• Hogwarts • The Final Year

    SPEELTOPIC




    Het verhaal speelt zich af gedurende Harry Potter and the Half Blood Prince, dus het zesde jaar van Harry Potter. Onze personages zitten een jaar hoger: in hun laatste jaar. De wereld wordt duisterder nu Voldemorts macht zich steeds verder uitbreidt, ook op Hogwarts verandert de sfeer en zullen de leerlingen moeten beslissen aan welke kant ze staan. Los van alles wat er buiten de kasteelmuren gebeurt, hebben ze ook hun eigen machtsstrijd binnen de school, worden ze met hun eigen problemen geconfronteerd en is Voldemort wellicht niet eens het grootste gevaar dat hen te wachten staat…

    Personages
    Onderstreepte zwerkbalposities houden in dat de spelers team captains zijn.

    Gryffindor

    • Cole • Catan
    • Rafael • Beater/Prefect • Slughorn
    •
    •
    •
    • Margo • Chaser• Klaar
    • Jordyn • Beater• Peitho
    • Kyra • Chaser/Prefect • Morrigann
    •
    •
    Ravenclaw

    • Nomad • Catan
    • Roman • Keeper/Headboy • Croweater
    • Noah • Trijn
    •
    •
    • Blythe • Chaser• Catan
    • Isabella • Slughorn
    • Jemina • Morrigann
    •
    •
    Slytherin

    • Casper • Croweater
    • Mosh • Seeker • Croweater
    • Marcus • Beater • Schumacher
    •
    •
    • Prudence • Trijn
    • Lene • Keeper • Klaar
    • Daphne • Croweater
    • Zoya • Head girl • Peitho
    •
    Hufflepuff

    • Lee • Chaser • Croweater
    • Theo • Chaser/Prefect • Schumacher
    •
    •
    •
    • Mavis • Beater • Catan
    • Rosalie • Slughorn
    • Tilly • Catan
    • Maddie • Trijn
    • Novalie • Prefect •Peitho

    [ bericht aangepast door Croweater op 4 mei 2021 - 10:59 ]


    Every villain is a hero in his own mind.

    Mt


    I wish common sense was more common

    MT.


    To the stars who listen — and the dreams that are answered

    𓆙       Zoya Elaine Crawfort      𓆙

    When you are not fed love on a silver spoon you learn to lick it off knives

    17 years 𓆙 Slytherin Head Girl 𓆙 Platform 9 3/4 𓆙 with Nomad en Ezra





    Het laatste deel van mijn zomervakantie had ik doorgebracht op de automatische piloot. Ezra was de enige die me op de been hield. Voor hem moest ik doorgaan. De Heer van het Duister zou hem niet ook het leven mogen ontnemen. Mijn eigen thuis voelde niet veilig genoeg meer aan en het bloedstollende geschreeuw van mijn vader had nog nagegalmd door de gangen lang nadat hij zijn laatste adem al had uitgeblazen. De enige oplossing die ik zag, was zo snel mogelijk vertrekken. Zeker nadat de vrouw die zich mijn moeder noemde de benen had genomen en ons aan ons lot had overgelaten.
          Met tranen die over mijn wangen stroomden, had ik aangeklopt bij Nomad. Strategisch gezien was hij de beste optie. Ik durfde niet de Verschijnselen met Ezra aan mijn arm, zeker nu ik zelf zo instabiel was. Eenmaal daar aangekomen met een verkrampt busje stonden de familie Morphew mij en mijn zes jaar jongere broertje een verblijf toe. Mits ik Nomads vader vertelde over de vriendschappen die hij had opgedaan in zijn zeven jaar op Zweinstein.
          Het terugdenken aan de levensveranderende gebeurtenissen van afgelopen zomer maakte dat mijn broertje bezorgd naar me opkeek. Beschaamd wendde ik mijn blik af en gaf mezelf een innerlijke reprimande. Ik moest mezelf weer bij elkaar rapen als ik de façade dat ik alles onder controle had, wilde hooghouden. Dit maakte dat ik een stapje dichter bij Nomad zette en mijn lippen ter hoogte van mijn oor bracht. Ik keek hem niet aan terwijl ik sprak: “Alles wat er is gebeurd en gezegd, blijft onder ons. Laat dat duidelijk zijn, oké.” Mijn groene ogen vonden de zijne en ik zette weer een stap achteruit om mijn hand op de schouder van mijn broertje te leggen.
          Met een zachte dwang duwde ik hem de muur door en ikzelf volgde zonder om te kijken of Nomad hetzelfde deed.


    [ bericht aangepast door Peitho op 2 mei 2021 - 0:07 ]


    I wish common sense was more common

    Rafaël Wilson
    ~ Met Zoya ~ Perron 9 3/4 ~



    Stilzwijgend liep Rafaël achter zijn moeder aan in de richting van het perron. Hoewel hij normaal altijd zich verheugde op zijn schooljaar op Hogwarts was Rafaël nu nog niet enthousiast te maken dat hij aan zijn laatste jaar begon. Een vervelende buikpijn was sinds die ochtend op komen zetten en nog niet weggegaan. Een ongebruikelijke somberheid ging als een grote wolk om hem heen.
          In eerste instantie was hij blij geweest zijn moeder te zien, dat ze hem kwam wegbrengen voor de trein. Door het feit dat Jeweetwel ergens rondliep, waren zijn ouders enorm druk. En het was elke keer weer de vraag of ze nog wel thuis zouden komen. Rafaël had het een hele eer gevonden dat zijn moeder speciaal voor hem dit momentje vrij had gemaakt en had de knuffel vroeg in de ochtend nog met haar gekoesterd.
          Maar de blijdschap was van korte duur geweest, want zijn moeder was met een duidelijk andere reden gekomen dan alleen afscheid van hem te nemen. Het zwarte doosje leek wel een baksteen in zijn broekzak, alsof hij twee kilo extra mee zuilde met zijn linkerbeen. Aangezien jij de oudste ben, krijg je bij deze de familiering. Je weet wat je te doen staat. De jongen zuchtte. Hij had het van de zomer nog geprobeerd. Na zijn zoen met Blythe had hij zich niet helemaal gewonnen willen geven en had hij geprobeerd om toch een andere wending in te slaan dan een gearrangeerd huwelijk. Zijn ouders hadden niet eens willen luisteren. De halve vakantie was het een reden van ruzie geweest, al was zodra de vader van Zoya vermoord was de discussie stilletjes het zwijgen opgelegd. Rafaël had het maar te accepteren. Wat hij ook van Zoya vond of hoe verliefd hij ook zou worden op iemand anders, Raf had zijn toekomst maar te accepteren. Volgende zomer, als beiden hun school was afgelopen, stond de bruiloft al gepland.
          Ze passeerden stilletjes het hek en werden begroet door de drukte van het perron. Velen ouders stonden op het perron en al enkele leerlingen waren de trein al ingeklommen. Hij liet zijn ogen even over het perron glijden. Pas na tien minuten had hij eindelijk het gezicht van zijn beste vriendin gespot op het perron. Voor het eerst gleed er een glimlach op zijn gezicht, al bevroor hij halverwege. Zou dit het laatste jaar zijn dat hij Jordyn zou zien?. Raf zijn ouders, vooral zijn moeder, had het niet zo op het meisje. Ze vond Jordyn maar een onbeschoft en verwend kind. Rafaël schudde die gedachte van hem af. Hij had nog het hele jaar en hij zou gewoon ontzettend zijn best doen haar gewoon nog na Hogwarts te ontmoeten. “Mam, ik..”
          Een hand op zijn schouder legde Rafaël het zwijgen op. De strenge blik in zijn moeders ogen zei dat ook zij Jordyn had gezien en dat hij nu geen toestemming had naar haar te gaan. In plaats daarvan wenkte ze naar een aantal anderen verderop. Zoya met Ezra en Nomad. Echt net waar hij zin in had. Hij keek even hopeloos op naar zijn moeder, maar gaf hem alleen een strenge blik en liep toen in de richting van zijn aanstaande. Met zijn hart in zijn schoenen volgde Rafaël zijn moeder in haar passen.

    Ja, vanmiddag stiekem al geschreven. Voor de liefhebbers, want ik ga nu lekker pitten. Trusten!

    [ bericht aangepast door Slughorn op 6 mei 2021 - 11:30 ]


    It's never gonna happen, ladies.

    Jordyn Mariah Kingsley◂
    17 years ▲ Gryffindor Beater ▲ Perron 9 3/4 ▲ w. Theo

    ━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

    Not all girls are made of sugar and SPICE & everything nice.
    Some girls are made of ADVENTURE, fine butterbeer, BRAINS and no fear.
    ▸“Zeg, ben je nou net langzaam als dat je groot bent? Kom nou!” Ongeduldig bewoog ik van mijn ene voet op de andere terwijl ik handbewegingen maakte die Theo zouden moeten vertellen dat hij op moest schieten. “Straks vertrekt dat ding nog zonder ons. En dan geef ik jou hoogstpersoonlijk de schuld.” De glimlach op mijn gezicht maakte wel duidelijk dat ik het helemaal niet zo erg vond als dat ik deed voordoen. Ik vond het simpelweg vermakelijk om een klein beetje te dollen met mijn pleegbroer en diens zuster.
          Hoewel de situatie met Voldermort om te snijden was en mijn pleegvader onderhand op zijn werk woonde, hadden wij het met z’n vieren erg gezellig gemaakt. Zelfs dermate gezellig dat ik de keuken had laten ontploffen in een poging me voor te bereiden op nog een schooljaar vol grappen. Met de concurrentie op de loer, kuch Lee en Mavis, moest ik wel met iets origineels komen. Gelukkig vond Theo het nooit zo erg om een gewillig slachtoffer te spelen. Ik grijnsde terwijl ik eraan terugdacht.
          Zodra hij eindelijk klaar was, rolden we onze karretjes door de muur heen. Of althans, Theo gedroeg zich als de volwassenen en ik banjerde er in volle vaart doorheen. Ik had nog altijd moeite met het zijn van de volwassenen zoals het een zeventienjarige betaamde. Met een grote grijns op mijn gezicht keek ik achterom om te zien of mijn pleegbroer en zus eraan kwamen. “Ik dacht al, ik val bijna in slaap hier,” begroette ik hen joviaal en deed alsof ik al eeuwen op hen stond te wachten.
          Ik liet mijn blik over de hoofden op het perron glijden en al snel kwam mijn beste vriend Rafaël in het vizier. De neiging om mijn hand naar hem op te steken onderdrukte ik toen ik zijn moeder zag die een hand op zijn schouder legde om hem tegen te houden. Ik stootte Theo aan. “Ik krijg ergens toch het gevoel dat die vrouw me niet mag,” zei ik en gaf met een kort knikje van mijn kin aan waar ik op doelde. “Snap jij dat nou? Ik ben best gezellig, toch?”

    [ bericht aangepast door Peitho op 2 mei 2021 - 0:58 ]


    I wish common sense was more common

    Mijn topics! (:


    Those who mind don't matter and those who matter don't mind.

    MT.


    ''Disappoint anyone, hell, disappoint everyone, but don’t ever disappoint yourself.''

    Lee Williams


    Door de opwinding had Lee vannacht geen oog dichtgedaan, al deed dat niets af aan zijn energie. Eindelijk weer terug naar Hogwarts! Hij vond het heerlijk bij de familie Keegan en zijn jaarlijkse wekelijkse logeerpartijtje bij de Fitzgeralds was ook fantastisch geweest, maar het woog natuurlijk niet op tegen een betoverd kasteel. Hij kon niet wachten om weer door de gangen te dwalen, op avontuur te gaan in het bos, gezellig met zijn vrienden te chillen of tijdens Quidditch door de lucht te schieten.
          Of gitaar te spelen met Nomad.
          Een zwerm vlinders raasde rond in zijn buik bij de gedachte aan de jongen. Onbewust tastte hij naar de gitaartas die om zijn schouder hing. Die hing er gelukkig nog steeds. (En hij was dan soms wel een beetje oenig, maar hij zou het wel merken als hij dat ding kwijtraakte, toch? Ja, vast.) Wat zou Nomad van de gitaar vinden? Lee vond hem echt onwijs cool. Dat mocht ook wel, want het had zo ongeveer al zijn spaargeld gekost.
          Een cadeautje aan zichzelf omdat hij vorig jaar, wonder boven wonder, geen onvoldoendes had gehaald. Helemaal niet om indruk op een jongen te maken, hoor.
          Mavis stootte hem aan en knikte naar de volgende pilaar, waardoor Lee weer uit zijn gedachten werd getrokken. Ze waren al zo lang en zo goed bevriend dat er soms geen woorden nodig waren (al waren ze beiden dol op praten) en Lee knikte enthousiast terug. Het was een spelletje dat ze al deden sinds het tweede jaar. Ze brachten allebei hun bagagekarretje tot stilstand, telden tegelijk tot drie en begonnen toen beiden te rennen, waarbij ze het karretje met hun spullen voor zich uitduwden.
          ‘Pas op!’ riep Lee naar iedereen die in zijn baan stond. ‘Deze kar is behekst!’
          Hij lachte toen mensen zich snel uit de voeten maakten.
          Zodra ze bij de pilaar waren, sprongen ze beiden op zodat hun voeten van de grond kwamen. Lee klemde ze vlak boven de wielen en leunde naar voren om nog zo veel mogelijk snelheid te maken – degene die het verst kwam, zou straks een zak snoep van de ander krijgen.
          En toen zag Lee hém opeens staan en vergat hij dat hij op een overvol perron stond. Hij draaide zijn hoofd opzij omdat zijn ogen hem simpelweg niet los wilden laten.
          Man, wat is hij toch knap. Er gleed een lome glimlach over Lee’s gezicht – en toen knalde hij opeens ergens tegenaan. De kar kwam tot stilstand en met een prachtig boogje werd Lee door de lucht gelanceerd en kwam hard op zijn zij terecht.
          ‘Au,’ bromde hij, al was hij blij dat zijn nieuwe gitaar de klap niet had opgevangen. Hij ging overeind zitten en wreef over zijn heup, die klap wél had opgevangen. Een beetje verdwaasd keek hij om. Zijn kar was gevallen en zijn koffers lagen op de grond. Al waren het wel heel veel koffers met een paar meisjesachtige kledingstukken die zich – voor zover hij zich kon herinneren – ook niet bij het themafeest-onderdeel van zijn garderobe behoorden.
          Een tel later zag hij het roodharige meisje op de grond liggen.
          ‘Oeps.’ Hij duwde de bandana die bijna over zijn ogen was gezakt terug in zijn haar en kwam overeind, een beetje stijfjes bewegend door de klap op zijn heup. Zo smooth als het ging, haastte hij zich terug naar Isabella en trok zijn koffer van haar bovenbenen. ‘Shit, sorry. Heb je je pijn gedaan? Of nou ja – heb ik je pijn gedaan? Hopelijk heb je niet been gebroken, laatst deed Mavis dat wel en toen wilde ik helpen en maakte ik per ongeluk haar onder- en bovenbeen aan elkaar vast,’ vertelde hij in de hoop er maar een beetje een grapje van te maken. Niet dat dat toen grappig was geweest, aangezien Mavis verging van de pijn, maar inmiddels vonden ze het allebei wel een cool verhaal. En hopelijk maakte het duidelijk dat hij gewoon een beetje klunzig was en haar niet expres ondersteboven wilde rijden. Dan had hij wel een bepaalde Slytherin uitgekozen.

    [ bericht aangepast door Croweater op 2 mei 2021 - 7:59 ]


    Every villain is a hero in his own mind.

    Isabella Fitzgerald
    ~ Met Novalie, Kyra en Lee ~ Perron 9 3/4 ~



    Isabella had er ontzettend veel zin in om weer terug te gaan naar Hogwarts. Haar laatste jaar! Ze kon niet wachten om weer rondjes te lopen in de kassen en over het terrein van Hogwarts te zwalken. Kyra en Novalie liepen voor haar uit, net zo enthousiast als zij was. De laatste dagen was Kyra bij hen blijven slapen en het was ronduit gezellig geweest. Het was niets anders geweest dan kussengevechten houden, spelletjes doen, thee drinken en wat allemaal nog voor meidendingen. Straks zouden ze allemaal weer in hun eigen leerlingkamer liggen, dus vandaar dat nu die drie dagen juist zo leuk waren geweest.
          "Hee No-". Isabella kreeg haar zin er niet eens uit, want opeens vanuit het niets knalde er iets van links tegen haar wagentje op. Isa werd zo verrast door de knal dat ze met wagentje en al omviel en ze voelde hoe een koffer over haar heen viel. Van schrik slaakte ze een schreeuw. De pijn schoot voor een moment even door haar zij heen, maar meer dan een schaafwond op haar elleboog hield ze er niet aan over. Ietwat moeizaam kwam ze overeind, maar door de positie waar ze in zat kreeg ze niet makkelijk de koffer van haar bovenbenen af. Het was dat Lee kwam helpen, anders had ze er veel meer moeite voor moeten doen.
          Irritatie vloog over haar gezicht zodra hij begon te praten. Dus hij was tegen haar aangebotst?! "Het gaat prima," bromde ze, terwijl ze zich gauw omdraaide en weer overeind kwam. Ze negeerde Lee zijn woorden totaal. Waarom moet nou precies hij weer op komen dagen, nog voor het schooljaar was begonnen? Hij was echt de meest irritante - Schok overviel Isabella, toen ze keek naar de ravage op het perron. Haar hele hutkoffer was opengevallen en haar kleding lag over de stoep verspreid. Verwilderd keek ze om zich heen, tot ze de tas verderop op het perron zag liggen. "Pluis!" Snel rende Isabella erheen en tilde de tas met de kat erin voorzichtig op. Het beestje leek wat verward door de klap, maar zo op het eerste gezicht was het diertje ongedeerd. Isabella slaakte een zucht van opluchting en keerde zich toen weer naar Lee. "Kun je niet uitkijken waar je loopt?" vroeg ze boos. Het roodharige meisje zette de tas met haar dier terug op haar karretje en begon haastig al haar kledingstukken weer bij elkaar te rapen. Gelukkig waren Novalie en Kyra zo lief om haar te helpen, want ze zag dat de andere meiden ook al bezig waren spullen van de grond te rapen.
          Net op het moment dat ze het idee had dat ze alles had, zag ze verderop nog wat ondergoed liggen. Schaamte trok over haar wangen heen en haastig liep ze erop af, voor iemand anders haar ondergoed zou zien.

    [ bericht aangepast door Slughorn op 2 mei 2021 - 19:30 ]


    It's never gonna happen, ladies.

    Mozart "Mosh" Bauer

    Dit jaar begon wel erg goed, zo met een beha die bijna voor zijn voeten werd gesmeten. Vlak voor een meisje met een gezicht dat niet minder rood dan haar haar was het kledingstuk van de grond kon grissen, had Mosh het al in zijn hand. Keurend bekeek hij de zachtroze beha. Voorgevormd en met kant. Cupje C, gokte hij.
          ‘Toe maar, Isabella,’ zei hij met een grijns. ‘Krijgen we dit jaar eindelijk jouw naughty side te zien?’

    [ bericht aangepast door Croweater op 2 mei 2021 - 12:12 ]


    Every villain is a hero in his own mind.



    Noah


    Uitgelaten kwam hij op het perron aan, en hij kon dan ook zijn geluk niet op toen hij eindelijk weer in de drukke maar gezellige menigte zat dat hij nu al voor het zevende jaar zijn medestudenten mag noemen. Gretig liet hij zijn blik over de menigte gaan, in de hoop dat hij ergens bekende koppies zou opmerken. Zijn plezier werd algauw minder, toen zijn moeder zijn gezicht in haar handen nam.

    Met een gretige lik aan haar duim, veegde ze een verloren gegaan veeg chocolade van zijn wang. Zoooooo gênant. Haastig mepte hij haar hand weg, maar mompelde toch snel een sorry voor zijn gedrag. Na een hoop gênant gedrag aan de kant van zijn moeder, kon hij eindelijk afscheid nemen.

    Met een gelukzalige glimlach op zijn gezicht, wou hij de trein opstappen, maar hij draaide verward zijn hoofd om bij een hoop kabaal. Haastig liet hij zijn blik over de menigte gaan, en zijn ogen werden zo groot als pingpong ballen toen hij merkte dat Isabella erbij betrokken was. 'Isa!' Klungelig sprong hij weer van het opstapje af, struikelde bijna even over zijn linkervoet, en komt slippend tot stilstand bij de situatie die volop aan de gang is. 'Alles in or-' Zijn hoofd werd zo rood als een tomaat toen hij een beha gewaar werd vanuit zijn ooghoeken. Het schooljaar is officieel begonnen.

    Mozart "Mosh" Bauer

    ‘Kijk aan, ons studiebolletje krijgt ook voor het eerst in zijn leven een beha te zien. Aan die tent in die broek van je te zien wil je wel meer zien dan alleen Isabella’s beha’s.’ Mosh grinnikte toen de jongen met zijn knalrooie kop in een reflex naar zijn kruis keek. ‘Wie weet wordt dit dan ook eindelijk het jaar dat je je maagdelijkheid verliest. Het liefst aan onze Isabella hè, als het even kan?’ Hij richtte zich weer tot het meisje. ‘Is dat je type? Zo’n boekenwurmpie als Noah?’

    [ bericht aangepast door Croweater op 2 mei 2021 - 12:33 ]


    Every villain is a hero in his own mind.

    Isabella Fitzgerald
    Met Mosh en Noah



    Ze had het idee dat ze zo rood zag als een tomaat en dat er onderhand geen verschil meer was tussen de kleur van haar haren en de kleur van haar gezicht. Schaamte overspoelde haar in golven. Uitgerekend van iedereen die in de buurt moest staan, moest Mosh haar bh vinden. Oké, er waren nog irritantere jongens dan Lee en Mosh was daar zeker een van. Het feit dat ook nog Noah daarna aan was komen snellen, maakte dat ze het liefst ter plekke door de grond zou zakken, waardoor het even duurde voor ze haar woorden had gevonden.
          "Ik heb geen type," zei Isa zachtjes. Ze keek even naar haar Bh in Mosh handen. "M- mag ik hem terug?" vroeg ze dapperder dan ze zich voelde.

    [ bericht aangepast door Slughorn op 2 mei 2021 - 19:35 ]


    It's never gonna happen, ladies.

    Mozart "Mosh" Bauer

    ‘Hmm – nou je weet wat ze zeggen, wat je vindt mag je houden, hè?’ Hij zwaaide eens met het ding rond. ‘Leuke kamerdecoratie is het wel. Of misschien levert het nog wat op.’ Hij keek om zich heen. ‘Iemand nog interesse in deze mooie beha?’ riep hij zo hard dat het halve perron het wel kon horen. ‘Gedragen door niemand minder dan Isabella Fitzgerald! Tien? Twintig piek? Hoor ik daar nou iemand dertig zeggen?’ Zijn grijns groeide toen hij haar weer aankeek. ‘Als je me nou een kusje geeft, krijg je hem weer netjes terug. Omdat je zo’n leuk koppie hebt.’


    Every villain is a hero in his own mind.

    Lee Williams


    Lee had zijn tassen weer op zijn bagagekarretje gezet en daarna geholpen met het opruimen van Isabella’s spullen. Natuurlijk kwam weer net Mosh als een of ander roofdier op hen afgesneld en liep die nu met de roze beha te zwaaien alsof het een vlag was. Hij wilde het meisje best te hulp schieten, ware het niet dat hij bang was dat hij het alleen maar erger zou maken. Het was nou niet echt een geheim dat Mosh en hij elkaar niet lagen en de afgelopen weken had hij vast een nieuw handboek vol kutopmerkingen aangelegd. Daarbij had Isa behoorlijk kribbig gereageerd, dus hij hield zich nu maar op de vlakte. Kyra stond er ook bij en hij kende haar goed genoeg om te weten dat zij haar vriendin wel te hulp zou komen.


    Every villain is a hero in his own mind.