• EXPERIUM - THE PREQUEL

    Voordat de Zuivering begon, speelden er heel andere verhalen...



    LIONS
    ⚜️
    Fire Vuur
    Fox Dieren veranderen
    Astreal Astral projection
    Tony Onzichtbaar in het donker
    Emil Duplicatie
    ~
    Onna Ondoordringbare huid
    Vera Vliegen
    Serena Stembeheersing
    Heidi Groene vingers
    8226 Praten met dieren

    Buffalo's
    ⚜️
    Ednoces Tijd bevriezen voor 10 sec
    Dalit Immuniteit voor gaven
    Goliath Ant-man
    Rai Electriciteit
    8034 Gevarensonar
    ~
    Sarah Onbekend
    [Onbekend] [Onbekend]
    [Onbekend] [Onbekend]
    [Onbekend] [Onbekend]
    [Onbekend] [Onbekend]

    Rhino's
    ⚜️
    Romeo Emoties manipuleren
    Damon Dementor
    Peter Spiderman
    Azrael Krachten afnemen en aanvullen.
    Darian Objecten materialiseren
    ~
    Maaya Hallucinates.
    Melissa [Onbekend]
    Alice Spiegelloper
    Medusa Verstenen onder haar blik
    Naamloze Gedachtenlezen

    Elephants
    ⚜️
    [Onbekend] [Onbekend]
    Vision Met zintuigen spelen
    Nish Aanwezigheid verbergen
    [Onbekend] [Onbekend]
    [Onbekend] [Onbekend]
    ~
    Kijo Veranderen in een Oni.
    Stella Licht ombuigen.
    Vera Leugendetector.
    Helene Genezing.
    [Onbekend] [Onbekend]



    Oud-studenten
    Conway Lion [Onbekend]
    Raz Lion [Onbekend]
    Ylva Lion [Onbekend]
    Tuuli Lion Wind
    Kris Buffalo Edelstenen manipulatie
    Safira Buffalo Drakengedaante
    Zebediah Rhino Manipulatie
    Thor Rhino Sterk
    Moacir Rhino [Onbekend]
    Adrasteia Rhino Via bloed gave overnemen
    Ryan Panther [Onbekend]

                     
    Eerdere topics
    Speeltopic 1: Klik ^^
    Speeltopic 2: Klik ^^
    Speeltopic 3: Klik ^^
    Speeltopic 4: Klik ^^
    Speeltopic 5: Klik ^^
    Speeltopic 6: Klik ^^
    Speeltopic 7: Klik ^^
    Speeltopic 8: Klik ^^
    Speeltopic 9: Klik ^^
    Speeltopic 10: Klik ^^
    Speeltopic 11:Klik ^^
    Speeltopic 12:Klik ^^
    Speeltopic 13: Klik ^^
    Speeltopic 14: Klik ^^
    Speeltopic 15: Klik ^^
    Speeltopic 16: Klik ^^
    Speeltopic 17: Klik ^^
    Speeltopic 18: Klik ^^
    Speeltopic 19: Klik ^^
    Speeltopic 20: Klik ^^
    Speeltopic 21: Klik ^^
    Speeltopic 22: Klik ^^
    Speeltopic 23: Klik ^^

    ~
    Rollentopic

    ~
    Tijdlijn
    ✧ (2009) - Aankomst 1 (Zebediah)
    ✧ (November 2011) - Aankomst 861 (Fire)
    ✧ (Februari 2012) - Aankomst Romeo
    ✧ (2012) - Aankomst 1694 (Onyx)
    ✧ (2012) - Aankomst 1695 (Maaya)
    ✧ (Juni 2013) - Aankomst 2194 (Fox)
    ✧ (Mei 2015) - Aankomst 4184 (Jester)
    ✧ (Juli 2015) - Aankomst 4585 (Dezi)
    ✧ (Juli 2015) - Aankomst 4965 (Vienna)
    ✧ (September 2015) - Aankomst 5666 en 5667 (Fersephone en Fayr)
    ✧ (September 2016) - Aankomst 6445 (Yrla)
    ✧ (Augustus 2019) - Aankomst 7223 (Merrin)
    ✧ (Juli 2020) - Aankomst 8102 (Nenya)
    ✧ (Augustus 2020) - Aankomst 8175 (Adam)


    [ bericht aangepast door ProngsPotter op 11 sep 2020 - 18:46 ]


    Dammit Bard, you're going to set the cat on fire!

    Kris

    Kris gaf alleen een knikje en ging de campus van de Lions binnen.
    'Voor je eigen veiligheid kun je hier maar beter niet over praten,' zei hij terwijl hij naar boven liep. 'Voor je er ook zo bij ligt '
    Hij deed Fox' slaapkamerdeur open. Fire zat naast de jongen op bed en keek hem kort aan. Hij stond op om plaats te maken en Kris nam zijn plek in. Fox had zijn ogen gesloten en haalde moeizaam adem.
    'Het zijn steeds vlagen van pijn, vanuit zijn buik,' legde hij het meisje uit.

    [ bericht aangepast door Croweater op 13 sep 2020 - 12:24 ]


    Every villain is a hero in his own mind.

    December 2016

    Fayr



    Hé,' zei ze zachtjes, terwijl ze zich op de bedrand liet zakken. De jongen deed zijn ogen niet eens open en een onaangenaam gevoel schoot door haar borst. Dat was geen goed teken. 'Ik ben Fayr,' bleef ze sussend tegen de jongen aanpraten. Ze had één keer eerder geprobeerd een bewusteloos iemand te helpen, maar toen ze net was begonnen om hem te helpen, was dat blijkbaar al genoeg om hem wakker te maken en hij was zo geschrokken van haar dat ze er een gebroken pols aanhad overgehouden. In ieder geval had ze van de vorige keer geleerd. 'Ik kom je helpen.'
          Even blikte ze in de richting van Kris, haast om toestemming te vragen om de zieke jongen aan te raken. Haar vingertoppen begonnen al te tintelen terwijl ze haar best deed om haar gave wakker te schudden en daarheen te sturen. Dat ging de laatste tijd eigenlijk nooit meer fout. Ze verzamelde eerst maar een heel klein beetje. Eigenlijk kon ze dit nieuwe trucje nog niet zo goed, maar haar mentor had gezegd dat ze van ieder moment kon leren. En zelfs al lukte het niet, deed het alsnog meer goed dan kwaad.
          Fayr stilde haar hand en legde die toen voorzichtig maar vastberaden op de buik van de zieke jongen. Het voelde meteen al akelig. Het vonkje dat van haar vingertoppen was gesprongen, botste op tegen een grillig bewegende muur van... donkerheid? Zelfs Fayr werd er een beetje misselijk van en ze begreep ineens helemaal waarom Kris al had gezegd dat ze hem waarschijnlijk niet helen kon, de pijn enkel kon verzachten. Want hier... hier had je zo'n tien Fayr's voor nodig.
          Het vonkje weer terug halen was vermoeiender dan nu alvast een druppel op de gloeiende plaat te laten vallen, dus Fayr stuurde haar stukje licht op de duisternis af. Ze verzamelde de rest van haar gave ook bij elkaar, tot het tintelen van haar vingers haast zeer deed. Op het laatste moment besloot ze het niet af te vuren op de monsterlijke muur, maar in plaats daarvan naar de plaatsen waar de duisternis nog niet al te zeer was geweest. Waar de dingen nog door haar gave gefixt konden worden. Het maakte het gif niet minder, maar de weerstand van de zieke jongen beter.
          Kris had het gehad over een tegengif. Dus het enige wat Fayr nu echt voor hem kon doen, was tijd winnen. De ergste schade van het gif terugdraaien, de ergste uitvliegers van de duisternis neutraliseren. En dat was het. Fayr trok haar hand weer terug. Het was pas lunchtijd, maar ze was opeens hartstikke moe. Even voelde ze nog met haar pols aan het voorhoofd van de jongen en kwam daarna overeind. 'Ik kon het gif niet oplossen, zoals je zei. Daar is het... te agressief voor. Dus in plaats daarvan heb ik tijd voor je gewonnen. Waarschijnlijk nemen de ergste symptomen nu tijdelijk snel af, maar je hebt niet lang voor alles weer terugkomt. Hij heeft een tegengif nodig. Of... meer helers.'

    [ bericht aangepast door ProngsPotter op 15 sep 2020 - 1:22 ]


    Dammit Bard, you're going to set the cat on fire!

    December 2016

    Kris


    Kris had zijn ogen niet van Fox’ gezicht afgehouden. Er was nauwelijks iets aan veranderd, hij zag er nog steeds uit alsof hij vreselijk veel pijn leed. Toch begreep hij wel dat de gave van het meisje moest doorwerken, dat het even zou duren voordat het effect zichtbaar werd. Hij had Fox’ verkrampte hand gepakt, streek langs zijn vingers en knokkels in de hoop dat zijn aanraking hem ietsje zou laten ontspannen. Hij had geen idee hoeveel Fox nog meekreeg van wat er gebeurde.
          Uiteindelijk scheurde hij zijn blik van zijn vriend los om Fayr aan te kijken.
          ‘Dank je,’ zei hij zacht. ‘Voor de verlichting. Ik sta bij je in het krijt. Als je ooit hulp nodig hebt, zal ik je die geven.’


    Every villain is a hero in his own mind.

    December 2016

    Fayr



    Fayr schudde haast automatisch al haar hoofd. 'Ik hoef er niks voor terug— iedereen zou dit gedaan hebben. Ik heb maar een klein beetje geholpen, dat is alles.' Het was heus niet dat ze iedereen rond ging om schulden te verzamelen, zodat mensen die ze geholpen had bij haar in het krijt stonden. Ze hield ervan om mensen te helpen, hoewel dan vaker iets minder heftigs dan dit. Als iedereen voor hulp wat terug ging vragen, dan schoot niemand er wat mee op, toch? Hulp gaf je, het was geen betaalmiddel. En deze jongen had het nodig. Heel erg.
          Ze keek even medelijdend naar de jongen op het bed en weer terug naar Kris. 'Ik hoop dat hij het haalt. Dat je het tegengif kan... vinden.' Ze aarzelde even en blikte naar de deur. Meer kon ze nu niet doen dus ze deed al een stapje achteruit. 'Succes.'


    Dammit Bard, you're going to set the cat on fire!

    December 2016

    Kris


    Ze hoopte dat hij het haalde.
          Zebediah was duidelijk geweest en de pijn die Fox leed, liet ook weinig aan zijn fantasie over. Toch voelden de woorden nog harder uit de mond van een heler. Hij gaf een knikje naar het meisje en wendde zich zodra ze weg was weer tot Fox. Hij streek door zijn dikke bruine krullen, leunde voorover en kuste zijn voorhoofd.
          ‘Geen zorgen Foxie,’ zei hij zacht. ‘Ik zal je niet verliezen.’
          Hoewel hij het liefst tegen hem aan kroop en hem stevig vasthield, rukte hij zijn blik van de jongen los. Hij sliep nu. Bovendien had hij zelf nog een hoop te doen, hij moest een flink aantal diamanten zien te maken. Hoe slechter zijn concentratie was, hoe moeilijker het was om zuivere te creëren. Hij draaide zich met zijn rug naar Fox toe, stuwde zijn gave naar zijn vingertoppen toe en zocht naar de juiste samenstelling en de juiste druk en hitte en begon toen aan het maken van de stenen.

    De hele nacht had hij doorgewerkt. Er zat geen gevoel meer in zijn voeten, er lag een doorzichtige laag overheen tot halverwege zijn kuit en lopen ging moeizaam. Fox’ ademhaling was inmiddels weer zwaarder, hij sliep nog wel maar jammerde in zijn slaap en verkrampte soms helemaal. Om de paar uur trok hij hem uit zijn slaap vandaan om hem wat te laten drinken en pap te eten – meer kon hij niet binnenhouden. Kris was altijd blij als hij weer wegzakte, zodat hij hem niet meer zo paniekerig aankeek met die grote bruine ogen van hem.
          Zodra de zon op was, ging hij naar het winkeltje toe. Hij liet de man een diamant testen en vroeg tegelijkertijd: ‘Heb je de spullen?’
          Het leek hem erg snel, toch was het een hebberige vent. Hij had vast zijn kanalen. Waarschijnlijk wilde hij zo snel mogelijk de diamanten, voor iemand er lucht van kreeg. Hij knikte dan ook kort en duwde hem een zwarte tas in handen. Kris opende hem, zag inderdaad de gevraagde spullen.
          Het liefst pleurde hij het meteen weg, maar dat kon niet. Hij had geen keuze dan het aan Zebediah te geven. Hij bedankte de man kort en liet zijn diamanten bij hem achter, daarna liep hij met een nors gezicht het Rhino-gebouw in. Na twee deuren opentrekken had hij Zebediah gevonden, die nog bezig was zich aan te kleden.
          Voor het eerst leek hij normaal.
          Wat hij niet was. De fucking gek had zijn vriend vergiftigd.
          ‘Ik heb het. Geef me het antigif.’
          Zebediah hield zijn hoofd schuin. ‘Maar het mooiste moet nog komen. Als het goed is, bereikt het gif binnenkort zijn hersenen. Dan wordt het pas lachen.’
          Kris kneep zijn hand tot een vuist. De grijns verdween onmiddellijk van Zebediahs gezicht en hij greep naar zijn been toen de scherven verschoven, groeiden en zich als iets levends onder zijn huid doorbewogen.
          ‘Nu, eikel. Ik ben de deal nagekomen.’
          ‘Best,’ bromde hij, inziend dat hij Kris niet veel verder moest pushen. En terecht, want hij wist niet hoelang hij zichzelf nog in bedwang kon houden. Twee nachten zonder slaap kwam zijn zelfbeheersing niet ten goede en hij moest al zijn gedachten op Fox richten om Zebediah nu niet in kristal te veranderen en in miljoenen stukken uiteen te laten barsten. Erop gokken dat het antigif ergens in deze kamer was, durfde hij niet.
          ‘Ik breng het je zo. Als ik tenminste nog lopen,’ snoof hij.
          ‘Ik zou er maar niet op rekenen,’ snoof Kris. ‘En flik me dit niet nog een keer. Als je Fox’ leven ook nog maar één keer in de waagschaal dreigt te leggen, blaas ik je harses op en kan het me geen donder schelen dat ik van school gestuurd of zelfs geëxecuteerd word. Ik sterf met liefde voor hem.’
          Zebediah rolde zijn ogen. ‘Wat een cliché.’
          ‘Niet een cliché dat jij ooit zal meemaken. Breng me dat fucking antigif. Nú.’
          Hij zakte op de rand van het bed neer, hij ging niet wachten tot die eikel dat naar de campus kwam brengen. Fox had lang genoeg geleden. Zebediah strompelde half aangekleed de kamer uit. Kris bleef wachten. Iedere minuut voelde aan als een uur, maar uiteindelijk wierp Zebediah hem een spuit toe.
          Zonder verder nog iets te zeggen, griste Kris de injectienaald weg en verliet het gebouw.
          Fox lag niet meer in bed toen hij terugkwam, hij steunde met beide handen op de wasbak. Golven braaksel kwamen naar buiten. Er zat ook bloed bij. Kris wreef over zijn rug en zette de kraan open om de smurrie weg te laten spoelen.
          Toen Fox ophield met overgeven, was hij zo slap dat hij bijna meteen door zijn benen zakte. Kris ving hem op en legde hem op bed neer. Meteen begon Fox weer te rillen, met doodsbange ogen keek hij hem aan.
          Kris pakte de injectienaald, schoof die naast het kussen en streelde de krullen uit zijn gezicht. ‘Ik heb een medicijn voor je. Doe je ogen maar dicht. Het is zo allemaal voorbij.’
          Verloren staarde Fox hem even aan, daarna knikte hij en kneep zijn ogen dicht.
          Hij rolde Fox’ mouw op, knelde met een stenen band zijn arm af zodat de ader beter zichtbaar werd en injecteerde hem met hem antigif. Fox’ ogen vlogen open toen de naald in zijn huid drong, maar hij gaf geen kick.
          Voorzichtig haalde Kris de naald er weer uit. Daarna ging hij op zijn zij naast Fox liggen, pakte zijn hand en streek over zijn knokkels. Fox keek hem aan, de sporen van de tranen nog op zijn wangen.
          ‘Wat was het?’ vroeg Fox met een klein stemmetje. ‘Waarom – waarom ben ik ziek?’
          ‘Je zult je nu gauw beter voelen.’ Hij tilde Fox’ hand op en kuste alle vijf de knokkels voor hij hem weer aankeek. ‘Het was mijn schuld. Sorry.’
          ‘Hoe bedoel je?’ Fox tilde zijn zwakke hand op en streek langs zijn kaak.
          Kris wilde de waarheid niet zeggen, omdat hij niet wilde dat Fox bang werd, dat hij mensen zou gaan wantrouwen omdat hij bang was dat ze hem omwille van zijn vriend pijn zouden doen.
          ‘Dit is een van die dingen waarvan het beter is dat je het niet weet.’
          Fox leek te willen protesteren, maar ze hadden al meer van zulke gesprekken geweest en uiteindelijk knikte hij stilletjes. ‘Oké. Ik vertrouw jou.’
          Kris liet een arm om hem heen glijden en rustte met zijn hoofd op Fox’ borstkas. ‘Ik hou van je, Fox. Vergeet dat nooit.’
          Hij voelde een zachte kus in zijn haren. ‘Daar denk ik de hele dag aan.’
          Kris’ lippen bogen om in een klein glimlachje. Daarna sloot hij zijn ogen en luisterde naar het kloppen van Fox’ hart, dat weer rustig was.
          ‘Ik hou ook van jou, Kris. Voor altijd.’
          Het klonk als zowel een vraag als een belofte en Kris kuste zijn sleutelbeen voor hij naar hem opkeek. ‘Voor altijd.’


    Every villain is a hero in his own mind.

    Maart 2014

    Safira



    Safira snoof de frisse lucht op. Ze had een lichte hoofdpijn. Eerst was ze naar haar kamer gegaan, maar Barbie had het nodig gevonden om een of ander nagellakfeestje te houden en nu stonk haar hele kamer naar die scherpe troep. Niet echt een remedie voor hoofdpijn. Daarom had ze de stilte van het meer maar opgezocht. Er waren wel andere mensen, maar die lieten haar in ieder geval met rust.
          Dat dacht ze althans – totdat er opeens een vrolijke begroeting klonk en er iemand naast haar neerplofte. Het was een jongen met bruine krullen, met even zo bruine ogen die haar nieuwsgierig bekeken.
          ‘Wil je voor me in een draak veranderen?’ klonk het gretig.
          Safira knipperde even met haar ogen. ‘De meesten hebben toch wel het fatsoen om zich voor te stellen voor ze zoiets vragen.’ Niet dat iemand het haar ooit gevraagd had.
          ‘Ik heb nog geen naam,’ antwoordde de jongen. ‘Behalve…’ Hij keek even op de rug van zijn hand. ‘2194 maar dat kan ik na een halfjaar nog steeds niet zo goed onthouden.’ Hij glimlachte verontschuldigend. ‘Ik ben niet zo goed in cijfers.’
          ‘Je bent wel in meer dingen niet zo goed, als je na een half jaar nog steeds je naam niet hebt gehaald.’
          ‘Negen maanden, eigenlijk al. Zoals ik zei, niet zo goed in nummers.’
          Het leek hem niet veel uit te maken dat hij zijn naam nog altijd niet had gehaald. Nog steeds keek hij haar met een afwachtende glinstering in zijn ogen aan.
          ‘Ik ben geen attractie ofzo.’
          ‘Nee – meer een studieobject? Een draak worden is duizend keer beter dan een slak of een spin of een vogel of zelfs een hond. Als ik in een draak kan veranderen, denken ze er vast wel twee keer over voordat ze me pesten. Want jij wordt vast niet gepest hè? Ha – ik zou ze allemaal roosteren!’ Hij keek haar met een grijns aan, waarbij er een kuiltje in een van zijn wangen kwam.
          Gepest werd ze inderdaad niet – maar dat wilde niet zeggen dat ze zich niet buitengesloten voelde. De meiden van haar afdeling waren al vrij hecht met elkaar geweest toen de Houses werden gevormd, een half jaar geleden, terwijl haar eigen vrienden allemaal naar de andere school waren gestuurd. Ze was in haar eentje achtergebleven en het viel niet mee om nieuwe vriendschappen te sluiten. Met Kris en Nish kon ze het nog wel aardig vinden, die waren echter altijd met zijn tweeën en het was moeilijk om ertussen te komen.
          ‘Word je wel gepest?’ klonk het zachtjes. ‘Je kijkt opeens verdrietig.’
          Ze schrok toen ze opeens een hand op die van haar voelde. In een reflex trok ze haar hand weg, al kreeg ze er spijt van toen ze de onschuld in zijn bruine ogen zag.
          Ze schraapte haar keel. ‘Nee, ik word niet gepest. Gewoon – veel mensen kwijtgeraakt in september.’
          Hij knikte langzaam. Al kon hij er vast niet over meepraten, want hij was er toen pas net geweest.
          ‘Maar er zijn nog heel veel andere leuke mensen over, toch? Ik wil je vriend wel zijn hoor!’ Hij schonk haar een grote glimlach. ‘We kunnen in ieder geval samen vliegen. Als je tenminste mijn levende voorbeeld wil zijn.’
          Het was moeilijk om nee te zeggen tegen die grote, reebruine ogen. En waarom zou ze ook? Het was nou niet alsof ze een hoop te verliezen had. ‘Oké dan,’ zei ze met een voorzichtige glimlach. Na bijna twee jaar ging de transformatie bijna vanzelf en ze hoefde alleen haar drakenuiterlijk in te beelden voordat ze ook daadwerkelijk begon te krimpen, schubben kreeg en langzaam haar menselijke gedaante verloor.
          2194 schrikte niet voor haar terug, met bijna katachtige sprongen danste hij om haar heen, nam alle hoeken in zich op en toen zag ze dat hij ook begon te krimpen. Hij kreeg schubben en een gekartelde staart, maar de kop bleef te rond en de ogen puilden uit. Het zag er pijnlijk uit.
          Maar het was een begin. En ze wilde hem best helpen om het te perfectioneren.

    [ bericht aangepast door Croweater op 24 sep 2020 - 22:37 ]


    Every villain is a hero in his own mind.

    April 2014

    2194


    2194 huppelde naar de campus van de Buffalo’s toe. Hij was er nog nooit geweest, maar hij had nieuws en dat moest hij zijn beste vriendin vertellen. Vandaag had hij zijn naam gehaald! De laatste dag dat hij als 21- 21-nogwat door het leven hoefde te gaan. De afgelopen drie weken had hij veel met Safira opgetrokken en het had hem enorm geholpen zijn gave te ontwikkelen. Ze was het eerste vliegbeest waar hij in veranderd was en waarmee hij niet na twee minuten neerstortte doordat hij niet op wind berekend was, maar als draak was het makkelijker geweest om te leren zijn balans te houden.
          Hij bonkte op de deur en wachtte tot iemand zo aardig was om open te doen.
          Toen de deur daadwerkelijk openzwaaide en hij zag wie daar stond, was hij op slag vergeten waarom hij hier was en kon hij alleen maar in die betoverende groene ogen staren, terwijl er een onbeholpen yelp-geluidje uit zijn mond kwam. Van het een op het andere moment kreeg hij het loeiheet – zo dicht bij was hij nog nooit bij de jongen geweest!
          De nablijfjongen. Zijn naam had hij nog steeds niet ontrafeld omdat de rest van zijn afdeling vond dat ze hem geen antwoorden verplicht waren omdat hij zijn naam nog niet had gehaald – waar vandaag verandering in kwam! – maar alle keren dat hij tot nu toe had moeten nablijven, was deze jongen er ook geweest.
          En hij was knap. Zóóó knap dat hij op het moment niet meer wist hoe hij moest ademen en het benauwd kreeg en zijn brein was plotsklaps een pudding. Hij stond daar maar als een vis op het droge naar adem te happen terwijl de hitte van hem afstraalde. De wenkbrauwen van de jongen gingen vragend omhoog.
          Kom op, 21-nogwat. Zeg iets tegen hem!
          De zenuwen golfden opeens door hem heen. Hij zag niet meer helemaal scherp en voor hij het doorhad, maakte hij een knorrend geluid.
          Nee nee nee!
          Hij voelde zich krimpen, probeerde zich ergens aan vast te grijpen. De andere jongen bekeek hem rustig, zonder een woord te spreken.
          En toen opeens kwam de transformatie tot stilstand. Hij zat half vast in zijn kleding en worstelde om eruit vrij te komen. Hij boog zijn hoofd en zag dat zijn poten lichtroze waren. Een varkentje – hij was een varkentje geworden!
          ‘Wat de fuck is dat?’ klonk een andere stem.
          21-nogwat keek op, zag dat er een andere lange jongen in de deuropening was verschenen, die met zijn elleboog nonchalant op de schouder van de ander leunde.
          ‘Een big. Ga me nou niet vertellen dat je niet weet hoe een big eruitziet.’
          De andere jongen rolde met zijn ogen, al kwam er een kleur op zijn wangen.
          ‘Maar waarom?’
          ‘Ja… Dat vraag ik me ook af.’ De groene ogen lieten hem niet los. ‘Maar tegen een lekker speklapje zeg ik nooit nee.’
          21-nogwat had het zo warm dat hij dacht dat hij zichzelf spontaan zou grillen als hij niet iets zou doen. Waarom kwam Safira niet naar de deur? Hij deed een paar stapjes achteruit. Man, hij zou die jongen nooit meer onder ogen durven komen.
          Een andere schokkende gedachte ging er door hem heen. Wat als hij wél weer terug veranderde naar een mens? Dan stond ie daar poedelnaakt! Hij draaide zich zo vlug om dat hij omviel en een buikschuiver over het gras maakte. Gauw krabbelde hij overeind en begon hij te rennen, zo ver mogelijk bij de jongens vandaan. Zijn keel kneep dicht. Hoe kon hij ooit zijn naam hebben gehaald als hij zich zo erg voor schut zette?
          Hij dook ergens in de bosjes en bleef daar zitten totdat het donker was. Meestal schaamde hij zich niet voor zijn naaktheid – maar bij die jongen was dat anders. Bovendien wilde hij het gelach van de anderen niet horen, als hij nu door de campus moest lopen, zonder kleren, omdat hij zijn transformatie tóch nog niet helemaal onder controle had. Mooi naamfeestje werd dat.
          Nee, hij wachtte wel tot het donker was. En dan – dan wist hij het niet.
          Kon hij stiekem misschien zijn kleren ophalen, die daar stom genoeg nog voor de deur lagen. Hij had ze mee moeten nemen. Hij zakte op zijn buik neer en sloeg zijn poten voor zijn gezicht.
          In plaats van een grom, kwam er weer een stom knorgeluid uit. Gauw duwde hij zijn snuit tegen zijn poot zodat hij niet nog meer idiote geluiden maakte.


    Every villain is a hero in his own mind.

    December 2016

    Vienna



    Ze lag verveeld op zijn bed te zoeken naar een goede film. Thor had haar uitgenodigd om die avond samen wat leuks te doen en hadden om zeven uur in zijn kamer afgesproken. De jongen was er na een half uur echter nog steeds niet, terwijl dit zijn slaapkamer was. Uit verveling had ze de tv maar aangezet. Thor had blijkbaar belangrijke zaken te doen, dat was wat hij haar vertelde toen ze hem belde tien minuten geleden. Hij had echter gezegd dat hij zou proberen zo snel mogelijk naar haar toe te komen. En dus wachtte Vienna geduldig tot haar vriendje zou komen opdagen. Liever hier blijven wachten dan dat ze in de woonkamer van de Rhinos ging zitten of ging dwalen door het huis. De Rhinos mochten haar dan met rust laten vanwege het feit dat ze vriendin van was, maar dat wilde niet zeggen dat ze hen ging uitdagen wat uit te halen. Je wist het maar nooit met Zebediah die hier rondliep.
          Ze keek vol enthousiasme op toen de deur openging. Het was echter Darian die binnen kwam lopen, Thors kamergenoot, in plaats van haar vriendje zelf. Ze probeerde haar teleurstelling te verbergen achter een kleine glimlach. "Hey," begroette ze hem zachtjes. Vienna richtte zich weer op het scherm en kon het toch niet laten even te zuchten. Goed, ze wachtte nog een half uur. Als daarna haar vriendje niet was komen opdagen, dan ging ze gewoon terug naar haar eigen kamer. Dan stikte hij er maar in.

    [ bericht aangepast door Slughorn op 27 sep 2020 - 21:40 ]


    It's never gonna happen, ladies.

    December 2016

    Darian


    Darian bevroor bijna op de drempel toen hij Vienna in zijn kamer zag, maar kon zichzelf er nog toe aanzetten om verder te lopen en niet als een complete idioot over te komen.
          ‘Hé,’ begroette hij haar. Hij ging op de rand van het bed zitten en drukte de vlinders in zijn onderbuik ver weg. Ze was hier niet voor hem. Integendeel. ‘Heb je met Thor afgesproken?’
          Er trok een blos langs zijn wangen.
          ‘Natuurlijk ben je hier voor Thor. Stomme vraag. Hij was net nog in de eetzaal, in ieder geval. Misschien wacht hij daar op je?’
          Thor was niet de slimste. Hij kon best hebben vergeten dat hij hier met zijn vriendin had afgesproken.


    Every villain is a hero in his own mind.

    December 2016

    Vienna



    Hij was nog In de eetzaal? Wat was hij daar aan het doen? "Nee, Thor weet dat ik hier ben. Hij zei dat hij zo deze kant op zou komen." Ze schonk Darian een kleine glimlach. Ze kende hem eigenlijk nog niet zo heel goed, meestal zag ze hem als ze inderdaad voor Thor kwam. Maar ze was altijd in voor nieuwe vrienden, zeker nu Yrla de laatste dagen zo vreemd deed. Het leek wel alsof hij schrok elke keer dat ze naast hem op dook. De blonde jongen was ergens met zijn gedachten ver weg en ergens anders, maar elke keer als ze Yrla ernaar vroeg, sloeg hij compleet dicht. Hij leek haar zo bang aan te kijken, dat ze zelf de kriebels kreeg van de blik die hij haar schonk. Daarom was ze maar gestopt te vragen.
          "Wat ga jij doen vanavond?" vroeg ze met een kleine glimlach. "Heb je tijd om iets te doen, terwijl ik wacht op Thor?"


    It's never gonna happen, ladies.

    December 2016

    Darian


    ‘Ik heb geen bijzondere plannen, dus prima! Waar dacht je aan?’ Darian werd toch wel een beetje nieuwsgierig naar haar antwoord, zelfs al wist hij dat Thor het hem niet in dank zou afnemen. Maar goed – dit was zijn kamer. Hij stuurde daar zelf zijn vriendin heen terwijl hij zelf met anderen in de eetzaal bleef kletsen.


    Every villain is a hero in his own mind.

    December 2016

    Vienna



    Ze schudde haar hoofd. "Geen idee," bekende ze eerlijk. Ze keek even op haar iNet naar de tijd voor ze zich weer op Darian richtte. "Ik heb mezelf voorgenomen dat ik nog een half uur wacht op die sukkel en anders ga ik gewoon terug naar mijn eigen kamer." Ze dacht even na. "Dus een spelletje of zoiets? Of een korte film?"


    It's never gonna happen, ladies.

    December 2016

    Darian


    Darian deed nooit spelletjes en kon er ook geen bedenken om te spelen. 'We kunnen misschien een aflevering kijken van iets? Heb je een favoriete serie?'


    Every villain is a hero in his own mind.

    April 2014

    Kris



    Kris keek het biggetje na totdat het struikelend uit zicht was verdwenen. Zachtjes grinnikend raapte hij het hoopje kleding op. Hij was er wel aan gewend dat sommige mensen – en vooral nieuwelingen – met een boogje om hem heen liepen, maar dat iemand spontaan in een big veranderde en weg sprintte was nieuw.
          ‘Ga je het in die boom daar hangen?’ vroeg Nish met een grijns en hij knikte naar een hoge boom even verderop.
          ‘Ik zal jou ’es in een boom hangen.’
          Met een knipoog blies hij zijn vriend een kus toe voordat hij weer een blik op de kleding in zijn hand richtte. Een driekwart spijkerbroek en een zwart shirt van een kat die met een dinosaurus knuffelde. Typisch.
          Hij kende de Lion wel. Nou ja – iederéén kende hem waarschijnlijk wel, want hij struikelde minstens één keer per week met een vol dienblad midden in de eetzaal, veranderde spontaan van vorm en liep altijd te zingen en soms zelfs te dansen als hij van het ene lokaal naar het andere ging. Zo iemand viel gewoon op.
          Hij vond het wel een geinig kereltje. Eens wat anders dan al die norse gezichten.
          Wat hij met die kleding ging doen wist hij nog niet. Eens zien of hij het zou durven terugvragen. Misschien trok hij het shirt morgen wel aan, hij was wel benieuwd wat de knul dan zou doen.
          Hij wilde zich net omdraaien toen de kleding uit zijn hand werd gerukt.
          ‘Dat is van 2194!’ zei Safira en ze plantte haar andere hand in haar zij. ‘Wat hebben jullie nu weer uitgevreten. Laat hem met rust – hij is een vriend van me.’
          ‘Hij gaf een gratis striptease,’ antwoordde Kris luchtig. ‘Je bent net te laat.’
          ‘Al krijg jij vast wel privéoptredens,’ vulde Nish aan. ‘Met hier en daar een extraatje.’
          Safira rolde met haar ogen, daarna wrong ze zich langs hen heen. ‘Ik ga hem zoeken. Hij is zich vast wild geschrokken van jullie stomme opmerkingen.’
          Kris snoof. ‘Hij liep al te knorren voor ik wat kon zeggen.’
          ‘Nou met je rollende ogen en opgetrokken wenkbrauwen praat jij doorgaans op een stuk meer manieren dan met alleen je mond.’
          Ze beende trap af naar beneden.
          ‘Chagrijn,’ mompelde Nish.
          Kris grijnsde en stootte hem met zijn schouder aan. ‘Misschien moet je d’r eens een goeie beurt geven. Knapt ze vast van op.’
          Nish snoof. ‘Liever jij dan ik.’
          ‘Liever mij dan haar, bedoel je?’
          Zijn vriend gaf hem een stomp. Ondanks dat ze al maanden met elkaar optrokken, was hij er nou nog steeds niet helemaal achter of Nish nu op jongens of op meiden of op allebei viel. Hij had het gevoel dat Nish het zelf ook niet echt wist, maar er lag toch een rode zweem op zijn wangen.
          Misschien moest hij binnenkort gewoon eens wat proberen. Het was al een jaar geleden dat hij Onyx had leuk gevonden. Waar hij wel aardig overheen was, nadat Kris een paar maanden geleden toch nog een poging had gedaan om met hem te praten, nadat Maaya haar BFF gedumpt had. Onyx had hem echter zo hard geslagen dat zijn oogkas gebroken was, dus daarna had hij de hint wel begrepen. Jammer, maar ja.
          Er waren meer vissen in de zee.


    Every villain is a hero in his own mind.

    December 2016

    Vienna



    Ze schoot in de lach. "Ik weet niet zeker of je dat zo leuk vind. Ik kijk echt van die meiden series, zoals The Greenhouse Acadamy, pretty little liars en Teen wolf." Nee, daar zag ze hem niet echt voor aan. Series met veel drama, dat was echt haar smaak. "Maar we kunnen wel kijken of er een serie is wat we beiden leuk vinden." Ze startte het scherm op en zocht naar Netflix. "Wat vind jij vooral leuk om te kijken? Ik hou vooral van veel drama, liefde, af en toe mag het ook wel een beetje fantasie en muziek vind ik leuk." Ze glimlachte naar hem.


    It's never gonna happen, ladies.