• ''I only live for the music.''

    Rule number one, we don’t talk about feelings, we sing them
    Het is de droom van iedere debuterende band, een wereld tour. Optreden voor mensen over de hele wereld, jouw fans. Je doet waar je hart ligt en ziet tegelijkertijd de hele wereld. Een ware droom voor de meeste. Voor velen blijft dit ook enkel een droom maar voor de bands die we in deze rpg gaan volgen werd deze droom waarheid.
    De hoofd act heeft al enige ervaring met touren en zit ook al een paar jaar in het vak maar dit is zeker hun grootste tour te noemen.
    Voor de support act is dit hun aller eerste tour. Ze zijn ontdekt door de leden van de hoofd act en zijn meegevraagd op tour om hun bekendheid een boost te geven.
    De twee groepen kennen elkaar nog maar net maar lijken al erg goed met elkaar op te kunnen schieten, iets wat funest is als je dagen lang met elkaar onderweg bent. Toch blijkt de tour niet voor iedereen zo geweldig als ze in eerste instantie misschien dachten. Er zitten zo ook zijn keerzijden aan het rocksterren leventje.
    Je bent maanden lang ver van huis, van je geliefden en hebt ook niet de optie om even terug te vliegen. Ook zitten er voorwaarden verbonden aan het contract. Het is verboden voor de leden om onderling een andere relatie te hebben dan vrienden en ook niet met buitenstaanders, dingen te doen die hun kwaliteit van perfomance kunnen verminderen en ga zo maar door.
    Maar wie houd zich eraan, met zoveel verleidingen onderweg. Als er van alles je aangeboden wordt? Er duizenden knappe fans zijn die je aandacht willen? Men zegt weleens dat het vlees zwak is en dat zal blijken op deze tour. Zo ontstaat er natuurlijk ook wrijving onderling en dreigt de tour stukje bij beetje steeds iets meer in de soep te lopen. Zal het de leden lukken om de vrede te bewaren en hun droom verder uit te laten komen? Of zal het avontuur hier eindigen omdat een leven in de showbizz net iets heftiger leek te zijn dan gedacht...



    DRINK X SEX X PLAY X REPEAT





    ''Even magic shouldn't help to make the ugliest bitch pretty.''

    BUSRULES

    HIER KOMEN ENKELE REGELS

    .


    ROLES





    Band 1 Arcanum Hoofdprogramma VOL

    Gabriel Laurant Lavois|| Leadsinger || FC: Luke Hemmings || Easier || 1.4
    Tristan Moxley || Drummer ||FC: || Highgarden || 1.2
    Nash Sebastian Pierce || Bassist ||FC: Robert Sheehan || Hargreeves || 1.3
    Zeus Grayson Lee || Gitarist 1 ||FC: Troye Sivan || nesber ||1.3
    Dilara Harley Rose || Gitarist 2 ||FC: Zendaya || Riccardo || 1.3

    Band 2 Hellbound Voorprogramma

    Havana Sofía Suarez|| Leadsinger1 || FC: Kailyn De Los Rios || Lizzo || 1.3
    Amey Claudelle Hughes|| Leadsinger2 || FC: Jade Thirlwall ||nesber || 1.2
    Frances 'Franky' Valentine || Drummer ||FC: Aston Irwin || Forky || 1.3
    Billy Jameson || Bassist ||FC: Harry Richardson || Klaus || 1.2
    Bodhi Julian Smith || Gitarist 1 ||FC: || Venustic || 1.4
    Ruari Hayes || Gitarist 2 ||FC: || Aspromavro || 1.3


    Crewmembers/Roadies

    Lilith Pierce|| Roadie, zusje van Nash || FC: Adelaide Kane || Highgarden || 1.2
    Emilia Christina Foreman || Videographer ||FC: || Venustic || 1.4
    Jody Angelina De Lacour || backing vocal ||FC: || Sombre ||1.2


    The Start



    De band gaat op tour en is net aangekomen in hun luxehotel te tokyo waar ze overmorgen gaan optreden. Momenteel moeten ze nog even binnenblijven en word alles geïnstalleerd. Onze personages hebben dan maar besloten al een preparty te houden in hun kamers vooraller ze de okay krijgen om Tokyo te verkennen. Dus haal je beste drank maar al boven en laat de pillen rollen, Arcanum en Hellbound is here to party.




    RULES








    o In deze RPG gelden de huisregels van Quizlet
    o Je schrijft minstens 150 woorden
    o Maximum 2 personages (Met overleg van mij en Forky kan evt een derde rol voorzien worden, mits deze tot de crew behoort)
    o Minstens 1 keer per week posten. Het is voor mij ook een drukke periode, maar het zou wel fijn zijn om dit topic actief te houden.
    o Reservaties blijven 72 uur. (48 uur voor een basisopzetje, daarna nog 24 uur voor het meeste in te vullen) . Ik verwacht ook geen boek, maar op zijn minst een kort uitlegje van hoe je personage in elkaar zit zou fijn zijn.
    o OOC in praattopic!
    o Lees iedereen zijn posts! Ik weet dat het soms moeilijk is, maar ik zal mijn best doen ervoor te zorgen dat het geen sneltrein word. In iedereen zijn post kan er nuttige info staan omtrent de omgeving, zijn/haar personage of zelfs jou personage! So my beoble pls read.
    o Heb respect voor elkaar! Dit betekend niet zomaar andere hun personages besturen zonder vragen, iemand negeren, achter elkaars rug om klagen etc. I am an positive thinker en dit hoort een leuke rpg te zijn. So be nice people en als er problemen zijn, kom aub eerst naar mij voordat je iets plaats in het praattopic Also no fighting in my topic !
    o Geen Mary sue’s, Gary sue’s , Orpg’s, … (Ik zal je vriendelijk erop wijzen als het die kant uitslaat. Ben je het niet met me eens? Gelieve me dan in mijn gastenboek te contacteren en me te overtuigen dat het niet zo is. )
    o +16 mag, maar duid het dan ook aan en onder een spoiler !
    o Ik heb het recht je uit mijn rpg te schoppen als je 1) de regels niet waardeert, 2) Niet post 3) Niet op mijn waarschuwingen antwoord
    o Alleen ik maak de nieuwe topics aan, tenzij ik er iemand anders voor aanwijs.
    o Vragen? Shoot at me! Ik ben er om te helpen en de rpg in goede banen te leiden!
    o Hopelijk schrikt jullie dit niet af, het zijn voornamelijk de basisregels van iedere rpg, but just with my quircky toughts erbij hehe.






    I find myself pretty funny, so if i say something witty you can be sure i'm crying of laugter... Yeaaaah that me -Saa

    L I L I T H
    " c h i p m u n k "
    P I E R C E

    "Try to be a rainbow in someone’s cloud."


    24 Roadie
    In their hotelroom Gabriel
    Outfit



    Lilith probeerde het weg te drukken om simpelweg te genieten van het feit dat ze in Tokyo was... ondanks dat ze er zelf helemaal niets voor had hoeven doen. Ze hoefde niet een avond te zweten op het podium of met zwaar gereedschap te sjouwen. De kleine brunette prees haarzelf dan ook echt gelukkig en wist dat ze gezegend was met haar leven. Ze had haar droomman naast haar, reisde de wereld over en was ook nog een dichtbij haar broer. Daar bovenop had ze echt een familie gevonden in de gekken en wist ze dat ze daarmee vriendschappen voor het leven had.
          Nadat ze Gabriel vroeg of hij jaloers was, al was het een grap geweest, knikte hij gulzig, wat haar op haar beurt weer hoofdschuddend liet lachen. Zijn jaloezie leek er wel te zijn, maar ze had er nog nooit iets van gemerkt of gehoord, in ieder geval niet zo erg dat het een last was geworden of hij haar ermee lastig leek te vallen. Zij was immers degene die met een rockster aan het daten was die bergen dames achter zich aan had, die zich soms letterlijk op hem gooiden. Lilith kon daarbij ook wel jaloers zijn, maar begreep in wat voor wereldje ze gestapt was, en bovenal met wie ze een relatie begonnen was. Ergens vond ze het wel fijn te weten dat hij zo begeerd was, het betekende dat ze altijd haar beste zelf zou blijven — al leek Lilith daar toch al geen problemen mee te hebben.
          'Niet zo goed als toen jij nog bij me lag..' zei hij met nog een grijns op zijn gezicht, waardoor Lilith toch lichtjes begon te blozen. Waar had ze dit aan verdiend? Hij was veel te perfect. Om haar gebloos dan ook te verbergen hield ze haar gauw bezig met de Nash pose. 'Yes Queen!' Het was akelig hoe goed de jongen haar broer na kon doen, waardoor ze al gauw krom stond van het lachen. Het was maar goed dat hij gestopt was met fotograferen, gezien het geen charmante pose was geweest. Langzaamaan kwam ze dan ook weer overeind, al droeg ze nog altijd een tevreden glimlach rondom haar lippen.
          'Oh, wacht maar,' zei hij grijnzend, waardoor haar ogen direct vergrootte. 'Nee... dat zou je niet doen.' Ze schudde gehaast haar hoofd, gezien ze zijn woorden niet geloofde. 'Ik ga wel op zoektocht, dan staan we eindelijk quite, met die lelijke foto op die achtergrond van je...' Lilith's mond viel nu open, al droeg ze een speelse twinkeling in haar ogen. 'Ik wens je veel succes.' Al gauw verscheen er dan ook een uitdagende grijns op haar gezicht. Zelf vond ze de foto helemaal geweldig, gezien hij net wakker schrok, en gezien er een lens in zijn gezicht werd geduwd was hij haast overeind gekomen. Lilith had verrassend genoeg snel weten te reageren, waardoor zijn hoofd de lens net niet had geraakt. Het resulteerde er echter wel in dat de foto wel erg close up was, en eigenlijk vooral een zoom in was geweest van zijn rechteroog, tot zijn donkerblonde krullen. Misschien was het voor Lilith ook gewoon meer het moment geweest, al vond ze de foto nou juist wel leuk, gezien hij prachtige ogen had waar ze toch al wel in kon verdrinken.
          Bij binnenkomst leek Gabriel al snel het vertrouwen verloren te hebben dat hij bezat, waardoor Lilith nog net een lach binnen wist te houden. 'Oké, wij hebben kamer... eh...' Natuurlijk kon Lilith hem helpen, maar hem zo zien onhandig zien wezen was ook gewoon veel te geweldig om mee te maken. '301, makkie.' Lilith hield zijn hand nog altijd rustig vast, en bleef met haar duim over de rug van zijn hand strelen, haast om hem aan te moedigen. Een aangename geur begon haar neus binnen te dringen, waardoor haar ogen zochten naar de afkomst. Gabe leek echter al sneller te zijn. 'Oké, eerst de hotelkamer of eerst het buffet?' Hij begon dan ook te grijnzen, en Lilith volgde. 'Ik heb wel echt honger gekregen.'
          'Al kunnen we natuurlijk ook misbruik maken van de roomservice,' deze woorden klonken haar veel beter, en Gabe leek hetzelfde idee te hebben, gezien hij haar alweer mee trok naar de volgende hal. Lilith volgde braafjes, en probeerde zelf de borden ook wat te begrijpen, al was het onmogelijk in haar ogen. 'Ik ook, ik kan niet wachten om de toerist uit te hangen samen.' Gabe drukte een kus op haar lippen, die ze beantwoordde door eerst tegen zijn lippen aan te glimlachen. Hoe kon haar hart nou niet smelten door dat soort uitspraken?
          De twee guppen stopte dan ook voor een bord, waar Lilith even naar staarde alsof het haar echt elk moment kon gaan vertellen welke kant ze op moesten. Ze had haar hoofd lichtelijk gekanteld, terwijl ze probeerde wijs uit de teksten te maken. 'Het enige wat ik nu weet is dat we zo'n vier verdiepingen naar boven moeten...' Lilith keek even verward van het bord naar Gabe, die op zijn lip leek te bijten. 'Hoe? Wat? Waar haal je dat vandaan?' Grijnzend schudde ze haar hoofd. 'Oké, jij wint. Jij bent beter, want dat krijg ik er niet eens uit...' Ze stak haar handen de lucht in, bij wijzen van overgave.
          Lilith werd ineens zonder pardon opgetild, waardoor er opnieuw een idiote glimlach op haar gezicht verscheen, terwijl ze haar armen dan ook om zijn nek heen hing. Ze staarde naar hem vanuit deze positie en kon het dan ook niet laten de idiote glimlach aan te houden. Het was echt akelig hoe gelukkig hij haar maakte, en doch op andere momenten zo onzeker kon laten voelen. Gabe liep dan ook, al had ze echt geen interesse meer in de weg. Ze legde haar hoofd zacht tegen zijn borst aan, en snoof zijn geur even lekker op. 'Ik heb je vanavond nog nodig.' Een goedkeurend geluidje klonk vanuit Lilith, waarna ze haar ogen weer even opende om zijn gezicht even te bestuderen.
          Ze merkte hoe hij tot stilstand kwam, waardoor ze haar blik uiteindelijk richtte op het nummer op een deur niet ver van hen verwijderd. 'Gabey, het is je gelukt!' Ze kon de verbazing in haar stem niet verbergen, evenals de grijns die rondom haar lippen begon te spelen. Ze liet zich wat onhandig uit zijn armen vallen met enige samenwerkerking, drukte haarzelf tegen hem aan om hem een trotse kus te geven — vooral gezien ze anders niet bij zijn lippen kon komen — en opende vervolgens vol enthousiasme de hotelkamer met de sleutel die ze ondertussen uit zijn kontzak had gevist.
          Ze wandelde rustig de kamer binnen, maar toen ze het bed zag nam ze een klein sprintje en liet ze haarzelf erop vallen op haar rug. Ze kon nu al zeggen dat het stukken lekkerder lag dan het zogenaamde bed in de tourbus. Een tevreden kreun schoot tussen haar lippen vandaan. 'Oh, dit is een van de lekkerste matrassen die ik ooit gevoeld heb...' Ze holde haar rug even om de stijfheid eruit te krijgen, en trapte vervolgens dan ook haar schoenen uit, waarmee ze niet op het bed had gelegen. Ze staarde even naar het plafond, wat een vreemd motief had, al interesseerde het haar geen meter.
          Lilith liet haar hazelkleurige kijkers echter even op de felblauwe ogen van Gabriel vallen. 'Hoe laat wilde je Tokyo gaan verkennen?' Het was nu echt een moeilijke keuze tussen slapen, eten of wakker blijven. Het hing allemaal af van de tijd van vertrek af. Al was Lilith normaal niet zo van de powernapjes, had ze het idee dat dat een beter idee was. 'Oh, dit bed is veel te lekker. Ik ga hem meenemen in de bus — I swear. En ik eis hem op voor mezelf alleen.' Ze stak plagerig haar tong uit naar Gabriel, voordat ze haar ogen sloot en een goedkeurend geluidje liet horen. Ja, het lag echt te lekker en als ze nog langer haar ogen gesloten zou houden zou ze echt niet meer overeind komen, waardoor ze ze toch met tegenzin weer opende. Overeind komen deed ze echter niet, het voelde niet goed om het bed in de steek te laten. 'Wat hebben ze eigenlijk te eten, Gabey? En koffie, I need coffee.' Ze had oprecht teveel zin om Tokyo te gaan rondwandelen, waardoor ze oprecht haar best wilde doen om wakker te blijven, al was het maar omdat Gabriel er zelf ook erg veel zin in had gehad, het was namelijk zo dat ze hem gisteren nog op zijn telefoon had zien zoeken naar locaties.
         

    [ bericht aangepast door Internest op 22 juli 2019 - 1:43 ]


    • • •

    F R A N C E S      "F R A N K I E"      V A L E N T I N E

    25            Drummer Hellbound            On her balcony            With Wednesday Addams




    Frankie was niet verbaast dat ze niet in de deuropening had gestaan om hem te ontvangen, echter vond hij het wel een beetje jammer dat ze zich niet meteen in zijn armen liet vallen. Ze kon wel doen alsof maar ze had hem echt wel gemist. Ze waren de afgelopen dagen non stop aan het reizen geweest wat betekende dat er dus ook geen plek was geweest voor wat... lol. Ook al zou hij het nooit in haar gezicht toegeven, Frankie had Jody wel gemist. Natuurlijk haar lichaam, haar voorraad maar stiekem ook wel een beetje haar gezelschap. Frankie had het nodig soms een rotjong genoemd te worden, het maakte hem misschien iets minder arrogant.
    Frankie had zichzelf praktisch uitgenodigd en deed dan ook of hij thuis was. Gezien Sabrina the teenage witch naast hem blijkbaar geen kaas had gegeten van gastvriendelijkheid hielp hij zichzelf maar door de joint tussen haar vingers vandaag te grissen. Echter leek Jody toch niet zo van delen te houden gezien hij gelijk weer afscheid mocht nemen van de joint. "So much for sharing…" mompelde hij quasi beledigd en keek haar aan. Toen hij haar zo aankeek borrelde er ook een andere verlangens op dan enkel die naar alcohol en drugs. Ze mocht dan wel op een vampier lijken maar verdomme, wat vond Frankie vampiers sexy.
    'Ik kan dat veel beter.' Frankie trok vermaakt zijn wenkbrauwen op. "Is dat zo?" vroeg hij uitdagend en bleef haar aankijken.
    Ze kwam overeind en Frankie deed hetzelfde, nieuwsgierig naar wat ze van plan was. Ook al kwam ze steeds dichterbij, hij maakte zijn blik niet van haar los. Blijkbaar had ze minder moeite met delen dan Frankie in eerste instantie had gedacht, al bewaarde ze natuurlijk het beste deel voor haarzelf. Frankie grijnsde genietend en haast als een automatisme liet hij zijn handen afglijden naar Jody haar achterwerk. Hoewel de twee elkaar zo nu en dan vervloekte leken hun lichamen perfect op elkaar afgestemd te zijn. Frankie zijn handen wisten hun weg over Jody haar lichaam en hij hoefde er geen enkele moeite voor te doen.
    Echter leek het geen wat Jody als delen zag ook maar van korte duur te zijn gezien ze zich weer in de stoel liet zakken. Frankie keek haar bedenkelijk aan. "Beter, maar ik kan nou niet zeggen dat ik helemaal om ben..." grijnsde hij uitdagend. Vervolgens pakte Frankie de fles drank van tafel, draaide de dop eraf en nam hier een grote slok van. Niet voor moed, dat had hij niet nodig maar wel om een andere reden. In plaats van de overige alcohol van zijn lippen te likken trok hij Jody van haar stoel, duwde haar tegen de railing van het balkon aan en keek haar even breed grijnzend aan alvorens hij zijn lippen stevig op die van haar drukte. Eerlijk zouden ze alles delen. Hoewel Jody hier de vampier was, begaven Frankie zijn lippen zich naar haar nek. Niet om er bloed uit te zuigen maar om zacht aan haar huid te zuigen waardoor er een plek achterbleef waaruit morgen zou blijken waar Jody zich die avond mee ingelaten had. Frankie kon zich niet meer inhouden nu hij oog in oog met de dame stond en vond zijn territorium markeren wel nodig in zo'n grote stad als Tokyo.
    Hoewel zijn lippen waarschijnlijk zonder alcohol half niet zo goed smaakte kon hij het niet laten zijn lippen nogmaals op die van Jody te drukken, Jody smaakte altijd lekker.


    Despite everything, it's still you

    Terwijl iedereen wel zo'n beetje de hele nacht goed geslapen leek te hebben had Tristan zelf een zware nacht achter de rug. Het was vandaag zijn drie maanden — of eigenlijk gisteren al — dat hij sober was en het was een vreselijke dag. De lasten van het nuchter zijn werden op hem gedrukt, en toen hij ook nog eens uit zijn bed in de bus geklommen was en zijn weg maakte naar één van de banken, waar hij een wel erg bekend zakje aantrof. Na een korte twijfel greep hij ernaar, puur om te zien of het nog goed in zijn hand aanvoelde — dat beloofde hij zichzelf in elk geval.
          Toen de bus echter stopte smeet hij het zakje gehaasd weg, gezien hij zich besefte wat hij aan het doen was. Soms had je enkel even een push nodig die duidelijk maakte dat het verkeerd was, ditmaal was dat een stoppende bus. Tristan keek dan ook even uit het raam, en merkte het hotel op.
          Met een zacht zucht verliet hij dan ook stilletjes de bus. Hij had er geen zin in iemand chagrijnig wakker te maken, aangezien iedereen wilde plannen had om Tokyo te verkennen. Gezien zijn gemoedsrust, en uiteraard gebrek aan enige vorm van plannen met anderen, begon hij zijn weg maar naar zijn hotelkamer te maken. Het was nou niet dat Tristan zo antisociaal was. Sowieso stond zijn hotelkamer altijd wel open voor iedereen. De kans was dan ook echt 50-50 dat hij de avond in zijn eentje zou besteden, of dat iemand hem lastig kwam vallen. Hij accepteerde die nummers dan ook, terwijl de borden volgde en uiteindelijk zijn kamer vond.
          Het was iets geweest dat hij standaard deed, en niet van plan was te stoppen nu hij in Tokyo was — hij begon de kamer rond te wandelen, keek even in de mini-bar, bezocht de badkamer om te kijken wat er te vinden was en ten slotte opende hij de balkondeur. Hij genoot van de frisse lucht die binnendrong, en liet zijn blik even vallen op de omgeving. Tristan begon dan ook vrijwel direct te glimlachen. Hij had natuurlijk foto's gezien, en genoeg verhalen gehoord, maar hij had nooit kunnen beseffen dat Tokyo ook daadwerkelijk zo prachtig zou zijn.
          Tristan wandelde weer naar binnen, hurkte opnieuw neer bij de mini-bar, greep een willekeurig flesje en maakte zijn weg toch maar naar het bed. Zijn rug had al twee dagen pijn gedaan, waardoor hij verlangde naar een daadwerkelijk bed.
    T R I S T A N
    " b o d y g u a r d "
    M O X L E Y

    "Music is the wine that fills the cup of silence."

    25 Drummer Arcanum
    In his hotelroom Alone
    Outfit

    [ bericht aangepast door Internest op 22 juli 2019 - 13:12 ]


    • • •

    G A B R I E L       L A U R A N T      L A V O I S

    22            Leadsinger Arcanum            At the hotel            With Lilith




    Door de fotograaf uit te hangen had Gabriel ook een geheim los weten te peuteren bij Lilith. Gabriel had dus wel degelijk net zulke erge momenten van Lilith vast weten te leggen als dat zij van hem had gedaan echter bleek ze deze ergens veilig uit de buurt van Gabriel te bewaren. Nu kwam de aap uit de mouw. "Let jij maar eens op." grijnsde hij. De achtergrond die Lilith momenteel had was gewoon eng. Als Gabriel midden in de nacht wakker werd en wilde kijken hoe laat het was werd hij aangestaard door zijn eigen oog. Nachtmerriemateriaal. Toch leek Lilith er helemaal weg van de zijn. Lilith had maar een vreemde smaak.
    Eenmaal binnen leek de honger de wens om hun hotelkamer te vinden bijzaak te zijn.
    'Ik heb wel echt honger gekregen.' Gabriel beet op zijn lip. Hij ook. Echter had hij het briljante idee gekregen om misbruik te maken van de roomservice. Iets wat hij en zijn band wel vaker hadden gedaan. Of het erg netjes was, was een tweede maar naar zijn idee betaalde het management meer dan genoeg voor de eventuele overlast. Wat wilde je ook met jongelui die net door zijn gebroken en voor het eerst in een luxe hotel in een ander land logeerde. De adrenaline ging door het dak en dat werd gebotvierd op het arme personeel dat constant heen en weer mocht lopen met pizza's en milkshakes.
    Nu was Gabriel inmiddels wel wat gewend en was hij ouder geworden maar of dat hem dat ook daadwerkelijk wijzer had gemaakt...
    Er was echter nog een truc die hij altijd al had willen proberen maar er nooit aantoe gekomen was. Hij was wel benieuwd of het personeel aan zou komen zetten met een gratis fles champagne als hij zou vertellen dat hij en Lilith net getrouwd waren. Iets wat hij ergens dit tripje echt wel uit ging proberen.
    De tocht naar de hotelkamer zette zich voort tot de twee weer vast stonden voor een nieuw bord. 'Oké, jij wint. Jij bent beter, want dat krijg ik er niet eens uit...' Gabriel had er uit op weten te maken dat kamer 301 zich op de vierde verdieping bevond, ook alleen maar omdat hij het pijltje naar boven zag naast het Japanse teken waarvan hij toevallig wist dat het vier betekende. Hij had namelijk hun reservering gezien van vier hotelkamers met datzelfde tekentje erbij. "Ik steek mijn neus weleens in zaken waar hij niet thuishoort." grijnsde hij en tikte met deze woorden zacht op haar neus alvorens hij haar op tilde.
    Hij was ervan overtuigd dat hij de hotelkamer wel zou kunnen vinden en nam Lilith dan ook mee naar waar hij dacht dat deze was. Met een brede grijns op zijn gezicht hield hij halt voor kamer nummer 301. De wonderen waren de wereld nog niet uit zo bleek maar weer.
    'Gabey, het is je gelukt!' klonk het verbaasd en hij trok zijn wenkbrauwen speels op en keek toe hoe ze zich onhandig uit zijn armen werkte. "Waarom zo verbaasd? Ik zei toch dat ik goed was in rondleidingen." lachte hij. Hij beantwoordde haar kus en beet even op zijn lip terwijl hij toe keek hoe ze de deur opende.
    Met een geamuseerde glimlach keek hij in de deurpost toe hoe Lilith zich bijna lanceerde op het bed en hij schudde zacht lachend zijn hoofd. Lilith was net zo kinderlijk als hijzelf, iets wat hij nou zo leuk aan haar vond. 'Oh, dit is een van de lekkerste matrassen die ik ooit gevoeld heb...' er begon een speelse grijns op Gabriel zijn gezicht te spelen. "Maar," begon Gabriel waarna hij op het bed klom en er op ging staan. "Kun je er ook goed op springen?" vroeg hij waarna hij Lilith omhoog trok en met haar samen op het bed begon te springen. Het arme personeel...
    'Hoe laat wilde je Tokyo gaan verkennen?' vroeg Lilith eenmaal Gabriel zijn adrenalinekick afgelopen leek te zijn. Hij liet hun samen op het bed vallen en keek haar aan terwijl hij wat met haar haar speelde. Hij haalde kort zijn schouders op. "Wanneer we vrij zijn om te gaan, denk ik." glimlachte hij. "We kunnen natuurlijk wel wat bij de roomservice bestellen voor zo maar ik zie het ook wel zitten om vanavond uit eten te gaan in Tokyo." grijnsde hij. Al betwijfelde hij dat het een romantisch dinertje voor twee zou gaan zijn gezien de rest ook wel mee zou willen.
    'Oh, dit bed is veel te lekker. Ik ga hem meenemen in de bus — I swear. En ik eis hem op voor mezelf alleen.' Gabriel keek haar aan met open mond. "Dat had je gedacht, ik kietel je gewoon het bed uit." grijnsde hij waarna hij haar begon te kietelen.
    Toch leek het er steeds meer op te gaan lijken dat hij Tokyo alleen zou moeten gaan verkennen, dit bed lag veel te lekker volgens Lilith en ze zou zo in slaap kunnen sukkelen. Dit moest Gabriel natuurlijk voorkomen en werd op een quest naar koffie gestuurd. "Als jij beloofd niet in slaap te vallen haal ik koffie voor je." glimlachte hij en drukte een tevreden kus op haar lippen alvorens hij opstond en naar de mini bar liep waar zo ook een koffiezet apparaat bij stond. Hij hield zijn hoofd iets scheef terwijl hij rondkeek in de koelkast. "Hmm, ik weet niet of je zin hebt in een koffie met een likeurtje maar daar is zeker ruimte voor." lachte hij. De twee begrippen rockster en alcoholist leken hand in hand te gaan en ook al was Gabriel niet vies van een drankje, hij bestempelde zichzelf niet als alcoholist. Eigenlijk ook niet als rockster, maar dat terzijde. "Welkom bij Starbucks, wat mag ik voor u maken? IJskoffie, een espresso?" hij had een irritante stem opgezet die samen ging met zijn rol als Starbucks barista. "Of, nee, wacht. Een cappuccino?" vroeg hij grijnzend. "Ik denk dat ik mijn nieuwe roeping gevonden heb. Ik denk dat ik maar bij de Starbucks moet gaan werken." lachte hij waarna hij het koffiezetapparaat aan zette. "Misschien kunnen we vanavond gelijk even rondvragen of ze nog mensen zoeken."


    Despite everything, it's still you

    ZEUS GRAYSON LEE

    They say we're too young to love,

    but maybe they're to old to remember.


    ♦ Gitarist [Arcanum] ♦ Outside Tristans Room ♦ outfit

    Tokyo wordt vaak een stad genoemd, maar is officieel bekend en wordt geregeerd als een 'grootstedelijke prefectuur', die verschilt van een stad en elementen van een stad en een prefectuur combineert. De metropolitaanse overheid in Tokio beheert de 23 speciale wijken van Tokio. De Harajuku-wijk van Tokyo staat bekend om zijn alternatieve straatmode. Deze trendy wijk wordt ook gezegd om de uitdrukking van de jeugd van Tokyo te tonen. Tokyo staat bekend om zijn extreem drukke openbaar vervoer zoals beroemd gemaakt op youtube en al die onzin kostte Zeus een uur om te lezen. De jongeman heeft nooit kunnen slapen in vervoersmiddelen, dus toen hij het probeerde vielen zijn ogen elke keer weer gewoon open. Na een tijdje was hij het zat en begon hij te bladeren in een toeristenboekje van Tokyo, waardoor hij nu honderden weetjes over Tokyo uit zijn hoofd kende. Voordat hij aankwam had hij nog één keer door het boekje gebladerd en kwam hij erachter dat er écht niks nieuws in het boekje was verschenen. Verveeld had hij toen naar buiten gestaard, tot dat de bus tot stilstand was gekomen.
    Opgelucht stapte hij de frisse lucht in. Hij gebruikte dit moment om een filmpje te maken voor zijn instastory en besloot om toen zijn telefoon maar uit te zetten, want wie heeft er nou een telefoon nodig als hij in een nieuwe stad terecht is gekomen? Tokyo heeft veel meer te bieden dan wat er op google te zien was! Zeus had geen zin om gelijk de wandelschoenen aan te trekken, dus zocht hij eerst een mogelijkheid om wat te drinken te halen. Na zo'n lange busreis heeft iedereen dorst, dus volgde hij een paar Japanners het hotel in, waarna hij al snel een bar had gevonden. Binnen een paar minuten had hij een smoothie in zijn handen die hij gulzig opdronk, maar 'toen hij zo aan de bar zat had hij geen idee wat hij nu moest doen. Hij wilde zijn telefoon er niet bij pakken, maar ook wou hij niet alleen op Tokyo-ontdekkingsreis gaan. In zijn hoofd verscheen het beeld van Tristan. Zeus had hem het hotel in zien gaan en waarschijnlijk, Tristan kennende, was de heer in zijn hotelkamer. Zeus wist wel welke kamer Tristan had. Die twee sliepen natuurlijk naast elkaar (wel in elk hun eigen kamers). Binnen vijf minuten was Zeus bij deur van Tristans hotelkamer. Eerst wou hij gewoon op app een selfie maken en eronder zetten van: Ik sta voor je deur, met een stalkerige emoji, maar dan zou hij zijn telefoon erbij moeten pakken en daar had hij absoluut geen zin in, dus besloot hij erg hard op Tristans deur te kloppen.
    ,,Roomservice met een veel te knappe ober,'' grijnsde Zeus. ,,Volgens mij doen obers geen roomservice, but who cares?''

    [ bericht aangepast door nesber op 22 juli 2019 - 14:20 ]


    Becoming a cold hearted motherfucker wasn't really what I planned to do with my life, but here I am.

    ✮      JODY      ✮
    Hi fuckface.

    jody ─ 21 ─ background vocal ─ stoned ─ balcony with Frankie ─ outfit
          Ik kon de spanning voelen op dit balkon, ik zou bijna denken dat de rails aan het trillen was van de frequentie. Het was hier ook niet koud, maar het leek hier ter plekke iets warmer te worden. Frankie keek me vermakelijk aan zodra ik weer met mijn billen op de stoel zat. Ik kon zijn handen nog steeds voelen.
          'Beter, maar ik kan nou niet zeggen dat ik helemaal om ben...' Was Frankie's antwoord op dat ik het beter kon, waardoor er een tevreden grijns op mijn gezicht stond. Ook Frankie nam de fles drank in zijn handen en nam hier een flinke slok van. Mijn ogen volgde alle bewegingen, hoe strak zijn vingers om de fles zaten en hoe er een klein druppeltje langs zijn mondhoek liep. Oog voor details was heel leuk, maar op momenten als dit echt frustrerend. Met een klap stond de fles weer op tafel en voelde ik Frankie's handen om mijn polsen, waarna hij me recht op trok en tegen de rails van het balkon aan drukte. Even hapte ik naar adem en keek ik met grote ogen zijn kant op. Natuurlijk zaten zijn lippen al op die van mij voor ik iets kon zeggen. Ik kon de sterke smaak van de drank proeven en het smaakte heerlijk, waardoor mijn lichaam meteen weer begon te ontspannen. Van mijn lippen ging hij naar mijn hals, waar hij kusjes gaf en hier en daar markering plaatste.
          'Oh Frankie, nou moet ik weer coltruien gaan dragen, ik haat die dingen...' Kwam er giechelend en quasi-klagend over mijn lippen. Met een brede glimlach keek ik hem in zijn ondeugende ogen zodra hij me weer aan keek, waarna hij weer zijn lippen op die van mij drukte. Na een paar seconden leunde ik even naar achteren.
          'Dorst, meneer?' Glimlachte ik terwijl ik voorzichtig de fles drank in mijn handen nam. Soepel draaide ik de dop er af en zette ik de fles aan Frankie's lippen, zodat hij er een slok van kon nemen. Natuurlijk nam ik ook zelf nog een slok.
          'Kom, ik wil nog een jointje...' Een onschuldige grijns sierde mijn gezicht terwijl ik Frankie zacht naar achter duwde.


    I'm a peaky blinder for god's sake.

    Emilia Christina Foreman




    Videographer | 23 years | Outfit | With Amey | Amey's room

    Ongeveer twintig minuten geleden was Emilia Amey haar kamer binnen gestormd, gearmd met haar camera die, zoals bijna altijd, om haar nek hing en haar rugzak op haar rug. In haar rugzak had ze een andere lens, een paar extra batterijen, een extra geheugenkaart en het allerbelangrijkste van allemaal haar laptop. Niet zat ze die echt nodig had om een foto te maken, maar Emilia droeg haar laptop mee waar ze ook maar kon. Daarom had ze ook voor het lichtste model gekozen, want anders had ze waarschijnlijk rugklachten voordat ze vijfentwintig jaar was. Natuurlijk was Emilia zich er goed van bewust dat het best gevaarlijk kon zijn om door een stad te lopen met haar dure spullen, maar daarom zat er ook een hangslotje aan haar rugzak, waarvan ze de sleutel om haar nek had hangen. Haar spullen gingen echt niet zomaar gestolen worden, dat liet ze zich niet gebeuren.
    In de tussen tijd was Emilia op Amey haar bed geploft samen met een heleboel eten die ze hadden verkregen bij de roomservice. Emilia had ze allemaal uitgestald op het bed en duwde rustig een paar frietjes in haar mond terwijl ze keek naar Amey die de ene naar de andere outfit uit haar koffer trok. 'Hmm,' mompelde Emiliaerwijl ze haar haar mond vol. 'Ik vind dat ene rokje zo leuk.' zei ze bewegend met haar handen alsof ze op deze manier kon uitbeelden wat voor rokje ze bedoelde. Amey was opzoek naar de perfecte outfit voor hun komende fotoshoot. Emilia zou een paar foto's voor Amey haar instagram account gaan maken zodra ze los werden gelaten in de straten van Tokyo. Bij een mooie foto in de stad hoorde natuurlijk ook een mooie outfit. Emilia zelf maakte zich daar niet echt druk over, haar instagram was niet heel speciaal. Eigenlijk bestond haar insta alleen uit mooie uitzichtfoto's die ze had gemaakt op hun reizen of foto's van anderen. Er stond nog een enkele groepsfoto op, maar foto's van Emilia zelf waren nogal schaars op haar instagram. Ze liet dan ook bijna nooit iemand een foto van haar maken, zij was altijd de gene die de foto maakte. 'Je weet wel, hij is blauw.' probeerde Emilia nog verder, niet wetend hoe ze het rokje beter kon omschrijven. 'Maar alles staat je leuk.' voegde ze er nog aan toe, terwijl ze van Amey haar bed afsprong. Ze pikte nog een paar frietjes mee terwijl ze naar het raam van de hotelkamer toe liep, langzaam duwde Emilia de gordijnen in de kamer open. 'Het hangt er ook vanaf waar je op de foto wil.' zei Emilia waarna ze kort haar schouders ophaalde. 'Ik bedoel als je echt tussen de gebouwen op de foto wil zou ik iets aan doen met veel kleur zodat je opvalt. Tussen de bloesem zou ik iets aan doen wat er niet teveel mee clasht. Hoewel dat soms ook goed kan zijn.' legde Emilia uit, wetend dat ze zichzelf niet echt duidelijk kon maken waarschijnlijk. Ze had het perfecte plaatje wel in haar hoofd, maar om haar compositie zo uit te leggen aan de ander dat werd toch een stukje lastiger. 'Ik hoop zo dat we een goed sushi tent kunnen vinden.' merkte ze nog op, terwijl ze verder de straten van Tokyo bespeurde, voor hoever ze ze vanaf hier kon zien, alsof ze daar ineens een restaurant zou vinden die haar beviel.

    [ bericht aangepast door Venustic op 22 juli 2019 - 17:31 ]


    I could be your perfect disaster, you could be my ever after.

    AMEY CLAUDELLE HUGHES

    I may not be the girl that everyone wants,

    but at least I'm not the girl that everyone's had.



    ♦ Singer Hellbound ♦ Her Hotelroom, Emilia ♦ Outfit ---> outfit

    Ongeveer éénentwintig minuten geleden had Amey een rustig, kalm dagje gepland. Ze zou ten eerste: bijkomen van een lange reis die haar totaal niet was bevallen, ten tweede zou ze wat mensen bij elkaar zoeken en wat gaan eten bij een schattig restaurant in de straat van het hotel en ten derde zou ze Emilia of Lilith opzoeken voor instagram-waardige foto's, want Tokyo leek één perfecte plek voor een paar kiekjes. Amey stond net voor het voorste raam in haar hotelraam van het uitzicht te genieten met een coca-cola zero flesje, toen twintig minuten geleden Emilia binnen kwam vallen. Vreemd genoeg was het rustige, kalme dagje die de jongedame had ingepland in één klap verdwenen en leek de girlsparty gelijk al te beginnen. Emilia had gelijk kreukels veroorzaakt in Amey's perfect opgemaakte bed en al snel hadden ze de roomservice aan hun telefoonlijn. Een heleboel eten werd de kamer ingebracht. Terwijl Emilia het eten over het bed uitstalde, opende Amey haar koffer alsof het gouden paleisdeuren waren. ,,Welcome in the queens closet,'' glimlachte ze met haar witte tanden en gelijk gingen haar handen de koffer in. ,,Hmm. Ik vind dat ene rokje zo leuk.'' Emilia wapperde een beetje met haar handen alsof Amey het zou begrijpen, maar omdat Emilia haar mond vol had was ze lastig te verstaan en ook uitbeelden kon ze niet. ,,Ja. Ik weet gelijk wat je bedoelt,'' knikte Amey sarcastisch, terwijl ze vermoeid haar ogen rolde en nog een paar dingen de koffer uit gooide. Kledingstukken belandde om haar heen op de grond, tot dat de hele koffer leeg was en haar hele kamer een rommel werd. ,,Welk rokje bedoelde je ook al weer?''
    ,,Je weet wel, hij is blauw.' probeerde Emilia het hand-wapperen en onduidelijk gemompel wat duidelijker te maken. ,,Maar alles staat je leuk.'' Amey knikte begrijpelijk, ook al had ze Emilia maar half verstaan. ,,Een blauw rokje?'' Ze keek moeilijk om zich heen. Sinds wanneer had ze een blauw rokje? Amey draaide een paar keer in het rond, tot dat ze bijna omviel en het bed vast moest grijpen. Op dat moment zag ze het blauwe rokje tussen haar benen op de grond liggen. Met een flexibele buiging pakte ze het rokje op en hield het opgewonden in de lucht, maar al snel veranderde haar blik. De jongedame deed het ding tussen duim-en-wijsvinger en keek er sarcastisch vies naar, ,,niet voor wat ik in mijn hoofd heb.'' Het rokje belandde opgevouwen in de kast, maar wel achter dichte deuren in het duister.
    ,,Het hangt er ook vanaf waar je op de foto wil. Ik bedoel als je echt tussen de gebouwen op de foto wil zou ik iets aan doen met veel kleur zodat je opvalt. Tussen de bloesem zou ik iets aan doen wat er niet teveel mee clasht. Hoewel dat soms ook goed kan zijn.'' legde Emilia uit, maar nog steeds keek Amey haar scheef aan. ,,Bloesem,'' herhaalde ze gehypnotiseerd en vreemd genoeg wist ze in één keer wat ze wou dragen. Amey greep snel de kledingstukken van de grond en grijnsde breed, ,,geef me een paar minuten.'' Ze vertok de badkamer in en sloot de deur achter zich.
    ,,Ik hoop zo dat we een goed sushi tent kunnen vinden,'' hoorde Amey vanuit de badkamer, maar ze had het te druk met zich omkleden. Het knalgele jurkje (perfect voor lange, warme reizen) werd omgewisseld naar iets meer classic. Amey bekeek haarzelf in de spiegel en oefende een paar poses, waarna ze snel de badkamer weer uit ging. ,,Is de wereld klaar voor Amey Hughes?'' Ze deed alsof ze over de catwalk liep en greep toen Emilia's hand. ,,Let's find sushi.'' En al snel stonden ze buiten Amey's hotelkamer. Amey had binnen een paar fashion-minuten zin in de photoshoot gekregen en leek totaal veranderd te zijn in een stuiterbal. Ze haakte haar arm in die van Emilia en glimlachte, ,,waarom beginnen we niet met de bloesems en doen we vanavond iets in de stad? De stadslichten in de avond zijn prachtig!''


    Becoming a cold hearted motherfucker wasn't really what I planned to do with my life, but here I am.

    L I L I T H
    " c h i p m u n k "
    P I E R C E

    "Try to be a rainbow in someone’s cloud."


    24 Roadie
    In their hotelroom Gabriel
    Outfit



    'Let jij maar eens op,' het dreigement vanuit Gabe beviel haar wel, dit betekende namelijk dat ze er harder aan ging werken hem weg te houden bij haar opslag, al leek hij daar tot dusver toch echt niet bepaald interesse in te hebben. Lilith was zelf iemand die nogal spontane foto's kon maken, waardoor ze vaak net de verkeerde momenten vast wist te leggen. Hoeveel foto's ze had waarmee ze anderen al helemaal om haar vinger kon winden was abnormaal, maar Lilith zag haarzelf er ook echt niets mee doen. Bovendien hield ze de opslag echt veilig weg van alles, gezien ze ook geen behoefte eraan had dat hackers deze te pakken zouden krijgen.
          Nadat hij het bord leek te ontrafelen, was Lilith overduidelijk verbaasd geweest door wederom een nutteloos talent dat Gabe leek te bezitten. 'Ik steek mijn neus weleens in zaken waar hij niet thuishoort.' Ze grijnsde even door het feit dat hij haar neus zo aanraakte, maar al gauw belandde ze veilig in zijn armen. De eerste keren dat hij het deed had ze nog gezegd dat ze wel zelf kon lopen, maar Gabe stond erop, en wie was zij om zijn droom van slaaf in de weg te staan? Vooral niet met de vermoeide benen die ze nu bezat. Ze had het haarzelf dan ook zeker gemakkelijk gemaakt in zijn armen en genoot van zijn geur en hartslag die ze licht kon voelen door de stof van zijn kleding.
          Eenmaal uit zijn armen trok Gabriel speels zijn wenkbrauwen op, waardoor ze grijnsde. 'Waarom zo verbaasd? Ik zei toch dat ik goed was in rondleidingen.' Ze knikte. 'Soms is het gewoon vreemd te beseffen dat je toch wel eens gelijk hebt.' Ditmaal drukte zij plagend met haar vinger op zijn neus, hem een kus gaf, de sleutels stal en vervolgend de deur opende.
          Eenmaal op het bed vertelde ze hem hoe lekker het lag, al had Gabriel geheel andere plannen met het bed. Toen hij erop klom en direct ging staan begon ze al te lachen. Daar gingen we weer... 'Maar kun je er ook goed op springen?' Ze werd overeind getrokken, waarbij ze uiteraard ook meehielp. Ze kon het dan ook niet laten om vrolijk met hem mee te doen, al was haar energielevel toch wel wat lager. Lilith kon het dan ook echt niet laten vermakelijk te lachen, terwijl ze zich soms even vastpakte aan hem, gezien het matras toch iets te goed op een springkussen leek. 'Ik denk het wel.'
          Gabe liet hen vervolgens beide op het bed vallen, waarbij ze eigenlijk direct dichter naar hem toe rolde om met haar vingers over zijn borst te strelen, iets dat Lilith altijd leek te doen als ze zich gemakkelijk voelde met hem. Zelf speelde Gabriel met haar haren, waar ze overduidelijk van aan het genieten was. 'Wanneer we vrij zijn om te gaan, denk ik. We kunnen natuurlijk wel wat bij de roomservice bestellen voor zo maar ik zie het ook wel zitten om vanavond uit eten te gaan in Tokyo.' Lilith dacht even na, en knikte vervolgens enthousiast. 'We kunnen inderdaad buiten wel wat opzoeken? Dat wordt al een avontuur op zich. Dan kunnen we altijd nog kijken wie er nog meer mee willen?' Met een vragende blik keek ze hem aan. Het was nou niet alsof Lilith verwachte dat ze dan met zijn tweeën konden zijn, al was ze daar wel gewend aan geraakt. Ergens vond ze het ook wel gezellig. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd, toch?
          Nadat ze zei dat ze het matras mee zou nemen en zelf op zou eisen viel zijn mond open, waardoor ze hem uitdagend aankeek. 'Dat had je gedacht, ik kietel je gewoon het bed uit.' Lilith probeerde lachend zijn polsen vast te pakken, maar was overduidelijk geen partij voor de veel langere jongen, waardoor ze hard haar best deed om toch wel onder hem vandaan te komen met alle ledematen, al bleek ze geen partij te zijn. Ze zocht daarom maar naar een nieuwe aanval, en dat was haar lippen op de zijne drukken. Hé, ze moest toch iets doen om hem af te leiden?
          'Als jij beloofd niet in slaap te vallen haal ik koffie voor je,' Lilith knikte heftig, en ging wat langzaam overeind zitten, zodat het allemaal wat minder aanlokkelijk was om haar ogen te sluiten. Gabriel drukte dan ook nog een kus op haar lippen voordat hij er vandoor ging. Blijkbaar had hij de kamer beter bekeken dan haar, gezien hij al bij een koffiezetapparaat stond. 'Hmm, ik weet niet of je zin hebt in een koffie met een likeurtje maar daar is zeker ruimte voor.' Lilith knikte vrijwel direct. 'Mijn twee favoriete drankjes samen, dat moet een goed einde hebben.'
          'Welkom bij Starbucks, wat mag ik voor u maken? IJskoffie, een espresso?' Lilith begon opnieuw te lachen, en gooide ditmaal haar hoofd ook achterover. Al gauw gleden haar ogen echter weer naar hem toe, en schudde ze haar hoofd om zijn acties. 'Of, nee, wacht. Een cappuccino? Ik denk dat ik mijn nieuwe roeping gevonden heb. Ik denk dat ik maar bij de Starbucks moet gaan werken.' Lilith schudde lachend haar hoofd. 'Starbucks... nu snap ik de naam. Dat moeten vast allemaal washed up rocksterren zijn. Je moet nog enkele jaren wachten, Gabe.' Ze grijnsde dan ook breed door haar eigen woorden.
          'Misschien kunnen we vanavond gelijk even rondvragen of ze nog mensen zoeken,' Lilith schudde grijnzend haar hoofd. 'Ja, want stand-up comedy is niet je ding...' Ze stak plagerig haar tong uit, en stond dan toch uiteindelijk op, al was het met tegenzin geweest. Ze rekte haarzelf even goed uit, en gleed opnieuw met haar hand door haar haren, zodat deze wat wilder vielen. Met rustige passen maakte ze haar weg naar Gabe en sloeg ze haar armen tevreden om hem heen, en legde ze haar hoofd tegen zijn borst. 'Ik ben zo trots op je. Op jullie allemaal. Tokyo... wow.' De glimlach was dan ook in haar stem te horen. Lilith was oprecht trots op wat beide bands bereikt hadden, en hoe het hen tot dusver afging. Langzaam keek ze omhoog, waardoor haar glimlach breder werd. 'Jullie hebben dit echt verdiend na zo hard werken.' Ze wist dat ze wat zoetsappig bezig was, maar elk woord was gemeend. Ze drukte daarom een tevreden kus op zijn lippen, al moest ze daarvoor overduidelijk op haar tenen staan, en wist ze hem nog maar net te raken.
          Langzaam liet ze zich weer zakken en keek ze hem even in zijn grote, felblauwe ogen. 'En ik ben gezegend dat ik dit met jullie mag delen. Ik zou niet eens kunnen beginnen met jullie bedanken.' Ze drukte een kus op zijn borst, gezien dat een prettigere hoogte was geweest voor haar.
          Ze maakte zich los van Gabe en wandelde vervolgens licht afgeleid richting de schuifdeur van het balkon. Het zag er echt magisch uit, het was vreemd om te beseffen dat dit Tokyo was. Even hing ze op de leuning van het balkon, maar al gauw keerde ze zich om naar Gabriel. 'Kan ik wat doen? Geef me een opdracht, ik wil wakker blijven.' Ze kwam echter al gauw tot een nieuwe realisatie. 'Wacht eens even, jij bent de rockster, ik moet jouw koffie maken.' Grijnzend wandelde ze terug, en nam ze zijn handelingen over, waarna ze even naar het apparaatje keek. Ze zette twee kopjes eronder, drukte op de knop en wachtte vervolgens af. Hij leek nog niet opgewarmd te zijn gezien er iets knipperde, waardoor ze Gabe richting het bed leidde en hem erop liet zakken door middel van een plagerig duwtje. Er stond een vrolijke glimlach op haar gezicht, terwijl ze haarzelf tussen zij benen plaatste en haar lippen liefdevol op de zijne drukte. Haar handen gleden dan ook naar zijn hals toe, waar ze hem zacht streelde.


    • • •

    Emilia Christina Foreman




    Videographer | 23 years | Outfit | With Amey | Amey's room

    Inmiddels had Emilia de schuifdeur van het balkon gevonden. Vanaf hier had ze perfect uitzicht om even snel een paar foto's te maken. Achter haar was Amey nog altijd druk bezig met haar koffer, ook vond de jongedame het blauwe rokje waar Emilia het over had gehad. Toen Emilia zich omdraaide naar Amey kon ze echter al meteen aan Amey haar gezicht zien dat het blauwe rokje toch niet in de smaak viel. "Niet voor wat ik in mijn hoofd heb.'' zei de jongedame terwijl ze het rokje bijna direct in haar kast duwde. Emilia haalde licht haar schouders op. 'Ach je vind vast wel iets,' mompelde terwijl ze de schuifdeur verder openduwde. In de tussentijd was ze ook al verder gegaan over de optie's die ze hadden wat de locatie betrof. Tokio was volgebouwd met allemaal luchtkrabbers, dus Emilia stelde zich vooral foto's voor die goed de urban en moderne look van de stad weergaf. Misschien als het straks donker werd dat ze Amey voor één van de neonlichten kon zetten dien Emilia op haar pinterest bord vast had gezet. Emilia haar pinterest stond inmiddels vol met allemaal verschillende borden, want stiekem maakte ze er een voor elke stad die ze bezochten. Zo deed ze haar inspiratie op voor waar ze mensen op de foto zou willen zetten of waar ze haar eigen foto's wou maken. Je vond er zomaar de mooiste locaties.
    "Geef me een paar minuten" zei Amey uiteindelijk enthousiast toen Emilia het woord bloesem had genoemd, waarmee ze de jongedame duidelijk inspiratie had gegeven. In de tijd dat Amey zich omkleedde stapte Emilia nu op het balkon. Verbijsterd keek ze om zich heen, normaal gesproken was Emilia echt meer een natuur persoon. Ze hield van de natuur en alles wat de natuur haar te bieden had. Echter kon ze nu ook zeker wel de schoonheid van deze stad zien, hoewel ze betwijfelde of het hier nou echt zo schoon was. Het scheen dat er enorm veel smog in Tokio was, wat ook de reden was dat veel van de bewoners met een mondkapje rond wandelden. Emilia kon zich niet voorstellen dat het gezond was om hier te wonen, als dat de maatregelen waren die de mensen moesten treffen.
    Emilia had net een aantal foto's van de skyline van Tokio genomen toen Amey haar stem weer achter Emilia vandaan kwam. "Is de wereld klaar voor Amey Hughes?'' een lach rolde over Emilia haar lippen terwijl ze zich omdraaide naar Amey. 'Ik weet niet zeker of ze er klaar voor zijn.' zei Emilia grinnikend terwijl ze een snelle foto van Amey maakte die over haar denkbeeldige catwalk aan het paraderen was.
    "Let's find sushi.'' zei Amey enthousiast toen ze bij Emilia aangekomen was en haar hand in die van Emilia liet glijden. Emilia kon nog net Amey haar balkondeur veilig dicht doen voordat ze mee werd getrokken de hotelkamer uit. "Waarom beginnen we niet met de bloesems en doen we vanavond iets in de stad? De stadslichten in de avond zijn prachtig!'' zei Amey, Emilia knikte enthousiast, maar kwam voordat ze iets kon zeggen tot een realisatie. Het was namelijk nog helemaal niet de bedoeling dat ze naar buiten gingen, ze moesten hier blijven tot alles klaar gezet was. Emilia begreep nooit precies wat dat inhield, maar wist wel dat ze hun hotel nog niet mochten verlaten tot ze iets anders hadden gehoord. Hoewel Emilia zich niet kon voorstellen dat het een drama was als zijn het hotel verliet, het was niet alsof iemand Emilia op straat zou herkennen. Voor Amey lag het echter anders.
    'Amey,' zei Emilia dan ook een tikkeltje bedroefd. 'Ik haat je droom af te moeten blazen, maar volgens mij moeten we nog even in het hotel bivakkeren.' zei Emilia terwijl ze even van Amey naar de hoteldeur keek die net achter de brunette was dicht gevallen. 'Heb je je kamer sleutel wel meegenomen?"


    I could be your perfect disaster, you could be my ever after.

    AMEY CLAUDELLE HUGHES

    I may not be the girl that everyone wants,

    but at least I'm not the girl that everyone's had.



    ♦ Singer Hellbound ♦ Outside Her Hotelroom, Emilia ♦ outfit

    ,,Ik weet niet zeker of ze er klaar voor zijn.'' Amey lachte nog steeds toen Emilia met haar mee de gang op ging en de kamerdeur was gesloten. Tokio was overdag een stad vol schoonheid en een paradijs, maar 's avonds was het eerder mysterieus. De combinatie van duister, maar met honderden kleuren licht gaf het iets wat niet van deze tijd kwam. Alsof de bewoners van Tokio 's nachts jaren de toekomst in gingen, maar als de maan plaats maakte voor de zon en de sterren in de wolken veranderden kwam je terug in je eigen tijd. Ze kon niet wachten om de stad te verkennen en vooral om haar modellen poses uit te oefenen op straat. Op dat moment kwam Amey tot een andere realisatie: misschien had ze haar zonnebril moeten meenemen? Anders konden de fans haar makkelijk herkennen! Niet dat het veel uitmaakte, mensen zijn veel slimmer en alleen een zonnebril kon dat niet veranderen, maar toch gaf Amey dat een beter gevoel.
    ,,Amey,'' zei Emilia, vreemd genoeg, een tikkeltje bedroefd. Amey stopte gelijk en draaide zich abrupt om. ,,Slecht nieuws?'' Haar mond veranderde in een pruillip en ze zette haar puppy-ogen op, maar al snel veranderde die weer in een glimlach. Ze kon vriendinnen écht niet lang zielig of serieus aankijken en er was iets aan Emilia waardoor dit erger werd. ,,Ik haat je droom af te moeten blazen, maar volgens mij moeten we nog even in het hotel bivakkeren. Heb je je kamer sleutel wel meegenomen?" Het volgende besef verscheen in Amey's gedachten. De jongedame voelde even in haar zakken, waarvan ze er niet veel had en keek Emilia toen ernstig aan. Wat heeft ze met die stomme sleutels gedaan? ,,Misschien niet...?'' Zei ze twijfelend, terwijl ze opnieuw haar zakken doorging. ,,Ik dacht dat ik niet onhandig was...'' Voor de zekerheid voelde ze of de sleutel niet bij haar bh inzat, maar toen dat ook niet het geval was werd haar blik ernstiger. ,,Heb jij hem niet toevallig ergens zitten?Ik dacht dat ze bij de frietjes lagen en daar zat je heel dichtbij.'' Amey glimlachte op haar eigen grap, toen ze bedacht dat het helemaal niet grappig was. Nu kreeg ze zeker allemaal gedoe met het hotel en zo. Emilia en Amey moesten nu ook hun tijd verdoen met iemand vinden met een extra sleutel, terwijl er een wereld voor hun open lag. Amey zuchtte van haar eigen gedachten, soms irriteerde de jongedame haarzelf erger dan anderen dat deden. ,,Heb je toevallig geen haarspeld of zo? Ik heb in films gezien dat je daar ook een deur mee open kan maken.'' Het klonk grappig, maar nog steeds stond Amey's blik op serieus. Ze had veel te veel zin om Tokio door te gaan dan naar een sleutel te zoeken of om erover te zitten mokken. Haar nagels gingen naar haar mond en al snel begon ze te nagelbijten, terwijl ze diep nadacht. ,,Moeten we nu perse zoeken naar die sleutel? Ik heb echt honger.'' Amey maakte aanstalten om weg te lopen, maar dat wou ze niet doen zonder Emilia. ,,We kunnen na sushi ook gaan bivakkeren?''

    [ bericht aangepast door nesber op 22 juli 2019 - 20:58 ]


    Becoming a cold hearted motherfucker wasn't really what I planned to do with my life, but here I am.

    Ruari Hayes

    22 ~ 2th guitarist Hellbound ~ hotellobby ~ with Nash


    Ruari sliep meestal niet onderweg. Simpelweg omdat het hem niet lukte om in slaap te vallen in rijdende of vliegende voertuigen. De reis naar Japan was alleen best lang en vermoeiend geweest. Daardoor had Ruari, naast muziek luisteren, voor een keer wel een beetje kunnen slapen in de bus. Het sliep natuurlijk niet zo lekker als in een normaal bed. Helemaal uitgerust was Ruari dan ook niet toen de bus stopte bij het hotel.
    Met zijn spullen liep Ruari naar zijn kamer toe, want zijn eerste plan was om zijn spullen in zijn hotelkamer te leggen. Daarna zou hij wel verder kijken. Hij had nog geen plannen staan voor de avond, maar dat zei met hem niet dat er geen plannen konden komen. De kamer was prima en het bed zag er goed uit. Wat het verleidelijk maakte om in de kamer te blijven en uit te rusten van de reis. Morgen kon hij altijd nog de stad zien tenslotte. Toch wilde Ruari nog kijken of er niet iets te doen was in de stad. Hij pakte zijn mobiel om dit te doen en zag hoe weinig data hij nog had. Hij probeerde de wifi, maar kreeg deze niet aan de praat. Dus hij zou of de data toch moeten gebruiken of om een andere wifi-code moeten gaan vragen bij de receptie.
    Ruari koos voor het tweede en liep daarom naar de lift toe. Toen de liftdeuren op de begane grond opengingen en Ruari naar de receptie toe liep, keek hij uit nieuwsgierigheid naar zijn omgeving en niet naar waar hij liep. Dit was geen probleem geweest als er geen andere mensen in de hotellobby waren geweest. DIt was echter niet het geval, waardoor Ruari tegen iemand opbotste. Hij hoefde enkel maar naar de andere persoon te kijken om te zien dat hij de person kende. Het was Nash. Geweldig. Ruari had weinig zin om gezellig te gaan doen met hem en sorry ging hij ook echt niet zeggen. Hij wilde dan ook verder lopen, toen hij een blik van Nash voelde. Ruari draaide zich om naar Nash en keek hem terug aan. ‘Wat?’ vroeg hij Nash.


    That's the thing with life, no one makes it out alive.

    Tristan had geen idee hoe lang hij er had gelegen, maar het eerste kleine flesje was op. Het bleek wodka te zijn met een of ander smaakje, dat hij het beste kon omschrijven als aardbei, of misschien wel kersen? De verpakking vertelde hem dat het beide dat het echter framboos was. Maar natuurlijk, zo smaakten frambozen natuurlijk... dat klonk dus totaal niet logisch.
          Er werd hard op zijn deur geklopt, waardoor Tristan eigenlijk vrijwel direct opsprong. Niet enkel door de schrik, maar ook omdat je maar nooit wist wie het was, en of diegene wel lang op de gang gevonden kon worden. Hij dacht dan ook al gauw weer terug aan een moment waar de fans hun hotel binnengedrongen werden, en hijzelf zonder sleutel de hallen aan het bewandelen was. Het was nou niet zozeer dat Tristan een hekel had aan de fans, maar soms was de rust van je hotelkamer toch echt nodig.
          Met grote passen wandelde hij dan ook naar de deur, al hoorde hij al direct wie het was. 'Roomservice met een veel te knappe ober. Volgens mij doen obers geen roomservice, but who cares?' Tristan schudde dan ook lachend zijn hoofd, voordat hij de deur opende voor de jongen. 'Ah, als daar de Griekse God niet is die ik eerder nog besteld had.' Tristan opende de deur wijder, zodat Zeus naar binnen kon wandelen, en sloot hem toen hij eenmaal binnen was. 'Nou, laat ik maar eens een goede gastheer zijn, wat wil je drinken?' Hij wandelde naar de minibar en hurkte er neer. 'We hebben... alle drankjes die je je kunt wensen, en dan heb je de Japanse varianten ervan, de rare smaken. Wat dacht je van een... biertje met chocoladesmaak?' Door de laatste woorden klonk hij zelf eigenlijk erg verward, en hij kon er dan ook helemaal niets aan doen dat zijn gezicht dit weerkaatste.
          Hij greep vervolgens naar twee willekeurige drankjes, wandelde terug en hield deze uitnodigend Zeus' kant op. Nadat hij er eentje gepakt had, opende Tristan zonder te kijken de andere en opende hij het flesje. Toch kon hij het niet laten er een snuif aan te nemen. Opnieuw trok Tristan een vies gezicht. 'Ik waarschuw je... maak niet dezelfde fout.'
          Tristan plofte op zijn bed neer, en keek even met een wat serieuzere blik naar Zeus. 'Even wat anders...' Hij zuchtte even, terwijl zijn blik de kamer rond gleed. 'Vannacht was nogal een kutnacht, ik heb echt geen oog dichtgedaan. Om mezelf bezig te houden ben ik wat door de bus gaan wandelen...' Hij schaamde zich ergens voor de woorden, al wist hij dat hij dat niet moest doen. 'Ik vond een zakje, het was echt verleidelijk. Er is niets gebeurt, maar fuck...' Hij inhaleerde even goed, en richtte zijn blik vervolgens op Zeus. 'Het blijft moeilijk als ik er zo aan tentoongesteld wordt.' Vervolgens haalde hij zijn schouders op. 'Drie maanden, en toch nog zulke bullshit.' De drummer speelde wat met het flesje in zijn handen, een tik wanneer hij zich geen houding wist te geven, al gooide hij het altijd op het feit dat hij een drummer was.
          'Maar ik neem aan dat je hier bent om natuurlijk op een epic avontuur te gaan met mij,' Tristan kreeg al gauw een grijns op zijn gezicht. 'Perfect, want ik had nog geen plannen gemaakt.' Tristan begon toch aardig wat honger te krijgen, waardoor hij de jongen aankeek. 'Ik hoop wel dat je honger hebt?' Een vragende blik stond op zijn gezicht, maar als dat niet het geval was zou Tristan vast en zeker wel ergens uit een automaat wat kunnen halen, Japan stond er namelijk vol mee.
    T R I S T A N
    " b o d y g u a r d "
    M O X L E Y

    "Music is the wine that fills the cup of silence."

    25 Drummer Arcanum
    In his hotelroom Zeus
    Outfit

    [ bericht aangepast door Internest op 23 juli 2019 - 10:19 ]


    • • •


    NASH SEBASTIAN PIERCE

    Bassist of Arcanum With Ruari



    Het was een vreselijk lange rit geweest voor iedereen en om mijn trip iets te verlichten had ik mezelf geamuseerd met een spelletje 'drink als iemand je irriteerd', al sinds deze ochtend dus je kon waarschijnlijk wel inzien dat ik op dit moment al goed boven mijn theewater zat. Mijn laatste slok was eentje dat ik nu nam. Met de flask in mijn hand keek ik lichtelijk geïrriteerd toe hoe Gabriel uit de bus ontsnapt was en mijn zusje zat te lebberen. Urgh. Ik nam een grote gulp en stak mijn flask weer veilig in de zak van de leren rok dat ik aanhad. Mijn outfit van de dag bestond uit mijn zwarte botnjasje met roze poemaprint, mijn geweldig luchtige leren rok die tot aan mijn kuiten kwam en mijn geliefde dokter martin schoenen welke ik versierd had met enkele roze glitters. Aan mijn nek bengelde dan ook een verzameling van kettingen en ik was vrij zeker dat shoppen in Tokyo vanavond geweldig zou zijn. Ik hoopte dan even mijn beste maatje van Lilith los te trekken gezien shoppen toch écht iets is dat ik met Gabe wilde doen. Dat Gabe dacht hetero te zijn voor mijn zusje, goed en wel maar ik hoefde het niet de hele tijd aan te zien. Hierdoor was ik algauw het hotel ingetrokken op verkenning, mijn basgitaar mocht ik niet meenemen, like always dus had ik mijn andere beste vriend maar meegesleurd, mijn flacon met vodka. Ooh misschien moest ik er maar Saké ingieten vanavond misschien zou dat me een beetje zenner maken, gezien ik nu op ontploffen leek te staan. Ondertussen begon ik ook te beseffen hie vermoeid ik wel niet was en hoe scheef te muren hier waren.... Of ik wankelde dat kon ook. Ik had dan ook het geniale idee om de rest van mijn flask vlug leeg te kiepen zodat ik later op de avond niet al te dronken zou zijn, want zo ging de wiskunde toch? Hoe meer je nu binnenhebt, hoe meer alcohol er uit mijn bloed zou zijn bij de avond? Klonk logisch, dus het moest wel kloppen. Ik haalde het metalen ding terug uit mijn zak en zette de flask tegen mijn lippen aan, waarna ik eits overdeven mijn hoofd naar achteren gooide zodat ik de laatste klikjes binnen kon gieten, echter belande maar een klein deel in mijn keel en de rest op mijn bontjasjes gezien één of andere idioot tegen me aangelopen was. Ik verslikte me dan ook even en kuchte, waarna ik dodelijk de dader aankeek en een sarcastisch proestlachej verlei tnog net mijn lippen niet bij het aanzien van die blondgeverfde lokken van Ruari. De jongen poogde dan ook gewoon verder te lopen, al draaide hij zich dan toch om wat mij de kans haf om een tantrum te gooien. "What the fuck is jou probleem man! Ik wist dat je fucking achterlijk was maar ook nog eens blind." snauwde ik waarna ik naar mijn verprutste jasje keek. "Vind je dit grappig ofzo? Hmm ? Weet je niet hoeveel dit jasje waard is? Het is fucking Mochino dat jij verpest hebt en dat ik niet eens het ergste!" riep ik zwansend uit , ik voelde hoe de alcohol over mijn borskas naar beneden rolde , mijn rok was ook zo goed als vernoeid. "We zijn nog geen 10 minuten hier en je toon verdomme 0 respect. Himarisch niet dat door jou fout deze vriendelijke hotelmensen jou troep gaan mogen opkuisen? Of ik want hooo ik heb gemorst omdat jij fucking tegen me aanliep, dus het is vast mijn fout huh, meneertje vervelend kutjoh." snauwde ik de jongen toe. Ik weet niet waarop, maar ik werd spontaan pissig van het zien van de jongen.

    [ bericht aangepast door Kristoff op 22 juli 2019 - 22:44 ]


    I find myself pretty funny, so if i say something witty you can be sure i'm crying of laugter... Yeaaaah that me -Saa

    Ruari Hayes

    22 ~ 2th guitarist Hellbound ~ hotellobby ~ with Nash


    "What the fuck is jou probleem man! Ik wist dat je fucking achterlijk was maar ook nog eens blind." snauwde Nash daarop.
    Ruari zag hem naar zijn jasje kijken en merkte op dat er iets gemorst was op hem en op de vloer. Het was misschien niet handig geweest nee, maar dat er zoveel gemorst was, lag niet alleen aan hem. Hij was niet degene met het drinken in zijn hand. "Vind je dit grappig ofzo? Hmm? Weet je niet hoeveel dit jasje waard is? Het is fucking Mochino dat jij verpest hebt en dat ik niet eens het ergste! We zijn nog geen 10 minuten hier en je toon verdomme 0 respect. Hilarisch niet dat door jou fout deze vriendelijke hotelmensen jou troep gaan mogen opkuisen? Of ik want hooo ik heb gemorst omdat jij fucking tegen me aanliep, dus het is vast mijn fout huh, meneertje vervelend kutjoh." snauwde hij verder.
    Als Ruari het echt grappig gevonden had, had hij wel hardop gelachen. Hij zou dat niet inhouden voor Nash. Al was zijn reactie ergens wel lachwekkend, het sloeg ook nergens op. Dat Ruari per ongeluk tegen hem op liep had niets met respect te maken. Voor het hotelpersoneel had hij wel respect. 'Jij was degene met het drinken in je hand. Dus je had er wat aan kunnen doen ja.' reageerde Ruari wat fel op Nash. 'En knap dat het lijkt alsof ik het grappig vind. Want geloof me, in dat geval had je het duidelijker gemerkt. Het enige wat nog een klein beetje grappig is, is je reactie. Nergens op slaand, zoals altijd. Met als hoogtepunt dat je denkt dat het mij ook maar iets uitmaakt dat jij gemorst hebt op Mochiato of waar je jas ook vandaan komt. Kleding is wasbaar, voor het geval je dat nog niet wist. En een tip. Misschien moet je beter uitkijken met drinken terwijl je loopt als je kleding je zo veel doet.'


    That's the thing with life, no one makes it out alive.