as was the room after the light popped out. There was a faint crash somewhere in the house.
          ‘You’ve put up with me? Like I’m a burden? Then why didn’t you bring me back, huh? Let’s dispose the kid nobody wants, why not? You wouldn’t be the first.” He chuckled. “Cause you’re scared, isn’t it? Afraid of what I can do?” Another crash. She noticed he’d grown taller than Maxwell.
          “No,” she said, softly. Both males turned their heads toward her. The fear was still there, he was right, but only partly. Not even a lot. She came closer, until she was next to Maxwell. Ash looked at her like he had done the first day she’d seen him. With the curiosity of a cat looking at the bird, deciding whether to play with it or eat it straight ahead. But birds can grow strong as well.
          “We love you and you’re a wonderful kid in many ways,” she said again. She meant it. She truly loved this teen and he amazed her every day. “But right now you’re a pain in the ass. We’re not punishing you, we’re teaching you a lesson.”
          “Really,” Ash said, but she could hear the surprised question through his sarcasm.
          “You can’t get everything you want, not even you. You can party all night on your birthday, but you cannot do that twice in a week. You may go to Isaac this evening, but at twelve you’re coming home.” Ash arched an eyebrow. “And then you’re gonna stay here for the rest of the night. And that’s it, no discussion.” It was quiet for a while. He still looked like that cat, but this time she didn’t feel like the bird. She felt like a mom who’s gotten sick of the behaviour of her teen. After all, that’s all what was happening, right? They had had problems with the electricity even before Ash moved in. It was no big deal. And just like that, the lights popped back on.
          “Fine,” he grumbled, as he sat back down.


    7. Buurtonderzoek – April 2013 – 17 jaar – Ash, agenten, zijn moeder
    Het was een routinecontrole geweest. Het was een ongewone zaak, een vréselijke zaak, maar de buurtcontrole was dat niet. Bij elk huis eens aanbellen en een kort gesprekje voeren. Lang ging het niet duren in deze straat, dat hadden ze bij het eerste huis wel al gemerkt.
          Nu stonden ze voor de deur van de vierde, net onder het bruine, houten dakje van het portaal. Ze wachtten, zo’n twintigtal seconden, voor hij zijn vinger weer op de deurbel legde. Misschien waren ze niet thuis, het was een mooie dag, ondanks de frisse wind. Een zaterdag om van te genieten. Hij duwde nog eens en telde in zijn hoofd nog eens tot vijftien, daarna zouden ze naar het volgende huis gaan. Op tel negen ging de deur open.
          Bij de vorige deuren had er telkens iemand anders opengedaan: een jonge vrouw, die duidelijk even schrok van het manvolk op haar deurmat, maar al snel glimlachte bij het zien van hun badges. Een kind van een jaar of elf, dat niet goed kon kiezen tussen hen met open mond aanstaren of opgewonden heen en weer springen, dus gewoonweg allebei deed.       Na een minuut had hij echter doorgehad hoe saai een gesprek met echte agenten wel niet kon zijn, en was het enthousiasme in zijn Ipad verdwenen. Bij het laatste huis was het een man geweest, niet veel jonger dan hem, die hen wat achterdochtig had aangekeken. Dat interview hadden ze aan de deur afgenomen, want de baby sliep. Daar zouden ze nog eens terug moeten gaan.
          Bij deze deur was het een jongen, rond een jaar of 17, 18 gokte hij. Desondanks was de jongen maar enkele centimeters kleiner dan hem en op zijn kin en kaken stonden al flink wat stoppels. De jongen keek hen aan met een onverschilligheid die ze nog niet veel tegengekomen waren.
          “Ja?” vroeg hij, niet meteen onvriendelijk, maar ook niet hartelijk. Zijn stem was nog jong, maar je kon er al de man in horen die hij zou worden. Hij leunde tegen de rand van de deur, die hij maar half geopend had.
          “Wij zijn agenten Anderson en Smith van de FBI. We hebben enkele vraagjes voor de buurtbewoners. Zijn je ouders thuis?”
          “Ja,” antwoordde de jongen. Verder bewoog er geen spier in zijn gezicht. Er was geen nieuwsgierigheid, geen verbazing, geen enkele interesse. Hij bleef staan waar hij bleef staan, duidelijk niet van plan om zijn ouders er even bij te roepen of de deur verder te openen voor de agenten. Hij keek hem alleen aan, met ogen die ontzettend groen waren. Het maakte hem ongemakkelijk.
          “Mogen we even binnenkomen?” vroeg Smith, met een lachje in zijn stem. De blik van de jongen gleed naar de andere agent, maar verder gebeurde er niet veel. Het bleef even stil, dan keek de jongen weer naar hem en haalde hij bijna onmerkbaar zijn schouders op. Hij liet de deur los, draaide zich om en liep het huis binnen. De deur stond nog steeds op half, waardoor de agenten elkaar even ongemakkelijk aankeken. Ze hoorden de zachte voetstappen van de jongen door de gang stappen en besloten hem te volgen. Hij had tenslotte de deur opengelaten.
          “Ash, wie is het?” hoorden ze een vrouwenstem uit de keuken komen. Ze zagen de jongen een deur inglippen, die ook op een kier bleef openstaan.
          “FBI,” zei hij, zonder verder uitleg te geven. Er kletterde iets en toen de agenten de keukendeur doorwandelden, zagen ze dat de vrouw een mes had laten vallen. Ze was tomaten aan het snijden, maar keek nu verschrikt naar haar zoon.
          “FBI?” vroeg ze zacht, waarbij ze even op de mannen blikte. “Je hebt toch niets uitgestoken?” Ze meende haar vraag, dat zagen ze, maar de jongen reageerde enkel met een spottende opgetrokken wenkbrauw.
          Hij rolde met zijn ogen zoals enkel tieners dat kunnen en mompelde: “Tuurlijk, mam.” Daarna sprak hij duidelijker, met een kleine glimlach die de eerste vorm van emotie was die ze bij hem gezien hadden. “Ze komen alle buurtbewoners ondervragen, relax.” Hij grijnsde even, ondeugend, en liep toen de keuken uit voor ze hem konden tegenhouden. Hij had niet ontkend.


    8. Brand – mei 2013 – 17 jaar – Ash, Isaac, Alexis, Matt, Ryan
    "Eens zien," mompelde hij tegen zichzelf. Hij schudde wat met zijn rugzak zodat de energyrepen naar onderen zakte. Hij propte er nog twee wc-rollen bij, een keukenmes, een zaklamp en een extra onderbroek. Dan had hij alles. De rest zou hij wel eens stelen, of misschien zelfs kopen. Tenslotte was Mexico een stuk goedkoper.
          Hij keek niet meer om toen hij voor de laatste keer zijn raam uitkroop en de tuin uitliep. Er was wel iets dat knaagde in zijn binnenste, maar hij voelde zich vooral leeg. Geïrriteerd misschien. Moest hij toch weggaan, na al die jaren. Ach.
          "Hey Ash!" Ash draaide zich om, heel even, en zag zijn vrienden op hem afkomen. Shit. Dit was niet het moment.
          "Waar ga je heen, reethoofd?" vroeg Ryan. Isaac, Matt en Alexis keken hem nieuwsgierig aan. Isaac had een brandblusser vast. Ash keek er naar, opgewonden. Misschien had hij de fles whiskey van zijn vader beter laten staan.
          "Eh, ergens," mompelde hij. Hij wees naar de brandblusser: "Wat is het plan?"
          Alexis grijnsde en haalde een bus deo en een aansteker boven. Matt grijnsde ook en gaf antwoord. "Mijn broertje zweert dat hij die oude dooie Haggins heeft gezien en dat hij weer enkele kinderzieltjes probeerde weg te snoepen." Ash had soms echt een hekel aan hoe Matthew sprak. Hij had geen tijd voor een uitleg van drie uur. "Dus wij dachten, laten we hem het vuur aan de schenen leggen." Ash grijnsde mee, maar zag toen een patrouillewagen voorbij rijden. Ze stonden in de schaduw, maar hij kromp toch iets ineen. Iets.
          "Misschien een andere keer," mompelde hij. Isaac trok een wenkbrauw op en gaf hem een stomp.
          "Wat is jouw probleem? Wat ga je anders doen?"
          Ash haalde zijn schouders op. Hij wilde wel meegaan. Heel graag zelfs.
          "Je kan toch niet in je eentje rondlopen. Avondklok, remember? Ze pakken je zo op en dan zijn het niet je ouders naar wie je je vinger kan opsteken." Ash rolde met zijn ogen en stak de zogenaamde vinger op naar Alexis. Hij maakte zich weinig zorgen over ongezien wegkomen. Door de politie en al helemaal door de losgeslagen moordenaar.
          " Kom op, wees niet zo'n loser," zei Ryan. Ash fronste. Hij kon beter weggaan. Het was slechts een kwestie van tijd voor ze weer voor de deur stonden, alleen niet voor een buurtonderzoek. Aan de andere kant, welk bewijs hadden ze? Ze hadden nog steeds meer van Easton dan van hem. Wat kon 1 dagje doen?
          "Goed," mompelde hij. "Laten we eens zien of Haggins zijn kop deze keer wel laat zien." Hij grijnsde.

          "Shit," mompelde hij. Hij keek verdwaasd naar de vlammen om zich heen. De tweede fles whiskey was een nog slechter idee dan de eerste. Hij hoorde iemand gillen, en nog iemand schreeuwen. De vlammen werden hoger, heter, en kwamen dichterbij, maar Ash voelde niets, behalve de fascinatie. Vanuit zijn ooghoek zag hij zijn vrienden naar buiten strompelen. Matt, Ryan en Alexis als laatste. Hij hoorde haar roepen naar Isaac en naar hem. Hij hoorde Isaac terugroepen, aan de andere kant van de brand. Daar moest hij heen.
          Hij stapte rustig om de vlammen en het gat in de vloer heen. De rook hing dik in de lucht, maar Ash had nog nooit last gehad van rook. Hij had zich nog nooit verbrand. Hij was lang geleden gestopt met er zich vragen bij te stellen.
          "Isaac?" riep hij, met een angstige stem. Zijn blik stond hard, verbolgen. De alcohol verdampte in zijn bloed, of zo voelde het toch. Hij was kwaad, kwaad omdat hij hier niet moest zijn. Kwaad omdat hij hier wel had mogen zijn als Isaac zijn mond had gehouden.
          "Ash! We moeten hier weg!" Isaacs gezicht zag al zwart toen hij zich vastgreep aan zijn vriend. Ash bleef staan en reageerde niet, hij keek enkel naar het gezicht van Isaac. "Dude!"
          "Man, wat ben jij een asshole," gromde Ash. Hij duwde Isaac van zich af, richting de vlammen en het gat in de vloer. Het gat was er al jaren, sinds de eerste keer dat Ash er was geweest. Sinds Robbie erdoor was gezakt en zijn arm had gebroken.
          Isaac stootte zijn hoofd. Ash zag hoe zijn ogen wegdraaide en hij begon te wankelen. Het was niet zijn bedoeling geweest. Hij zag hoe de zijkant van Isaacs shirt vlam vatte, hij voelde de hitte. Isaacs ogen draaiden weer juist en hij schreeuwde. Hij begon op de vlammen te kloppen, Ash deed niets. Hij keek gewoon toe, draaide zich vervolgens om en liep naar buiten. De brandblusser wierp hij in de struiken.


    [ bericht aangepast door Luftmensch op 11 feb 2019 - 11:35 ]


    Mhm? [Cipher -> Luftmensch]

    MT. 😏


    Our world doesn't deserve you. Yet.

    MT.


    We are all made of stardust.

    MT


    Dear Beyonce, Solange, Rihanna, someone cool that's white, Cardi B, please bless this flush. A-women.

    Mt


    The purpose of a writer is to keep civilization from destroying itself.

    Mine.


    "Though I may kneel before you, I will never be below you.."

    MT.


    And all I loved — I loved alone

    ROSALINA PARKER-FERNÁNDEZ
    22 — (ex-)vriendin — Easton

    Met trillende handen greep Rosa naar een tweede sigaret. Ze rookte weinig, maar op Stanford was het af en toe fijn om op deze manier, tussen alle tentamens en moeilijke opdrachten door, even te ontspannen. Nu had ze het pakje sigaretten in haar tas gevonden terwijl ze in de auto zat om terug te komen van Stanford en noodgedwongen Thanksgiving te vieren met haar ouders. Het liefst bleef ze veilig op de campus tussen haar vrienden en vriendinnen, maar ook zij gingen allemaal naar huis.
          Nu zat Rosa achter haar stuur op een parkeerterrein te luisteren naar breaking news over Ash Doe. Haar adem was gejaagd en haar hartslag steeg meteen met vijftig slagen per minuut. De paniek raasde door haar lichaam. Ze negeerde de berichtjes op haar telefoon van haar ouders en oude bekenden en ze negeerde net zo hard alle oproepen die ze kreeg. Met de sigaret tussen haar vingers reed ze uiteindelijk verder in de richting van Oakton, maar niet voordat ze de enige persoon op aarde met wie ze over Ash kon praten een bericht had gestuurd: Easton.

          To: Easton
          Can we talk? I'll buy you a drink.

    Ze kwam in de buurt van Oakton, maar parkeerde haar auto vlak naast de bar waar zij en Easton vrij regelmatig afspraken. Binnen Oakton kregen ze direct rare blikken. Ze stak snel nog een sigaret op en leunde tegen haar auto aan en haalde haar hand door haar pasgeverfde haren. Sinds Ash' arrestatie was ze veranderd, zowel vanbinnen als vanbuiten.

    [ bericht aangepast door HlCCUP op 5 jan 2019 - 19:29 ]


    Our world doesn't deserve you. Yet.

    MT


    Bowties were never Cooler

    EASTON COVINGTON

    23 • FIRST ACCUSED OF THE MURDERS • @ BAR, PARKING • & ROSA
          Easton loopt de kleedkamer van de jongens van Milford High School met grote passen binnen, klaar voor een training vol gezeur en gezweet gezien de onnodige nederlaag die zijn jongemannen het afgelopen weekend hebben geleden. Vanmorgen heeft zijn team het nieuws van de extra training met stilte ontvangen — terwijl hun klasgenoten genieten van een vrije middag, dienen zij op te draaien voor hun eigen fouten. Easton weet als geen ander dat een football coach niet alleen een lesgevende rol heeft, maar ook een opvoedende rol. Hij laat ze eerder gaan dan de afgesproken vijf uur, het feit dat ze hun straf in stilte in ontvangt namen, was reden genoeg voor een beloning.
          'Mannen, luister — ik weet dat we zaterdag. . .' Easton kijkt vragend op van zijn clipboard. Normaliter was er lawaai, maar nu kon je een speld horen vallen in de naar zweet ruikende kleedkamer. Easton kijkt rond en laat zijn hand zakken. De gezichten van zijn jongemannen staan angstig, nerveus en somber. 'Wat is hier aan de hand?' Easton's stem is bitter, terwijl hij verder de kleedkamer in beent. Uiteindelijk stapt de quarterback Atticus naar voren, zijn telefoon uitgestoken in zijn hand. 'We zien het nieuws net pas, coach Covington. We denken dat u. . . Nou, kijkt u zelf maar.' Easton fronst, verbaasd over het bevel wat Atticus hem zojuist gaf — normaal gesproken is de jongeman beleefd tot het uiterste. Easton neem de telefoon over en laat zijn ogen snel over het scherm vliegen. Dat zijn bovenarm wordt vastgegrepen door Atticus als hij zichzelf op één van de banken laat zakken, merkt hij al niet meer.
    •••

          Voor enkele seconden staat Easton slechts in zijn korte joggingshorts en lage All Stars langs zijn pick—up te springen, totdat zijn trillende vingers het toch voor elkaar krijgen om zijn hoodie dicht te ritsen. Terwijl hij achter het stuur klimt, gooit hij zijn coachingsshirt op de achterbank en ramt hij de sleutel in het sleutelgat. Snuivend grijpt hij zijn telefoon en ziet het berichtenaanval op 100+ staan. Easton klikt willekeurig op op één van de berichten en start met typen.

          > Isaac • Die fucker loopt vrij rond. SOS.
          > Jules • Ga naar huis, nu. Doe is ontsnapt. Ik kom zsm.
          > Rosa • 10M

          Terwijl hij de groene telefoon indrukt achter Saffrina's naam voor een gesprek, stampt hij zijn voet op het gaspedaal en schiet zijn pick—up sneller dan behoorlijk van het schoolterrein af. Vanuit zijn ooghoeken ziet hij zijn team staan, meelijwekkende uitdrukkingen op hun gezicht. Nadat hij de beltoon over heeft horen gaan, hoort hij Saffrina's stem terwijl ze hem vertelt de telefoon momenteel niet op te kunnen nemen. Grommend slaat hij zijn hand op het dashboard, om hem dan ruw over zijn gezicht te laten glijden. 'Saf, bekijk het nieuws — Doe is ontsnapt. Godverdomme. Alsjeblieft, zorg dat je ergens veilig bent, laat me weten waar.' Easton valt stil, haastig uitwijkend voor een andere auto waardoor hij een reeks scheldwoorden laat ontsnappen. 'Bel me.'
          Easton ziet vele malen sneller dan normaal de bar verschijnen. Rosa's gekleurde lokken zijn een herkenningspunt, waardoor hij zijn pick—up naast haar auto parkeert en hij naar buiten springt. De klap waarmee hij zijn deur dicht slaat, laat de andere auto naast de zijne spontaan uitbarsten met het autoalarm.
          'Dat godvergeten onderkruipsel is ontsnapt?!' Easton haalt zijn handen hardhandig door zijn haren, wild snuivend. 'Hoe is dit überhaupt mogelijk?!' Easton beent onrustig heen en weer, onmogelijk om stil te blijven staan of om ook maar even naar haar te luisteren. Grommend haalt hij zijn telefoon uit zijn broekzak, kijkend naar eventuele berichten van degenen die hem het meest betekenen. 'Die telefoon moet weg, Rosa. Nu. Doe zal hem komen halen en dan ben jij — dan zijn we allemaal in gevaar.' Easton blijft staan en kijkt Rosa aan — zijn uitdrukking angstig, gepijnigd en wild.


    We are all made of stardust.

    Saffrina Pontmercy
    The invisible • 22 • Spoiler = insignificant detail • @ Suzie's Diner w/ Grayson







         
    Saffrina's ogen dwalen nostalgisch door de zolderkamer van het riante huis dat ze achttien jaar haar thuis heeft genoemd.
    Haar vingertoppen gaan liefkozend over de foto's op een prikbord dat boven haar bureau hangt. De meesten ervan komen uit haar kindertijd of het laatste jaar van haar middelbare school : toen ze eindelijk over haar cameravrees heen was. Een polaroid ergens in het centrale midden vangt haar blik iets langer, waardoor haar mondhoeken haast automatisch de hoogte in krullen.
          In het kleine frame staan haar lichtblonde krullen werkelijk alle kanten op, bijna verbergend dat ze het football jasje om haar schouders heeft hangen van Easton fucking Covington terwijl ze twee redcups in haar handen houdt. De foto is genomen op de bank van iemand die ze zich niet meer kan herinneren, terwijl Easton net op het laatste moment twee konijnenoren boven haar wilde lokken maakt. Ze lachen beiden om iets dat waarschijnlijk lang niet zo grappig was — maar toch voelt Saffrina altijd een gelukzalige warmte door haar lichaam trekken als ze de foto ziet. Ze is blij dat hij is gemaakt : dat de herinnering niet slechts in haar geheugen bestaat.
          Met een blik op haar koffer besluit ze haar yoga—pants na drie dagen bankhangen te verruilen voor iets degelijkers. Ze heeft genoten van haar vervroegde vakantie van de uni — maar ze heeft afgesproken met Grayson, en ze is nog nooit in haar leven ergens te laat voor geweest.
          Neuriënd houdt ze haar dagelijkse gevecht met haar ontembare manen, waarna ze zichzelf een kleine blik in de spiegel gunt en de slaapkamer verlaat. Op haar weg naar buiten, stopt ze nog even bij Leanders kamer om haar hoofd in de deuropening te steken.
          ‘Oh, hey Ashley. Ik wist niet dat jij er ook was.’
    Er hangt een geamuseerde glimlach om haar lippen bij het zien van het tweetal dat overduidelijk weinig meekrijgt van de Netflix—serie die zich afspeelt op zijn televisie.
          ‘Eh, hey Saffrina.’
    Ashley is beleefd genoeg om haar een ongemakkelijke glimlach te geven, al doet Leander niet zijn best om zijn irritatie te verbergen. Met zijn goudkleurige krullen en chocoladebruine ogen hebben de dames in Oakton al veel hartenzeer te verduren gehad. Leander is populairder dan Saf ooit is geweest — en ze haat het om te bedenken dat hij dat charisma van hun vader heeft gekregen. Op academisch vlak is zij echter veel sterker gebleken.
          ‘Is er iets?’
    Saffrina gniffelt terwijl ze haar hoofd schudt, ondanks dat er inmiddels een roze blos op haar wangen kruipt. Oude gewoontes zijn moeilijk te veranderen.
          ‘Ik ga naar Suzie's. Mam heeft een dubbele shift op zich genomen. Ik zie je vanavond, Lee.’
    Leanders irritatie maakt plaats voor een glimlach en Saffrina beseft zich maar al te goed dat hij in de afgelopen jaren veel sneller volwassen is geworden dan ze zich voor mogelijk had gehouden. Met een ingehouden moeder—speech laat ze het tweetal achter om koers te zetten naar de kern van Oakton.


          Ze had Leander's auto kunnen nemen, de zwarte volvo die hun vader heeft ingezet om zijn aandacht te kopen, of de fiets waarop ze jarenlang naar school is gependeld. Saffrina omarmt de wandeling naar het dorpshart echter — om de subtiele veranderingen gade te slaan en te genieten van de zon op haar gezicht. Haar spijkerjasje valt ruim over haar gebruinde armen, waarop ze zo nu en dan blikt om de tijd op haar horloge te bekijken. Hij is duurder dan wat ze zelf ooit zou kopen : maar een vriendelijk cadeautje van haar laatste stageplaats — een advocatenbureau in Sacramento.
          Saffrina versneld haar pas om Suzie's Diner vijf minuten eerder dan de afgesproken tijd te bereiken. Binnen bevinden zich diverse bekende gezichten, welke haar stuk voor stuk vriendelijke knikjes verschaffen als ze hen voorbij loopt naar de counter.
          ‘Hey, Amy.’
    Haar gezicht beantwoord Saffrina's grote glimlach niet, waardoor deze al snel betrekt. ‘Wat is er mis?’
    Amy heeft een doodsgreep om de koffiepot in haar handen, en pas dan valt de rumoer in de diner haar pas op. Met opgetrokken wenkbrauwen keert ze zich tot één van de televisieschermen — waarna ze haar telefoon in haar jaszak voelt zoemen.
          ‘— Doe is ontsnapt uit het Burgerhartfort. Hij is gesignaleerd in de buurt van Portland, Maine. De FBI vraagt de bewoners rustig, maar alert te blijven, en hun huizen goed af te sluiten.’
    De serieuze jongedame spreekt de woorden ernstig maar emotieloos uit. Ze leest een bericht op dat haar waarschijnlijk weinig betekent — zij kent Ash Doe niet, heeft niet met hem op school gezeten, in hetzelfde huis aan huiswerkopdrachten gewerkt, met hem gelachen en gedacht dat hij een held was om wat hij voor haar betekende. . . Saffrina staart in stilzwijgen naar de televisie, haar gezicht uitdrukkingsloos, tot Amy haar een zacht kneepje in haar bovenarm geeft.
          ‘Saf, kan ik iemand voor je bellen? Je moeder—’
          ‘Nee, nee het gaat prima. Ik heb een afspraak.’
    Saffrina herinnerd zich Grayson ineens weer, haar leven zes jaar na dato van de bewuste gebeurtenissen. Het is net alsof ze weer even terug in de tijd werd geslingerd. Ontsnapt. De gedachte loopt als vloeibare lava door haar wattige gedachten. Saffrina heeft bijna niet meer aan hem gedacht, aan de jongen die een monster bleek te zijn, onderdeel van haar verleden.
          ‘Koffie?’
    Nog voor Saffrina een antwoord heeft kunnen uitbrengen giet Amy al een mok vol met stomende, zwarte koffie. Te beleefd om af te slaan, neemt ze uiteindelijk plaats aan het raam — waar het opgewonden gefluister bijna niet te horen is. Verdoofd haalt ze vervolgens haar telefoon uit haar jaszak, waar de notificaties inmiddels opgloeien, weet één gemiste oproep haar aandacht te trekken en ervoor te zorgen dat ze haar voicemail naar haar oor brengt.
          Bijtend op haar duimnagel luistert ze naar de vertrouwde stem van Easton. Gejaagd, gefrustreerd. . . angstig?
          ‘Saf, bekijk het nieuws — Doe is ontsnapt. Godverdomme. Alsjeblieft, zorg dat je ergens veilig bent, laat me weten waar. Bel me.
    Saffrina staart enkele seconden naar het scherm van haar iPhone en neemt vervolgens een slok bittere koffie terwijl ze het groene hoorntje indrukt.
          Op dat moment schieten haar kijkers naar de ingang van de diner, alwaar ze Grayson ontward tussen de andere gezichten. Ze steekt haar hand naar hem op om hem haar kant op te laten komen, en doet haar best te glimlachen. Dit was niet de afspraak die ze in gedachten had. . .
          ‘Easton. Ik heb het gehoord. . .’ Saf pauzeert even, haar blik in de diner en alle uitgesproken gezichten, ‘Ik ben bij Suzie's, niet alleen. Maak je geen zorgen. Doe voorzichtig, oké? Als je langs wilt komen vanavond, mijn moeder heeft een late dienst in het ziekenhuis— Ik, eh, kan ook naar jou toe komen. We moeten praten.’
    Hakkelend voelt Saffrina tegen het einde van haar woorden de professionele, beheerste advocate in haar stem sluipen. Ze sluit haar ogen voor enkele seconden en laat haar rationele gedachten haar kalmeren : Ash Doe is niet stom genoeg om Oaktan te bezoeken. Easton heeft niets te vrezen, en zij al helemaal niet. Ze is verdomme geen tiener meer.
          ‘Ik spreek je vanavond, East.’
    Met die resolute woorden, en een hint van liefkozing, eindigt ze het gesprek en tost ze de zoemende iPhone op tafel, de rest van haar koffie in één keer opdrinkend.
          ‘Ik zou wel iets sterkers kunnen gebruiken,’ mompelt ze half gemeend, half slecht grappend tegen Grayson, terwijl ze zich opnieuw in de booth laat zakken.

    [ bericht aangepast door Daemati op 6 jan 2019 - 1:30 ]


    And all I loved — I loved alone

    Ash Doe
    23 - The serialkiller - Portland University, Maine

    Een paar groene ogen staarde hem aan. Ze stonden donker, bijna net zo donker als de wallen eronder. Zijn mond was tot een streep vertrokken, zijn wangen waren bleker dan hij gewoon was. Maar het was lang geleden dat Ash zijn eigen spiegelbeeld had gezien. Het voelde als een vreemde, maar dat had het altijd wel al gedaan. Hij ademde diep in, likte zijn lippen en wreef over de stoppels op zijn wang en op zijn hoofd. Als het iets langer was, kon hij het bleken.
          Achter hem hoorde hij het zachte gekerm en gehuil doorheen de slaapkamerdeur. De televisie herhaalde zijn naam nog eens, legde nog eens uit hoe gevaarlijk hij was. Hoe dodelijk. Hij wist niet goed of dat wel waar was. Hij kon ze vermoorden. Maar hij kon het ook niet doen.
          Eindelijk knipperde hij. Hij wendde zich af van de spiegel en liep naar de wc. Nadat hij geplast had, deed hij de deur open en liep de slaapkamer binnen. De meisjes huilden achter de tape rond hun mond. Hun haar was in de war en bij de één had de mascara zwarte strepen over haar wang getrokken. Verder waren ze ongedeerd. Ash besloot dat ze dat ook zouden blijven, hij had geen tijd en er was al genoeg aandacht op hem gevestigd. Misschien, heel misschien, zouden ze hun aandacht verslappen als hij niet te veel uitspookte. En misschien zou hij dan tot in Oakton, en misschien zelfs tot in Mexico raken. Misschien.
          Hij hurkte bij het mascara-meisje neer en spande de knopen van het touw nog eens aan. Zonde dat hij het zou moeten achterlaten, maar hij kon niet hebben dat ze na enkele minuten al buiten alarm zouden slaan. Hij had een voorsprong nodig. Ze zouden snel genoeg bedenken dat hij zich op de universiteit schuil hield. En behalve een neppe bril die hij had gevonden, kon hij niet veel aan zijn uiterlijk veranderen. Hij was herkenbaar.
          Hij greep de rugzak - een grijze - die hij had klaarstaan, deed een jas aan - ook een grijze - die wat te klein was en keek nog één keer rond. Hij blikte naar het bed waar hij na drie dagen eindelijk eens in had kunnen slapen. Hij wist niet wanneer de volgende kans zou komen. Hij ademde diep in, negeerde het gejammer van de meisjes en verdween de gang op. De deur viel met een zachte klik weer in het slot. De camera in de hal sprong kapot. Ash liep verder het gebouw uit en verdween in de sneeuwval.

    [ bericht aangepast door Luftmensch op 6 jan 2019 - 22:18 ]


    Mhm? [Cipher -> Luftmensch]

    A L Σ X I SS M I T H

    22 • ex-bestfriend • @ the park • waiting for Isaac • outfit to outfit

          Vroeg in de middag stond Alexis enthousiast voor de deur van haar huis. Hoewel Oakton haar niet goed deed, vond ze het fijn om haar vader weer eens te zien. Ze had vrij weinig tijd door school en paar telefoongesprekken zorgde alleen maar dat ze heimwee kreeg. Ze had haar vader gemist, dat merkte hij ook toen zijn enige dochter hem stevig – maar wel liefkozend – beetgreep.
          Ze had inmiddels haar kleren verwisseld in iets comfortabel en begon al anekdotes over haar studietijden te vertellen terwijl ze onderuit gezakt op de bank zat samen met haar vader en naar Hell's Kitchen keken. Ze greep naar de afstandsbediening toen er reclame was om te overschakelen naar andere televisiezenders. Echter had ze niet verwacht dat ze zijn naam voorbij zou zien komen. Alex zapte weer terug naar de televisiezender om te controleren of ze het goed had gelezen terwijl haar hart gevaarlijk snel begon te kloppen.
          “Oh, Alexis,” hoorde ze haar vader naast haar mompelen terwijl hij nerveus overeind kwam. Alexis wist godverdomme even niet hoe ze moest ademhalen. Hoe kon hij ontsnappen met zoveel bewakers? They had one job. Gedachten maalden als een gek door haar hoofd heen. Er was geen knoop meer aan vast te binden en haar vader bezorgde gezicht hielp haar niet echt mee. “Geen zorgen, ze zullen hem binnen no-time wel weer oppakken,” probeerde haar vader haar gerust te stellen. Echter leverde dit niet het resultaat waar hij op gehoopt had.
          “Cool, cool, cool. Zoals ze hem “binnen no-time” hadden opgepakt nadat hij al die moorden.” Ruw zette Alexis de tv uit en gooide de afstandsbediening op de tafel. “Als je me wil excuseren, sluit ik mezelf op in mijn kamer,” mompelde Alexis chagrijnig waarop ze opstond en van de globe bar een fles whisky greep. “En ik neem dit even mee.”
          Alex vermeed de ogen van haar vader die alleen maar bezorgdheid uitstraalde en sprintte naar haar kamer. Ze sloot de deur achter zich dicht en ontkurkte behendig de fles om vervolgens een flinke slok van te nemen. Het was lachwekkend hoe Alexis binnen paar seconden weer terug ging naar zes jaar terug. Hoe ze de dag toen ze het spookhuis in de fik staken en de dag erna, Ash’s arrestatie. Zestienjarige Alexis voelde zich vrij naast Ash, maar nu sloot ze zich op in een kooi om haarzelf te beschermen van hem. De misselijkmakende gevoel probeerde Alex weg te drinken door de fles weer naar haar lippen te zetten en daar een flinke teug van te nemen. Ze nam plaats op haar kruk voor haar half gemaakte schilderij en zette haar favoriete muziekjes op, om de sfeer ietwat luchtiger te maken. Al snel hoorde ze Billy Joel’s stem vrolijk zingen.
          Terwijl haar ogen over de gekleurde canvas gleden, nipte ze zo nu en dan van haar fles. Ze herinnerde nog toen ze vrolijk sierlijke bewegingen maakte voor de canvas terwijl de kwast blauwe lijn achterliet. Misschien had haar vader gelijk en hoefde ze zich geen zorgen te maken? Ash was niet dom genoeg om terug te keren naar Oakton, waar de FBI hem als eerst zal zoeken? Hij kon zich prima verschuil houden toen hij al die moorden pleegde, dus was hij wel slim om geen domme acties te ondernemen. In de achtergrond hoorde ze “A Little Bit” van Mambo spelen waarop Alexis met haar gesloten ogen mee begon te neuriën. De alcohol had haar eindelijk licht in haar hoofd gemaakt waarop het even leek alsof alles weer goed was. Alsof Ash weer achter de tralies zat en Alexis weer kon genieten van haar vrije dagen.
          A little bit adrenaline in my life
          A little bit knife by my side
          A little bit blood is all I need
          A little bit red is what I see
          A little bit normal in the sun
          A little bit murder all night long
          A little bit danger, here I am
          A little bit trouble makes me your man


    Oh, dat escaleerde snel. Hoewel Alexis aangeschoten was, wist ze zeker dat Mambo geen theme song voor Ash zong. Alexis sperde haar ogen open en greep meteen naar haar telefoon om een afspraak te maken bij haar therapeut.

    Alexis nam een korte – maar een koude – douch om haarzelf weer op te pakken. Misschien moest ze deze keer alles anders aanpakken? Ze had al een afspraak ingepland voor vrijdag bij haar therapeut, maar was moest ze in tussentijd doen? Haar gedachten maakten haar nu al gek en ze had iemand nodig die meer kon zeggen dan ‘het komt goed’ of ‘ze zullen hem weer oppakken’, want daar had Alexis niets aan.
          In sneltreinvaart kleedde ze zich om en föhnde haar haren droog. Alexis bevochtigde haar lippen door er met het puntje van haar tong overheen te strijken terwijl ze snel haar telefoon, koptelefoon, sleutels en voor de zekerheid pepperspray in haar tas propte. "Ik ben even weg," deelde Alex mee en sloot de deur – zonder op haar vader's tegenspraak te luisteren – achter zich dicht. Ze stopte haar handen in haar zakken en liep richting het park. Haar bezorgde vader zorgde alleen maar dat ze het benauwd kreeg en ze was toe aan een frisse lucht.
          Veel ouders lieten hun kinderen niet naar buiten, merkte Alexis op toen ze het lege park zag. Ze nam plaats op een lege bank waarop ze haar telefoon uit haar tas viste. Ze negeerde haar vader's berichten en zocht naar de persoon wie haar vragen deels kon beantwoorden, tenminste dat hoopte ze.

          > Isaac: We need to talk.













    Dear Beyonce, Solange, Rihanna, someone cool that's white, Cardi B, please bless this flush. A-women.

    VICTOR ‘VIC’ COLLINS
    26 – Foster brother – At home

    We are all dreamers,
    Some have lost their way,
    Others found their light in the dark,
    But we are all capable of extraordinary things.



    Vic zat met een grote kop koffie voor hem aan de keukentafel, mobiel open op de nieuwsapp. Hij had een nachtdienst gehad en was pas net zijn bed uitgekropen, zoals de warrige staat van zijn haren wel bewees. Achilles had zich op zijn schoot genesteld en spinde luid terwijl Vic hem afwezig aaide.
    Hij staarde naar de tekst. De beruchte seriemoordenaar Ash Doe (23) is ontsnapt uit het Burgerhartfort, stond er in grote letters.
    De seriemoordenaar Ash Doe. Ontsnapt uit het Burgerhartfort.
    Ash Doe. Ontsnapt.
    Hij nam een grote slok van zijn inmiddels halflauwe koffie. Hij kon het ergens niet geloven en toch stond het er overduidelijk. Zuchtend haalde hij een hand door zijn haren. Hij wist niet goed wat hij ervan moest vinden. Zelfs na al die jaren was er een klein deel van hem dat niet wilde geloven dat Ash verantwoordelijk was voor al die moorden, al wist hij ook dat het absoluut waar was.
    Wat zou Ash nu doen? Er stond dat hij naar het zuiden zou trekken. Naar… Oakton? Wat had hij hier nog te zoeken? Zou hij zijn familie komen opzoeken na al die jaren? Of was het waar wat ze altijd zeiden over moordenaars, dat ze terug keerden naar de crime scenes?
    Hij zou in elk geval niet langskomen voor een kopje thee, dat was zeker. Zou hij zich willen wreken op degenen die betrokken waren bij zijn arrestatie? Of zou hij boos zijn op de Collins? Wat als hij hun ouders kwam opzoeken?
    Toen de bel ging, schoot Vic bijna een meter de lucht in. Achilles sprong chagrijnig brommend van zijn schoot. Vic lachte ietwat nerveus. Hij moest zich niet aanstellen. Het was echt niet zo dat Ash nu al voor de deur zou kunnen staan, en zelfs als hij het wel was, waarom zou hij gevaarlijk voor Vic zijn? Hij was zijn broer!
    Het bleek – uiteraard – inderdaad Ash niet te zijn, maar de postbode die een groot pakket kwam afleveren. Vic tekende en nam de doos mee naar binnen. De deur schopte hij achter zich dicht.
    In de doos zat de draagbare rookmachine die Vic besteld had. De doos gooide hij op de grond. Hij had vier katten, die wisten hun raad wel met een doos.
    Glimlachend bekeek hij zijn aankoop, waarna hij zijn mobiel pakte en de nieuwspagina wegklikte.

          > Dakota: De rookmachine is binnen. Hebben Casey en jij zin om hem binnenkort te komen testen? (Als Casey zich niet fotogeniek voelt, klinkt een drankje pakken als een goed alternatief;))

    Hij had gewoon behoefte aan mensen om hem heen en om zich zo normaal mogelijk te gedragen. Misschien kon ze hem afleiden van Ash. Gewoon doen alsof het een dag als alle anderen was en alsof Ash niet na jaren ineens op vrije voeten liep, en al dan niet hier zou komen. Gewoon even een koffie samen drinken, of een paar foto’s van Casey maken. Doen alsof het niet voelde alsof alles op zijn kop was gezet, en alsof het hele mediacircus niet weer opnieuw zou gaan beginnen, of zijn geliefden misschien niet in gevaar waren.
    En misschien kon hij doen alsof hij zijn broertje ondanks alles wat er gebeurd was niet toch een beetje miste.



    The purpose of a writer is to keep civilization from destroying itself.

    Isaac Thorpe
    23 | (ex)best friend | at his house -> at the park | with Camilla (& Alexis)

    Zijn telefoon lag op de grond maar Isaac had het niet eens door. Het nieuwsbericht op de televisie trok zijn aandacht en van alles raasde er door hem heen terwijl hij zich probeerde te focussen op de woorden die gezegd werden. Dat Camilla naast hem zat, was hij compleet vergeten voor een moment. Hij wist niet welke emotie sterker was op het moment - de woede of de angst.
    Hij had geen idee hoelang hij zo had gezeten, starend naar de tv en zijn telefoon op de grond liggend, al trillend. Het leek niet op te houden, bedacht hij zich toen hij eindelijk weer wat bij zinnen kwam. Hij slikte wat moeizaam de brok in zijn keel weg en haalde een hand door zijn warrige haren. Vandaag was één van de weinige dagen die hij vrij was en hij had er naar uit gekeken om weer eens een dag te gamen met Camilla. Nergens aan denken, niemand anders die aan zijn hoofd zeurde. Gewoon even zijn concentratie ergens op focussen in een poging frustraties kwijt te raken.
    Dat zat er niet meer in. Vanaf het moment dat hij de naam 'Ash Doe' hoorde, wist hij dat zijn plannen in het water zouden vallen. Hij had alleen niet verwacht dat zijn naam, gevolgd zou worden door de woorden 'ontsnapt'.
    Isaac schudde zijn hoofd eens en raapte zijn telefoon op van de grond. Hij was van plan geweest om Saffira een berichtje te sturen met de vraag of ze later vandaag tijd had maar bij het horen en zien van het bericht - was het ding uit zijn handen gevallen.
    From Alexis: We need to talk.
    From Easton: Die fucker loopt vrij rond. SOS.
          > Alexis: Fine, waar ben je?
          > Easton: I know. Hij zal niet zo stom zijn om hierheen te komen.
          > Dakota: Already heard the news?
          > Vic: Are you okay?
    Pas na het verzenden van de berichtjes en het ontvangen van een nieuw berichtje van Alexis, richtte hij zich tot Camilla. ''Wil je iets voor me doen? Meegaan naar Alexis.'' Aan zijn stem was meer te horen dan hij wenste.

    Isaac had niet eens de moeite genomen om zich om te kleden. De trainingsbroek, het losse zwarte t-shirt, de grijsgekleurde bomberjack en zijn warrige haren waren voldoende. Het was wel het laatste waar hij zich druk om zou maken op het moment. Hij was allang blij dat Camilla erbij was - hij had namelijk geen idee hoe hij zich moest gedragen tegenover Alexis na al die tijd. Ze had hem laten stikken, net zoals Ash had gedaan. Eigenlijk snapte hij zelf niet eens waarom hij de moeite nam om met haar te praten. Misschien in de hoop dat ze iets wist?
    Wat nerveus wierp hij een blik op Camilla. Hij voelde zich wat schuldig dat hij haar hier in mee sleurde. Ze kende Ash niet eens en eigenlijk zou ze hier ook buiten moeten blijven maar hij was te bang dat hij door het lint zou gaan als hij alleen was met Alexis en ze iets verkeerds zou zeggen. Ze deed het misschien onbewust maar Camilla - haar houding - kalmeerde hem.
    Hij spotte Alexis al vrij snel op een bankje en met een zucht liep hij erheen. Zijn handen had hij in zijn broekzakken gestoken om te voorkomen dat hij nerveus aan zijn handen zou friemelen.
    ''Hey,'' begroette hij de jongedame op neutrale toon. Moest hij haar een knuffel geven? Moest hij afstandelijk doen? Hij had geen idee. Hij had nooit antwoorden gekregen van haar en hoewel het overduidelijk was dat ze geen vrienden meer waren en geen relatie hadden - was het moeilijk om dat deel los te maken. Isaac beet op zijn lip terwijl hij wat onwennig voor het bankje en daarmee voor de jongedame bleef staan.
    ''Ik.. -'' hij beet op zijn lip, zoekende naar woorden. ''.. wist niet dat je terug was,''

    [ bericht aangepast door Djablo op 6 jan 2019 - 18:00 ]

    MT


    Big girls cry when their hearts are breaking