• EXPERIUM - THE PREQUEL

    Voordat de Zuivering begon, speelden er heel andere verhalen...



    LIONS
    ⚜️
    Fire • Vuur
    Fox • Dieren veranderen
    Astreal •Astral projection
    Tony • Onzichtbaar in het donker
    Emil • Duplicatie
    ~
    Onna • Ondoordringbare huid
    Vera • Vliegen
    Serena• Stembeheersing
    Heidi • Groene vingers
    8226 • Praten met dieren

    Buffalo's
    ⚜️
    Ednoces • Tijd bevriezen voor 10 sec
    Dalit • Immuniteit voor gaven
    Goliath • Ant-man
    Rai • Electriciteit
    8034 • Gevarensonar
    ~
    Sarah• Onbekend
    [Onbekend] • [Onbekend]
    [Onbekend] • [Onbekend]
    [Onbekend] • [Onbekend]
    [Onbekend] • [Onbekend]

    Rhino's
    ⚜️
    Romeo • Emoties manipuleren
    Damon • Dementor
    Peter • Spiderman
    Azrael • Krachten afnemen en aanvullen.
    Darian • Objecten materialiseren
    ~
    Maaya • Hallucinates.
    Melissa • [Onbekend]
    Alice • Spiegelloper
    Medusa • Verstenen onder haar blik
    Naamloze • Gedachtenlezen

    Elephants
    ⚜️
    [Onbekend] • [Onbekend]
    Vision • Met zintuigen spelen
    Nish • Aanwezigheid verbergen
    [Onbekend] • [Onbekend]
    [Onbekend] • [Onbekend]
    ~
    Kijo • Veranderen in een Oni.
    Stella • Licht ombuigen.
    Vera • Leugendetector.
    Helene • Genezing.
    [Onbekend] • [Onbekend]



    Oud-studenten
    Conway • Lion • [Onbekend]
    Raz • Lion • [Onbekend]
    Ylva • Lion • [Onbekend]
    Tuuli • Lion • Wind
    Kris • Buffalo • Edelstenen manipulatie
    Safira • Buffalo • Drakengedaante
    Zebediah • Rhino • Manipulatie
    Thor • Rhino • Sterk
    Moacir • Rhino • [Onbekend]
    Adrasteia • Rhino • Via bloed gave overnemen
    Ryan • Panther • [Onbekend]

                     
    Eerdere topics
    Speeltopic 1: Klik ^^
    Speeltopic 2: Klik ^^
    Speeltopic 3: Klik ^^
    Speeltopic 4: Klik ^^
    Speeltopic 5: Klik ^^
    Speeltopic 6: Klik ^^
    Speeltopic 7: Klik ^^
    Speeltopic 8: Klik ^^
    Speeltopic 9: Klik ^^
    Speeltopic 10: Klik ^^
    Speeltopic 11:Klik ^^
    Speeltopic 12:Klik ^^
    Speeltopic 13: Klik ^^
    Speeltopic 14: Klik ^^
    Speeltopic 15: Klik ^^
    Speeltopic 16: Klik ^^
    Speeltopic 17: Klik ^^
    Speeltopic 18: Klik ^^
    Speeltopic 19: Klik ^^
    Speeltopic 20: Klik ^^
    Speeltopic 21: Klik ^^
    Speeltopic 22: Klik ^^
    Speeltopic 23: Klik ^^

    ~
    Rollentopic

    ~
    Tijdlijn
    ✧ (2009) - Aankomst 1 (Zebediah)
    ✧ (November 2011) - Aankomst 861 (Fire)
    ✧ (Februari 2012) - Aankomst Romeo
    ✧ (2012) - Aankomst 1694 (Onyx)
    ✧ (2012) - Aankomst 1695 (Maaya)
    ✧ (Juni 2013) - Aankomst 2194 (Fox)
    ✧ (Mei 2015) - Aankomst 4184 (Jester)
    ✧ (Juli 2015) - Aankomst 4585 (Dezi)
    ✧ (Juli 2015) - Aankomst 4965 (Vienna)
    ✧ (September 2015) - Aankomst 5666 en 5667 (Fersephone en Fayr)
    ✧ (September 2016) - Aankomst 6445 (Yrla)
    ✧ (Augustus 2019) - Aankomst 7223 (Merrin)
    ✧ (Juli 2020) - Aankomst 8102 (Nenya)
    ✧ (Augustus 2020) - Aankomst 8175 (Adam)


    [ bericht aangepast door ProngsPotter op 11 sep 2020 - 18:46 ]


    Dammit Bard, you're going to set the cat on fire!

    December 2016

    Darian


    ‘Ik hou vooral van van die tijdreisseries… of van die post-apocalyptische series, zoals Revolution en The Walking Dead.’ Hij keek Vienna nieuwsgierig aan. Betekende dat dat ze dan vaker een aflevering konden kijken? Gewoon – als vrienden? Hij wist dat het beter was van niet. Niet omdat hij bang was voor Thors dreigementen, maar omdat hij wist dat het Thor frustreerde dat zijn dreigementen hem niets deden en dat hij daardoor zijn ongenoegen op zijn vriendin zou uiten. Het voelde allemaal een beetje als een deja-vu, dacht hij. Een zucht brandde achter in zijn keel, maar hij wist zich te bedwingen. Hij wilde niet dat Vienna merkte dat er wat aan de hand was, dat hij het leuk zou vinden om meer tijd met haar door te brengen en dat hij wist dat dat niet kon.


    Every villain is a hero in his own mind.

    December 2016

    Vienna



    "Oke," zei ze nadenkend. Ze ging even door de series en films op Netflix heen en bleef haken bij de 'outlander' serie. "Wat dacht je van deze? Dan hebben we een combinatie van wat we allebei leuk vinden." Ze glimlachte even naar hem. Voor een moment ging haar blik naar de deur, maar Thor was er nog altijd niet. En dus schoof ze een stukje op op zijn bed, zodat Darian rustig naast haar kon zitten zonder dat het gek was. Ze had Thor zijn kussen achter haar rug gezet en maakte het zichzelf comfortabel op haar bed. Heel even spiekte Vienna hoe lang de eerste aflevering duurde, die duurde bijna een uur. Goed excuus voor haarzelf. Was Thor er nog niet na een uur, dan ging ze gewoon weg. Een aflevering, meer niet.

    [ bericht aangepast door Slughorn op 28 sep 2020 - 20:53 ]


    It's never gonna happen, ladies.

    December 2016

    Darian


    Darian was toch wel zenuwachtig toen hij naast haar ging zitten. Hij was er niet op berekend geweest, dat Vienna in zijn kamer zou zitten. En al helemaal niet dat ze samen een serie zouden gaan kijken omdat Thor haar liet zitten. Er bloeide toch een klein beetje hoop op. Als Thor zich als een hork bleef gedragen, zou hij dan toch een kansje maken? Hij gunde haar zoveel beter – en hij zou haar nooit behandelen zoals Thor zijn exen in het verleden behandeld had.
          Ondanks de spanning die hij voelde, probeerde hij er nog een beetje relaxed bij te zitten, al was hij zich maar al te bewust van de geringe ruimte tussen hen in. Hopelijk was het niet té romantisch – dan zou hij zich alleen maar ongemakkelijk gaan voelen.


    Every villain is a hero in his own mind.

    December 2016

    Vienna



    De eerste aflevering begon met het Schotste landschap en de hoofdpersoon die haar verhaal leek te vertellen. Het was een oude historische setting, van een oorlog lang geleden. Het was niet echt haar ding, maar het begin van het verhaal trok om een of andere reden toch haar aandacht. Af en toe wierp ze even een blik op Darian naast haar. Ze wilde hem eigenlijk van alles vragen, dingen over hem weten. Ze was best nieuwsgierig naar de blonde jongen naast haar. Het was slim om goed op te kunnen schieten met de kamergenoot van je vriendje toch? Maar nu ze tegelijkertijd de serie aan het kijken waren, waar ze om een of ander reden niets van wilde missen, was het lastig om een vraag te beantwoorden.
          Na het feit dat de man de hoofdpersoon beschuldigd had van het feit dat ze misschien vreemd was gegaan, en die ruzie uitgepraat was, begon een opeens wel heel erg pikante scene. Vienna voelde een hoogrode blos naar haar wangen stijgen en schoot zachtjes in de lach om haar schaamte daarachter te verbergen. Ze wendde haar gezicht af van het beeld, zodat ze zachtjes lachend naar Darian keek. "Oké, die had ik niet aan zien komen."


    It's never gonna happen, ladies.

    December 2016

    Darian


    Darians wangen waren ook warm geworden en hij durfde noch naar het scherm, noch naar Vienna te kijken. Een seksscène kijken met de vriendin van je kamergenoot was best vreemd. Zeker als je er zelf gevoelens voor had. Toen Vienna zachtjes lachte, schoten zijn ogen toch even opzij. Ze had echt een mooie lach. Hij begreep niet waar Thor zolang bleef, hij zou het liefst de hele dag samen met haar optrekken als hij in zijn schoenen had gestaan. Hij wierp weer een blik op het scherm, maar de boel was nog steeds aan de gang. Hij wilde iets zeggen, iets waardoor hij zich minder opgelaten voelde, maar er kwam geen woord in hem op en hij wilde het liefst door het matras worden opgeslokt.


    Every villain is a hero in his own mind.

    December 2016

    Vienna



    Ze moest nog harder lachen op het moment dat ze doorhad dat ook Darian niet naar het scherm kon kijken. Met lachende ogen keek ze naar de jongen naast haar en precies op dat moment ging de deur open. Vienna haar vriendje stond in de deuropening, iets wat om een of andere reden haar een misselijk gevoel bezorgde. Haastig wierp ze een blik op de tv, maar de scene was al afgelopen. De twee hoofdpersonen lagen naakt naast elkaar in bed. "Thor," zei ze toch wel lichtelijk zenuwachtig, vanwege het vreemde moment van binnenkomen. "Je bent er eindelijk. Wat duurde zo lang?"


    It's never gonna happen, ladies.

    April 2014

    Safira



    Safira sprak een klein beetje van haar gave aan zodat haar zintuigen scherper werden en ze zijn geurspoor kon vinden. Het duurde niet lang voordat die in de struiken verdween.
          ‘2194?’
          Er klonk een schuifelend geluidje een stukje rechts van haar. Ze wurmde zich tussen de takken door totdat ze een biggetje tussen de grote varens zag liggen. Zijn oortjes trilden en hij keek haar met grote ogen aan.
          Ze ging in kleermakerszit naast hem zitten en streek over de zachte vacht. Langzaam kroop hij naar haar toe en legde zijn kop op haar knie. Ze kon zijn hart tekeer horen gaan, pas na een paar strelingen bedaarde hij en toen begon hij te groeien totdat hij weer als een vijftienjarige jongen naast haar zat.
          Opvallend zwijgzaam voor zijn doen trok hij zijn kleren weer aan. ‘Thanks,’ mompelde hij.
          ‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ze bezorgd. ‘Wat hebben die eikels tegen je gezegd?’
          ‘N-niks.’
          Safira pakte zijn hand en gaf een kneepje zodat hij opkeek. ‘Ik weet hoe ze zijn. Je kunt eerlijk tegen me zijn. Hebben ze iets rots gedaan of gezegd?’
          De Lion keek weg, zijn wangen werden vuurrood. Hij schudde stilletjes zijn hoofd. ‘Ik – ik raakte gewoon in paniek toen hij de deur opendeed.’
          Hij was niet iemand die snel geïntimideerd was door anderen, doorgaans kletste hij er vrolijk op los, tegen wie dan ook. ‘Waarom?’ drong ze dan ook aan. Misschien dat de jongens hem al langer lastig vielen.
          ‘Omdat – omdat hij zo knap is.’
          Safira staarde hem stomverbaasd aan. Dat was nou eens een reactie die ze níét verwacht had. ‘Vind je hem leuk?’
          Zijn hevig rode wangen gaven haar al antwoord. Hij beet op zijn lip, keek schichtig naar haar op en knikte toen.
          ‘Oh, ok酒 Ze haalde een hand door haar haren en wist niet wat ze moest zeggen. Ze wist niet of hij het nu over Kris of Nish had – maar beiden behoorden toch wel in de top-5 mensen van Experium die hij beter niet kon daten. ‘Wie van de twee?’ vroeg ze toch maar. Dat hielp tenslotte om het idee uit zijn hoofd te praten.
          ‘Ik weet niet hoe hij heet. Met de piercing. En – en zijn ogen die altijd van kleur veranderen.’
          ‘Kris.’
          ‘Kris,’ herhaalde de jongen zacht en zijn ogen lichtten iets op toen hij de naam uitsprak.
          Safira vond het maar niets, die blik in de ogen van haar vriend. Kris was best oké – maar hij was de tegenpool van de blozende jongen naast haar. Waarschijnlijk zou hij hem alleen maar uitlachen – en zelfs als ze elkaar leerden kennen dan zou hij over de jongere jongen heen walsen. Hij had juist een zachte, lieve vriend of vriendin nodig. Niet iemand waar zelfs Zebediah voor op zijn hoede was – en met recht.
          ‘Waarom was je aan de deur?’ vroeg Safira, die liever het gesprek ergens anders naartoe leidde. ‘Zocht je naar mij?’
          De jongen veerde op, zijn krullen dansten mee. ‘Ja! Want – ik heb mijn naamexamen gehaald! Dat wilde ik je vertellen!’
          ‘Echt? Wat goed!’ Ze gaf hem enthousiast een knuffel. ‘Je hebt er hard voor gewerkt! Spannend zeg!’
          Hij knikte wild. ‘Vanavond heb ik eindelijk een naam,’ glimlachte hij. ‘Misschien word ik dan eindelijk gezien.’ Hij draaide zich wat meer naar haar toe en leunde met zijn kin op zijn hand. ‘Wil je me meer vertellen over Kris? Hoe oud hij is? Zijn gave is iets met kristallen toch? Dat heb ik weleens gezien. Wat is zijn lievelingsdier? En…’
          ‘Ik weet niet zo heel veel van hem,’ kapte ze hem af. ‘Hij is net achttien geworden.’ Hopelijk was dat demotiverend genoeg. ‘Ik zou hem maar uit mijn hoofd zetten. Hij is nogal een herrieschopper. Sorry,’ vervolgde ze toen ze zijn teleurgestelde blik zag. ‘Ik weet dat je dat niet wil horen als je verliefd bent, maar jullie passen echt niet bij elkaar. Maar h酒 ze reikte naar zijn hand en gaf een kneepje. ‘Je hebt straks een naam! Dan maak je een hoop nieuwe vrienden en daar zit vast wel iemand bij die wel bij je past! En dan ben je Kris zo vergeten.’
          Ze trok hem overeind toen zijn schouders inzakten. ‘Kom op, je hebt je examen gehaald en dat gaan we vieren. Geen gezeur over jongens,’ zei ze plagend. ‘Ik heb al een House vol wijven die dat de hele dag doen.’ Ze gaf hem een knipoog en trok hem uit de bosjes vandaan. ‘Geloof me, single zijn is veel beter!’

    [ bericht aangepast door Croweater op 30 sep 2020 - 9:07 ]


    Every villain is a hero in his own mind.

    December 2016

    Thor


    Met opgetrokken wenkbrauw kwam hij de kamer binnen. Vienna zat zoals hij verwacht had netjes op zijn bed op hem te wachten, wat hij niet had verwacht was dat zijn kamergenoot ernaast zat. Een duistere glimp schoot door zijn ogen, terwijl hij argwanend naar de twee op zijn bed keek. Hoe durfde die imbeciel naast zijn vriendin te gaan zitten?! Vienna was van hem, zijn vriendin... "Belangrijke zaken," zei hij donker. Darian hoefde niet mee te genieten van wat hij gedaan had, Vienna trouwens ook niet. Thor stapte de kamer in, maakte zichzelf al onbewust groter. "Wat is er hier zo gezellig?"

    [ bericht aangepast door Slughorn op 30 sep 2020 - 20:37 ]


    It's never gonna happen, ladies.

    December 2016

    Vienna



    "Belangrijke zaken?" Vienna snoof luidruchtig. Wat een onzin! Ze had het ergens een half uur geleden nog geloofd, maar had verwacht dat Thor in ieder geval met een uitleg zou komen. Dat leek hij echter nu niet van plan te zijn. "En daar heb je meer dan een uur voor nodig? Kun je me de volgende keer niet vertellen dat ik beter op een andere avond kan komen?" Ze was gepikeerd door zijn woorden, misschien nog wel meer door zijn houding. Natuurlijk zag ze hoe hij naar Darian keek, die nog altijd naast haar zat. Ze zag de jaloezie van hem afspatten. Tja, had hij maar eerder hier moeten zijn, dan hadden zij samen serie gekeken. Of whatever ze dan gedaan hadden.
          Haar humeur was in ieder geval naar de knoppen. Met een zucht legde ze heel even een hand op Darian zijn schouder. "Bedankt voor de gezelschap. We kijken volgende keer onze aflevering wel af." Vienna klom langs de jongen heen en sprong van het bed af. Ze had al geen zin meer in Thor, niet op de manier hoe hij nu binnen kwam - na haar een uur te hebben laten zitten.


    It's never gonna happen, ladies.

    December 2016

    Darian


    Darian was opgelucht dat Vienna in elk geval van zich afbeet. Hij schonk het meisje een aarzelende glimlach en kwam toen ook van het bed af. Even ging zijn blik heen en weer tussen Thor en Vienna. De laatste zag eruit alsof ze ieder moment de kamer uit kon stormen, dus in dat geval hoefde Darian niet weg te gaan. Al hing er wel een vreemde spanning. Met zijn hand tastte hij naar de afstandsbediening zodat hij de serie in ieder geval kon stoppen voor er weer zo’n pikante scène langskwam. Thor stond echter als een soort woest snuivende King Kong in de deuropening, zodat Darian er niet eens langs kon als hij zou willen, dus hij ging maar op een stoel in de hoek zitten en ging verder met het voorwerp waar hij al mee bezig was; een miniatuur motor, een kerstcadeautje voor zijn vriend.


    Every villain is a hero in his own mind.

    December 2016

    Thor


    Met zijn ogen volgde hij zijn kamergenoot argwanend, maar kon een tevreden glimp niet uit zijn ogen weren, toen de jongen als een of ander klein kind gewoon in zijn hoekje verder ging met knutselen. Wat een lafbek. Hij keek naar het meisje voor zijn neus, zijn meisje. "Het duurde langer dan verwacht," zei hij kalm. Thor kon niet ontkennen dat hij het gezellig had gehad in de eetzaal. Maar Vienna zou het toch waarschijnlijk niet begrijpen. Vienna stootte even een spottend geluid uit. "Ja, dat zal. Ik ben weg."
          Een beetje overvallen en gepikeerd hield hij het meisje tegen in de deuropening. Ze ging nu op hem weglopen? Dat ging dus echt niet gebeuren... "Ik ben er nu toch? Wat is je probleem?" Vienna zette haastig een stap achteruit en plantte beide handen in haar zijde. "Mijn probleem?" Thor rolde al met zijn ogen, op deze manier was Vienna gewoon ruzie aan het zoeken. "Wel, dat is precies mijn probleem, Thor," beet ze hem toe. "Die ontzettende rot arrogantie van je dat er gewoon maar vanuit gaat dat ik op elk moment van de dag gewoon even kom opdraven als een of andere puppy."

    [ bericht aangepast door Slughorn op 1 okt 2020 - 20:24 ]


    It's never gonna happen, ladies.

    — Mei 2015 —


    Noah Cackle



    Het was druk in huis. Verbaasd bleef Noah even verderop staan, nog net in de schaduwen van het bos. Eigenlijk had hij op zijn kamer moeten zitten (proefwerken Engels waren serieuze zaken), maar hij was even geleden besloten dat hij er hard genoeg aan had zitten ploeteren. Je brein had ook frisse lucht nodig, weetje. Dat was goed voor de mens. Een open raam en een regenpijp later was hij al onderweg naar het bos.
          En nu was het druk binnen. Dat maakte naar binnen glippen wel weer een stukje ingewikkelder. Zelfs via het raam had niet heel veel zin meer, want nu had er vast wel iemand gemerkt dat hij weg was. Dus zat er vrij weinig anders op dan gewoon door de voordeur naar binnen. Noah haalde zijn schouders op, klopte het laatste zand van zijn handen en viste de sleutels uit zijn zak.
          Het geroezemoes van stemmen verstomde toen de piepende scharnieren zijn binnenkomst verrieden. ‘Ben weer thuis!’ riep hij (misschien overbodig) richting de woonkamer, terwijl hij zijn jas van zijn schouders schudde. Een naar gevoel nestelde zich in zijn maag, zonder dat hij wist waarom. Er hing een spanning in het huis, leek het wel. Misschien kwam het door de plotselinge stilte. ‘Mam?’ Noah gooide zijn jas omhoog naar de kapstok tot die bleef hangen.
          De planken in de woonkamer kraakten en er klonk een gedempte stem die hij niet herkende, gevolgd door die van zijn moeder. Voor hij iets kon doen ging de tussendeur al open en verscheen ze in de deuropening. Ze zag er vermoeid uit en haar ogen leken rood. De deur trok ze meteen weer achter zich dicht en ze glimlachte, hoewel niet van harte. Toen stonden ze samen in het halfduister in de gang en Noah snapte er niks van.
          ‘Hé,’ zei hij verward, maar verder kwam hij niet toen zijn moeder hem in een knuffel trok. Zó stevig, dat hij even bijna geen adem meer kon halen. ‘Wat is er aan de hand?’ vroeg hij gesmoord, terwijl hij zijn armen ook om haar heen sloeg.
    Het nare gevoel in zijn buik groeide.
          Zijn moeder schudde haar hoofd, voelde hij en gaf geen antwoord op zijn vraag. ‘We houden van je,’ fluisterde ze in plaatsdaarvan, terwijl ze door zijn krullen streek. ‘Dat weet je, toch? Zo ontzettend veel, papa en ik allebei.' Haar stem klonk een beetje schor en helemaal niet zo rustig en melodieus als altijd. Noah werd er een beetje bang van. Was er iets gebeurd, dat ze zo deed? Waar was zijn vader? Ging alles wel goed?
          Het nare gevoel groeide, en groeide maar.
          ‘Ik- ik ook van jou, mama,’ zei hij onvast terug en deed een stapje achteruit toen ze hem losliet, om haar gezicht te kunnen zien. 'Wat is er aan de hand?' vroeg hij benepen. 'Waarom- waarom ben je verdrietig? Is er iets met papa gebeurd?' Was hij misschien--
          Maar ze schudde al haar hoofd. ‘Nee—Nee, met papa is alles goed.'
          Zo klonk het anders niet.
          'Wat is er dan, mam?'
          Het antwoord was zo zacht dat hij het haast niet hoorde. 'Je bent klaar met je onderzoeken.' Zijn moeder streek zachtjes langs zijn wang.
          'Klaar?' Noah veerde op, maar zij niet. 'Dat is toch juist goed? Dan kan ik naar Experium, in plaats van alles-draait-om-american-footbal-high, toch?' Zijn huidige school was... best oké, maar als onderdeurtje paste je toch niet echt in het plaatje van sport dat iedereen daar leek te hebben. Als je een jongen was dan ging je je stinkende best doen om bij het team te komen en als meisje was je of een cheerleader of een loser. Zat niet veel toekomst in, zelfs niet als je je uit onaangename situaties kon toveren. Letterlijk. En als hij naar Experium mocht, dan kon hij naar Clive! Na twee jaar zou hij zijn vriend weer kunnen zien, en hij had zóveel te vertellen. Eerst zou Clive natuurlijk nog een beetje chagrijnig zijn, maar als hij eenmaal zou inzien dat Noah er ook heus niks aan had kunnen doen, dan was het wel weer oké. Ze waren dan immers weer samen, toch?
          ‘Ja,’ fluisterde zijn moeder en het klonk zó bedroefd dat Noah weer wakker schrok uit zijn dagdromen. Bezorgd keek hij nog eens naar de deur en weer terug. Voor hij nog iets kon vragen, hoorde hij in de huiskamer eindelijk zijn vaders stem (boos) en de vloer kraakte en daarna ging de tussendeur met een ruk open. De lange man in de deuropening was niet een van Noah's favorieten. Hij had een ingewikkelde naam die leek op Dungbeetle (Noah's bijnaam voor hem was dan ook niet meer heel moeilijk te raden, hoewel Dungbeetle er zelf nooit van gehoord had. Hopelijk) en hij werkte met zijn moeder in het lab. Zag er altijd uit alsof hij net een citroen had ingeslikt.
          'Esther,' zei hij lijzig en zijn blik gleed over Noah en zijn moeder heen alsof zíj de dungbeetles waren. 'Kom nou, dit is alleen maar een verspilling van mijn tijd.'
          'Wat doe jij hier?' vroeg Noah argwanend (en niet zo diplomatiek). Maar geen van de twee volwassenen besteedden nog aandacht aan hem en Dungbeetle trok alleen een stomme wenkbrauw op. Achter hem stapte Noah's vader ook richting de deur, maar Dungbeetle blokkeerde de opening.
          'Dit heeft al lang genoeg geduurd,' zei Dungbeetle en hij haalde een klein, zwart apparaatje tevoorschijn, met een wit en een grijs knopje erop. 'Dit vergeet hij allemaal toch, tijd om los te laten. Experiment 4184 had nu al gewist moeten zijn.'
          Ge- gewist?
          Het bloed stolde in zijn aderen en Noah's hand viel uit die van zijn moeder.
          Dungbeetle's kraaloogjes zwenkten af naar hem en hij trok zijn lippen op in een akelige glimlach. 'Weltrusten, jongen,' zei hij en hij drukte op het witte knopje.
          'Wach-' protesteerde Noah nog, maar het licht ging uit en alles werd in één klap helemaal donker.

    [ bericht aangepast door ProngsPotter op 21 okt 2020 - 15:00 ]


    Dammit Bard, you're going to set the cat on fire!

    Alternatieve tijdlijn - Januari 2020

    Yrla



    Hij vond de jongen verborgen in de hoek van de trap naar de veranda en de verhoging. Hij zat opgekruld, bibberend van de kou. Zijn haren waren nat van de regen en zaten tegen zijn gezicht aangeplakt. "Merrin?" vroeg hij voorzichtig. De jongen reageerde niet. Hij staarde voor zich uit, de tranen als bevroren op zijn wangen. Het was dat Yrla zijn boeken vergeten was, anders had hij de jongen nooit gevonden. Iedereen was al naar de eetzaal en de jongen had zich zo verscholen opgesteld dat zelfs op de terugweg Yrla hem bijna niet gezien had. De modder zat op zijn wangen gekleefd en hij zag er een beetje verwilderd uit. "Merrin?" vroeg hij nogmaals, toen de jongen niet reageerde. Yrla raakte voor een moment de knie van de jongen aan, waar de jongen van leek te schrikken. Met een haal sloeg hij direct Yrla zijn hand weer weg, die op zijn beurt hem geschrokken terug trok. Wat was er aan de hand?
          "Merrin, ik ben het, Yrla. Ik doe je niets," zei hij lichtelijk onzeker. Hij wist niet of hij dat nu moest zeggen of wat Merrin nu wilde horen, maar hij leek heel ver weg te zijn met zijn gedachten. Yrla kon niet herinneren dat hij vanochtend zijn kamergenoot had gezien, maar Merrin was eigenlijk altijd eerder wakker dan hem, dus echt bijzonder had hij het niet gevonden. "Kom, je kan hier niet blijven zitten. Laten we je opwarmen." Het was fris buiten, warm voor de tijd van het jaar gelukkig, maar het kon nooit goed zijn om hier te blijven zitten in de kou. "Ik ga je optillen, Merin. Goed? Dan breng ik je naar binnen." Yrla deed een tweede poging om Merrin aan te raken, die op dat moment het gelukkig toe liet. Of Merrin ook echt in de gaten had dat hij het was, was echter de tweede vraag.
          Yrla schoof dichterbij, schoot zijn armen onder de jongen en tilde hem met gemak op, ondanks het feit dat Merrin net zo lang was als hij. Hij voelde hoe de jongen bibberde onder het kleine dekentje wat hij om zijn schouders had geslagen en dat hij zich klein maakte in zijn armen. Bezorgd liep Yrla met de jongen naar binnen, terug in de richting van hun kamer. Voorzichtig zette hij Merrin op zijn bed neer, die nog altijd bibberend voor zich uit staarde. De jongen voelde behoorlijk koud aan en Yrla zag aan zijn rillingen dat hij het ook niet echt warm had. Misschien moest hij Fayr even vragen of ze bij hem wilde komen kijken of er iets mis was met de jongen. Hij besloot dat hij haar maar even moest bellen. "Ik ben zo terug," zei hij tegen zijn kamergenoot, terwijl hij de kamer verliet. Met zijn iNet al aan zijn oor keek Yrla bezorgd naar zijn jonge kamergenoot. Wat was er gebeurd?

    [ bericht aangepast door Slughorn op 5 dec 2020 - 14:31 ]


    It's never gonna happen, ladies.

    Alternatieve tijdlijn - Januari 2020

    Merrin


    Hij voelde de warmte lichtelijk in zijn lichaam terugstromen, nadat iemand hem had aangeraakt. Het was een verademing tegenover de ijzige kou die zijn bloedbanen had laten bevriezen. Het ijsmonster trok weg op de achtergrond en maakte plaats voor een kalme stilte in zijn hoofd. Merrin volgde maar vaag de woorden die in de kamer met elkaar gewisseld. Hij had het idee dat er zelfs een paar vragen aan hem gesteld werden, maar hij kon zich niet focussen op de woorden die zijn brein probeerden te bereiken. Voor zijn neus bleef hij de flitsen zien van de verschrikkelijke nachtmerries die hem al de hele nacht achtervolgden. De momenten dat hij volledig voor schut stond midden in de klas, de mutaties en doden die hem achtervolgden door de school.
          Uiteindelijk klapte de deur van zijn slaapkamer dicht, waardoor Merrin iets opsprong van de schrik. Het was ijzig stil in zijn slaapkamer, hij was weer alleen. Die gedachte liet paniek bij hem uitbreken. Nee, nee. Hij wilde niet alleen zijn! Hij wilde niet alleen tegen de monsters vechten! Hij had niets misdaan, hij wilde niet opgegeten worden. Handen met lange vingers grepen hem bij de armen, wat zijn paniek vergrootte. Hij sloeg wild om zich heen om de mutatie van hem af te slaan. Nee, niet hem. Niet doen. "Nee, nee! Laat me los," schreeuwde hij luid. Hij worstelde onder de greep, die verrassend genoeg heel snel los gelaten werd. Waar was hij?! Waar was het monster. Was het nog in de buurt? Wilde het hem nog steeds vermoorden? Angstig bleef hij in elkaar gedoken zitten, wachtend op het einde. Hij zag niets, alles was donker en hij had geen idee waar hij nu was.
          Er gebeurde echter niets en langzaam voelde hij de paniek wegzakken. Hij was zich bewust van een stem die rustig tegen hem aan het aanpraten was en met alle macht die hij in zich had probeerde hij zich op die stem te focussen. "Merrin," zei de warme stem zacht. Het feit dat de stem zijn naam zei liet Merrin nog iets meer kalmeren. "Goed zo. Nou open nu je ogen." Open zijn ogen? Merrin was verbaasd om de vraag, maar probeerde te doen wat de stem zei. Toen hij zijn ogen opende, keek hij recht in het gezicht van zijn blonde klasgenoot. Yrla... Was hij dan niet dood? Merrin strekte even zijn hand uit en legde deze tegen de wang van de jongen aan. De huid van de jongen kriebelde onder zijn vingers en voelde warm aan. Hij was niet dood, niet zoals de rest. Opluchting overspoelde Merrin dat hij niet daadwerkelijk nog alleen was. Dat er nog iemand was waar hij hopelijk iets samen mee kon doen, dat hij niet alleen was met de mutaties. Merrin schraapte zijn keel en keek met angstige ogen naar de jongen voor hem. "Zijn ze weg?"

    [ bericht aangepast door Slughorn op 5 dec 2020 - 14:32 ]


    It's never gonna happen, ladies.

    Alternatieve tijdlijn - Januari 2020

    Yrla



    Hij voelde zich zeer ongemakkelijk onder de aanraking van Merrin op zijn wang, maar Yrla had een vaag vermoeden dat Merrin niet helemaal in de gaten had wat hij aan het doen was. Yrla pakte voorzichtig de hand vast en trok die van Merrin naar beneden. Het gebaar liet Merrins vingers een spoor over zijn wang trekken, iets wat Yrla de kriebels over zijn rug bezorgde.
          "Wie zijn weg, Merrin?" vroeg hij voorzichtig. Hij zag aan de jongen dat de angst nog niet altijd verdwenenen was, ook al oogde de jongen rustig. Vanuit het niets was Merrin net in paniek geraakt en wat Yrla ook probeerde het had een half uur geduurd voor hij Merrin weer rustig had gekregen. "D-d-d-de m-mutaties." Yrla begreep niets van wat de jongen zei, maar zag dat de jongen nog altijd angstig was. Hij vroeg zich af wat er gebeurd kon zijn. "Ja, Merrin. Ze zijn weg. Ze doen je niets meer." Dat liet een opgeluchte zucht bij de jonge jongen ontsnappen. Yrla zag dat de jongen de spanning uit zijn lichaam liet glijden en verder zag hij alleen nog een vermoeid jongetje voor hem zitten. "Wat is er gebeurd, Merrin. Kun je me dat vertellen?"

    [ bericht aangepast door Slughorn op 5 dec 2020 - 14:31 ]


    It's never gonna happen, ladies.