• The Shadowmarket
    Rollentopic ● Praattopic ● Speeltopic



    » S e t t i n g


          De Schaduwmarkt is een parallelle dimensie die zich in deze wereld bevindt — maar ook weer niet. Hij is toegankelijk vanuit werkelijk elke uithoek van de aarde middels portalen, welke zich vaak op de meest onverwachte plaatsen bevinden. De verschillende entrees zijn namelijk magisch beveiligd en onthullen zich enkel aan de bovennatuurlijken onder ons. Mensen zullen deze daarom nooit vinden, mits zij de nodige hulp krijgen om door de zogenaamde glamour heen te kijken, wat uiteraard ten strengste verboden is en voor de meeste stervelingen niet goed uitpakt.

          Op deze buitengewone markt stikt het van de grijze en zwarte magie: bezeten voorwerpen, kopieën van beruchte spreukenboeken, gekooide faeries, vampierbloed, cocktails die de doden weer tot leven zouden moeten wekken — maar ook een lucratieve handel in de vraag en aanbod naar dubieuze diensten behoort hier tot de dagelijkse gang van zaken.
          Wezens uit alle windstreken bewandelen de eindeloze paden langs de kraampjes, één van de weinige plekken waar ze niet hoeven te verbergen wat ze zijn.

          Vanuit welke doorgang je de Schaduwmarkt ook binnenkomt, het lijkt altijd nacht. Betreden is op eigen risico, evenals het kopen van de aangeboden waar, want de betaling is lang niet altijd in geld. Voor je het weet heb je tien jaar van je leven neergelegd, of je eerstgeborene. Oplichters zijn er bovendien ook te vinden.

          Er is echter één nacht in de eeuw die zelfs de meest teruggetrokken figuren naar de Schaduwmarkt weet te lokken: de Nacht der aller Zielen, ookwel Zielennacht genoemd. Gedurende dit fenomeen verschijnen de meest zeldzame items, is magie ongeëvenaard sterk en lijken grenzen te vervagen.





    I only know this:




    P L O T «

          De befaamde Zielennacht is aangebroken: stands die normaal gesproken niet bestaan schieten als paddenstoelen uit de grond, evenals de aanwezigheid van schepsels die zich doorgaans niet aan de rest van de wereld tonen. De algemene stemming op de markt is uitgelaten, onheilspellend en misschien zelfs een tikje opgewonden.

          Er worden shows en demonstraties gegeven: van simpele toekomstlezingen door daadwerkelijke Zieners, tot hypnotiserende muziek, vuurspuwende heksen en levensechte draken. De gevaarlijk verslavende faeriewijn vloeit rijkelijk en vrienden en vijanden kruisen elkanders paden op zoek naar waar ze dan ook voor zijn gekomen.
          Wat een bijna heilig gewaande viering had moeten worden, lijkt langzaam echter te veranderen in een decor voor catastrofe: wanneer de uitgangen stuk voor stuk in rook opgaan en de bezoekers zich realiseren dat ze gevangen zitten op een niet—aardse plek, breekt onvoorzienbare chaos uit.

          Zullen sommige wezens de handen ineen slaan in een poging terug te kunnen keren? Of zullen ze op zoek gaan naar het waarom? Wie of wat is er verantwoordelijk voor de complete lock—down? Er is geen andere plaats die zoveel persoonlijke agenda's telt als de Schaduwmarkt.
          Alles heeft hier een prijs.

          Eén ding is duidelijk: Zielennacht is niet voorbij zolang de portalen naar huis gesloten blijven.


    all magic comes with a price —



    » I M P O R T A N T


    Er zijn zo ongelooflijk veel soorten wezens: wees creatief!
    Is er iets niet duidelijk, heb je ergens hulp bij nodig of kom je er niet uit: vooral vragen. Ik brainstorm graag mee.
    Ik ga er vanuit dat iedereen de Q huisregels in acht neemt.
    Wees zeker dat je de tijd hebt om mee te doen.
    Het verhaal zal al gaande uitgediept worden, en het is de bedoeling dat we daar gezamenlijk voor gaan zorgen. Voel je vrij om ideeën en plottwists in de groep te gooien.
    De woordenquota is 100: zorg er gewoonweg voor dat anderen genoeg hebben om mee te kunnen werken, en heb vooral respect voor elkaars werk. Ik vind kwaliteit veel belangrijker dan kwantiteit en zou het super vinden als we elkaars posts lezen, ook wanneer jouw character daar geen interactie mee heeft.
    Zolang de aantallen gelijk worden gehouden, mag je zoveel rollen op je nemen als je aankunt. Mits er hierbij geen verwaarlozing plaatsvind.
    Laten we er met z'n allen een interessant verhaal van maken met originele characters. (:




    and in all chaos there is calculation.






    R O L E S «


    ♀ ● Name ● Creature ● Username ● Page
    ♀ ● Vivianne 'Vee' Laurier ● Lycanthrope ● Noctifer ● 1.7
    ♀ ● Ghislaine Voss ● Half fae ● Noctifer ● 1.7
    ♀ ● Shiva ● Necromancer ● Cleverness ● 1.6
    ♀ ● Saxa Katrena Laufeyson ● Halfgodin ● Sombre ● 1.2
    ♀ ● Nova Lynx ● Heks ● Estralita ● 1.5
    ♀ ● Vada Quintus 'Villmumon' ● Demon ● e_nnazus ● 1.5
    ♀ ● Sakura Yamamoto ● Kitsune ● spellcasters ● 1.7
    ♀ ● Blanche ● Yuki onna ● Lolicia ● 1.8

    ♂ ● Name ● Creature ● Username ● Page
    ♂ ● Nox 'Hadeon' Zion ● Demonic vessel ● Cleverness ● 1.3
    ♂ ● Angel ● Beschermengel ● Cleaner ● 1.2
    ♂ ● Caelan ● Oracle ● Nulla ● 1.7
    ♂ ● Roman Ax Robbinson ● Halfgod ● Sombre ● 1.6
    ♂ ● Analu Kekoa ● Part giant ● Cleaner ● 1.6
    ♂ ● Blayze Kieran Breathnach ● Bearman ● spellcasters ● 1.7
    ♂ ● Douglas Hamilton ● Kelpie ● Klaus ● 1.8


    Atmosphere


          De markt is te betreden en verlaten door gebruik van portalen. Normaal gesproken zijn er een handjevol doorgangen verdeeld tussen de kraampjes. Het hoofdportaal (waar je vanuit de mensenwereld meestal binnenstapt) bevindt zich in het hart van de markt. Dat is een plein, een open vlakte, waar omheen de gehele markt lijkt gebouwd. Hier worden bijvoorbeeld ook vaak shows gegeven.
          Het is altijd nacht op de markt. Wanneer je omhoog kijkt, zul je geen maan of sterren aantreffen. De markt is letterlijk een schaduwdimensie en dus ook niet geschikt om permanent in te leven. Tijdens de Nacht der aller Zielen, echter, is de lucht compleet anders. Dit is dan ook meteen wat menigeen naar de markt trekt.
          Voor portalen geldt dat die bijna verdriedubbelen. Werelden en dimensies die normaal gesproken niet te bereiken zijn—zijn dat gedurende dit fenomeen wel. Reizen door portalen vergt wel enige kennis, die niet nodig is om de Schaduwmarkt te kunnen binnenstappen. Iedereen met een percentage aan bovenmenselijk bloed zou dit moeten lukken.

          Je zou de layout van de markt als een klok kunnen zien: het hart is het midden van de klok en de verschillende paden die je kunt nemen de cijfers. Je kunt je voorstellen dat het een doolhof kan worden als je niet oppast welke kant je neemt.
          De paden zelf zijn over het algemeen goed verlicht (doormiddel van kaarsen die nooit lijken op te branden of een vleugje magie). Om niet te verdwalen, verschillen de meeste 'straten' (zoals ze ook wel genoemd zouden kunnen worden) gelukkig. Er zijn echter niet alleen kraampjes overal, maar ook winkels tussenin te vinden. Hoewel er wat permanent aanbod is, verschijnen en verdwijnen stands en shops te pas en te onpas. Voor Zielennacht geldt dat het volledig staat volgebouwd met items en curiosa die normaal schaars te vinden zijn. Hoe verder je echter bij het hart vandaan dwaalt, hoe duisterder de zaakjes lijken te worden, en hoe zwarter te magie. Rondom het hart is het dan ook altijd het drukst en meest bruisend, verderweg over het algemeen wat rustiger en obscuurder.

          De Schaduwmarkt wordt gehandhaafd door enkele warlocks en ancient figuren die een oogje in het zeil houden. Het geldt als neutral territory, waardoor deze zijn eigen regels en wetten kent (of juist het gebrek eraan). Het meeste wordt onderling geregeld.

          De markt is een explosie aan geur, kleur en geluid. Je ziet er de meest fabelachtige figuren en krachten en kunt er zelfs levend gekooide creaties kopen.
    Er worden talen in alle tongen gesproken — maar dat alles een prijs heeft is algemeen gedachtegoed.

    [ bericht aangepast door Astral op 15 mei 2020 - 12:28 ]


    For those who dare to hope

    » Beginsituatie


          Zielennacht is officieel begonnen: op het plein rondom de hoofdingang is er soort magisch vuurwerkspektakel om deze bijzondere viering in te luiden en de aandacht naar de adembenemende lucht te trekken.

          Van over de gehele wereld, vanuit verschillende dimensies en realms, is de markt aan het volstromen met wezens en mythische figuren. De algehele sfeer is energiek, opzwepend en een tikje onheilspellend. De damper op magie lijkt gelost, de sluier die de intensiteit van de Schaduwmarkt normaliter verhuld opgelicht, en alles en iedereen kan het voelen en zien.
          De markt is normaal al iets om te aanschouwen: maar nu is hij spectaculair.


          Met de intrede van de Zielennacht komen ook onze characters aan, ieder zo zijn of haar doel voor ogen, maar allereerst geconfronteerd met de bijna onherkenbare omgeving van de Schaduwmarkt in zijn volle glorie. Rondom het hart van de markt is het—het drukst. Er staan nu eveneens diverse kraampjes rondom de hoofdingang en er zijn revels gaande met naakte en halfnaakte faeries die hun wijn vrijelijk uitdelen.
          Maar de straten die gewoonlijk al duisterder zijn in uitstraling — hebben nu nog meer geheimzinnige aantrekkingskracht. Dat is waar zelfs de puurste zielen naartoe worden getrokken, de belofte om hun diepste wensen vervuld te zien, tegen de juiste prijs.

          Op dit moment is er nog helemaal niets aan de hand en is het de uitgelezen mogelijkheid om je character te introduceren, de markt laten verkennen of een vriend of vijand of nieuw gezelschap aan te laten spreken.



    For those who dare to hope

    Woop woop. c; Duidelijk begin, love it. ^^


    I'm your little ray of pitch black.

    M fucking T


    You are allowed to be Angry and Selfish and Unforgiving

    mt


    Bowties were never Cooler

    Caelan

    •••

    ∞ • Oracle • Mindwalker & Seer • @ Shadowmarket • & —
          Nee, hij zal niet pijnloos overlijden.
          Gedurende de eerstvolgende volle maan zul je ware liefde vinden.
          Nee, jullie zullen geen kinderen baren.
          Caelan kijkt koelbloedig naar naderende nieuwe klanten — zodat deze zichzelf wijselijk omdraaien, weg van hem. Gedurende de voorgaande aantal uren heeft hij tientallen voorspellingen gedaan. Langzaam voelt hij de gouden kleur van zijn kijkers wederkeren. Tijdens zijn diensten heeft een hoofdpijn binnen weten te sluipen achter zijn voorhoofd. Caelan duwt zijn vingertoppen tegen zijn slapen — draaiende bewegingen makend ter verlichting, hetgeen niets helpt. Wellicht zou medicatie hebben helpen. Rondom hem worden mogelijkheden ten volle aangeboden.
          Vertrouwend op zijn uitgestrekte geheugen, glijdt Caelan een zijstraat in — zijn blik over winkelpanden glijdend. Hoofdschuddend stapt hij rondom een verzameling goblins welke het uiteinde van de zijstraat enigszins versperren. Wanneer hij naar links kijkt, ziet Caelan het hart van de Schaduwmarkt — waardoor hij de andere richting bekijkt. Menigten hebben nog nooit zijn voorkeur gehad, dusdanig zacht uitgedrukt. Daarnaast is de plaats welke hij zoekt richting de randen van de Schaduwmarkt — duister, enigmatisch en geheimzinnig.
          Na enkele minuten ziet hij de vervaagde rode tent verschijnen tussen winkelpanden in, lappen stof welke bewegen in een niet bestaande wind. Caelan slaat een tentflap open — de geur van wierook overweldigend. Hoe de eigenaresse lucht krijgt, is hem opnieuw een raadsel wat hij niet kan beantwoorden.
          'Hallo, Mindbreaker.'
          Caelan's blik valt op de verweerde heks in de hoek — opgekruld zittend op een houten wankel krukje.
          'Hallo, Morganiana.'
          Rondom hem hangen en staan verschillende koopwaren in de tent, de een meer angstaanjagend dan de ander. Caelan kijkt rond — zijn blik gevangen door twee groene kijkers, zwevend in een glazen pot. Alsof ze zijn blik voelen, kijken ze plotseling rechtstreeks terug met een blik vol angst.
          'Kom je je gunst inwilligen?'
          Caelan wendt zijn blik af — zichzelf opnieuw concentrerend op de verweerde heks op het krukje.
          'Hoofdpijn, Mor — munt.'
          Seconden later glijdt het tentdoek ietwat plakkend langs Caelan's gezicht — zijn kaken kauwend op muntbladeren. Direct voelt hij zijn hoofdpijn ietwat verlichten, de geur van mint zichzelf vermengend met zijn gebruikelijke geur van wilde naaldbomen. Natuurlijk zou hij later terugkeren — gunsten dienden betaald te worden.
          Plotseling laat een brandend gevoel hem omlaag kijken richting zijn bedekte rechtse pols. Caelan trekt de mouw van zijn lange inktzwarte overjas terug — starend naar de verschijnende tatoeage. Alhoewel de afbeelding na seconden duidelijk zichtbaar is blijft de brandende intensiteit aanwezig. Caelan bekijkt het met een opperste concentratie — gebroken sleutel in de klauwen van een vliegende zwarte raaf. Fronsend laat hij zijn mouw opnieuw zakken waardoor zijn tatoeages allemaal verdwijnen.



    I have seen the reason of death
    it is love — allconsuming, bittersweet, exceptional.



    •

    !!!


    'cause tonight i'm feeling like an astronaut

    hello (:


    - thank you for existing -

    Angel

          Guardian Angel      |||      Fairy Godmothersomething      |||      Protector      |||      Guardian Spirit      |||      Al Hafathah      |||      Outfit      |||      @ a Stall, alone     


    In the body of — Vera Trust.
    She is a — Harpy-Banshee hybrid.


    Het lichaam is van Vera Trust, glijdt er soepeltjes door het hoofd van Angel rond, als een mantra als het ware. De namen onthouden helpt hem er zelfs nog zuiniger op te zijn, ondanks dat het nog nooit fout is gegaan voor hem. Nog nooit heeft hij een lichaam zodoende bezeerd dat het niet te redden was. Minuutjes te laat zeker, maar verder is hij er erg voorzichtig mee om. Ook moet hij erbij betrekken dat het een vrouw is, al maken de hakken het hem al aardig duidelijk.
          Het is voor hem een voordeel dat Vera het allemaal zo soepeltjes af wil geven, ze had namelijk zelf geen enkele intentie om naar de Zielennacht toe te gaan. Ze was er nooit geweest, en zag het ook niet zitten. De Harpy en Banshee hybrid had echter wel ingestemd om het vanuit de bijrijdersstoel mee te krijgen, zodat deze toch eens de Schaduwmarkt kon betreden, zonder verder te veel poespas. Vooral nadat Angel haar vertelde dat het haar innerlijke rust zou bieden — niets minder dan de waarheid. Bovendien doet de dame haar naam eer aan, gezien ze blindelings vertrouwt op de engel die ze nooit eerder ontmoet heeft.
          Michael Cox, een tweede naam die door zijn hoofd blijft galmen — ditmaal het mens dat hij beschermd. Hij doet het met genoegen, en is oprecht zielsgelukkig dat deze een geweldige nachtrust heeft, vooral wanneer Angel de nachtmerries hem al ontnemen heeft voor ze kunnen komen. Hij weet dat hij het echter niet al te lang moet maken hier, zodat hij Michael in de gaten kan houden. Toch wil de Engel zijn Engelenessence hier weer afgeven, zoals hij elke week zowat doet, zodat hij anderen kan helpen. Het is een kleine daad voor hem, en het helpt anderen — wat wil hij nog meer?
          Met trage passen maakt Angel zijn weg langs de verschillende kraampjes met excentrieke producten te koop, wiens verkopers haast indringender lijken te worden per kraampje of tent — als een leeuw wachtende op de zwakste schakel in een kudde waterbuffels. Ondanks dat Angel een engel is, weet hij maar al te goed hoe hij zich moet dragen. Hij heeft niet voor niets het meest onschuldige lichaam gekozen dat hij kon vinden om zich in te verstoppen. Hij wordt dan wel nageroepen, maar lastig vallen ze hem niet, zich beseffend dat hij hier waarschijnlijk enkel is voor de leuke lichtshow die er gaande is.
          ‘Dat zijn harpy veren, geen phoenix veren,’ hoort hij de zachte, zoetsappige stem van Vera zeggen. Kalm zoekt hij met zijn ogen waar ze het over kan hebben, tot hij inderdaad een grote, glazen pot vol met phoenix veren spot. Zijn hoofd kanteld lichtjes, terwijl hij de inhoud ervan bestudeerd. Het lijken inderdaad op die van een phoenix, maar zijn overduidelijk geverfd — iets dat zichtbaar is door nadere inspectie.
          De verkoper lijkt hiermee zijn slag te willen slaan. ‘Mooie veren, huh? Interesse? Wat ga je ermee doen, huh? Zoveel opties, zoveel kansen, zoveel veren.’
          Angel’s ogen schieten naar die van de Satyr aan de andere kant van het kraampje. ‘Je weet toch dat het gevaarlijk is om die twee door elkaar te halen? Je verkoopt een leugen.’ Toch blijft Angel staan, ondanks dat hij het liefst door wil lopen — enige vorm van discussie ontwijkend. Hij is echter een sucker voor eerlijkheid, en dit ligt hem alles behalve lekker. Het helpt ook niet dat de halve harpy die op de bijrijdersstoel de man onder haar adem door niet al te vriendelijk aan probeert te spreken.
          ‘Je hebt geen idee wat je zegt, meisje!’ schreeuwt de verkoper dan ineens, zijn ogen vernauwd door woede. ‘Ga! Verdwijn!’
          De engel staat even met een bek vol tanden, niet geheel wetend wat hij nu moet doen. Er zijn al meerdere ogen op hem en de verkoper gericht, iets wat hem dus alles behalve bevalt. Iets wat twijfelachtig gunt hij de verkoper echter een blik naar wie hij daadwerkelijk is, doordat hij de gouden ogen tentoonstelt. Deze haalt hij echter direct weg, genoeg om iemand mogelijk te laten twijfelen over de gehele situatie, of welk wezen hij is.

    [ bericht aangepast door Exalted op 6 april 2020 - 14:05 ]


    I'm your little ray of pitch black.

    outfit // grumpy // at the shadowmarket
    SAXA      //      HALFGODDES      //      BUMPING IN TO ANALU

    Zoals iedere dag liep ik langs mijn favoriete koffie tentje om daar een dubbele cappuccino te scoren. Vandaag had ik zeker een dubbele nodig, want ik was van plan naar de markt te gaan. Niet zomaar een markt, maar de schaduwmarkt. Ik was hier al eerder geweest, maar vandaag had ik een duidelijk doel. Het stoorde me ontzettend hoe snel ik uitgeput was na het gebruiken van mijn krachten, dus een bron van energie vinden was essentieel. Mocht ik een bron in handen krijgen, was ik veel sterker en ook veel langer een dreiging. Het is zo ongemakkelijk om flauw te vallen na een gevecht, oprecht beschamend.
          Onopvallend ging ik door één van de portalen, waarna ik in het schaduwrijk direct om me heen keek. Mochten hier mensen zijn die mijn aanwezigheid niet waarderen, zou dat extreem vervelend zijn. Er was niemand te zien die mij eventueel kwaad zou doen, dus ik draaide om en botste tot mijn zware irritatie tegen iemand op. Mijn koffie zat verspreid over mijn shirt en over dat van de andere persoon, waardoor ik van binnen zwaar begon te koken.
          'Mijn fucking koffie!' gromde ik dan ook direct terwijl ik het lege kartonnen bekertje aan de kant smeet. Toen ik zag waar ik tegen aan was gebotst, moest ik even slikken. Niet omdat ik bang was, maar omdat deze persoon er heel aantrekkelijk uit zag. Mijn blik gleed over hem heen en goedkeurend beet ik op de binnenkant van mijn wangen. Desondanks was ik zwaar geïrriteerd over het feit dat ik nu geen koffie meer had.
          'Ik geloof dat ik een nieuwe koffie krijg,' kwam er uitdagend over mijn lippen. Ik deed oprecht mijn best om deze man te lezen, zijn gedrag in ieder geval, maar ik werd niet veel wijzer van zijn lichaamshouding en gezichtsuitdrukking.

    [ bericht aangepast door Sombre op 6 april 2020 - 14:50 ]


    - thank you for existing -

    Villmumon

    demon • outfit

    ‘Oké,’ fluisterde Villmumon tegen zichzelf. ‘Adem in. Adem uit.’ Ze stond midden op het pad, voor het portaal en keek toe hoe de verschillende soorten wezens door het portaal dromden, om op de Schaduwmarkt te komen. Ze waren allemaal in de feeststemming en er werd dan ook luid gepraat en gelachen.
          Maar zij kon op dit moment wel huilen. Hoewel ze veel verhalen had gehoord over de markt, wist ze nog steeds niet helemaal wat haar te wachten stond. En het was niet zomaar een klein gebied waar ze even haar ogen over kon laten glijden en dan weer kon verdwijnen. Nee, wat achter het portaal lag, was een enorme markt met overal kraampjes en winkels. En daar kon zij misschien een tand vinden. Dat was als het zoeken van een speld in een hooiberg!
          Met een trillende hand schoof ze haar zonnebril een stukje omhoog en ademde ze nog een keer diep in en uit. Ze schraapte alle moed bij elkaar en stapte door het portaal heen.
          Meteen drongen alle prikkels haar hoofd binnen. Met afschuw keek Villmumon om zich heen, ook al probeerde ze haar gezichtsuitdrukking te verbergen. Struikelend over de voeten van de wezens voor haar, vluchtte ze zo snel mogelijk naar één van de rustigere paden, op zoek naar een plek waar ze haar zoektocht kon beginnen.


    'cause tonight i'm feeling like an astronaut

    ⋄ ◊ ⋅ Nova Lynx ⋅ ◊ ⋄

    22 ━ Schaduwmarkt ━ Alleen met Caelan ━ Outfit

    Met twinkeloogjes bleef Nova naar het portaal staren. Voor mensen leek het echter een normale zwarte afgebrokkelde muur in een verlaten steegje. Nova zag voorbij de glinstering die het weliswaar zou moeten verbergen. Dikke strepen van neongroen, magenta, kuikengeel en azuurblauw kropen als geuren en geluiden langs de randen van het portaal. Het leek bijna alsof ze de theme song van Alice in Wonderland van een afstandje kon horen. Een zachte giechel verliet haar mond en met een mix van emoties – voornamelijk enthousiasme – name ze een stap naar voren.
    Haar blikveld in één oogopslag compleet veranderd. Ze was niet meer in een nauwe donkere steegje, maar op een groot plein met een overvloed aan prikkels. De kleuren waarvan ze net een proefje had genomen zag ze nu hoog in de lucht glinsteren. God, wat had ze dit gemist. Nova draaide langzaam in een rondje van driehonderdzestig graden om, om het gehele plein op te kunnen nemen. ‘’Ben ik nu niet letterlijk, Alice in Wonderland?’’ Vroeg ze haarzelf met een ondeugende grijns en bestudeerde ondertussen alle kraampjes. Haar bewondering kwam tot een halt toen ze vanuit haar ooghoek een wezen veel te laag zag aanvliegen. Nova greep haar hoed vast en dook vlug naar beneden om het te kunnen ontwijken. Een verbaasd geluidje kwam uit haar mond. Was dat nou een flamingo met een old-fashioned pak aan? Of had ze dat laatste verbeeld? Nova schudde kort met haar hoofd en herinnerde dat ze haar best moest doen om niet af te dwalen. Ze moest zo snel mogelijk haar weg zien vinden naar een warlock genaamd Nicholas. Lang uithouden in een plek als deze was geen optie voor iemand als Nova. Het geluid van een zachte zoemtoon verscheen boven haar hoofd, waardoor ze automatisch haar kin ophief. Een gloeilamp. Nova moest glimlachen en wuifde het weg met haar hand. Haar andere hand toverde een veer uit het niets tevoorschijn. Ze gaf het instructies om de persoon die ze zocht aan te wijzen en binnen enkele seconde begon het al voort te bewegen. Het was echter moeilijk om de veer bij te houden doordat ze snel afgeleid raakte. Het was niet voor niks de Zielennacht en ondanks dat ze ook wat andere boodschappen had, moest ze toch echt eerst een oplossing zien vinden voor haar verbeeldingen. ‘’Focus, Nova.’’ Mompelde ze en forceerde haarzelf om het veertje aan te staren. Ze wist grotendeels van de massa die op haar afkwam te ontwijken. Tot ze een silhouet met gloeiend blauw huid in de hoek van haar blikveld voorbij zag gaan. Haar hoofd draaide met het gedaante mee en nog voordat ze een goed beeld kon krijgen van wat het ook was, botste ze tegen iemand op. Als een hert dat in koplampen keek tilde ze haar hoofd op en zag een onbekende jongeman staan. Ze had niet eens gemerkt dat haar hoed van haar hoofd viel.
    ‘’Oh –‘’
    Ze zag donkere lijnen boven zijn hoofd kronkelen maar besteedde er geen aandacht aan, ze wilde niet onbeleefd zijn. ‘’Het spijt me.’’ Met een verontschuldigende blik keek Nova zijn gouden kijkers aan. ‘’Ik werd afgeleid..’’

    A n a l u      K e k o a

          Son of a Giant      |||      Son of a Lamia      |||      Bounty Hunter      |||      Hired killer      |||      Outfit      |||      @ a Stall w/ Saxa     

    Analu heeft verscheidene opdrachten te doen, welke vooral mogelijk zijn tijdens de Zielennacht. Eén ervan is simpelweg een ketting stelen van een Kitsune, wat hopelijk net zo makkelijk klinkt als dat het daadwerkelijk zal zijn. De bronnen van Analu hadden hem eerder verteld dat ze er zou zijn, dus nu maar hopen dat deze gelijk hadden.
          Hij geeft de witte wolf aan zijn zijde een aai door even te bukken, waarna hij de kraampjes rustig langs wandelt in de hoop iets tegen te komen dat hem kan helpen bij een van de opdrachten. Elke verkoper die hem iets aan wil praten legt hij het zwijgen op door zijn hand simpelweg omhoog te steken — zo dreigend komt hij simpelweg over op het normale volk. Nu valt normaal natuurlijk ook weer te bespreken.
          Wanneer Analu een beker wijn in zijn handen geduwt krijgt van een halfnaakte faerie, biedt hij haar het gevraagde geld aan. Direct neemt hij een slok, terwijl hij zijn pad vervolgt. Kort kijkt hij nog over zijn schouder om de betreffende, tengere dame nog een blik te gunnen. Lang duurt het echter niet, gezien hij vrijwel direct iets tegen zich aan voelt. Zijn hoofd schiet binnen een oogwenk naar hetgeen toe dat zijn aandacht vraagt — het warme goedje dat hij tegen zijn lijf voelt. Gefrustreerd houdt hij het shirt van zijn lichaam af, terwijl zijn blik richting de persoon glijdt die het zojuist geflikt heeft. ‘What the fuck!’ Schreeuwt hij kwaad, terwijl de dame in kwestie er ook iets over te zeggen heeft. ‘Mijn fucking koffie!’
          Analu’s wenkbrauwen schieten omhoog. Is haar woede nu serieus op hem gericht? Hij laat het shirt los, en laat zijn handen in vuisten langs zijn lichaam rusten. Enige vervloekingen houdt hij nog binnen, terwijl zijn blik kort naar zijn wolf glijdt — puur om zichzelf wat te kalmeren, hij weet dat het beest zelf wel reageert als deze in gevaar is. Deze staat echter braaf naast hem, en kijkt nieuwsgierig richting de aantrekkelijke dame tegenover hen.
          ‘Ik geloof dat ik een nieuwe koffie krijg,’ klinkt er dan. De uitdaging in haar toon ontgaat hem zeker niet, waardoor hij toch lichtelijk kalmeert — het is namelijk een simpele man op dat vlak. Zijn blik glijdt terug naar haar, waarna hij haar ongegeneerd bestudeerd én bekijkt. ‘Als je deze zooi koffie noemt dan ben je geheel welkom zelf de wandeling te maken.’ Een norse ondertoon is duidelijk hoorbaar. Voordat ze de beker had weggegooid had hij kunnen zien waar ze deze koffie gekocht had, en naar zijn mening was het de slechtste koffie die er bestond.
          ‘Maar je mag het zelf oplossen,’ gromt hij dan toch, voor hij nogmaals een blik op zijn zwarte outfit werpt. Direct glijdt zijn blik weer terug naar haar zwarte get up. ‘Maar goed dat het straks niet meer zichtbaar is.’ De toon in zijn stem klinkt een tikkeltje onheilspellend. Hetgeen dat hij zo vermakelijk vindt aan die opmerking is hoe het heerlijk op twee manieren opgenomen kan worden — de kleding is zwart dus erg opvallend zal het al niet zijn, en twee is natuurlijk dat die kleding niet meer aan zou zijn.



    I'm your little ray of pitch black.

    outfit // grumpy // at the shadowmarket

    SAXA      //      HALFGODDES      //      BUMPING IN TO ANALU

    De natte en warme vloeistof had zich ondertussen goed gemengd met mijn topje en mijn broek en ook de man tegenover mij had daar last van, het was immers mijn koffie die op zijn kleding zat. In de fractie van de seconde dat mijn koffie over hem heen vloog hoorde ik hem luid schelden en ik volgde zijn voorbeeld. De man keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan, verbaast over het feit dat ik boos was over de koffie. Hij had geen idee hoeveel koffie voor mij betekende. Hij plukte aan zijn natte shirt en liet vervolgens zijn handen langs zijn lichaam hangen. Het viel me pas na een paar seconden op dat er een wolf naast hem stond, waardoor er een kleine glimlach op mijn gezicht verscheen. Dieren zijn beter dan mensen, deze zal ongetwijfeld ook beter zijn dan zijn alpha. Mijn blik ging weer naar de man.
          'Ik geloof dat ik een nieuwe koffie krijg,' kwam er uitdagend over mijn lippen. Hij laat zijn ogen overduidelijk over mijn lichaam glijden en kijkt me vervolgens weer aan. Zijn blik ging kort naar het lege kartonnen bekertje.
          'Als je deze zooi koffie noemt dan ben je geheel welkom zelf de wandeling te maken.' Klonk er niet heel vriendelijk van zijn kant. Ik liet overdreven mijn onderlip krullen en pruilend keek ik hem wel 1 hele seconde aan.
          'Maar je mag het zelf oplossen,' mopperde hij er nog achteraan. Hij bekeek eerst zijn eigen kleding afkeurend, waarschijnlijk door de koffie die hem nu gezelschap hield. Vervolgens bekeek hij mijn lichaam weer, misschien naar mijn kleding, misschien naar iets anders.
          'Maar goed dat het straks niet meer zichtbaar is.' Kwam er met een bepaalde toon over zijn lippen, een hele aparte toon. Één wenkbrauw ging de lucht in en uitdagend ging ik met mijn tong langs mijn lippen.
          'Prima, ik haal mijn eigen koffie wel. Ik had je toch bijna getrakteerd.' Met een vals glimlachje sprak ik de woorden uit en bekeek ik hem nog een keer kort. Mijn vinger ging richting zijn gezicht en raakte heel kort een plukje haar aan.
          'Misschien ook wel op een knipbeurt.' Nou meende ik dit natuurlijk niet, dat lange haar stond hem goed. Het liet hem er niet alleen mannelijk uit zien, maar ook ruig. Ik blikte nog even naar zijn wolf en knipoogte naar het mooie dier, waarna ik mijn ogen weer op de man liet rusten.


    - thank you for existing -

    Caelan

    •••

    ∞ • Oracle • Mindwalker & Seer • @ Shadowmarket • & Nova
          Caelan's overpeinzingen rondom zijn zojuist verschenen tatoeage worden plotseling afgebroken — zijn concentratie opgenomen door een personage met een lichtgevende huid. Fronsend tracht hij de soort te bepalen, gravend in zijn uitgestrekte geheugen. Caelan's herinneringen zijn dusdanig uitbundig waardoor zoeken een opgave is van lange tijd — waardoor hij het grotendeels tracht te vermijden. Nu vindt hij geen antwoord, waardoor zijn frustratie groeiend is. Caelan's nieuwsgierigheid wordt alsmaar groter — zijn drang niet te onderdrukken.
          Snuivend laat hij zijn bewustzijn uitstrekken richting het lichtgevende personage, de onzichtbare vingers van zijn krachten uitstrekkend naar diens slapen. Als lopend water door vingertoppen glijdt Caelan het onderbewustzijn in van het personage — plotseling in het midden van diens geest. Hummend start hij zijn zoektocht naar een antwoord op zijn eerder gestelde vraag, welke zich niet gemakkelijk openbaar zal stellen. Alhoewel het personage verder wandelt — houdt Caelan's geest standvastig aan. Zijn aanwezigheid opmerken kost vaak even tijd, voor andere personen.
          'Oh—'
          Caelan's eigen geest wordt als een opgewonden elastiek teruggetrokken naar zijn eigen hoofd zonder een signaal — hetgeen zijn hoofdpijn verder niet goed doet. Fronsend kijkt hij naar beneden, kennismakend met een bleek gezicht met rode sproeten als sterrenbeelden. Caelan's wenkbrauwen trekken zich samen — geïntrigeerd en geïrriteerd.
          'Het spijt me. Ik werd afgeleid. . .'
          Grommend knijpen Caelan's gouden kijkers zich samen tot smalle spleetjes, zijn blik even over haar heen glijdend. Vanwege haar kledingkeuze kan hij haar vaststellen als een heks — de geur van magie geeft hem de vaststelling. Hummend geeft hij een knikje naar beneden, de heks vele malen kleiner dan hijzelf. Ondanks zijn ergernis vanwege haar onverwachtse onderbreking — doet zijn hoofdpijn hem momenteel staande blijvend. Muntbladeren waren absoluut niet voldoende, wellicht kon zij hem helpen.
          'Ik heb niets aan spijt.'
          Caelan stapt ietwat naar voren, waardoor hij de heks vrijwel kan aanraken. Alhoewel haar geur aangenaam is — schreeuwt alles in hemzelf om opnieuw naar achteren te stappen. Caelan voelt haar geest naar voren komen, uitnodigend jegens de zijne om gemakkelijk binnen te kunnen treden.
          'Ik wil een medicijn tegen een hoofdpijn — of één geheim, naar eigen keuze.'
          Alhoewel Caelan momenteel meer zou hebben aan de gevraagde medicijnen — hoopte hij rondom keuze twee. Hetgeen daadwerkelijk van waarde was binnen de Schaduwmarkt en daarbuiten, zijn diepgegronde geheimen. Ondanks zijn te uitgestrekte geheugen — kon Caelan zijn verzamelde geheimen altijd aan.
          'Dus, wat wordt het — heks?'



    •

    VEE      LAURIER

    Lycanthrope • Raven of Death • Solo



          Het licht van de opkomende zon warm haar rug terwijl Vee Laurier zich langs de brandtrap omlaag laat zakken. Haar buren hoeven niet te weten waar de donkerharige wolvin op alle onmogelijke tijdstippen naartoe verdwijnt, en bovendien zorgt de lichamelijke beweging dat ze sneller wakker wordt.
          Ze wist dat het geen goed idee was om een dag voor de beruchte Zielennacht een opdracht af te werken — maar dat heeft haar er duidelijk niet van weerhouden. Er verschijnt een norse uitdrukking op haar gelaat wanneer ze haar stijve spieren stretcht, één been over het zadel van haar zwarte motor zwaaiend. Het vertrouwde gewicht doet haar een seconde aarzelen. In plaats van die heidense plek op te zoeken vandaag, zou ze gewoonweg kunnen rijden tot ze niet meer weet waar ze is, of tot het niets meer uitmaakt. Vee vangt zichzelf in de zijspiegel wanneer ze het gevaarte achteruit de steeg uit trekt, wetend dat ze deze beslissing weken geleden al heeft gemaakt.

    •      •      •

          De glamour rondom het oude warenhuis valt weg zodra de donkerharige haar ogen iets vernauwd, de stank van magie subtiel in de zomerbries. Ondanks de warme temperaturen van de afgelopen dagen draagt ze een zwarte trui onder haar leren jas, waardoor ze het zweet tegen haar slapen kan voelen parelen wanneer ze van haar voertuig afglijdt.
          Diverse geuren alarmeren haar van de figuren die haar zijn voorgegaan, of zich afzijdig houden nu de wolvin voor het portaal tot stilstand komt. Ze houdt haar adem in, maar weigert haar ogen te sluiten wanneer ze de brug tussen ruimte en tijd doorkruist — overspoeld door een explosie aan licht wanneer haar voeten grond vinden aan de andere zijde.
          Het hart van de jongedame bonkt stevig tegen haar ribben, haar gezicht rood—en—goud oplichtend onder het vuurwerk dat vlak boven haar hoofd uiteen spat. Vonkjes dwarrelen omlaag, likken over haar gestalte, grijpen zich vast in haar krullen. Vee voelt haar mondhoeken omhoog krullen, geheel onvrijwillig overrompeld door het onmogelijke.
          Dan pakt iemand haar hand en schiet ze terug naar haar instincten, haar lip opgetrokken tegenover de faeriejongen die haar met een zwoele, schaamteloze blik aankijkt. Hoewel hij naakt is, boren haar diepblauwe ogen zich enkel in zijn glazige kijkers.
          ‘Een dans met de formidabele jageres?’ vraagt hij haar op een zacht melodieuze toon. Om haar heen is een revel gaande, de muziek een lokroep gelijkstaand aan die van de maan. Het is levensgevaarlijk om de fae te beledigen, dus weerhoudt ze zich ervan haar hand simpelweg los te rukken of hem in zijn gezicht te spugen — zoals ze normaliter zou hebben gedaan.
          ‘Ik kan niet dansen.’ Haar antwoord doet hem glimlachen, iets wat haar enkel wijst op de listige kant van dit volk.
          ‘Geen leugen, maar niet de volledige waarheid,’ zegt hij, zijn vrije hand gebarend naar de revel, naar hoeveel plezier ze lijken te hebben. Ze weet dat het faeriewijn is en dat veel van de wezens blij mogen zijn als ze kunnen stoppen voor hun voeten gaan bloeden. Hij laat haar los wanneer ze haar ogen naar hun gloeiende variant laat veranderen, staakt zijn verleiding verstandig wanneer ze hem in zich opneemt als een prooi. Vee maakt zich uit de voeten voor ze zijn reactie heeft kunnen peilen, overweldigd door de geuren en kleuren en het scala aan talen die er om haar heen worden gesproken.
          Degene die zij nodig heeft zal zich niet in het licht bevinden, maar in de schaduwen die dieper verborgen houden in de markt, dus laat ze het bruisende hart al snel achter zich.

    [ bericht aangepast door een moderator op 6 april 2020 - 18:04 ]


    For those who dare to hope