• Pure Times Are Over
    Rollentopic            Praattopic 5


    Inter Orbis Terrarum
    Metanoia Academy


    Het Inter Orbis Terrarum, oftewel de Tussenwereld, is een wereld die zich bevind tussen het sterfelijke leven en de onsterfelijkheid. De Metanoia Academy is het enige gebouw in deze tussenwereld, voor de rest zal men enkel natuur en dichtbegroeide bebossing kunnen vinden. Echter is deze niet zo uitgestrekt als je zou verwachten. Sommige leerlingen krijgen het zelfs voor elkaar om stiekem weg te sluipen naar de rand van de Tussenwereld waar de grens ligt naar het Demonenrijk waar het uitgaansleven hoog aangeschreven staat.
          De leerlingen aan de academie worden volitare’s genoemd. De kinderen worden opgeleid om te bepalen wie ze de rest van hun leven willen dienen; de Heer of de Duivel. Het is een keuze die uiterst serieus genomen moet worden, hoewel niet alle volitare’s deze keuze vanuit het hart kunnen maken. Ze worden in de gaten gehouden en vaak beïnvloed door de volleerde Engelen en Demonen die zich in het Metanoia bevinden.

    Het gebouw zelf ziet eruit alsof het een oorsprong heeft van maar liefst duizenden jaren geleden, wat ook zeker het geval is. Ondanks deze oudheid en het feit dat op sommige plekken het kasteel langzaam in verval raakt, is het toch voor iedereen duidelijk dat hij nooit in zal storten. Over elke versiering in het marmer en steen is nagedacht. Daarbij is elke millimeter versierd met inkervingen en details, sommige onleesbaar aangezien ze vergaan zijn door de tand des tijds. De waterspuwers die waken over het gebouw hebben zowel de vorm van Engelen als Demonen, maar zijn ook aanwezig in de vorm van draken, paarden, honden en andere dieren.









    Volitares

    Charlize      ♢      The Queen of Mean      ♢      Veda
    Dinah      ♢      The Devilish Angel      ♢      Veda
    Zibiah      ♢      The Witchling      ♢      Veda
    Evelynn      ♢      The Girl That Went Rogue      ♢      Enjoy_20
    Alyssa      ♢      Ray of Sunshine      ♢      Enjoy_20
    Florence      ♢      The Queen of Hearts      ♢      Iotte
    Kali      ♢      The Little Rascal      ♢      Morrigann
    Zuzana      ♢      The Fluffball      ♢      Morrigann
    Leya      ♢      Persephone      ♢      Morrigann
    Aristotle      ♢      Status incoming      ♢      Morrigann
    Lara      ♢      The Sacrificed      ♢      calice
    Valentina      ♢      The Fair-feathered One      ♢      Dimitrescu
    Ramsey      ♢      The Troublemaker      ♢      calice
    Salem      ♢      Prince Charming      ♢      calice
    Elias      ♢      The Half-blood      ♢      Fika
    Jonah      ♢      The Fallen King      ♢      Fika
    Elijah      ♢      The Invisible Ink      ♢      Raccoon
    Luca      ♢      The New White King      ♢      Raccoon
    Donovan      ♢      The Mysterious One      ♢      Iotte
    Laslo      ♢      The Morally Grey      ♢      Amren
    Gabrièl      ♢      Lucifer Jr.      ♢      Amren
    Jouka      ♢      The Golden Advisor      ♢      Helvar
    Asherah      ♢      The Dark Princess      ♢      Epione
    Sorin      ♢      The Artist      ♢      Epione


    Docenten

    Asteria      ♢      Leer van het Sterfelijke en Onsterfelijke      ♢      Veda
    Evicka      ♢      Taken van een Aartsengel & Schoolpsycholoog      ♢      Veda
    Kenna      ♢      Taken van een Helbewaker & Taken van een Schaduw      ♢      Veda
    Yuliya      ♢      Demonenleer      ♢      Amren
    Jacob      ♢      Engelenleer      ♢      calice
    Belial      ♢      Zelfverdediging & Invaller Boogschieten      ♢      Raccoon
    Cyrus      ♢      Taken van een Adviseur & Schermen      ♢      Raccoon





                                                                                                   

    Regels

    — Quizlet huisregels
    — Zowel Engels als Nederlands is toegestaan
    — 16+ is toegestaan, wel aangeven aan begin van de post
    — Minimale woordenaantal staat op 150 woorden
    — Alleen ik, Nikita, maak de nieuwe topics aan
    — Vermelding post; naam, locatie en gezelschap
    — Laten we met z'n allen weer wat leven brengen op Q!




                                                                                                   

    Kamerindeling

    Ira : Evelynn, Laslo, Ramsey, Charlize
    Castitas : Sorin, Alyssa, Elias, Leya
    Acedia : Florence, Lara, Jouka, Aristotle
    Industria: Donovan, Elijah, Zibiah, Zuzana
    Humanitas : Dinah, Kali, Gabriél, Salem
    Temperantia : Luca, Valentina, Asherah, Jonah

    [ bericht aangepast door Kirsi op 17 juli 2021 - 11:18 ]


    I have seen my own sun darkened

    Devrim

    Volitare       •       The Hedonist       •       23       •       Outfit       •       @ Binnenplaats       •       & Dinah
          De zon.
                De zon.
                      De brandende zon.
          Devrim vervloekt het hemellichaam vaker in gedachten, met een half oor lettend op de speech van Asteria — een van de docenten welke hem de stuipen op het lijf kon jagen, simpelweg enkel en alleen door haar aanwezigheid. Vanwege zijn kater — welke nieuwe verre grenzen over is gegaan — krijgt hij de helft mee, waaronder zijn mentor: nieuweling, taken van adviseur, waardoor zijn aandacht direct verslapt. Wellicht zou hij zich later gaan voorstellen. Wanneer zijn vochtniveau opnieuw op peil was.
          'Dev. Ik hou van je, maar je ziet er niet uit. Wat heb jij gisteren allemaal uitgespookt waar je mij niet voor. . .'
          Dinah's hand glijdt via zijn nek omhoog, waarna deze door de donkere krullen woedt — bonkend, nu te hard. Devrim stoot een kreun uit, waarop hij zijn kijkers dichtknijpt, overvallen door een nieuwe vlaag van hoofdpijn. Ondertussen vallen er meerdere glitters naar beneden, een overblijfsel van het feestje.
          'En ik dacht dat ik met geen tien paarden mijn bed uit was te krijgen. . . Jij daarentegen. . . bent nog véél erger.'
          Als een Godswonder was Dinah vanmorgen verschenen, hem uit bed sleurend voor de bijeenkomst, hard — halfslapend en halfoverleden. Wat hij gisteren heeft gedaan? Geen flauw idee. Hoe hij gisteren is thuisgekomen? Geen flauw idee. Hij kan zich vaag een demoon herinneren met blonde haren, zijn lijf dicht tegen dat van hem. Hetgeen belangrijk was, is dat Laslo heeft genoten. Tenminste, dat mag hij toch hopen — na zo'n avond als deze. Devrim heeft zichzelf opnieuw overtroffen — en vanavond weer, zonder enige twijfel.
          'Heb jij enig idee wat Laslo voor zijn verjaardag wil hebben? Ik heb zowaar geen enkel idee.'
          Voor enkele seconden fronst Devrim zijn wenkbrauwen, nadenkend over de gestelde vraag: een cadeau geven? Plotseling barst hij hardop in lachen uit, waardoor gekleurde glitters alle richtingen uit springen. Het is absurd, werkelijk. Devrim heeft voor geen moment aan een cadeau geven gedacht voor zijn vriend.
          'Ik heb geeneens aan een cadeau gedacht,' lacht hij dan, zichzelf richting de jongedame buigend, genietend.
          'Ik denk dat m'n organisatieskills dit jaar voldoende cadeau zijn. Gisteren zijn we naar een nachtclub gegaan. Vandaar. . .' Los maakt Devrim een gebaar naar zijn krullen met glitters, waarbij een glowstick rond zijn pols bungelt. 'Ik was van plan je daarna nog op te zoeken — maar, tja.' Devrim's grijns is simpelweg kwajongensachtig: duivels. 'Dat was voor niemand leuk,' zegt hij dan. 'Ik ben vanavond na het verjaardagsfeest vrij. Zin om langs te komen?' Zijn nieuwe kamergenoot zou daaraan moeten wennen, zonder enig gezeur.
          Dinah en hij hebben een bijzondere band — als je het een band kan noemen — met veel aantrekkingskracht.

    [ bericht aangepast door Paracosmal op 21 mei 2021 - 12:18 ]


    Whatever causes night in souls, causes stars too.

    Ruhn

    Volitare       •       The Artist       •       21       •       Outfit + verfvlekken       •       @ Binnenplaats       •       & Gabrièl
          Ruhn wordt omringd door Volitare's — maar geen van hen zijn zijn vrienden. Vanmorgen was hij van plan om Dinah op te halen, maar haar slaapzaal was verlaten. Nu staat ze op een kleine afstand naast niemand minder dan hedonist Devrim — waardoor hij zijn handen plotseling voelt jeuken, de aandrang om deze tot vuisten te vormen haast onweerstaanbaar. Ruhn is geen gewelddadig persoon, maar hij heeft verhalen gehoord hen, samen — verhalen welke hij liever zou willen vergeten.
          Moeizaam weet hij zijn kijkers los te scheuren van hen, waardoor deze op het podium worden geconcentreerd — waarvan Asteria weet te verdwijnen, haar speech gegeven. Kortstondig flitst het beeld van zijn kunstwerk van haar door zijn gedachten heen, een van zijn betere werken. Dat zij zijn mentor is, doet hem goed.
          Terwijl hij nadenkt over een manier om Asteria te benaderen, voelt hij plotseling een arm rondom zijn schouders heen glijden. Verbaasd kijkt Ruhn naar zijn nieuwe gezelschap, waardoor hij oog in oog staat met het donkere gestalte van Gabrièl zelve, diens kijkers fonkelend.
          'Goedemorgen vriend. Wat in Godsnaam heb jij uitgespookt vannacht of vanochtend? Je ziet er niet uit.'
          Ruhn knippert even, terwijl de woorden van zijn jeugdvriend doordringen. Fronsend kijkt hij vervolgens omlaag, waardoor de werkelijkheid eindelijk tot hem doordringt. Vannacht heeft hij zitten schilderen, tot de zon dan opkwam. Het kunstwerk was prachtig geworden, maar grotendeels op zijn kleding terecht gekomen, gevaren voor schilders. Alsnog is hij nog niet helemaal tevreden. Laslo's feestje wordt vanavond gehouden, anders was hij verder gegaan zonder pauze, totdat hij tevreden zou zijn.
          'Zin in het laatste jaar? Enige wensen voor kamergenoten? Hoop voor je dat je niet met een stelletje kleuters op de kamer komt die om negen uur 's avonds al het licht uit willen. Dan ga je nooit meer kunnen verven denk ik.'
          Als een aanvulling op zijn grappende woorden, haalt Gabrièl zijn hand door Ruhn's lokken — her en der aangekoekt met gedroogde verf. Ruhn schenkt hem een grijns, maar hij weet dat deze zijn kijkers niet zal raken. Schilderen betekende geen minuut slaap, hetgeen hij er graag voor over heeft.
          Alhoewel de donkere kringen rondom zijn kijkers dat momenteel tegenspreken, even gekleurd als de vlekken.
          'Schilderen, Gabe — ik verf niet, maar ik schilder. En, ik zie er beter uit dan sommige andere aanwezigen hier. Volgens mij is dat kleine feestje gisteren uit de hand gelopen, wat ook te ruiken is. . .' Ruhn snuift hard, overdreven. 'Zolang m'n kamergenoten niet zo hard stinken, ben ik tevreden.'
          'Het verbaast me dat je de moeite hebt genomen om hiernaartoe te komen,' zegt hij dan, openhartig, zoekend. 'Wat heeft de aanstaande Duivel te zoeken tussen het gepeupel?' grijnst Ruhn breed, zijn hand op Gabrièl's borst kloppend ten teken van grap — flauw.
          'Ga je later ook naar Laslo's feestje? Het wordt wild. Ik moet zelfs andere kleren aan van Dinah en Isara.'

    [ bericht aangepast door Paracosmal op 21 mei 2021 - 12:21 ]


    Whatever causes night in souls, causes stars too.

    JACOB
    671 years • Engelenleer • Binnenplaats • w. Evicka



    𝒥acob observeerde de binnenplaats en keek naar Evicka, in zijn handen hield hij een eigen meegenomen mok. Hij was nerveus. Aan het einde van vorig schooljaar had Jacob een ernstig misdrijf gepleegd. Hij had een Volitare, Lara, erop betrapt een andere leerling, Elijah, te proberen te vergiftigen.. Hij wist op tijd in te grijpen, maar was geschrokken van de ernst van de zaak. De demonen binnen de school moesten worden ingeperkt. Als Volitares dit al deden op hun leeftijd... verschrikkelijk. Hij had Lara meegenomen naar zijn kantoor en haar aangehoord. Ze vroeg om vergiffenis, stelde voor haar leven te beteren. Het aanbod was té aanlokkelijk. Jacob gaf al decennia lang les op Metanoia en zou dit normaliter nooit hebben gedaan, als Nesrin er niet was geweest. Maar eerlijk gezegd was hij nog steeds niet over de executie van Nesrin heen. Haar versnippering had iets in hem veranderd. Hij kon niet nog meer leerlingen verliezen, niet als er nog hoop voor ze was.
    Bij Lara zag Jacob dat sprankje hoop; het kon anders aflopen en dus was hij de gok aangegaan. Hij besloot geen proces aan te vragen, de zaak stil te houden. Daarnaast had hij het vermoeden dat Lara niet in haar eentje handelde, ook al beweerde ze dat het volledig haar eigen plan was. Jacob was niet dom, hij wist dat de meeste demonen hun werk uitbesteden aan ‘minderen’. Lara was niet het échte probleem. Dat waren de steeds duister wordende demonen en hun volitares.
    Desalniettemin maakte de hele situatie Jacob zenuwachtig, vooral wanneer iemand zo geweldig als Evicka in de buurt was. Als hij de moed had, had hij haar mee uitgevraagd. Maar helaas, dat zat niet in zijn aard. Het koste al genoeg van Jacob zijn zenuwen om überhaupt een gesprek met haar aan te knopen.
    Jacob keek naar Evicka haar donkere haren, prachtige sneeuwwitte vleugels en zag hoe de zachte bries haar veren hier en daar liet dansen; wat een engel... Hij ademde één keer diep in én uit en liep toen op de vrouw af.
    “Kan ik je een kop koffie aanbieden?” begon hij het gesprek met goede moed, zijn ogen op de grond gericht en een verlegen glimlach op zijn gezicht.

    [ bericht aangepast door calice op 21 mei 2021 - 17:23 ]


    you're my wonderland

    Jaromir

    Docent       •       Geschiedkunde       •       1793 | 31       •       Outfit       •       @ Binnenplaats       •       & Belial, Yuliya
          Gedurende de speech van zijn roodharige collega, glijden Jaromir's kijkers over de aanwezige Volitare's — allemaal even welbekend. Sommigen verdienen het om laatstejaars te zijn, hun keuze meer dan duidelijk voor hem. Anderen horen niet thuis binnenin deze groep, hun keuze onbekend of hun kansen minimaal. Het is bedroevend. Jaromir's blik glijdt gemakkelijk over de verwerpelijken, terwijl deze langer blijft hangen bij potentieel. Wisselend. Ondanks de samenstelling zou het een bijzonder schooljaar gaan worden.
          Wanneer zijn naam wordt benoemd, spannen zijn spieren onbewust aan — terwijl hij zijn kin ietwat hoger heft. Jaromir weet de namen van zijn mentorkinderen al sinds weken, maar alsnog geeft hij een lichte hoofdknik — vervolgens de welbekende gezichten zoekend in de menigte van jongeren. Dinah, Donovan en Gabrièl — zorgvuldig door zijn blik uitgekozen. Het zouden prachtige demonen worden, op Dinah na, zijn enige engel. Alhoewel, ook binnen haar zit een onontdekte duister — reden tot zoeken.
          Asteria stapt langs hem af, het podium daarbij voorgoed verlatend. Jaromir kan het niet laten te knipogen, waarbij zijn donkere vleugels trillen. De vrouw heeft hem vanaf dag één weten te interesseren als geen ander — diens geschiedenis meer. Alhoewel het een eeuw heeft moeten duren, zijn ze vrienden.
          Alsnog is het niet de roodharige welke Jaromir als doel heeft tot contact. Later zou hij haar aanspreken, eveneens de nieuwelingen — waaronder het wonderschone enigma Evicka. Voor nu draait hij zichzelf om richting zijn vrienden. Belial en Yuliya staan dichtbij, waardoor zijn zwarte schoenen hem daarheen dragen, nonchalant. Jaromir heeft geen spijt van zijn outfit, ondanks de zon — welke door de stof brandt. De jarenlange ervaring met harnassen, heeft hem geleerd om afwachtend te zijn. Alles gaat voorbij, eveneens deze marteling.
          'En, tevreden met de mormels welke jullie hebben ontvangen als mentorkinderen? Ik heb zo enige twijfels. . .'
          Jaromir strekt zijn vleugels uit — beiden langer dan hijzelf in volledige lengte. Wanneer hij zijn hoofd draait, kraken zijn nekwervels. Vannacht heeft hij tot laat zitten lezen, opgenomen in een boek over verloren oorlogstrategieën. Ondanks zijn huidige baan hier op Metanoia, zou hij deze technieken graag willen inzetten. Misschien zou hij ooit als Schaduw terugkeren, klaar om de wereld te laten vergaan tot simpele stof — verdiend. Sidderend richt hij zijn aandacht op de personen voor hem.
          'Yuliya, je ziet er heerlijk uit als altijd. Belial, helaas kan ik van jou niet hetzelfde zeggen,' grijnst hij dan, wijds.
          'We zouden een weddenschap af kunnen sluiten over de nieuwelingen,' vervolgt hij dan, zijn blik afdwalend. 'Wanneer zouden ze spijt krijgen van hun keuze tot docentschap? Ik geef ze een week, al is dat al goedmoedig — minder wanneer de lessen beginnen. Voornamelijk de zogenaamde duistere protegé.'
          Jaromir begrijpt nog steeds niet waar Cyrus vandaan is gekomen, de man een compleet raadsel — vreemd.
          De aartsengel Evicka daarentegen is een volledig ander verhaal geworden, haar komst een met reden, duidelijk.


    Whatever causes night in souls, causes stars too.

    MT.


    Quiet the mind, and the soul will speak.


    KALI
    she wore a smile like a loaded gun
    twenty • outfit minus sunglasses • ramsey • binnenplaats

          Kali complimenteerde zichzelf er op dat ze daadwerkelijk wist op te letten tijdens Asteria’s speech, ondanks dat het die avond er voor vrij laat was geworden. Thank Satan dat het pas later op de ochtend begon, anders had ze de waarschuwing voor het niet komen opdagen voor lief genomen – samen met nog meerdere uit de zaal. En vanavond weer. Dat was in elk geval één pluspunt aan Lasso: zijn geboortedag was een goed excuus voor een feest aan het begin van het jaar. De opa.
          Zodra de speech voorbij was, begaf ze zich naar de koffie- en theetafel. Dat eerste had ze zeker nodig wilde ze de rest van de ochtend doorkomen. Het gesprek met de mentoren kon haar compleet gestolen worden. Belial’s gezicht had ze al vaak genoeg gezien en er was nog een heel jaar de tijd voor gesprekjes. Hoewel, het was de vraag in hoeverre dat daadwerkelijk gesprekken zouden worden. Hun monden zouden in elk geval wel goed benut worden.
          “Here I am!” schreeuwde haar lievelingsidioot achter haar. “De eerste dag als laatsejaars. Je bent onze deal niet vergeten toch?” Daar ging de rust.
          Kali ging onverstoord verder met het pakken van koffie, gepaard met de gebruikelijke drie suikerklontjes, waarna ze zich omdraaide naar Ramsey. “Ik denk dat ze je aan de andere kant van de school nog niet gehoord hebben, dus ik zou nog iets harder schreeuwen,” merkte ze op, terwijl een twinkeling in haar ogen speelde.
          De jongen gaf een nonchalante kus op haar wang, alsof ze niet in het holst van de nacht zijn bed was ingekropen met haar aanschoten hoofd – om er vervolgens in de vroege ochtend weer uit te verdwijnen voordat zijn kamergenoten wakker werden. "Je bent het niet serieus vergeten toch?"
          “Nou, prinses, we hebben vele deals gehad.” Natuurlijk wist Kali dondersgoed over welke deal hij het had. Ze had eerlijk gezegd niet verwacht dat het hem daadwerkelijk zou motiveren, als dat al de oorzaak daarvoor was geweest. Halverwege het vorige jaar had ze hem behoorlijk toegesnauwd dat hij eens iets van zichzelf moest maken, zelfs zijzelf vond haar woorden hard nu ze er aan terug dacht. “Ik denk dat je mijn geheugen even moet verfrissen. En ik wil een betere begroeting dan zo’n saaie kus op mijn wang.” Zonder pardon trok ze hem in een knuffel, er op lettend dat ze niet haar hete drankje over hem heen gooide. “Ik ben trots op je,” fluisterde Kali in zijn oor. “Je hebt het gedaan.”

    [ bericht aangepast door Shadowsinger op 21 mei 2021 - 22:05 ]


    To the stars who listen — and the dreams that are answered

          ♁ 𝕷𝖆𝖗𝖆 ♁     
    I've seen the devil, yeah, I met him last night.
    One conversation, now he's spendin' the night
    I think I love him, though I know it ain't right
    The Sacrificed • 22 years old • Binnenplaats • w. Elijah

    𝕷ara voelde zich lichtelijk benauwd door het vooruitzicht vandaag haar gezicht weer aan de hele schol te moeten tonen. Er gingen genoeg roddels rond over wat er nu precies was voorgevallen aan het einde van vorig schooljaar. Echter waren er maar drie personen die dat wisten; Jacob, Ramsey en zijzelf. Geen van allen zouden ze het ware verhaal vertellen, dus vanzelfsprekend ontstonden er geruchten. Sommigen dichterbij de waarheid dan anderen.
    Lara dacht terug aan die middag waarop haar hele Metanoia-wereld op de kop was gezet. Samen met haar vriendje Don en Ramsey had ze gechilld in de gemeenschapsruimte. Het was er druk, zoals gebruikelijk tijdens de vrije uren van de Volitares. Samen met de twee jongens had ze tegen een muurtje aangeleund aan de rand van de kamer. Ramsey zoals altijd in het midden, Donovan aan zijn rechterkant en Lara zelf aan zijn linker. Plotseling had Ramsey haar een klein flaconnetje in haar handen gedrukt.
    “Voor in Elijah zijn drankje.” fluisterde hij in haar oor.
    Lara keek nieuwsgierig en argwanend naar de kleine flacon van donker glas.
    “Wa...?” Ze wou vragen wat erin zat, maar werd door haar puppetmaster onderbroken.
    “Dat gaat alleen mij aan.” fluisterde Ramsey met een dwingende toon in zijn stem. “Doe het nu maar.”
    Hij gaf haar een kleine duw in haar rug, in de richting waar Elijah met zijn vrienden zat. Ze zag de beker die hij neerzette en keerde zich weer naar zijn vrienden toe. Lara wierp een blik over haar schouder in de richting van Donovan, maar ze kon zijn ogen niet vinden; Ramsey was druk met hem in gesprek.
    Lara bereikte de tafel met Elijah zijn beker, opende de flacon en liet de vloeistof in het glas glijden. Nog voor ze de flacon weer weg kon stoppen had een hand haar bij haar nek gegrepen.

    “Meekomen.” klonk de strenge stem van Jacob achter Lara.
    Jacob, de docent Engelenleer, was blijkbaar aanwezig geweest. Achteraf vroeg Lara zich af of Ramsey dat had geweten; misschien was het de bedoeling wel helemaal niet dat ze zou slagen... misschien hoopte hij voor haar een gelijksoortig einde als Elijah’s tweelingszus Nesrin heeft gekend, een aantal jaren geleden.
    Jacob had de mok gegrepen, Lara aan haar nek de gemeenschapsruimte uitgeloosd en naar zijn kamertje begeleid. Haar hart klopte sneller dan het in weken had gedaan. Paniek brak uit. Dit betekende sowieso een proces, en misschien wel versnippering. Alles was afhankelijk van wat er precies in die flacon had gezeten.
    Jacob sloot de deur van zijn kamertje achter zich en ging achter zijn bureau staan. Hij rook aan de beker.
    “Vergif.” Concludeerde hij. Fuck. Kort had Jacob Lara onderzoekend aangekeken. Daarna vroeg hij haar allerlei vragen: waarom had ze het gedaan? Moest ze dit van iemand anders doen? Hoe was ze aan het vergif gekomen?
    Lara was getraind op dit soort situaties. Ik handelde alleen, ik heb het vergif zelf gestolen, ik weet niet waarom ik het deed, maar het was mijn handelen en mijn handelen alleen. Ze kon het haarzelf nog horen zeggen. Het volgende wat ze deed was absoluut niet voorbereid en hoorde ook zeker niet bij enig plan of opdracht die Ramsey haar ooit gegeven had; ze smeekte om vergiffenis. Ze zei dat ze alles anders zou doen, alles zou omgooien, ze zou haar leven beteren. Alles om maar een proces te kunnen voorkomen.
    Jacob was gaan zitten, had zijn handen ineen geslagen op zijn bureau en keek Lara doordringend aan.
    “Goed.” besloot hij. “Dit blijft tussen ons, maar je zult je hele vakkenpakket om moeten gooien, niet meer omgaan met die demonenvriendjes van je en je zult een Engel als mentor opgeven voor volgend jaar.”
    Lara kon haar oren niet geloven, waren Engelen écht vergevingsgezind?
    “En als ik merk dat je een misstap begaat dan zal ik ervoor zorgen dat dat proces er alsnog komt.”

    Dat was het echte verhaal. Dat was de reden waarom ze zo plotseling de switch had gemaakt van de zijde van Lucifer naar God. Ze was blij af te zijn van Ramsey en zijn bevelen... maar had sinds die middag ook niet meer met Donovan gesproken. Alleen door daar aan te denken werd ze overspoeld door een gevoel van hopeloosheid en verdriet. Ze zou zo graag met hem willen praten, het goedmaken, het uitleggen. Maar ze kon het niet.. en dus had ze zichzelf tijdens de vakantie afgeleid met andere jongens én meisjes. Waarvan Jonah en Gabriel de meest recentelijke waren geweest. Wat een chaos.

    En nu stond ze naast de jongen wiens leven ze misschien wel had kunnen beëindigen. Elijah was ontzettend aardig en de laatste tijd trok Lara veel met hem op. Samen hadden ze geluisterd naar de toespraak van Asteria. Nikolas zou haar mentor zijn dit jaar, een Engel, precies zoals Jacob had opgedragen. Ze was daarnaast erg benieuwd naar haar nieuwe kamergenoten. Als het maar geen demons waren...
    Toen Asteria was uitgesproken wendde Lara zich tot haar nieuwe vriend.
    “Ben je er al uit wat voor tattoo je dit jaar bij me gaat zetten?” vroeg ze met een nieuwsgierige blik in haar ogen.

    You got me fucked up
    I won't let this happen again
    This the last time
    You won't take advantage of my innocence


    you're my wonderland

    Salhi

    The Wanderer // 18 jaar // Outfit // @courtyard // Aiden

          Na mijn vraag te hebben gesteld, keek ik verwachtingsvol naar Aiden op. Ik wipte heen en weer op de ballen van mijn voeten en hield mijn handen achter mijn rug. Een ongewoon rode kleur verscheen op zijn gezicht en bedenkelijk kantelde ik mijn hoofd. Bloosde hij nu? Of kreeg hij een paniekaanval? Gefascineerd bleef ik naar zijn gezicht staren, hoewel er wel sprake was van een zorgrimpel tussen mijn wenkbrauwen.
          “Evicka, de nieuwe docente Taken van een Aartsengel. Volgens mij is ze aardig. . . zo te zien, dan. Wie heb jij?” Mijn ogen gleden naar de imposante dame in het wit. Haar aura was erg sterk aanwezig – iets waar ik behoorlijk gevoelig voor was. Automatisch stapte ik iets dichter naar Aiden toe. “Hmmhmm,” humde ik afwezig totdat ik doorkreeg dat Aiden een vraag aan zijn antwoord verbonden had.
          “Ow, ik heb. . .” Ik keek rond om het vriendelijke gezicht van mijn mentor op te zoeken alleen kreeg ik hem zo gauw niet in beeld. “. . . Nikolas.” Wetende dat Aiden waarschijnlijk een nieuw lied in zijn hoofd had, giechelde ik zachtjes om zijn ingetogen bewegingen op zijn gitaar. “Mag ik ook meedoen?” vroeg ik bedeesd en ik zette mijn vingers in dezelfde positie alsof ik mijn cello aan het bespelen was. “Mag ik later weten wat voor een melodie we zojuist gespeeld hebben?”
          Vervolgens ging het gesprek de kant op van Laslo’s verjaardag, wat waarschijnlijk de reden was waarom Devrim er nog doodser dan gewoonlijk uitzag. “Ga je vanavond naar Las' verjaardagsfeest toe? Het schijnt geweldig te worden!” vertelde Aiden me enthousiast. Ik beet op mijn lip en liet mijn hoofd hangen. Bij het idee aan een feest en aan de vele mensen en prikkels die er zouden zijn, liet me zichtbaar terug mijn schulp in kruipen. Op het moment dat ik mijn mond opendeed om hem een antwoord te geven, zei hij: “Wacht, nog niets zeggen. Wat als jij en ik samen gaan? Dan blijf ik bij jou, altijd.”
          Mijn ogen werden groter. “Maar, jouw vrienden dan?” vroeg ik bezorgd. Onnadenkend pakte ik zijn hand in de mijne. “Ik ben niet de enige die graag in jouw bijzijn verkeerd en het zou oneerlijk zijn als ik je voor mezelf houd, de hele avond.” Aiden hoorde onder de mensen te zijn, dat was zijn plek. “Ik wil je plezier niet van je afnemen,” zei ik resoluut terwijl ik met mijn duim over zijn knokkels gleed.


    "She always had that look about her,
          that look of otherness,
                of eyes that see things much too far,
                and of thoughts that wander
                      of the edge of the world."



    ☾       Dinah      ☽

    It is hard to sleep when your heart is at war with your mind

    20 years ⋆ The Devilish Angel ⋆ Outfit ⋆ Courtyard ⋆ Devrim





    Vlug trok ik mijn hand weg zodra ik de uitdrukking op Dev’s gezicht zag. “Je hebt je goed vermaakt zo te zien. De glitters staan je schitterend. Complimenteert je gezichtsuitdrukking,” grijnsde ik. “Het is dat een wodka-fles niet hetzelfde is als ik, anders vermoed ik dat ik een sterke concurrentie in bed zou hebben.” Ik had hem vanmorgen met veel pijn en moeite uit zijn nest weten te schoppen. Deze bijeenkomst was verplicht en hij had al meer dan genoeg processen aan zijn broek hangen wegens het middelengebruik.
          Vervolgens vroeg ik aan Devrim of hij wist wat Laslo voor zijn verjaardag had willen hebben. Ik had het besloten feest van hem gemist vanwege de emotionele crisis waar ik me bevond. Mijn broers die allebei waren vertrokken, maakte dat ik me nog rotter voelde over het maken van een keuze dan ik al deed. Slechts één van hen zou ik weerzien, de ander zou lijnrecht tegenover me staan.
          De plotselinge lach van Devrim liet me opschrikken uit de negatieve spiraal waarin ik dreigde te komen en mijn vleugels maakte een spastische beweging. “Ik heb geeneens aan een cadeau gedacht. Ik denk dat m'n organisatieskills dit jaar voldoende cadeau zijn. Gisteren zijn we naar een nachtclub gegaan. Vandaar. . .” Ik knikte begrijpend. Ach, zelfs halfoverleden zag hij er nog sexy uit. Daar kon niemand omheen. “Ik was van plan je daarna nog op te zoeken — maar, tja. Dat was voor niemand leuk. Ik ben vanavond na het verjaardagsfeest vrij. Zin om langs te komen?”
          “Sinds wanneer moet je dat überhaupt nog vragen,” zei ik, doelend op de glitters die hij overal in het rond strooide. Voorzichtig sloeg ik mijn armen om zijn nek en trok hem dichter naar me toe. Toen onze lippen elkaar bijna raakten, stopte ik. “Je stinkt naar alcohol en wiet, weet je dat?” Ik trok een vies gezicht en stak speels mijn tong naar hem uit. “Gelukkig voor jou vind ik je wel ontzettend sexy.” Ik ging op mijn tenen staan om hem een snelle kus op zijn wang te geven – het echte werk zou ik tot later bewaren. Met die gedachte in mijn hoofd schonk ik hem een duivelse knipoog en liet mijn tong langs de onderkant van mijn boventanden glijden.




    I have seen my own sun darkened

    EVICKA
    247.000 years      —      Oldest Archangel      —      Outfit      —      Courtyard      —       w. Jacob


    "the woman with the highest walls — "

    " — have the deepest love."


    Tijdens de hele speech van Asteria had ik de volitares goed in de gaten gehouden. Mijn aura hield ik afgeschermd, wat niet meer was dan gewoonlijk. Wegens mijn leeftijd kon de sterkte ervan jongelingen doen afschrikken. Op mijn eerste dag was dat allesbehalve de indruk die ik wilde maken. Na afloop begonnen de voliares tot leven te komen, zochten gesprekspartners op en wisselden hun indrukken.
          Ik herschikte mijn vleugels en wilde net zelf tot de actie overgaan om de docenten een kop koffie of thee aan te bieden toen Jacob, een goede vriend van mij, me voor was. “Kan ik je een kop koffie aanbieden?” vroeg hij aan me met zijn ogen op de grond gericht. Een lieve glimlach verspreidde zich over mijn gezicht. “Goedemorgen, Jacob. Een kop koffie klinkt heerlijk, daar ben ik zeker wel aan toe,” klonk mijn stem opgewekt. “Ik vind het ook helemaal niet erg om zelf koffie te maken. Ik was toch net van plan om iets te drinken te pakken.”
          “Trouwens,” begon ik zonder me eraan te storen dat hij zijn blik op de grond gericht hield. Ik kende Jacob inmiddels langer dan vandaag en ik wist dat hij moeite had met het sociale contacten. “Ik heb je veel te lang niet gezien. Zie jij binnenkort tijd om bij te kletsen?”

    [ bericht aangepast door Kirsi op 21 mei 2021 - 23:44 ]


    I have seen my own sun darkened

    Aiden

    Volitare       •       The Musician       •       23       •       Outfit       •       @ Binnenplaats       •       & Salhi
          Natuurlijk weet er een zorgrimpel te verschijnen op Salhi's gezicht, als gevolg van zijn blozende rode wangen — de kleine jongedame ziet alles, hetgeen hij nooit ofte nimmer moet vergeten. Uiteindelijk start Aiden simpelweg met zijn betoog, waarop Salhi's kijkers naar zijn mentor glijden. Vrijwel direct daarop stapt de jongedame dichterbij, waardoor Aiden's wenkbrauwen zichzelf fronsen uit bezorgdheid. Onbewust buigt zijn lichaam opzij ter bescherming, hetgeen hij voorheen altijd deed bij Zuzana.
          Salhi maakt een hummend geluid, waarop ze zichzelf beseft dat hij zojuist een vraag heeft gesteld. Dromer. 'Oh, ik heb. . . Nikolas.' Aiden volgt haar starende kijkers, waarop hij de mannelijke engelendocent ziet staan — bekende, hetgeen hem goed doet om te weten dat het dit schooljaar Salhi's mentor zal zijn.
          'Mag ik ook meedoen?'
          Aiden kijkt enigszins verbaasd omlaag, maar ziet dan de positie van de jongedame haar vingers — spelenderwijs.
          'Mag ik later weten wat voor een melodie we zojuist gespeeld hebben?'
          Grijnzend moet hij zijn vingers dwingen om stil te houden, aangezien zijn voorliefde voor muziek omhoog glijdt. Gedurende de meest onvoorspelbare momenten weet hij melodieën te verzinnen — om ze vervolgens voor zijn geliefde band uit te spelen, vragend voor tips.
          Wanneer hij zijn vraag uit heeft gesproken rondom het verjaardagsfeestje, worden Salhi's kijkers wat grootser.
          'Maar, jouw vrienden dan?'
          Om haar woorden kracht bij te zetten, wordt zijn hand plotseling vastgenomen — zodat zijn hartslag direct stijgt.
          'Ik ben niet de enige die graag in jouw bijzijn verkeerd en het zou oneerlijk zijn als ik je voor mezelf houd—' Alleen een persoon zoals Salhi zou zichzelf daarover druk kunnen maken, hetgeen aandoenlijk is. '—de hele avond. Ik wil je plezier niet van je afnemen.'
          Aiden dwingt zichzelf om te concentreren op de klinkende geluiden. Salhi's duim over zijn knokkels is veel. . . momenteel te veel. Zoals gewoonlijk heeft Salhi geen flauw benul van haar uitwerking op andere personen. Zuchtend krullen zijn mondhoeken omhoog.
          'Volgens mij kunnen ze wel een avond zonder mij feesten,' zegt hij dan, zijn stem zacht. 'Ik vind het niet erg, Sal. Integendeel, het zou een ware eer zijn om jou te vergezellen naar een feestje.' Daarbij sluiten zijn vingers zichzelf rondom haar kleine zachte hand, welke hij een vederlicht zacht kneepje geeft.
          Het voelt goed haar hand in de zijne te hebben, waarop hij ze omlaag brengt — daar laat hangen, verstrengeld.
          'Als je meegaat, beloof ik je dat je als eerste een nieuw liedje te horen krijgt.' Aiden lacht breeduit naar haar. 'Deal? Want Gabrièl en Leya gaan uit hun dak als ze van hun troon worden gestoten,' grijnst hij dan, duivels — vooruitzicht zowel lachwekkend als plagend.


    Whatever causes night in souls, causes stars too.

    Devrim

    Volitare       •       The Hedonist       •       23       •       Outfit       •       @ Binnenplaats       •       & Dinah
          Gedurende het moment waarop meerdere Volitare's langzaamaan hun mentoren opzoeken (goodie two shoes), schieten Devrim's gedachten naar vanavond — het lijstje met dingen hetgeen hij vandaag nog moet uitvoeren, waardoor Laslo's verjaardagsfeestje geweldig wordt.
          'Zo, je hebt je goed vermaakt zo te zien. De glitters staan je schitterend, complimenteert je gezichtsuitdrukking.' Devrim's gezicht betrekt daarbij dramatisch, waarop hij zijn tong uitsteekt. 'Het is dat een wodkafles niet hetzelfde is als ik, anders vermoed ik dat ik een sterke concurrentie in bed zou hebben.'
          Devrim maakt een hummend geluid, waarbij hij eenmalig met zijn tong klakt. Zelfs een wodkafles — geliefd — zou nooit ofte nimmer in de nabijheid kunnen komen van de jongedame Dinah. En dat komend van Devrim. Grijnzend vertelt hij haar over de nacht, waarin hij haar wilde bezoeken — een plan gedoemd te falen, waardoor hij vanavond als nieuwe optie oppert. Hij zou geen drugs gebruiken, waardoor hij in staat is voor een. . . samenkomst met haar. Het is te lang geleden, inmiddels — veel te lang.
          'Sinds wanneer moet je dat überhaupt nog vragen?'
          Plotseling belanden Dinah's armen rondom zijn nek, waarop ze hun lichamen tegen elkaar schuift — woah. Ondanks zijn toestand, stroomt al zijn bloed omlaag. Wanneer haar lippen dichterbij komen, vallen Devrim's kijkers automatisch dicht. Schijnbaar werd deze bijeenkomst leuker dan verwacht.
          'Je stinkt naar alcohol en wiet, weet je dat?' Devrim kreunt eenmalig, zijn kijkers openschietend uit irritatie. 'Gelukkig voor jou vind ik je wel ontzettend sexy.' Dan belanden haar lippen op zijn wang, de verkeerde plaats — voor nu voldoende. Maar dan knipoogt Dinah uitdagend, haar tong over haar lippen heen glijdend.
          Devrim's handen glijden rondom Dinah's middel heen, waardoor hij haar dichterbij trekt tegen zichzelf — daarbij zijn heupen suggestief naar voren duwend — hard. Grijnzend kijkt hij naar beneden, hun gezichten dichtbij. 'Je weet toch dat het gevaarlijk is om een demoon uit te dagen, engel?'
          Vanwege een plotseling gewicht op zijn gestalte, kijkt Devrim omhoog — oog in oog staand met docent Jaromir. Grijnzend laat hij Dinah los, waarop hij haar opnieuw aankijkt. 'Ik heb je goed neergezet, bij je mentor dan toch.' Hoofdschuddend dalen er meer glitters naar beneden. 'Als we nu niet hier hadden gestaan. . .' Devrim knipoogt eens, waarop hij zijn arm vriendschappelijke rondom haar schouders laat glijden. Zuchtend kijkt hij rond door de menigte, vanaf vandaag allemaal laatstejaars Volitare's — toch wel spannend.
          'Ik heb nog maar een jaar de tijd om je los te weken van die walgelijke engelenzijde, Dee. Dat moet lukken. Alhoewel dat vriendje van je misschien dwars zal gaan liggen.' Devrim kijkt kortstondig naar Ruhn, welke zojuist kwaadaardig naar zijn richting kijkt. Devrim grijnst plagend.
          'En dat zal vanavond starten, dus bereid je alvast voor. Deze avond gaat niemand ooit nog vergeten. Nooit!'


    Whatever causes night in souls, causes stars too.

    LASLO
    The Morally Grey • 25 • courtyard • with Evelynn

    Als een blij ei was Laslo in de vroege ochtenduurtjes naar bed vertrokken, nadat hij een geslaagd verjaardagfeestje had gevierd in het demonen realm. Allemaal dankzij Devrim, de beste vriend en organisator die iemand zich kon wensen. Hoewel de jongen wakker was geworden met de ergste kater die hij in lange tijd had gehad, kon Laslo geen spijt ontdekken. Absoluut de beste manier om het begin van zijn vijfentwintigste levensjaar te vieren. En het allerbeste: voor het eerst in jaren had hij een normaal gesprek met Evelynn kunnen voeren zonder dat ze hem voor alles en nog wat uitmaakte.
          Hoewel Laslo het voor elkaar gekregen had zijn uitgeputte lichaam de douche in te krijgen en zichzelf een beetje op te schonen, zag hij er nog steeds uit alsof hij een zware nacht had gehad. Asteria’s speech drong dan ook totaal niet bij de jongen binnen. Iets over met je mentor praten en verhuizen naar je nieuwe kamer, of zoiets. Hij ging later wel een samenvatting vragen bij Leya. Laslo’ eerste plan van de dag was om verhaal te halen bij Evelynn en te vragen hoe het kwam dat zij hem gisteravond opeens wel kon uitstaan.
          Laslo had de dame snel gevonden en in een charmante beweging had hij zijn armen om haar lichaam geslagen. Hij onderdrukte de neiging haar een kus op haar wang te geven, zich realiserende dat het al een tijd uit was tussen de twee. “Goedemorgen liefste, heb je je vannacht een beetje kunnen vermaken? Je leek het in ieder geval wel heel gezellig te hebben, zelfs met mij,” zei Laslo, waarna hij de dame omdraaide, zodat hij haar in de ogen kon aankijken. Evelynn leek duidelijk ook niet veel slaap te hebben gehad, wat Laslo liet grinniken. Zijn feestje had iedereen goed aangepakt.
          ”Of gaan we vanaf nu weer terug naar elkaar negeren en mij slechte namen noemen? Ik vind allebei leuk hoor, maar mijn voorkeur ligt toch echt bij de eerste optie,” ging Laslo verder, een grote grijns rondom zijn gezicht. Hij keek weer even de ruimte rond, opzoek naar zijn mentor. Belial was ergens te vinden tussen andere demonen docenten en Laslo besloot dat hij hun gesprekje mooi ging uitstellen. Daarna focuste hij zich weer op Evelynn.
          ”Al blijkt maar weer dat je mij helemaal niet zo super vreselijk vindt als je blijft beweren, gezien je wel naar mijn verjaardagfeesten komt,” sloot Laslo af, waarna hij Evelynn een knipoog gaf.

    [ bericht aangepast door Starsight op 23 mei 2021 - 12:52 ]


    The quickest way to a man's heart is through the fourth and fifth ribs.

    YULIYA
    docent demonenleer • 1777 / 29 • courtyard • outfit • with Jaz & Bel

    Yuliya’s ergste nachtmerrie was weer opnieuw begonnen. Als er iets was wat haar spijt liet hebben van haar levenskeuzes was het verbannen worden naar Metanoia wel. Ze slaakte een diepe zucht en luisterde met een half oor naar wat Asteria te vertellen had. Het was ten opzichte van de voorgaande jaren niet veranderd en dus was het Yuliya inmiddels wel bekend. Een korte blik wendde ze op de nieuwe leraren, was benieuwd naar wie er vrijwillig was en wie, net zoals zij, verbannen. Daarna zochten Yuliya’s ogen haar mentor-leerlingen op, Ramsey, Evelynn en Elijah. Twee demonen, een twijfelaar. Met name Ramsey baarde de dame zorgen. Evenmin zijn redenen om voor haar te kiezen.
          Zodra de speech over was en iedereen vrij gelaten werd om op te zoeken wie ze wilden, werd Yuliya snel vergezeld door haar oudste vriend, Jaromir en haar oude vlam, Belial. “Nee,” reageerde ze kort op Jaz’ vraag. “Om een of andere reden heeft de grootste kleuter van de school om mij gevraagd als mentor, tezamen met een van de vele meisjes met wie hij flikflooit. Alleen bij Elijah voel ik enige blijheid.” Yuliya bromde even kort en keek toe hoe Jaromir zichzelf uitstrekte. Hij was nog steeds even knap als al die honderden jaren geleden.
          Een glimlach verscheen op Yuliya’s lippen bij zijn compliment, waarna ze een zacht grinnik liet horen bij de belediging richting Belial. “Hm, komt waarschijnlijk omdat de arme man te lang droog heeft gestaan. Moet hoognodig weer eens een leuk avondje beleven,” reageerde Yuliya, waarna haar glimlach speelser werd. “Niet met mij trouwens, ik ben veel te goed voor je.” Ze klopte een paar keer op Belial’s arm.
          Yuliya wendde een tweede blik op de nieuwelingen nadat Jaromir was begonnen over een weddenschap. “Ligt eraan hoe ze hier zijn gekomen. Hoewel, aan het gezicht te zien van een van hun, zal het zeker niet vrijwillig zijn. Die lijkt nu al spijt te hebben,” zei Yuliya. Ze zag haarzelf in deze docent. Immers had zij er drie jaar geleden ook zo bijgestaan. Toen Jaromir begon over de duistere protegé, gingen er een aantal onvrijwillige rillingen over haar rug heen. Niet dat Cyrus zo’n enge man was, eerder om zijn titel. De man stond veel te dicht bij Lucifer voor haar gevoel, wat alleen maar voor gedoe ging zorgen.
          ”Die Cyrus mag van mij weer heel snel terugkeren naar de diepte waar hij vandaan komt,” zei Yuliya kort, haar armen op elkaar vouwend. “Ik vertrouw hem niet. Die Evicka ook niet trouwens.” Toen Jaromir kort wegkeek, volgde Yuliya zijn blik. Ze grinnikte bij het aanzicht van twee volitaires die haast in elkaar zaten. Was het zo lastig om voor vijf seconden niet aan elkaar te zitten?
          "Ze beginnen al vroeg, zie ik," merkte Yuliya op.

    [ bericht aangepast door Starsight op 22 mei 2021 - 16:29 ]


    The quickest way to a man's heart is through the fourth and fifth ribs.

    oeps hahaha

    [ bericht aangepast door calice op 22 mei 2021 - 13:32 ]


    you're my wonderland


    ZUZANA
    she had magic in her eyes even the stars envied
    nineteen • fluffball • outfit minus accessoires • luca • binnenplaats

          Vermoeid luisterde Zuze naar de speech van Asteria. Haar gedachtes waren nog sneller afgeleidt dan normaal het geval was. Gisteravond had het nog een goed idee geleken om met Las’ kleine vriendengroepje naar een club demonenrijk te gaan, maar na die hoeveelheid mensen van de club, de menigte nu en de drukte van het aankomende feest… Zuze schudde het van zich af. Het was de afgelopen avond verrassend leuk geweest. Een deel van de tijd had ze vlakbij het podium gespendeerd, in de buurt van Aiden. Het was interessant geweest om te kijken naar hoe de rest compleet los ging. Daarna had ze zich verplaatst naar een van de wat rustigere zijgangen van de club, waar Laslo haar enkele uren later had gevonden, omringt door enkele zeer aangeschoten, jonge demonen die gefascineerd luisterden naar haar uitleg over astrologie.
          Toen de speech voorbij was wilde ze het liefst zo snel mogelijk de zaal weer uit – maar mentorgesprekjes. Jacob was echter nog ingesprek met een van de nieuwe docenten, Evicka. Zuze had half besloten om eerst opzoek te gaan naar Elijah, toen haar blik op Luca viel, die er uitzag alsof hij beter nog enkele uren in bed kon spenderen. Bij het beeld dat voor haar ogen flitste werden haar wangen onmiddelijk rood. Via een omweg, zodat ze zowel niet dwars door de menigte hoefte als een glas water kon pakken, belandde ze enkele minuten later naast de donkerharige jongen.
          “Jij ziet er uit alsof je dit kunt gebruiken.” Zuze drukte het glas water in zijn handen. “En deze ook.” Ze frummelde even in de zak van haar jurkje en haalde een strip met paracetamol te voorschijn, waarvan ze er twee in Luca’s hand drukte. “Heb je wel goed ontbeten?” Er lag nog een hele vragenlijst op haar lippen, die ze met moeite binnen wist te houden. Ze had zelf nog nooit een kater gehad, maar had wel vaak genoeg Laslo in die staat aangetroffen om te weten wat wel en wat niet werkt. “Ga je vanavond weer zo wild dansen? Het zag er heel charmant uit.” Hij was lastig te missen geweest, met zijn witte vleugels in een zee van donkere vleugels.

    [ bericht aangepast door Shadowsinger op 22 mei 2021 - 15:47 ]


    To the stars who listen — and the dreams that are answered