• Hey allemaal! Ik loop sinds september stage bij een soort kinderopvang voor kinderen met een ontwikkelingsachterstand van 2 tot 5 jaar. Super interessant en echt een hele leuke doelgroep. Ik heb alleen wat problemen momenteel (even in een spoiler anders wordt het zo lang). Wilde het ook vooral even van me afschrijven aangezien ik momenteel echt ff niet weet wat goed voor me is.


    Voor de corona zou ik mijn tussenevaluatie hebben waar ik al niet heel positief over was, ik had veel competenties nog niet behaald. Aan een aantal van deze competenties zou ik in de afgelopen weken aan gewerkt kunnen hebben, echter was door de de corona alle kinderopvang dicht, dus heb ik geen stage kunnen lopen. Mijn tussenevaluatie is tussentijds ook onvoldoende beoordeeld waardoor ik niet goed wist wat ik moest doen.

    Ik kon geen stage lopen omdat de instelling dicht zit, online gesprekken vonden bijna niet plaats/kon ik niet bij aansluiten als stagiaire. Vanuit mijn tussenevaluatie kreeg ik de feedback dat ik meer diepgang moest zoeken en me meer naar meso en macroniveau moest bewegen (dus oudercontact en organisatorisch) maar door de huidige ontwikkelingen is dit dus niet mogelijk. Conclusie: afgelopen weken vrij weinig gedaan voor stage, ik kon weinig motivatie vinden vanuit huis om dingen op te zetten en wist ook gewoon niet wat ik moest.

    Vanmiddag hoor ik of mijn stage ook weer open gaat voor stagiaires, zo ja dan heb ik 1,5 maand (evt verlening zomer) om aan al de competenties te werken die ik nu onvoldoende heb. Of dit haalbaar is? Geen idee... ik was redelijk gemotiveerd nadat ik een onvoldoende had voor mijn tussenevaluatie om de laatste weken te knallen maar momenteel weet ik het niet meer. Ik ben geen persoon die veel initiatief toont en hou me liever op de achtergrond dan op de voorgrond (iets wat ze wel willen zien). Ik weet niet of ik aan die 1,5 maand genoeg heb om me te profileren en baal momenteel dus ook heel erg want ik weet niet wat ik moet. Voor mín gevoel heb ik momenteel al die maanden voor niks stagegelopen en wordt er totaal niet gekeken naar de ontwikkeling die ik wel heb doorgemaakt. Ik vind namelijk dat ik al best wat grote stappen heb gezet in mijn ontwikkeling, alleen wordt daar voor mijn gevoel niet echt naar gekeken en wordt alleen gezien wat nog niet goed genoeg is. Hier baal ik dus ook van (heb ik ook aangegeven aan mijn docent van school en stagebegeleider, maar gebeurt verder weinig mee)...

    Dus: stel mijn stage gaat vanaf 11 mei weer open, ik weet niet of het realistisch is als ik dan die 1,5 evt 2 maand er heen ga. Zelf denk ik van niet maar ik wil ook geen studievertraging oplopen omdat ik een aantal belangrijke weken gemist heb door corona (natuurlijk stage niet alleen niet behaald door corona, maar dit is wel een van de factoren). Als ik niet naar mín huidige stageplek kan dan moet ik een nieuwe zoeken voor de laatste paar schoolweken, hier zit ik ook niet echt op te wachten aangezien ik dan begin op nul terwijl ik bij mijn huidige plek al wel begonnen ben...



    Ik weet niet goed wat ik moet en wilde vragen of iemand misschien tips heeft / een dergelijke situatie heeft meegemaakt. Als mijn verhaal wat onduidelijk is stel gerust vragen, momenteel zit ik nog best in de stress en emotie waardoor het best een chaos kan zijn 😅


    Als je niet kan winnen moet je zorgen dat je niet verliest.

    Hey

    Wat mij opvalt is dat ik het idee krijg dat je je niet fijn voelt op je stage. Ik krijg het gevoel dat je wel gemotiveerd bent maar niet op je plek zit.

    Nu weet ik uit ervaring (pedagogisch medewerker hier) dat oudercontact behoorlijk lastig kan zijn. Zeker nu met al die regels.

    Ik weet niet of ik je hiermee geholpen heb en kan je niet echt advies geven maar in mijn ogen klinkt het verstandig om je jaar over te doen( als dat kan) om zo te groeien in je kennis. Ik denk namelijk dat je je vanzelf door ervaring comfortabel gaat voelen in je organisatie en bij ouders.

    Op mijn huidige baan heeft het ook een jaar geduurd voor ik mij geheel comfortabel n chill was met de ouders


    Change is for weirdos ~ Niall Horan

    Als stagebegeleidster wil ik hier graag even op inhaken.

    Wat ik het allerbelangrijkste vind voor mijn stagiaires is dat ze zich veilig en op hun gemak voelen binnen onze stichting. Zoals IrishNialler ook al aan gaf heb ik het idee dat je daar niet op je plaats zit, met name omdat je je niet ondersteund/begrepen voelt door je collega's. Ervaring leert dat het voor veel stagebeleiders moeilijk is om door verlegen stagiaires/stagiaires die erg op zichzelf zijn/weinig initiatief (durven) tonen heen te prikken. Dit benadeeld jouw beoordeling, maar zegt niet per definitie iets over jouw prestatie. Persoonlijke groei en ontwikkeling is -in mijn ogen- net zo belangrijk als het ontwikkelen van vakkennis en competenties en hoewel we dit soms anders willen, mag iedereen dit op zijn eigen manier en eigen tempo doen.... Dus jij ook!

    Ik vind het erg jammer om te lezen dat je hier zo mee worstelt en dat je stage hier niet bij lijkt te willen helpen. Toch zou ik je wel willen aanraden om terug te keren en je stage af te maken als het stagebedrijf weer open gaat. Zowel mijn stagiaires als ik zelf hebben het meest geleerd van moeilijke, niet leuke stages/collega's en dit is denk ik een waardevolle les om mee te pikken. Wellicht niet zozeer op vakgebied, maar wel voor je persoonlijke groei en hoe je om moet gaan met situaties waarin je je niet prettig voelt. Gun jezelf dit leerproces en laat je niet afschrikken, pak die kans en laat ze zien hoe stom ze zijn dat ze jouw werkelijke potentie niet eerder hebben gezien!


    I'll lick the poison from right off your kiss

    Ik heb helemaal geen ervaring met stages, maar ik zou denken dat je achteraf enkel spijt kan hebben indien je het nu niet probeert af te maken. (: Je gaat je dan altijd afvragen of je nog had kunnen slagen indien je het wel had afgemaakt. Moest het dan toch niet lukken dan heb je jezelf alleszins niets te verwijten. ^^


    How lucky I am to have something that makes saying goodbye so hard.

    Hoi!

    Allereerst, heel erg bedankt voor jullie reactie! Het doet me goed dat jullie de tijd namen om mijn struggles even te lezen. Ik heb momenteel helaas (nog) steeds niks gehoord over mijn stage, of wij wel of niet mogen komen. De locatie zelf is vanaf 11 mei weer open, alleen voor de stagiaires blijf het nog onzeker.

    Ik heb zelf al eerder stagegelopen (op speciaal onderwijs) en hier ben ik vrijwel niet in contact gekomen met ouders. Hierdoor mis ik misschien wel een deel ervaring in het oudercontact wat ik nu eigenlijk in mijn 3e stagejaar nodig heb. Door de huidige situatie is dit ook momenteel niet echt op te lossen, ik ben al niet zoín ster in het initiatief nemen hierin en nu het door de corona vaak ook een online afspraak wordt voel ik me nog ongemakkelijker als ik vraag of ik hieraan mag deelnemen (omdat dus de verwachting al is dat ik het gesprek deels leid).

    Ik weet ook niet goed of ik me nou wel of niet op mín plek voel op mijn huidige stage. Het werken op de groep graat prima, ik heb goed contact met 2 van de 3 collegaís met wie ik samenwerk (1 ervan is mijn stagebegeleidster). De andere collega ligt mij niet zo, zij is heel direct terwijl ik dit totaal niet ben, hierdoor ga ik wat lastiger met haar om. Ik ben ook nooit naar stage gegaan met een vervelend gevoel, ik wist wat ik moest doen en het werken met de kinderen ging altijd prima. Alleen het werken wanneer de kinderen weg zijn (dus gesprekken bijwonen, overleggen etc) heb ik niet/vrijwel niet gedaan. Hierdoor miste ik de diepgang en heb ik dus veel niet kunnen doen. Ik had hier zelf ook meer initiatief voor moeten nemen, maar juist dat initiatief nemen was een van mijn leerdoelen. Baal er dan ook wel van dat ik eigenlijk al wist waar ik tegenaan zou lopen, maar dat ik bij mijn tussenevaluatie gewoon precies weer beoordeeld word op hetgeen waar ik al weet dat ik het moeilijk vind. Voelt een beetje alsof ik zelf wel mín eigen ontwikkeling zie en ik nu halverwege een heuvel sta alleen niemand me ziet omdat ze willen dat ik al bovenop sta (ok dit klinkt heel vaag nu).

    Anywayyyyy ik treed weer wat te veel in detail. Momenteel weet ik dus nog niet what to do, ik denk dat ik wel mín stage wil afmaken, niet geschoten is altijd mis natuurlijk! Alleen moet ik nog concreet hebben op welke manier ik mezelf dan laat zien. Dit is lastig want er ligt dan een redelijke druk op mijn schouders. Mijn stagebegeleidster vroeg gisteren dan ook of ik wel de motivatie heb om die komende maanden te strijden voor een voldoende. Ik antwoordde ja, maar achteraf blijf je altijd nog twijfelen, ik moet iig een plan van aanpak hebben voor wanneer stage weer open is, anders weet ik dat het sowieso weggegooide tijd is.

    Nogmaals, heel erg bedankt voor jullie reacties


    Als je niet kan winnen moet je zorgen dat je niet verliest.

    Teal schreef:
    Hoi!

    Allereerst, heel erg bedankt voor jullie reactie! Het doet me goed dat jullie de tijd namen om mijn struggles even te lezen. Ik heb momenteel helaas (nog) steeds niks gehoord over mijn stage, of wij wel of niet mogen komen. De locatie zelf is vanaf 11 mei weer open, alleen voor de stagiaires blijf het nog onzeker.

    Ik heb zelf al eerder stagegelopen (op speciaal onderwijs) en hier ben ik vrijwel niet in contact gekomen met ouders. Hierdoor mis ik misschien wel een deel ervaring in het oudercontact wat ik nu eigenlijk in mijn 3e stagejaar nodig heb. Door de huidige situatie is dit ook momenteel niet echt op te lossen, ik ben al niet zoín ster in het initiatief nemen hierin en nu het door de corona vaak ook een online afspraak wordt voel ik me nog ongemakkelijker als ik vraag of ik hieraan mag deelnemen (omdat dus de verwachting al is dat ik het gesprek deels leid).

    Ik weet ook niet goed of ik me nou wel of niet op mín plek voel op mijn huidige stage. Het werken op de groep graat prima, ik heb goed contact met 2 van de 3 collegaís met wie ik samenwerk (1 ervan is mijn stagebegeleidster). De andere collega ligt mij niet zo, zij is heel direct terwijl ik dit totaal niet ben, hierdoor ga ik wat lastiger met haar om. Ik ben ook nooit naar stage gegaan met een vervelend gevoel, ik wist wat ik moest doen en het werken met de kinderen ging altijd prima. Alleen het werken wanneer de kinderen weg zijn (dus gesprekken bijwonen, overleggen etc) heb ik niet/vrijwel niet gedaan. Hierdoor miste ik de diepgang en heb ik dus veel niet kunnen doen. Ik had hier zelf ook meer initiatief voor moeten nemen, maar juist dat initiatief nemen was een van mijn leerdoelen. Baal er dan ook wel van dat ik eigenlijk al wist waar ik tegenaan zou lopen, maar dat ik bij mijn tussenevaluatie gewoon precies weer beoordeeld word op hetgeen waar ik al weet dat ik het moeilijk vind. Voelt een beetje alsof ik zelf wel mín eigen ontwikkeling zie en ik nu halverwege een heuvel sta alleen niemand me ziet omdat ze willen dat ik al bovenop sta (ok dit klinkt heel vaag nu).

    Anywayyyyy ik treed weer wat te veel in detail. Momenteel weet ik dus nog niet what to do, ik denk dat ik wel mín stage wil afmaken, niet geschoten is altijd mis natuurlijk! Alleen moet ik nog concreet hebben op welke manier ik mezelf dan laat zien. Dit is lastig want er ligt dan een redelijke druk op mijn schouders. Mijn stagebegeleidster vroeg gisteren dan ook of ik wel de motivatie heb om die komende maanden te strijden voor een voldoende. Ik antwoordde ja, maar achteraf blijf je altijd nog twijfelen, ik moet iig een plan van aanpak hebben voor wanneer stage weer open is, anders weet ik dat het sowieso weggegooide tijd is.

    Nogmaals, heel erg bedankt voor jullie reacties


    Wel ik ben allereerst blij om te lezen dat je volmondig ja zei tegen het verder gaan. Ik denk dat dat dat een belangrijke stap is, als je daar heel lang over had moeten nadenken wist je ook genoeg.

    Nu kan ik uit eigen ervaring vertellen dat directe collega's enorm leerzaam zijn =)
    Ik had zelf ook een collega op stage en later werd het mijn collega. Ze was onwijs direct en ik zag er tegen op als ik met haar
    samen moest staan. Echter heeft zij het ook een paar keer voor mij opgenomen toen ik al het werk deed en een collega van mij niet, of niet
    kwam. Dus hoewel het lastig is, is het denk iets waar je enorm van leert. Al is het maar wat zijn jou grenzen en hoe wil ik dat ze mij later zien.

    Ik denk dat je het inzicht hebt dat je er nog niet bent je grootste zet is. Ik denk ook dat je dit wellicht moet aangeven dat je weet dat je dit moet doen maar dat je het op dit moment gewoon weg even te lastig vind en je even handvaten nodig hebt. Ik zou zelf als begeleidster het namelijk heel goed vinden als iemand zijn of haar 'zwakkere'punten in ziet en dit aangeeft en ook aan geeft als het niet lukt.


    Change is for weirdos ~ Niall Horan




Add Your Banner Here