• IN TIMES OF PEACE, PREPARE FOR WAR
    “Be careful, only those you trust can betray you”



    VOLGORDE
    Nathanaël > Suze > Nina — Outside
    Anna > Serilda > Benjamin — Kerkers
    Eleonore > Wolfgang — Room 808
    Aurora > Ryker — Room 802
    Reiner > Johann — Room 803
    Dagmar > Salvatore — Hallways


    ALONE
    Lorenzo — Room 801
    Inez — kerkers
    Klaus — Hallways


    NOG NIET IN HET VERHAAL
    Pascale, Anastasiya, Eva, Isolde, Finlay, Ingvar


    HET VERHAAL
    First of September, 1938
    Na het einde van de eerste wereldoorlog in 1918 bleef het onrustig in Duitsland. De verloren oorlog en het aftreden van Keizer Wilhelm II zorgde voor veel ontevredenheid onder de Duitse bevolking. Daar maakte de Nationaalsocialistische Duitse Arbeiderspartij (NSDAP) dankbaar gebruik van. Hun leider Hitler wist met zijn spreektalent steeds meer leden te werven, waarna hij in 1923 door middel van een mislukte staatsgreep de macht probeerde te grijpen. Nadat Hitler met een relatief lichte straf vrijkwam wou hij de macht op een legale manier veroveren middels politieke wegen en deed dit met veel succes. In de jaren die volgden is Hitler steeds machtiger geworden, waardoor hij zelfs in januari 1933 verkozen werd tot rijkspresident, wat vrijwel direct leidde tot een verdeeldheid in Nazi-Duitsland tussen zijn voor- en tegenstanders. Langzaam maar zeker veranderde Hitler Duitsland van een beginnende democratie in een totalitaire staat, met hemzelf als absolute dictator.

          Ergens op het platteland op de grens van Duitsland en Zwitserland, ver weg van de politieke machtspelletjes, staat Montreuxe; een chique kostschool voor jongens en meiden tussen de 12 en 21 jaar. Montreuxe staat bekend om haar uitstekende educatie en haar excellente leerprogramma's. Al generaties lang worden studenten vanuit heel Europa daardoor naar Montreuxe gestuurd. In deze RPG richtte we ons op de achtstejaars, die na een turbulente zomer thuis - al dan niet geïndoctrineerd, terugkeren naar Montreuxe voor een nieuw schooljaar. Hitler wordt met de dag voelbaar sterker, wat zorgt voor een gespannen sfeer. Toch heeft er al die jaren binnen de muren van Montreuxe rust en vrede geheerst. De ligging van het internaat in the middle of nowhere heeft hierbij een grote rol gespeeld. De studenten hebben daardoor al die tijd maar weinig meegekregen over wat zich in de buitenwereld afspeelt. Technologie is in deze tijd nog amper ontwikkeld, waardoor de leerlingen afhankelijk zijn van de krant en de brieven van hun geliefden die eens in de zoveel tijd worden geleverd.
          De kostschool heeft altijd gefungeerd als veilige haven, maar met een aankomende oorlog in het vooruitzicht lijken de spanningen tijdens de zomer hoog op gelopen te zijn. Er hangt iets in de lucht, dat niemand kan negeren. Iedereen bereidt zich, bewust of onbewust, voor op wat er komen gaat. Zo keren niet alle studenten dit schooljaar terug en worden vriendschappen meer dan ooit op de proef gesteld. Wie is er nog te vertrouwen?

    Ondanks dat onze characters aan de vooravond van de tweede wereldoorlog staan, blijft het een internaat vol tieners, die midden in hun pubertijd zitten, dus drama gegarandeerd.


    ACHTSTEJAARS


    • Eleonore Madeline de Marigny — Ester Expósito — Varian — 1.2
    Monika Eberhardt Nina Helene Ackermann — Kristine Froseth — Varian — 1.4
    • Dagmar Elin Cohen Jørgensen ✡ — Renee Murden — Iotte — 1.1
    • Anna Pradl — Imogen Poots — Livgardet — 1.1
    • Suze Mae Polak ✡ — Bogdan Kadritskaya — Reeses — 1.4
    • Aurora Camorra — Cindy Kimberly — calice — 1.4
    • Inez Renata Borghesius — FC — Mazu — 1.5
    • Pascale Sophie Mulder — FC — Mazu — 1.5
    • Anastasiya Pelagiya Belova — FC — Epione — 1.5
    • Serilda Marie LaRue — Scarlett Leithold — Rionach — 1.5
    • Eva Mina Maria Reiss — FC — Dimitrescu — 1.6
    • Isolde Lorelei Adler — Romee Strijd — Iotte — 1.6



    • Wolfgang Theodore Schultze — Froy Gutierrez — Iotte — 1.1
    • Frederick Ryker Aschenburg — Thyme Stidworthy — Amren — 1.4
    • Johann Franz Voss — Janis Ancens — Livgardet — 1.2
    • Klaus Kahl — Lucky Blue Smith — calice — 1.3
    • Lorenzo Andrea Cavallo — FC — Epione — 1.2
    • Benjamin Adrian Ziegler — Daniel Brühl — Zemo — 1.3
    • Reiner Artur Birchenfelt — Chris Evans — Dimitrescu — 1.4
    • Nathanaël Izja Borghesius — Maxence Danet-Fauvel — Amren — 1.5
    • Finlay Docherty — FC — Varian — 1.6
    • Ingvar Gustav Sernander — Philip Kamper — Livgardet — 1.6
    • Salvatore Camorra — Tom Cornelisse — calice — 1.6
    • Moritz Peer König Jr. — FC — Reeses — 1.6

    REGELS
    • Er is een minimum van 150 woorden
    • De hoofdregels van Quizlet gelden ook hier
    • 16+ is toegestaan, gelieve wel boven je post vermelden
    • Houdt het gezellig en leuk voor iedereen
    • Bij voorkeur minimaal 1 keer in de week de mogelijkheid hebben om te kunnen posten, mocht dit niet lukken, laat me dit dan alsjeblieft van te voren weten, bij twee weken radiostilte is er een kans dat je uit de RPG wordt gezet
    • Indien je niet meer met deze RPG mee wil doen, gelieve jezelf uit te schrijven bij Iotte
    • Vermeld de naam van je char, de plek waar hij/zij is en het gezelschap boven je post





    KAMERINDELING

    Jongens
    Kamer 801 — Nathanaël Izja Borghesius & Lorenzo Andrea Cavallo
    Kamer 802 — Wolfgang Theodore Schultze & Frederick Ryker Aschenburg
    Kamer 803 — Johann Franz Voss & Reiner Artur Birchenfelt
    Kamer 804 — Benjamin Adrian Ziegler & Klaus Kahl
    Kamer 805 — Valentino Camorra & Felix Hubert Keller

    Meisjes
    Kamer 806 — Dagmar Elin Jørgensen & Inez Renate Borghesius
    Kamer 807 — Nina Helene Ackermann & Suze Mae Polak
    Kamer 808 — Eleonore Madeline de Marigny & Anna Pradl
    Kamer 809 — Lucrezia Dulce De Angelis & Adalyn Viktoria Kühn
    Kamer 810 — Muriel Ada Durchdenwald & Aurora Camorra




    ROOSTER

    Montag
    08:30 - 09:40       Duits, Herr Werner

    09:45 - 10:55       Wiskunde, Herr Müller

    11:00 - 12:10       Biologie, Frau Zimmermann

    12:10 - 12:55       Pauze

    13:00 - 14:10       Geschiedenis, Herr Köning

    14:15 - 15:25       Muziek, Herr Seidel

    15:30 - 16:40       CKV, Frau Keller


    Dienstag
    08:30 - 09:40       Engels, Herr Schmid

    09:45 - 10:55       Verzorging, Frau Weiß

    11:00 - 12:10       Economie, Herr Walter

    12:10 - 12:55       Pauze

    13:00 - 14:10       Scheikunde, Herr Kaiser

    14:15 - 15:25       M&O, Herr Berger


    Mittwoch
    08:30 - 09:40       CKV, Frau Keller

    09:45 - 10:55       Aardrijkskunde, Herr Günther

    11:00 - 12:10       Natuurkunde, Herr Krämer

    12:10 - 12:55       Pauze

    13:00 - 14:10       Frans, Frau Vogt

    14:15 - 15:25       Filosofie, Herr Bergmann



    Donnerstag
    08:30 - 09:40       Techniek, Herr Dietrich

    09:45 - 10:55       Informatica, Herr Schreiber

    11:00 - 12:10       Duits, Herr Werner

    12:10 - 12:55       Pauze

    13:00 - 14:10       Wiskunde, Herr Müller

    14:15 - 15:25       LO Jungs, Herr Becker
                                  LO Mädchen, Frau Meyer


    Freitag
    08:30 - 09:40       Engels, Herr Schmid

    09:45 - 10:55       Kunst, Frau Brandt

    11:00 - 12:10       Verzorging, Frau Weiß

    12:10 - 12:55       Pauze

    13:00 - 14:10       Informatica, Herr Schreiber

    14:15 - 15:25       Levensbeschouwing, Herr Vogt

    15:30 - 16:40       LO Jungs, Herr Becker
                                  LO Mädchen, Frau Meyer

    inclusief NPC docenten
    LESOVERZICHT
    AARDRIJKSKUNDE
    Dagmar Elin Jørgensen
    Johann Franz Voss
    Klaus Kahl
    Benjamin Adrian Ziegler
    Reiner Artur Birchenfelt
    Nina Helene Ackermann
    Lucrezia Dulce De Angelis


    BIOLOGIE
    Frederick Ryker Aschenburg
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Muriel Ada Durchdenwald
    Reiner Artur Birchenfelt


    ECONOMIE
    Wolfgang Theodore Schultze
    Dagmar Elin Jørgensen
    Eleonore Madeline de Marigny
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Klaus Kahl
    Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Rycker Aschenburg
    Reiner Artur Birchenfelt
    Aurora Camorra
    Lucrezia Dulce De Angelis
    Valentino Camorra
    Inez Renata Borghesius


    FILOSOFIE
    Muriel Ada Durchdenwald
    Suze Mae Polak
    Aurora Camorra
    Valentino Camorra


    FRANS
    Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Rycker Aschenburg
    Suze Mae Polak
    Lucrezia Dulce De Angelis
    Inez Renata Borghesius


    GESCHIEDENIS
    Dagmar Elin Jørgensen
    Anna Pradl
    Eleonore Madeline de Maringy
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Klaus Kahl
    Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Rycker Aschenburg
    Suze Mae Polak
    Aurora Camorra
    Lucrezia Dulce De Angelis
    Reiner Artur Birchenfelt
    Inez Renata Borghesius


    KUNST
    Anna Pradl
    Eleonore Madeline de Marigny
    Lucrezia Dulce De Angelis


    LEVENSBESCHOUWING
    Dagmar Elin Jørgensen
    Aurora Camorra


    MAATSCHAPPIJLEER
    Reiner Artur Birchenfelt


    M&O
    Eleonore Madeline de Marigny
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Klaus Kahl
    Frederick Rycker Aschenburg
    Inez Renata Borghesius


    MUZIEK
    Anna Pradl
    Valentino Camorra


    NATUURKUNDE
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Muriel Ada Durchdenwald
    Reiner Artur Birchenfelt
    Nina Helene Ackermann


    SCHEIKUNDE
    Wolfgang Theodore Schultze
    Johann Franz Voss
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Muriel Ada Durchdenwald
    Frederick Rycker Aschenburg
    Reiner Artur Birchenfelt
    Nina Helene Ackermann


    TECHNIEK
    Benjamin Adrian Ziegler
    Wolfgang Theodore Schultze
    Johann Franz Voss


    S P O R T T E A M S


    HOCKEY
    Captain Dames: Eleonore Madeline de Marigny
    Dagmar Elin Jørgensen (midmid)

    Captain Mannen: Frederick Rycker Aschenburg



    KORFBAL
    Captain Dames: Inez Renata Borghesius
    Johann Franz Voss


    PAARDRIJDEN
    Anna Pradl


    SCHAKEN
    Eleonore Madeline de Marigny
    Johann Franz Voss
    Muriel Ada Durchdenwald
    Aurora Camorra
    Valentino Camorra
    Reiner Artur Birchenfelt


    TENNIS
    Anna Pradl
    Muriel Ada Durchdenwald


    VOETBAL
    Captain Heren: Wolfgang Theodore Schultze (linksback)
    Lorenzo Andrea Cavallo (links mid)
    Klaus Kahl
    Benjamin Adrian Ziegler (spits)
    Reiner Artur Birchenfelt (spits)
    Valentino Camorra

    E X T R A

    DAMES BAKCLUB VOOR THEEKRANSJES
    Voorzitter: Anna Pradl
    Aurora Camorra


    DEBAT CLUB
    Voorzitter: Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Ryker Aschenburg
    Dagmar Elin Jørgensen
    Eleonore Madeline de Marigny


    ETIQUETTE
    Dagmar Elin Jørgensen
    Anna Pradl
    Klaus Kahl
    Lucrezia Dulce De Angelis


    GENTLEMEN'S CLUB
    Voorzitter: Klaus Kahl
    Rechterhand: Wolfgang Theodore Schultze
    Bestuur
    Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Rycker Aschenburg
    Reiner Artur Birchenfelt
    Valentino Camorra


    GODSDIENS
    Reiner Artur Birchenfelt


    GYM
    Reiner Artur Birchenfelt


    GYMNASTIEK
    Suze Mae Polak


    JOODSE CLUB
    Voorzitter: Suze Mae Polak
    Dagmar Elin Jørgensen


    KLASSIEKE TAAL
    Dagmar Elin Jørgensen
    Eleonore Madeline de Marigny
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Muriel Ada Durchdenwald
    Aurora Camorra


    NEWSPAPER CLUB
    Voorzitter: Dagmar Elin Jørgensen
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Nina Helene Ackermann
    Lucrezia Dulce De Angelis


    POLITIEKE WETENSCHAP
    Reiner Artur Birchenfelt

    Nog geen vakken opgegeven: Adalyn, Felix
    VERJAARDAGEN
    JANUARI




    APRIL



    JULI
    4 juli – Suze Mae Polak

    OKTOBER
    11 oktober – Wolfgang Theodore Schultze
    28 oktober – Reiner Artur Birchenfelt

    FEBRUARI
    7 februari – Adalyn Viktoria Kühn



    MEI
    17 mei – Nathanaël Izja Borghesius


    AUGUSTUS


    NOVEMBER
    14 november – Frederick Ryker Aschenburg
    17 november – Eleonore Madeline de Marigny

    MAART
    7 maart – Klaus Kahl
    18 maart – Muriel Ada Durchdenwald
    22 maart – Felix Hubert Keller

    JUNI
    10 juni – Dagmar Elin Jørgensen
    17 juni – Benjamin Adrian Ziegler

    SEPTEMBER


    DECEMBER
    19 december – Lorenzo Andrea Cavallo
    22 december – Lucreia Dulce De Angelis


    geen verjaardagen: Anna, Johann, Nina, Aurora, Valentino, Inez
    RELATIELIJSTJES

    [ bericht aangepast door Iotte op 1 nov 2021 - 21:03 ]


    not everyone you lose is a loss.

    J O H A N N      F R A N Z      V O S S

    19 jaar ~ in de ontvangst hal ~ met Felix




    Twijfelend stond Johann naast de auto, kijkend van zijn chauffeur naar de kofferbak en weer terug. Hij wilde met alle liefde zijn eigen koffers dragen en de beste man niet langer bezighouden, hij had weer een lange rit terug voor de boeg. Aan de andere zijde was het wel veel handiger als hij niet met zijn eigen koffers hoefde te slepen en hij zich kon richten op het ophalen van zijn nieuwe spullen en alvast bijpraten met vrienden. Vooral dat laatste trok hem eigenlijk wel aan, dus ging over overstag.
          'Zou u mijn koffers naar mijn kamer kunnen brengen?' vroeg hij de man, welke knikte. 'Natuurlijk.' De chauffeur haalde de koffers uit de kofferbak en volgde Johann naar binnen. Daar was het nogal een drukte. Veel van de jongere studenten renden enthousiast rond, terwijl ouderejaars in groepjes bij elkaar stonden. Zo zag hij Suze en Reiner bij elkaar staan. Hij trok even zijn wenkbrauwen op, wetende dat ze juist net uit elkaar waren gegaan, maar zwaaide alsnog naar hen in het voorbijgaan. Het was jammer, want ze waren een leuk stel geweest, maar ergens snapte hij het wel van Reiner. Die probeerde zich net zoals Johanns vader in allerlei bochten te wringen om te kunnen doen wat zijn gevoel hem zei, zonder dat hij daarop veroordeeld zou worden. En op omgang met Joden werd momenteel heel hard geoordeeld, zelfs Johann was wat voorzichtiger geworden wat betreft zijn omgang met Suze, al zou hij haar nooit zomaar laten vallen.
          Alle benodigde spullen en papieren haalde hij op bij Herr Becker om dan zijn kamernummer aan zijn chauffeur door te geven. Zelf keek hij de hal rond, op zoek naar andere bekenden. Een stukje verderop zag hij Felix in zijn eentje staan, dus besloot hij om op zijn vriend af te stappen.
          'Hé, fijne zomer gehad?' vroeg hij de jongeman eenmaal hij hem bereikt had. 'Welk kamer nummer heb je trouwens?' vroeg hij even daarna, hopend dat hij zijn kamer met één van zijn vrienden of neef zou delen.

    [ bericht aangepast door RadioTapok op 24 mei 2021 - 17:55 ]


    Stenenlikker

    Felix Hubert Keller
    Nineteen      •       @ de ontvangst hal      •       with Johann

          Felix had zijn zomervakantie in het kasteel van zijn ouders gespendeerd. Het was heerlijk rustig geweest in het bos van Bad Bentheim. Uren heeft hij gewandeld in het uitgestijkte bosrijke gebied buiten de kasteelmuren, helaas wel altijd met bewaking in de buurt. Het liefst had zijn moeder hem met bewaking en al terug naar school gestuurd, maar ze wist ook dat dat alleen maar een negatief effect op haar zoon hebben, Dus had ze hem, met pijn in haar hart, op het perron uitgezwaaid. Tijdens de treinreis naar Montreuxe, was hij begonnen in een van zijn vele boeken waarmee zijn koffer gevuld was. Na een kleine drie uur kwam de treinreis tot een einde en was hij op een kwart van zijn boek. De treinreis leek in een flits voorbij te zijn gegaan en tevreden liep hij met zijn koffer in zijn hand het welbekende perron op. Hier werd hij, netjes volgens afspraak, opgehaald door vrienden van zijn ouders die hem bij de kostschool zouden afzetten.

    Om hem alles uit handen te nemen, bood de chauffeur aan om zijn koffers naar zijn kamer te brengen; dat had zijn moeder sowieso voor hem geregeld. Met een beleefd knikje, nam hij dit aanbod aan. Anders zou hij het afwijzen nog lang te horen krijgen van zijn moeder. Terwijl de chauffeur zijn koffers uit de auto haalde, liep hij alvast het schoolgebouw binnen om al het papierwerk in orde te maken en zijn kamernummer te bemachtigen. Bij Herr Becker kreeg hij na even te hebben gewacht dan ook alle benodigdheden voor het komende schooljaar en het bijbehorende kamernummer. Felix keek over zijn schouder toen hij voetstappen hoorde naderen en keek in het bekende gezicht van Johann. Met een glimlach draaide hij zichzelf helemaal om, zijn armen nog vol met de net overhandigde papieren. "Johann" begroette hij hem. " Ja, rustig zoals altijd. Ik mag uiteraard niet klagen, en jij?" vertelde hij met een glimlach rond zijn lippen. Kort keek hij omlaag op het bovenste papier om zijn kamernummer te ontdekken, en duwde zijn bril weer op zijn plek toen hij terug opkeek naar de blonde jongeman die voor hem stond. " Kamer 805, en jij?" vroeg hij nieuwgierig. De kans dat hij bij een van zijn vrienden op de kamer terecht zou komen was best klein, aangezien hij er daar ten eerste weinig van had en daarnaast was ook nog een deel ervan vrouwelijk. En helaas waren gemengde indelingen nog steeds niet toegestaan.



    "Everyone wants a magical solution to their problem,
    and everyone refuses to believe in magic."

    [ bericht aangepast door Isolophilia op 24 mei 2021 - 18:40 ]


    • Everyone wants a magical solution to their problem, and everyone refuses to believe in magic. •

    Lucrezia Dulce De Angelis
    STUDENT, 19 ✧ Fc: Christina Nadin ✧ at Dining Room with Adalyn

    NORMALITY is a paved road: It's comfortable to walk, but no flowers grown on it.






          Lucrezia was één van de studenten die tijdens de zomervakantie geen bezoekje aan het thuisfront had gebracht. Nee, daar was geen plek voor haar. Dat was wel duidelijk geworden in de brief die ze had ontvangen, de enige brief die ze ook ooit van hen heeft ontvangen. De brief was in het handschrift van haar moeder, maar was ondertekend door de vrouw en heer Becker om het nog even in te wrijven. Er was geen plaats voor haar in het gezin, het was nu de familie Becker. Haar moeder was nu de moeder van twee andere kinderen en zijzelf was weggestuurd, ver weg naar een kostschool. Toen ze het nieuws hoorde dat ze werd weggestuurd reageerde ze nog verbaasd, maar Lucrezia had het al aan moeten zien komen. Eindeloze discussies aan tafel, haar moeder die zich voor haar gedrag verontschuldigde, ze hoorde niet bij de Becker familie en daar zal ze ook nooit bij horen. Hoeveel hints zoveel brieven kunnen geven waren alle hints nu in één brief samengepakt. In tweehonderd woorden precies trouwens, ze had ze geteld. De jongedame had genoeg tijd in de zomervakantie voor zichzelf, waarom geen woorden tellen van een stomme brief?
          Lieve Lucrezia, dat gaf nog hoop. Ze had het hele jaar geen enkele brief gekregen en dit gaf haar nog het gevoel dat het een soort het spijt me voor je zo lang te negeren brief zou zijn. Alsof haar moeder zich ging verontschuldigen voor het gedrag van haar man, hoe dom kon ze zijn? Natuurlijk was het geen sorry brief. Waarom zou haar moeder zich verontschuldigen? Zij was nu gelukkig, zij had nu wat ze zou. En Lucrezia? Echt een giller, zo geestig.
          Lucrezia mocht haar tijd spenderen op Montreuxe, de school die haar een gevangenis gevoel had gegeven in de tijd dat ze daar had doorgebracht. Nu vond ze het al wat minder erg, maar welke andere keus had de jongedame dan ook? Ze zou hier waarschijnlijk nog dood gevonden worden, dan kon ze er maar het beste van maken en op zijn minst leuk sterven.
          ''Ik en je stiefvader zijn erg geschrokken toen we naar je beoordelingen hebben gekeken. Door je deprimerende cijfers hebben we besloten dat we je niet met een reis gaan belonen. Jij zal je zomer doorbrengen op Montreuxe en volgend jaar verwachten we iets beters van je, Lucrezia Dulce De Angelis. Ach ja, wie wil ook naar Frankrijk? De Fransen en hun cultuur zijn vast niet zo interessant. Ze had vast niks gemist. Zij mocht zelf beslissen wat ze ging doen, maar wel binnen de muren van de school. Een andere keuze had Lucrezia niet echt. Na in de eerste week het bijliggende stadje nog te bezoeken had ze dat ook al wel gezien. De jongedame kocht er canvassen, maar na een paar dagen waren die weer op en zat ze weer zonder bezigheid. Lucrezia probeerde dan nog meer detail aan haar schilderijen toe te voegen, na een tijdje had ieder grassprietje wel een schaduw. Ze kon er niet omheen, de jongedame had zich verveeld in de zomervakantie. Niks aan deze school was nog nieuw, nergens was een avontuur te vinden. De vakantie was hel, maar gelukkig was ze niet altijd alleen geweest.
          In deze vakantie heeft ze geleerd hoe ze haar frustraties kon loslaten op een ander manier dan het doek of het diep weg te stoppen, namelijk erover te praten met niemand anders dan de dames Dagmar en Adalyn, maar ja. Na een tijdje heb je alles wel besproken en voel je je nog steeds niet beter, dus voeg je toch nog maar een blaadje toe aan een boom of is de schaduw toch niet schaduwachtig genoeg. Lucrezia was niet de gezelligste persoon geweest deze vakantie, laten we het daar maar op houden.
          Maar op één of andere manier was er toch nog iets goeds uit haar gedrag voortgekomen, want op de eerste dag na de zomervakantie, toen alle leerlingen weer binnen begonnen te stromen, was zij niet alleen. Ze had zich dan wel afgezonderd aan een tafeltje alleen, achterin in een hoekje, in de Dining Room om zich te kunnen voorbereiden op de chaos die zo meteen de deuren binnen zou vliegen, toch had een andere eenzame ziel de hare gevonden. Adalyn Viktoria Kühn was dan misschien niet eenzaam tijdens de schooltijden, toch in de hete zomers had ze Lucrezia opgezocht. Waarom wist de jongedame zelf ook nog niet, maar met Adalyn kon Lucrezia het wel goed vinden. Dat was toch het meest belangrijk in een vriendschap? Of was dat geld? Op deze school vergat ze dat wel eens.
          In haar hand hield Lucrezia de schoolkrant, die de dame had opgepikt voordat ze haar weg had gezocht naar de Dining Room om zich even af te zonderen, maar die had ze nu al zes keer doorgebladerd en sinds ze eigenlijk nog steeds geen zin had om op te staan besloot ze nog een zevende keer de laatste roddels op te zoeken. Het was dan misschien niet nieuw, maar toch. Ze had nog geen zin om van de rest hun super interessante vakantieverhalen te horen. Lucrezia had in Frankrijk kunnen zijn geweest in plaats van de school! De dame had het haar moeder vergeven, het was de haat die ze tegen haar stiefvader had die haar nu nog steeds zo boos maakte. Hij had alweer haar moeder overgehaald om haar erbuiten te houden. Kon hij niet één keer zijn-, de krant in haar handen lag verfrommeld en verkreukeld voor haar neus. Niet alleen had ze zelf werk erin gestopt, ook de rest van de Newspaper Club had hard aan die krant gewerkt. Uit schuld gevoel probeerde ze het nog plat te krijgen, maar de krant kon niet meer gered worden.
          De gedaante die net binnenkwam stond nu naast haar. Een gedaante die ze kende, het was haar eigen vakantie vriendin. ''Geen woord,'' zei ze streng tegen Adalyn, nog steeds met haar blik op de krant gericht. De plaatjes waren verkreukeld, waardoor vrolijke gezichten verschrompeld leken. ''Het was niet mijn bedoeling...'' Twijfelachtig ging haar blik omhoog. ''Het gebeurde gewoon.'' Het papier was deels nog leesbaar, maar sinds ze de roddels nu wel uit haar hoofd kon opnoemen was het het niet waard nog te bewaren. Lucrezia vormde het opnieuw tot een propje, terwijl haar woorden zich nog steeds tot Adalyn richtte. ''Is het al druk in de hal? Iemand gespot die ik ook ken?'' De leerlingen zullen nu wel in grote hoeveelheden binnenstormen en het was nu ook tijd om zelf haar spullen bij elkaar te rapen. Het was tijd om te beginnen. Tijd om de geweldige cijfers die de familie Becker verwachtte te gaan halen. Tijd om door te gaan.


    ✗✘✗

    [ bericht aangepast door ostranenie op 24 mei 2021 - 20:18 ]


    Siamo fuori di testa ma diversi da loro -- We’re out of our minds but different from them

    AURORA CAMORRA
    Being a bitch is my kink, what the fuck else did you think?
    W. Benjamin • Bibliotheek


    Aurora stond voor de knappe jongeman die haar zou rondleiden. Ze had haar hand naar hem uitgestoken. De jongen glimlachte, geen vervelende glimlach.
    ''Dat klopt.'' zei hij en hij stond op. Hij pakte Aurora haar hand vast. ''Benjamin Ziegler,'' stelde hij zichzelf voor om vervolgens haar hand te kussen. Zijn lippen voelden zacht aan en Aurora voelde zich voor het eerst sinds ze een voet op Zwitserse bodem had gezet weer warm. ''Het is een genoegen om je te ontmoeten...'' Ging hij over in Italiaans. Wat een aangename verrassing!
    Aurora trok haar wenkbrauwen op en keek hem geïntrigeerd aan.
    “Aurora Camorra.” stelde Aurora zichzelf voor. “Grazie Dio, iemand die Italiaans spreekt hier. Wat fijn dat jij me rondleidt.” ging ze verder, natuurlijk ook in het Italiaans. Als ze niet absoluut genoodzaakt was, sprak ze geen enkele andere taal.
    ''Welkom op Montreuxe, ik stel voor dat we hier weg gaan voor we bestormd worden door iets te enthousiaste 12-jarigen.'' Een speelse glimlach sierde de jongen zijn lippen. Hij maakte zijn rechterarm vrij zodat Aurora deze kon vasthouden. Vrijwel meteen pakte ze zijn arm vast.
    Aurora knikte instemmend. “Natuurlijk.” zei ze. “Je moet me alles vertellen over deze school én onze klasgenoten. Ik wil alles weten.” Liet ze meteen aan Benjamin weten. Aurora was niet iemand die om zaken heen draaide, wanneer het kon was ze direct.
    Ze nam de drukke ruimte in zich op, veel jongere studenten waren inderdaad nogal druk en erg enthousiast. Tussen de vele studenten vonden haar ogen een knappe verschijning. Een jongen met donkerblond haar, blauwe ogen en een scherpe kaaklijn had haar aandacht getrokken.* Aurora had nog nooit zoveel interesse gehad in een jongen zo bleek. Hij stond hand in hand met een knappe blondine, die een stuk kleiner was dan hij, en een jongen met gemillimeterd haar die er zo grauw en kil uitzag als het weer in dit land. (*Wolf, die staat met Nore en Klaus)
    Ze knikte naar de groep. “Wie zijn zij? Zitten zij in ons jaar?”

    Soepel wist Benjamin hemzelf en Aurora naar de rustigere gangen te leiden en vervolgens liepen ze naar de bibliotheek.
    “Dus, waar kom je vandaan?” bracht hij het gesprek verder op gang. “Verder dan Rome ben ik helaas nooit gekomen.” Opnieuw verscheen er een charmante glimlach op zijn gezicht. Hij wist duidelijk wat hij deed, als hij maar niet verwachtte dat zij ook zo vaak ging glimlachen.
    “Rome is fantastisch.” zei Aurora. “Maar mijn thuis is Sicilië. Ik ben hier naar toegekomen met mijn broer.” Het was een gewoonte geworden om Valentino te noemen wanneer ze zichzelf introduceerde aan anderen. “Waar kom jij vandaan? Ver van hier?”
    “Welke kamer heb je?” vroeg hij nadat ze in de bibliotheek waren aangekomen. Het was de eerste ruimte waar Aurora écht van onder de indruk was.
    È bellissimo qui.” Voor een moment was Aurora van haar stuk gebracht. Ze liet Benjamin zijn arm los en liep een stukje voor hem uit om de ruimte in zich op te nemen. “magnifico...” fluisterde ze. “Ik heb kamer 810.” vertelde ze Benjamin en ze draaide zich weer naar hem om. “Welke kamer heb jij? Zijn onze kamers dicht bij elkaar in de buurt?” Om de een of andere reden voelde ze een connectie met deze jongen, misschien was het doordat hij Italiaans sprak.







    [ bericht aangepast door calice op 24 mei 2021 - 21:08 ]


    you're my wonderland


    MONIKA EBERHARDT
    NINA HELENE ACKERMANN
    always have an escape plan
    nineteen • grote hal • with dagmar

    De valse papieren leken wel een gat in haar jaszak te branden. Onbewust gleed haar hand er steeds heen, om te controleren of ze het wel echt bij zich had. Ze had nu al een hekel aan het plan, had het al gehad vanaf het moment dat haar ouders het hadden voorgesteld. Het leek hun veiliger als ze naar de school ging – ze was zelf liever met haar ouders meegegaan. Dat ze dan binnenshuis opgesloten zat nam ze maar voor lief. Hoewel, ze wist dondersgoed dat ze zichzelf daar enkel mee voor de gek hield. Van de autorit alleen al was ze ongeduldig met haar been aan het tikken. Montreuxe was in elk geval omringt door natuur. En het lag in Zwitserland, tot nog toe veilig gebied, en een van de voornaamste redenen dat haar ouders en meneer en mevrouw Ackerman tot dit plan gekomen waren.
          Toen ze er eenmaal waren stond Monika al klaar om haar koffers over te nemen van de chauffeur, totdat ze zag dat niemand dat deed. Juist. Rijkeluiskinderen school. “Uh ja, breng ze maar naar binnen.” Dit ging wat worden. Ze volgde de rest van de wirwar aan mensen naar binnen en hoopte van harte dat het hier niet altijd zo’n drukte was. Er stond een lange rij van studenten voor een tafel met, gokte ze, de docenten, die papieren aan het uitdelen waren. Stap één. Ongeduldig stapte ze achteraan de rij, klaar om uit de massa te verdwijnen. Het voordeel was dat het goed de kans gaf de rest van de studenten te bestuderen. Of beter: om te kijken wie ze zou gaan ontwijken.
          “Naam?” vroeg een stoffige docent toen ze eindelijk aan de beurt was.
          “Ackermann, Nina.” Alles wat ze moest weten over Nina was er de afgelopen weken zo er ingedreund dat ze het bijna kon dromen – wat ook al voorgekomen was.
          “Miss Ackermann, hier zijn is je lesrooster en een lijst van andere activiteiten. Ik zie dat je nieuw bent. Het zou een wijs besluit zijn om je ergens bij aan te sluiten. Boeken kunnen opgehaald worden in de bieb. Hier is nog je kamersleutel en de meest recente druk van de schoolkrant…” De docent keek op het papier voor zijn neus. “Miss Jørgensen zal je een rondleiding geven.” Hij knikte in de richting van een brunette die een eindje verderop aan het wachten was.
          Het liefste maakte ze rechtsomkeert om haar kamer te zoeken, maar ze kon beter maar doen wat er van haar verwacht werd. Monika toverde een glimlach op haar gezicht, bedankte de docent en begaf zich richting het meisje dat net werd aangewezen.
    “Uhm, miss Jørgensen?” Ze was vrij zeker dat ze de achternaam compleet verkeerd had uitgesproken. “Volgens een van de docenten moet jij mij gaan rondleiden. Ik ben Nina. Ackermann.” Het voelde nog steeds vreemd om te zeggen.


    To the stars who listen — and the dreams that are answered

    BENJAMIN ADRIAN ZIEGLER
    20 • Grote hal • With Aurora




    Aurora had haar arm in die van mij gehaakt en met enige behendigheid loodste ik haar naar de uitgang. “Natuurlijk.” zei ze. “Je moet me alles vertellen over deze school én onze klasgenoten. Ik wil alles weten.” Ik moet lachen bij haar woorden en knik. ''Dat moet geen probleem zijn, ik loop hier ondertussen acht jaar rond dus ik ken alles en iedereen dat je moet kennen.'' zeg ik zelfverzekerd. Het was niet eens een leugen. Ik kende ondertussen elke hoek van de school naar mijn gevoel, en sinds ik vanaf het eerste jaar al goede connecties legde. “Wie zijn zij? Zitten zij in ons jaar?” had ik haar horen zeggen en ik volg haar blik, waarna een brede glimlach op mijn lippen vormt. ''Het koppel is Wolf & Nore, en de jongen daarnaast is Klaus. Goede vrienden van mij en zeker de mensen die je hier wilt leren kennen.'' zeg ik. Ik steek kort mijn hand naar het groepje op en richt me dan weer op Aurora terwijl ik doorloop. ''Ik kan je voorstellen, mocht je dat willen? Ze zitten ook in ons jaar.'' stel ik voor.
    “Rome is fantastisch. Maar mijn thuis is Sicilië. Ik ben hier naar toegekomen met mijn broer.” Ik knik en hou mijn hoofd wat schuin. Hmh, die broer zou ik ook vast snel genoeg ontmoeten. Hmh, Sicilië.. Ik had er een aantal verhalen over gehoord maar ik ben er nooit in de buurt gekomen. ''Ik heb gehoord dat het daar erg mooi is, misschien dat jíj me op een dag daar kan rondleiden.'' zeg ik speels. “Waar kom jij vandaan? Ver van hier?” Kort haal ik mijn schouders op. ''Mwah, niet superver. Berlijn is mijn thuis, altijd al geweest eigenlijk.'' zeg ik. Ik was wellicht in mijn eerste jaren opgegroeid in een stadje vlakbij, toch heb ik veel tijd vanaf jongs af aan gespendeerd in de grote stad tot ik er daadwerkelijk zelf terecht kwam. ''Mooie stad, wel heel anders dan waar jij vandaan komt.'' lach ik.
    “È bellissimo qui.” sprak ze toen we de bibliotheek inliepen. Een kleine lach vormt op mijn gezicht en ik laat haar haar gang gaan terwijl ik onze boekpakketten pak. “magnifico...” hoor ik haar fluisteren en ik keer weer naar haar toe. ''De bibliotheek is waarschijnlijk een van de mooiste plekken van de school.'' zeg ik. ''Maar dat heb jij ook door, zie ik.'' vervolg ik al snel. “Ik heb kamer 810.” vertelde ze me. Dan was ze niet ver. “Welke kamer heb jij? Zijn onze kamers dicht bij elkaar in de buurt?” Glimlachend kijk ik haar aan en ik knik. ''804, geen paniek, ik ben slechts een paar kamers verderop.'' zeg ik met een lichte plagende toon. ''Nee maar als je me nodig hebt, dan weet je me te vinden.'' vervolg ik al snel.
    Ik wacht af tot ze klaar is in de bibliotheek en geef dan een knikje naar de deur. ''Kom op, laten we dit naar onze kamers brengen zodat ik een fatsoenlijke rondleiding kan geven.'' lach ik. De boeken kon ik op zich hebben, maar om het nou de hele dag mee te dragen ging mij ook een beetje te ver. Langzaam loop ik richting de trappen en kijk naar haar. ''Het zal waarschijnlijk niet lang duren voor er een of ander feest is, dan kan ik je voorstellen aan een aantal mensen?'' Ik zat er wel serieus aan te denken om iets te organiseren, maar dan zal ik zeker wat hulp moeten inschakelen van wat vrienden.


    El Diablo.

    AURORA CAMORRA
    Being a bitch is my kink, what the fuck else did you think?
    W. Benjamin • Kamer 804


    Aan de arm van Benjamin liep Aurora door haar nieuwe onderkomen.
    “Dat moet geen probleem zijn, ik loop hier ondertussen acht jaar rond, dus ik ken alles en iedereen dat je moet kennen.” was Benjamin zijn reactie op haar mededeling dat hij haar alles moest vertellen.
    Aurora had gevraagd naar een drietal studenten verderop.
    ''Het koppel is Wolf & Nore, en de jongen daarnaast is Klaus.'' wist Ben haar te informeren. “Goede vrienden van mij en zeker de mensen die je hier wilt leren kenen” Hij stak zijn hand op om zijn vrienden te begroeten.
    Het koppel, he...? dacht Aurora. Eens zien hoe lang dat nog zo is..
    ''Ik kan je voorstellen, mocht je dat willen? Ze zitten ook in ons jaar.'' 
    “Absoluut!” stemde Aurora in. “Ik wil iedereen leren kennen. Nore, was het toch? Is zij populair?” probeerde Aurora nog wat informatie te winnen. Ze was niet zo stom om bij binnenkomst meteen het jachtseizoen op het vriendje van de populairste chick te openen. Ten minste, niet openbaar.

    ''Ik heb gehoord dat het daar erg mooi is, misschien dat jíj me op een dag daar kan rondleiden.'' stelde Ben voor. Aurora vroeg zich af of hij wel bestand zou zijn tegen de Italiaanse zon.
    “Dat is dan een deal.” zei Aurora en ze liet voor het eerst een glimlach op haar gezicht toe.
    'Mwah, niet superver. Berlijn is mijn thuis, altijd al geweest eigenlijk.'' vertelde Ben over zichzelf. 'Mooie stad, wel heel anders dan waar jij vandaan komt.'' Hij lachte.

    ''De bibliotheek is waarschijnlijk een van de mooiste plekken van de school.'' reageerde Ben toen Aurora diep onder de indruk was van het vertrek waarin ze liepen. ''Maar dat heb jij ook door, zie ik.”
    Aurora vertelde hem welke kamer ze had.
     ''804, geen paniek, ik ben slechts een paar kamers verderop.''
    Ze knikte goedkeurend.
    ''Nee maar als je me nodig hebt, dan weet je me te vinden.'' 
    Hij was echt vriendelijk. Voor een moment keek Aurora hem met samengeknepen ogen aan. Was hij écht zo aardig?
    Benjamin knikte naar de deur. ''Kom op, laten we dit naar onze kamers brengen zodat ik een fatsoenlijke rondleiding kan geven.''
    Aurora pakte Ben zijn arm weer vast en volgde hem de rest van het gebouw weer in.
    ''Het zal waarschijnlijk niet lang duren voor er een of ander feest is, dan kan ik je voorstellen aan een aantal mensen?''
    Samen liepen ze door de gangen op weg naar de achtste verdieping, waar hun kamers waren. Benjamin wist ook in de gangen feilloos een weg te vinden tussen de andere leerlingen en docenten door.
    “Een feest klinkt fantastisch en het zou een eer zijn als je me wilt voorstellen aan een paar mensen.” zei ze. “Worden hier vaker feestjes georganiseerd?”
    Uiteindelijk vonden ze de gang met alle slaapvertrekken voor hun jaar. Als eerste liepen ze langs de kamers 801, 802 en 803 om te stoppen bij de kamer van Benjamin: 804.
    “Weet je al wie jouw kamergenoot is?” vroeg Aurora, nieuwsgierig wachtte ze tot Ben zijn kamer had geopend, om te zien hoe de slaapkamers op Montreuxe eruit zagen.

    [ bericht aangepast door calice op 25 mei 2021 - 14:25 ]


    you're my wonderland

    A N N A      P R A D L

    20 jaar ~ kamer 810 ~ met Muriel



    Act brutal with no pity
    Be harsh, show no remorse


    'Het had er nog goed uitgezien, als ik een andere chauffeur had gehad,' bracht Muriel tegen Anna's opmerking over haar haar in. Ze grinnikte even, zich bewust van dat niet elke chauffeur even goed was in zijn baan. Wat dat betreft hadden ze eigenlijk wel geluk met Bruno, die reed altijd lekker door, maar nooit te wild.
          Anna omhelsde haar beste vriendin en vroeg hoe haar vakantie was geweest, maar Muriel leek niet zo blij als Anna had gehoopt. Muriel ging dan ook op haar bed zitten en klopte naast zich als teken dat Anna naast haar moest komen zitten, want ze dan ook natuurlijk direct deed. Muriel had waarschijnlijk haar advies nodig, iets wat ze haar met alle liefde zou geven. Daar waren vriendinnen voor. Het goede nieuws wat betreft haar en Ben kon wel even wachten.
          'Lorenzo gedraagt zich echt apart,' vertelde Muriel. 'Hij heeft bijna niet op een brief gereageerd, terwijl we vorig jaar nog helemaal oké waren. Soms begrijp ik mannen echt niet.'
          Oké, dat klonk inderdaad niet goed. Hoezo schreef die eikel Muriel niet terug? En ja, hij was een eikel omdat hij haar beste vriendin leek te verwaarlozen. Juist voor zo'n lange periode als de zomervakantie had Anna het idee dat het belangrijk was om dan maar veel brieven met elkaar te schrijven, misschien zelfs een tijdje samen te spenderen. Lorenzo leek hier helemaal niets in ondernomen te hebben en dit nam Anna hem kwalijk. Ze vond hem sowieso al een beetje een watje, maar daarover had ze haar mond gehouden tegen Muriel. Het was het belangrijkste dat zij blij van hem werd. Iets wat ze nu overduidelijk niet werd.
          'Kan je me even helpen?' vroeg Muriel vervolgens, een borstel naar haar uitstekend. 'Natuurlijk,' antwoordde ze en ze nam de borstel aan. Ze ging achter Muriel op het bed zitten en begon haar haren te borstelen.
          'Ten eerste, wat een eikel,' begon Anna haar mening te verkondigen. 'Je de hele zomer in onzekerheid laten met nauwelijks brieven, tssk. Als je hierdoor het gevoel hebt dat je hem wilt dumpen, is dat je volste recht.' Ondertussen borstelde ze met stevige halen door Muriels klitten heen, al deed ze wat voorzichtiger op plekken waar het echt in de knoop zat. Ze moest zelfs even de borstel aan de kant leggen om een knoop met haar vingers uit elkaar te halen.
          'Anders moeten jullie duidelijk met elkaar gaan praten. Hij heeft je heel wat uit te leggen. Ik hoop dat hij er een goede verklaring voor heeft, anders stuur ik Klaus wel op hem af.' Ze grinnikte even, maar meende het wel. Als Lorenzo niet een heel goede reden had voor zijn verwaarlozing van Muriel was ze oprecht bereid dit te doen. Niemand deed haar beste vriendin pijn.

    [ bericht aangepast door RadioTapok op 26 mei 2021 - 21:48 ]


    Stenenlikker

    Adalyn Viktoria Kühn
    Twenty      •       @ Dining room       •       with Lucrezia
         
    Voor het zoveelste jaar op rij was de brunette de hele zomervakantie op Montreuxe te vinden. Een vakantie bij haar ouders in Stuttgart zat er zoals gewoonlijk niet in, daar was simpelweg geen geld voor. Het was al een wonder dat ze haar jaren mocht spenderen op deze school, ze nam het haar ouders dan ook niet meer kwalijk. Tijdens de eerste zomervakantie die ze hier had gespendeerd, kon ze nog wel eens jaloers zijn op haar leeftijdsgenoten die dure reisjes naar het buitenland maakten of juist simpelweg bij hun familie konden zijn. Inmiddels was ze volwassen genoeg om in te zien dat niet iedereen het financieel voor het kiezen had. Haar moeder had haar nog wel een brief geschreven om Adalyn te laten weten dat ze aan haar dachten tijdens de vakantie en zeker nu met alle gebeurtenissen rondom Hiter. Zelf had ze ook een brief geschreven en teruggestuurd om te vertellen dat ze zich vooral geen zorgen om haar hoefde te maken en dat ze het hier erg naar haar zin had. Gelukkig was ze nooit de enige die op school bleef, de afgelopen jaren had ze vele zomeravonden doorgebracht met Lucrezia en Dagmar.

    Nadat ze de voorbereidingen van de docenten een beetje had aangekeken, was ze nog even naar het naastgelegen dorpje geweest om wat snoepgoed in te slaan, anders zou ze niet weten hoe ze de eerste uren vol met uit ten treuren herhaalde informatie en speeches moest overleven. De eerste schooldag na de zomervakantie was aangebroken maar voor haar voelde het als een doodgewone maandag.

    Met een kaneelstok tussen haar lippen geklemd, kwam ze de grote ontvangsthal binnenlopen. Jahoor, zoals verwacht was het al een drukte van jawelste in het schoolgebouw; en dan voornamelijk in de ontvangsthal. Inmiddels stonden er al rijen om al het papierwerk te bemachtigen. Tussen de menigte zigzaggend, vond ze haar weg naar de dining room, grote kans dat het daar een stuk aangenamer was. Onderweg had ze nog wel glipen van bekende koppen op kunnen vangen zoals die van Klaus, Johann, Reiner en Suze. Vooral het vlugge weerzien van de laatste twee personen had haar hersenen aan het denken gezet. Zoals de meeste had ze te gehoren gekregen dat het stel uit elkaar gegaan was maar de precieze reden van de breuk was haar nog niet ten oren gekomen. Misschien dat Lucrezia of een van de andere leden van de Newspaper Club hier wel meer van zouden weten.

    Over Lucrezia gesproken, ze had haar zojuist gespot in haar eentje aan een tafeltje achterin de dining room. Met een glimlach op haar gezicht, liep Adalyn haar kant op. Het eerste wat haar opviel toen ze dichterbij gekomen was, was de krant in haar handen, op beter gezegd de restanten daarvan. Zodra ze haar mond wilde openen om er een opmerking over te maken, werd ze al onderbroken door Lucrezia die haar de mond snoeide. Een geamuseerde grijns ontstond op haar gezicht terwijl ze op de lege stoel naast haar plaats nam. Uit de zelfgestikte zak in haar rok, haalde ze een, in plastic verpakte, kaneelstok die ze half uitstak naar de dame naast haar. "Voorzichtig hiermee" sprak ze en stak hem nu helemaal uit in haar richting. Haar blik wendde kort af naar de krant die inmiddels tot een prop was verfrommeld. "Het is breekbaar." Een speelse grijns kon ze niet van haar gezicht halen.

    Simpelweg haalde Adalyn haar schouders op toen ze de vraag van Lucrezia hoorde. "Zoals altijd is het een mierenhoop." concludeerde ze. "Met alle hectiek die - die terugkerende leerlingen ieder jaar veroorzaken, zou je denken dat ze het dit jaar beter zouden organiseren. " Een zucht rolde over haar lippen. " But I guess not." Een hand gleed door haar bruine lokken terwijl ze een stuk van haar eigen kaneelstok afbeet. "Hmm, Klaus, Reiner, Suze.. Johann" Met haar mond nog vol snoepgoed, somde ze de personen op die ze zojuist even snel in haar had opgenomen. "Alle rijkeluis kindjes zijn terug op Montreuxe."


    "I'm walking away from the troubles in my life"


    [ bericht aangepast door Isolophilia op 25 mei 2021 - 19:12 ]


    • Everyone wants a magical solution to their problem, and everyone refuses to believe in magic. •

    Suze Mae Polak
    ✡ ✡ ✡ ✡ ✡ ✡


    ▫ Negentien jaar
    ▫ Jewish student @Motreuxe
    ▫ Is with Reiner


    ✡ ✡ ✡ ✡ ✡ ✡

    Dat Klaus weg was, vond Suze helemaal niet erg. De situatie tussen haar en haar ex-vriendje was al ongemakkelijk genoeg. Daar hadden ze Klaus en zijn denigrerende opmerkingen helemaal niet bij nodig. Een beetje ongemakkelijk stond het ex-stelletje tegen over elkaar, waarin Reiner niet afwijzend op Suze’s voorstel reageerde.
          “Wat mij betreft wel,” antwoordde Reiner tot Suze’s opluchting en ze gaf een waarderend knikje. “Maar dat is helemaal aan jou.” Suze was even stil en raakte per ongeluk – expres kort Reiners hand aan. “Je weet wat ik wil…,” zuchtte Suze toen. Waarom was alles zo ingewikkeld? Was Reiners gesloten houding niet al lastig genoeg geweest, zonder dat daar ook nog eens een fanatieke Hitler-aanhanger bijkwam kijken? “Ik wil je niet nog meer in de problemen brengen, maar als je het niet erg vindt…” Het zou haar verliefdheid absoluut niet verminderen, als ze Reiner bleef zien. Maar na een lange zomer zonder hem, wist ze ook dat ze niet zomaar de jongen tegenover haar kon vergeten. Zij had toch ook recht op een beetje geluk, al beweerde Hitler en half Duitsland van niet?
          Uiteraard was het te verwachten geweest dat Reiner naar Boaz zou vragen – ze konden prima met elkaar overweg en ook Reiner had de verhalen ongetwijfeld gehoord. Dat bracht Suze echter wel op een idee… “Mijn vader lachen ze uit en Adam, David of Daniel hoeven het ook niet te proberen maar jouw vader… Herr Birchenfelt is belangrijk. Hem zullen ze het vast wel vertellen, toch?”
          Reiner leek niet direct te antwoorden, hoewel Suze aan zijn gezichtsuitdrukking kon zien dat hij er duidelijk mee worstelde. “Ik weet het niet, Suus… Je weet hoe mijn vader is,” zei hij ongemakkelijk, waarop de donkerharige knikte. Ja, dat wist ze. Ze had zijn vader vorige zomer duidelijk meegemaakt – de ene gemene opmerking na de ander volgde en op alles wat Suze deed, had de man commentaar gehad. Niks deed ze goed… “Ik kan proberen voorzichtig wat informatie te winnen, maar ik kan hem niet vragen om te helpen. Dat zal hij nooit willen doen,” besloot Reiner uiteindelijk. “Mijn familie…- Alles is lastig, momenteel.”
          Suze knikte instemmend. “Ik weet het, Reiner, ik heb het de hele zomer meegemaakt,” sprak Suze, al bijna even zacht. “Het is ook lastig en ik zou het je echt niet vragen, maar we hebben al weken niets van Boaz gehoord…” Haar stem brak en een enkele traan druppelde over haar wang, die ze driftig weg knipperde. “Alsjeblieft, als we maar weten dat hij oké is, is dat al heel wat… De verhalen die rondgaan over Dachau, dat werkkamp… Ik krijg er de kriebels van…” En inderdaad schoot er een lichte huivering door Suze heen.

    [ bericht aangepast door Reeses op 26 mei 2021 - 14:37 ]

    BENJAMIN ADRIAN ZIEGLER
    20 • Grote hal • With Aurora




    Aurora nam mijn arm weer vast waardoor de glimlach op mijn lippen net iets breder werd, waarna ik vervolgens onze weg vervolg richting de slaapvertrekken. “Een feest klinkt fantastisch en het zou een eer zijn als je me wilt voorstellen aan een paar mensen.” zei ze en ik knik. “Worden hier vaker feestjes georganiseerd?” Kort laat ik mijn blik over haar heen gaan. ''Jawel, maar van de goede feestjes weet je alleen af als je de juiste mensen kent,'' begin ik met een speelse grijns. Natuurlijk werden er ook wel eens ''officiele'' feesten georganiseerd, maar dat is natuurlijk niet waar ik het over heb. ''En als het op de leraren hier aankomt... Dan is het natuurlijk ons kleine geheim.'' vervolg ik met een klein lachje. Alcohol, sigaretten en andere troep zijn natuurlijk streng verboden binnen de muren hier. Maar dat maakt een feestje nou eenmaal interessant, waardoor feestjes technisch gezien ook verboden moeten zijn hier. Het staat niet in de regels maar ik weet zeker dat ze een beroerte zouden krijgen mochten ze weten hoe het er hier aan toe kan gaan.
    Langzaam stop ik met lopen en keer me dan volledig naar de dame voor mij. ''Hmh, ik heb een idee..'' spreek ik en ik hou mijn hoofd wat schuin. ''Wat weet jij van een goed feest?'' vervolg ik al snel met een kleine duivelse grijns op mijn lippen. ''Want als wij nou even samenwerken.. Dan hebben we een leuke avond binnenkort en dan weet jij gelijk een goede indruk achter te laten.'' sluit ik zachtjes af. Kort haal ik mijn wenkbrauw op en begin weer te lopen. ''Wat zeg je ervan?''
    Natuurlijk waren er meer dingen om te vieren behalve de start van een nieuw jaar, maar dat waren andere zaken die de meeste mensen wellicht nog buiten willen laten zolang het kan. Al kan ik ervan uitgaan dat dat ook niet meer lang duurt, als ik zo de schoolkrant zie. “Weet je al wie jouw kamergenoot is?” Vroeg ze me terwijl ik de deur ondertussen open. Ik schud mijn hoofd. ''Geen idee, we zullen het zien,'' zeg ik en ik duw de deur open. ''Met een beetje geluk hoef ik niemand deze kamer uit te schoppen vanavond.'' zeg ik nonchalant, al was het duidelijk een grap. Mijn tas gooi ik op een van de bedden, net zoals mijn pakket boeken. Met mijn vrije arm gebaar ik naar de kamer. ''Het is geen overweldigende luxe, maar het is te doen voor een aantal maanden.'' zeg ik en blik kort naar de bedden. ''De bedden zijn in ieder geval comfortabel, je hoeft je nog geen zorgen te maken over vroege rugklachten.'' lach ik dan en ik loop naar het raam om die te openen voor wat frisse lucht. Ik kan het niet laten om de brunette nog eens te plagen. ''Wie weet, misschien wil je straks nooit meer weg.''


    El Diablo.

          REINER BIRCHENFELT     
    There is an ocean of silence between us… and I am drowning in it.

    W. Suze • Grote Hal

    Reiner trok zijn hand niet weg toen Suze deze kort aanraakte, ondanks het kleine schokje dat door zijn lichaam ging toen ze dat deed. Hij wilde haar niet de indruk geven dat hij over de spanne van de zomer plotseling vies van haar was geworden, puur omdat ze Joods was. Suze had genoeg verhalen met hem gedeeld over de nare ervaringen van haar vriendinnen, thuis in Berlijn. Sommige mensen behandelden Joodse mensen tegenwoordig alsof ze één of andere nare ziekte met zich meedroegen.
    En toch was het feit dat ze Joods was de hoofdreden geweest dat hij het had uitgemaakt. Hij was in die zin dus geen greintje heiliger dan Klaus of zijn familie. Alleen een stuk zwakker.
    “Ik kan proberen voorzichtig wat informatie te winnen, maar ik kan hem niet vragen om te helpen. Dat zal hij nooit willen doen.”
    Suze knikte. “Ik weet het Reiner. Ik heb het de hele zomer meegemaakt.”
    Reiner voelde een nieuwe golf van schaamte en ongemak over zich heen spoelen. Daar was geen woord over gelogen. Zijn vader had, in tegenstelling tot zijn moeder, niet eens geprobeerd om vriendelijk of op zijn minst beleefd tegen Suze te zijn. Ze had zich totaal niet welkom gevoeld. De twee hadden daarom ten tijde van hun relatie veel tijd doorgebracht op Reiner’s kamer. Ook waren ze vaak de natuur ingetrokken met corgi Dana om kilometerslange wandelingen te maken, genietend van de natuur en elkaars aanwezigheid. Daar waar niemand hen veroordeelde of druk oplegde.
    “Het is ook lastig en ik zou het je echt niet vragen, maar we hebben al weken niets van Boaz gehoord…” vervolgde ze met gebroken stem. “Alsjeblieft, als we maar weten dat hij oké is, is dat al heel wat… De verhalen die rondgaan over Dachau, dat werkkamp… Ik krijg er de kriebels van…”
    Reiner zag de tranen in haar ogen staan. Het gaf hem een weemoedig gevoel in zijn buik. Dit ging niet alleen meer om stomme pesterijen en ordinaire discriminatie. Mensen begonnen echt bang te worden. Binnen Reiner’s bubbel was de familie Polak zijn enige directe link met de daadwerkelijke gevolgen van Hitler’s harde woorden over de Joodse gemeenschap
    En zijn vader had Suze’s ervaringen niet eens willen horen…
    “Het zijn maar geruchten, dat weet je,” probeerde Reiner haar op te beuren. “Mensen maken hun verhalen graag sterker dan ze daadwerkelijk zijn.”
    Hij keek op toen hij Johann voorbij zag lopen. De jongen stak vertwijfeld zijn hand op, duidelijk een beetje in de war om hem en Suze samen te zien staan. Reiner gaf hem een vriendelijk knikje en stak zijn hand ook kort eventjes op. Klaarblijkelijk had zijn vriend in de gaten dat hij en Suze middenin een zwaar gesprek zaten, want hij liep door.
    “Luister… misschien is het beter als we het hier niet over hebben, zo in de gang,” mompelde Reiner terwijl hij snel de rest van de hal scande. “Er is veel veranderd de afgelopen tijd, dat hoef ik jou niet te vertellen. Je kunt niet iedereen meer zomaar vertrouwen, ben ik bang. Ook op school niet.” Hij keek haar weer in haar ogen aan terwijl ze verwoed haar tranen weg knipperde.
    “Ik zal er proberen achter te komen waar je broer is, maar ik kan niet beloven dat het gaat lukken,” vervolgde hij zachtjes. “Maar Boaz is een sterke jongen. Ik weet zeker dat ze hem hebben meegenomen om werk te verrichten, Maüschen. Hij is vast veilig.”
    Hij wou dat hij het haar kon beloven. Maar meer dan bemoedigende woorden kon ook hij haar niet geven.
    De jongen deed een klein stapje terug en rechtte zijn rug.
    “Ik ga mijn boeken naar mijn kamer brengen,” zei hij toen. Hij begon stiekem wel nieuwsgierig te worden naar zijn nieuwe kamergenoot op nummer 803. “Weet jij al met wie je een kamer deelt?”


    sangre por sangre

    MT.


    The quickest way to a man's heart is through the fourth and fifth ribs.

    FREDERICK RYKER ASCHENBURG
    nazi • student • zijn blauwe oog • 19 • grote hal • with Reiner & Suze

    Ryker staarde doelloos uit het raam van de auto waarin hij zat. Naast hem zaten zijn jongere zusje en broertje, in de rij voor hun zijn ouders. Een bestuurder, ingehuurd door zijn ouders, reed. Dit was de eerste zomer in drie jaar geweest die hij thuis had doorgebracht, nu het uit was met Nore, iets wat zijn vader hem niet in dank had afgenomen. Iets met een dame van goede afkomst en een schande voor hun familienaam, of zoiets. Inmiddels was Ryker oud genoeg om te weten dat zijn vader van alles een groot probleem maakte, zelfs als het eigenlijk geen probleem was. Zijn blauwe oog maakte dat nog een keer goed duidelijk.
          Eenmaal aangekomen bij Montreuxe stapte het vijftal uit de auto. Zijn vader had namelijk een vergadering met de ouderraad en moest dus ook vandaag aanwezig zijn. De man gaf zijn jongste twee kinderen een korte schouderklop, keurde Ryker geen blik waardig en liep alvast richting de school. Edilene en Lucas pakte hun koffers en volgden snel. Ryker bleef met zijn moeder achter, maar staarde zijn familie na. “Je moet je vader eens niet zo uitdagen, Frederick. Je weet dat hij een kort lontje heeft,” hoorde hij zijn moeder zeggen, terwijl ze een hand door haar zoon’s haren haalde. Ryker snoof zachtjes en schudde zijn hoofd.
          Uitdagen? Dat was een aparte manier om de situatie te beschrijven. “Moeder, u weet ook dat ik vader nooit uitdaag. Hij heeft het gewoon altijd op mij gemunt, terwijl ik niks fout doe,” antwoordde Ryker zo vriendelijk mogelijk. Zijn moeder schudde met haar hoofd en zuchtte zachtjes.
          ”Frederick, praat niet zo slecht over je vader. Je zou hem dankbaar moeten zijn voor alles wat hij voor ons doet,” zei zijn moeder teleurgesteld. Ryker verzette zich tegen de drang om zijn ogen te rollen. In plaats daarvan forceerde hij zichzelf om te knikken. “Ja natuurlijk, moeder, mijn excuses. De eerstvolgende vakantie dat ik hem zie zal ik zijn schoenen kussen om mijn dank goed kenbaar te maken,” antwoordde Ryker, waarna hij zijn koffer pakte en wegliep naar de hal. Hij hoorde zijn moeder boos zijn volledige naam roepen, maar hij negeerde het. Zo ging het nou altijd en Ryker had er schoon genoeg van.
          Bij de hal aangekomen, mengde hij zich gelijk in de drukte. Ryker onderschepte enkele blikken die naar zijn blauwe oog staarde, maar gelukkig hield iedereen wijselijk hun mond. Gelukkig duurde het niet al te lang voordat hij vooraan in de rij stond. Tegenover Frau Meyer. “Goedemorgen professor, Frederick Ryker Aschenburg, achtste jaars,” zei Ryker tegen haar, terwijl hij haar zijn charmantste glimlach gaf. De ogen van de lerares bleven op zijn linkeroog steken. “Vriendelijk gevecht met mijn oudere broer, niets aan de hand,” loog Ryker makkelijk. Hij kon immers moeilijk vertellen wat de echte reden was. Frau Meyer leek hem niet helemaal te geloven, maar was slim genoeg er geen opmerking over te maken.
          ”Hier is je rooster, je boekenlijst, lijst met buitenschoolse activiteiten en je kamersleutel. Je hebt kamer 802. Je boeken kunnen later opgehaald worden in de bibliotheek,” zei Frau Meyer, terwijl ze Ryker al de papieren en sleutel gaf. Ryker glimlachte nogmaals naar de dame, waarna hij wegliep. Ergens zat het hem niet lekker dat vrouwen professoren konden worden. Zijn toekomstige vrouw zou in ieder geval nooit zo hoog opgeleid mogen zijn, dat soort vrouwen waren te gevaarlijk. Ryker stopte zijn sleutel in zijn zak en ging opzoek naar vrienden. Dus niet Wolf of Nore. Niet veel later spotte hij Reiner, die in gesprek was met.. Oh gadver. De jood. Ryker rolde zijn ogen. Dat moest hij uit elkaar halen.
          ”Reiner, maat van me. Zie ik jou nou praten met het stuk onkruid van de school? Je zou toch beter moeten weten dan dat, niet?” zei Ryker, terwijl hij kwam aangelopen bij het tweetal. Hij sloeg een arm om Reiner’s schouder en keek even vies naar Suze. “Ik word misselijk van het feit dat een tweederangs burger als jij in staat is hetzelfde gras te bewandelen en dezelfde lessen kan volgen,” sneerde hij naar de dame. Hij rolde met zijn ogen, wat meer pijn deed dan hij wilde toegeven.
          ”Kan je nu alsjeblieft opflikkeren uit mijn gezicht? Ik wil een goed gesprek hebben met mijn goede vriend hier. Dag dag Suze,” zei Ryker, waarna hij zich tussen het tweetal zette en Reiner’s zicht op de dame blokkeerde en andersom ook.

    [ bericht aangepast door Starsight op 25 mei 2021 - 23:14 ]


    The quickest way to a man's heart is through the fourth and fifth ribs.


    ELEONORE MADELINE DE MARIGNY
    I can tell how intelligent a man is by how stupid he thinks I am
    nineteen • grote hal • with wolf and klaus

    “802, it is! Ik ben niet ver weg dus,” zei Wolf.
          “Hmm, nog steeds zes deuren te ver,” merkte Nore op met een lichte glimlach. Na drie jaar samen met Ryker had ze ondertussen wel geleerd hoe de avondklok het makkelijkst te omzeilen viel. Nu was het alleen nog te hopen dat zowel haar kamergenoot als die van Wolf geen snitch was.
          Om hun heen bleef het wemelen van de mensen en ze was al nu klaar met de extra dag hectiek, met name de kotters die tussen iedereen doorrenden. In elk geval zou Wolf’s chauffeur voor de koffers zorgen, dus die hoefden ze al niet meer mee te sleuren. Dan alleen nog de bieb en vrije tijd tot het avondeten.
          “Ik heb Klaus in ieder geval al gevonden.”
          Nore volgde Wolf’s blik richting Klaus en liet zich gewillig meetrekken richting de lange, blonde jongen. Integenstelling tot een zeker ander persoon, had Klaus wel op haar brieven gereageerd. Sindsdat ze hem leerde kennen, stuurde ze hem elk jaar brieven tijdens de zomervakanties. Waar hij altijd trouw op antwoordde. Hij en Inez waren uitelkaar gegaan vlak voor de vakantie en Nore had zich lichtelijk zorgen gemaakt om de jongen, nu nog steeds.
          “Hallo daar, Klaus.” Nore liet Wolf’s hand zodat ze de andere jongen in een omhelzing kon trekken, een korte omdat ze wist dat hij er niet heel erg van hield.
          Vanuit haar ooghoeken zag Nore hoe Ryker binnenkwam. De glimlach die op haar gezicht had gestaan bij het zien van Klaus, was nu weer verdwenen. Oh, dus hij was nog wel in leven. Het was een opluchting, maar er borrelde nog steeds frustratie in haar dat hij niet antwoordde gedurende de zomer. Zoveel moeite was het ook weer niet. De frustratie vervloog deels toen Ryker zijn gezicht draaide en zijn blauwe oog in beeld kwam. Het was niet moeilijk om te raden hoe hij daar aangekomen was. Nore had zijn vader slechts enkele keren ontmoet, maar had al die keren geen prettig gevoel bij de man gehad. Haar hand vond die Wolf en ze wikkelde zijn hand stevig om de zijne, met name zodat ze zichzelf er van kon weer houden om op haar ex te stormen. Zowel om hem een preek te geven over zijn stilte en om te kijken of het wel goed gaat. En misschien ook wel zodat ze niet zijn vader zou gaan op zoeken. Hoe langer ze er naar keek, hoe bozer ze werd. Onbewust was ze Wolf’s hand aan het fijn knijpen. AlsRyker de afgelopen zomer bij haar thuis was geweest, dan was dit niet gebeurd. Met veel moeite richtte ze haar aandacht weer op de twee jongens naast haar. Ze hoopte dat de twee niet een gesprek hadden gehad ondertussen, want dan had ze die compleet gemist. Ze verstopte haar vrije, trillende hand achter haar rug.
          “Hoe was je vakantie?” vroeg ze aan Klaus. “Had je weer Hitlerjugend?”

    [ bericht aangepast door Shadowsinger op 25 mei 2021 - 23:51 ]


    To the stars who listen — and the dreams that are answered