• IN TIMES OF PEACE, PREPARE FOR WAR
    “Be careful, only those you trust can betray you”



    VOLGORDE
    Nathanaël > Suze > Nina — Outside
    Anna > Serilda > Benjamin — Kerkers
    Eleonore > Wolfgang — Room 808
    Aurora > Ryker — Room 802
    Reiner > Johann — Room 803
    Dagmar > Salvatore — Hallways


    ALONE
    Lorenzo — Room 801
    Inez — kerkers
    Klaus — Hallways


    NOG NIET IN HET VERHAAL
    Pascale, Anastasiya, Eva, Isolde, Finlay, Ingvar


    HET VERHAAL
    First of September, 1938
    Na het einde van de eerste wereldoorlog in 1918 bleef het onrustig in Duitsland. De verloren oorlog en het aftreden van Keizer Wilhelm II zorgde voor veel ontevredenheid onder de Duitse bevolking. Daar maakte de Nationaalsocialistische Duitse Arbeiderspartij (NSDAP) dankbaar gebruik van. Hun leider Hitler wist met zijn spreektalent steeds meer leden te werven, waarna hij in 1923 door middel van een mislukte staatsgreep de macht probeerde te grijpen. Nadat Hitler met een relatief lichte straf vrijkwam wou hij de macht op een legale manier veroveren middels politieke wegen en deed dit met veel succes. In de jaren die volgden is Hitler steeds machtiger geworden, waardoor hij zelfs in januari 1933 verkozen werd tot rijkspresident, wat vrijwel direct leidde tot een verdeeldheid in Nazi-Duitsland tussen zijn voor- en tegenstanders. Langzaam maar zeker veranderde Hitler Duitsland van een beginnende democratie in een totalitaire staat, met hemzelf als absolute dictator.

          Ergens op het platteland op de grens van Duitsland en Zwitserland, ver weg van de politieke machtspelletjes, staat Montreuxe; een chique kostschool voor jongens en meiden tussen de 12 en 21 jaar. Montreuxe staat bekend om haar uitstekende educatie en haar excellente leerprogramma's. Al generaties lang worden studenten vanuit heel Europa daardoor naar Montreuxe gestuurd. In deze RPG richtte we ons op de achtstejaars, die na een turbulente zomer thuis - al dan niet geïndoctrineerd, terugkeren naar Montreuxe voor een nieuw schooljaar. Hitler wordt met de dag voelbaar sterker, wat zorgt voor een gespannen sfeer. Toch heeft er al die jaren binnen de muren van Montreuxe rust en vrede geheerst. De ligging van het internaat in the middle of nowhere heeft hierbij een grote rol gespeeld. De studenten hebben daardoor al die tijd maar weinig meegekregen over wat zich in de buitenwereld afspeelt. Technologie is in deze tijd nog amper ontwikkeld, waardoor de leerlingen afhankelijk zijn van de krant en de brieven van hun geliefden die eens in de zoveel tijd worden geleverd.
          De kostschool heeft altijd gefungeerd als veilige haven, maar met een aankomende oorlog in het vooruitzicht lijken de spanningen tijdens de zomer hoog op gelopen te zijn. Er hangt iets in de lucht, dat niemand kan negeren. Iedereen bereidt zich, bewust of onbewust, voor op wat er komen gaat. Zo keren niet alle studenten dit schooljaar terug en worden vriendschappen meer dan ooit op de proef gesteld. Wie is er nog te vertrouwen?

    Ondanks dat onze characters aan de vooravond van de tweede wereldoorlog staan, blijft het een internaat vol tieners, die midden in hun pubertijd zitten, dus drama gegarandeerd.


    ACHTSTEJAARS


    • Eleonore Madeline de Marigny — Ester Expósito — Varian — 1.2
    Monika Eberhardt Nina Helene Ackermann — Kristine Froseth — Varian — 1.4
    • Dagmar Elin Cohen Jørgensen ✡ — Renee Murden — Iotte — 1.1
    • Anna Pradl — Imogen Poots — Livgardet — 1.1
    • Suze Mae Polak ✡ — Bogdan Kadritskaya — Reeses — 1.4
    • Aurora Camorra — Cindy Kimberly — calice — 1.4
    • Inez Renata Borghesius — FC — Mazu — 1.5
    • Pascale Sophie Mulder — FC — Mazu — 1.5
    • Anastasiya Pelagiya Belova — FC — Epione — 1.5
    • Serilda Marie LaRue — Scarlett Leithold — Rionach — 1.5
    • Eva Mina Maria Reiss — FC — Dimitrescu — 1.6
    • Isolde Lorelei Adler — Romee Strijd — Iotte — 1.6



    • Wolfgang Theodore Schultze — Froy Gutierrez — Iotte — 1.1
    • Frederick Ryker Aschenburg — Thyme Stidworthy — Amren — 1.4
    • Johann Franz Voss — Janis Ancens — Livgardet — 1.2
    • Klaus Kahl — Lucky Blue Smith — calice — 1.3
    • Lorenzo Andrea Cavallo — FC — Epione — 1.2
    • Benjamin Adrian Ziegler — Daniel Brühl — Zemo — 1.3
    • Reiner Artur Birchenfelt — Chris Evans — Dimitrescu — 1.4
    • Nathanaël Izja Borghesius — Maxence Danet-Fauvel — Amren — 1.5
    • Finlay Docherty — FC — Varian — 1.6
    • Ingvar Gustav Sernander — Philip Kamper — Livgardet — 1.6
    • Salvatore Camorra — Tom Cornelisse — calice — 1.6
    • Moritz Peer König Jr. — FC — Reeses — 1.6

    REGELS
    • Er is een minimum van 150 woorden
    • De hoofdregels van Quizlet gelden ook hier
    • 16+ is toegestaan, gelieve wel boven je post vermelden
    • Houdt het gezellig en leuk voor iedereen
    • Bij voorkeur minimaal 1 keer in de week de mogelijkheid hebben om te kunnen posten, mocht dit niet lukken, laat me dit dan alsjeblieft van te voren weten, bij twee weken radiostilte is er een kans dat je uit de RPG wordt gezet
    • Indien je niet meer met deze RPG mee wil doen, gelieve jezelf uit te schrijven bij Iotte
    • Vermeld de naam van je char, de plek waar hij/zij is en het gezelschap boven je post





    KAMERINDELING

    Jongens
    Kamer 801 — Nathanaël Izja Borghesius & Lorenzo Andrea Cavallo
    Kamer 802 — Wolfgang Theodore Schultze & Frederick Ryker Aschenburg
    Kamer 803 — Johann Franz Voss & Reiner Artur Birchenfelt
    Kamer 804 — Benjamin Adrian Ziegler & Klaus Kahl
    Kamer 805 — Valentino Camorra & Felix Hubert Keller

    Meisjes
    Kamer 806 — Dagmar Elin Jørgensen & Inez Renate Borghesius
    Kamer 807 — Nina Helene Ackermann & Suze Mae Polak
    Kamer 808 — Eleonore Madeline de Marigny & Anna Pradl
    Kamer 809 — Lucrezia Dulce De Angelis & Adalyn Viktoria Kühn
    Kamer 810 — Muriel Ada Durchdenwald & Aurora Camorra




    ROOSTER

    Montag
    08:30 - 09:40       Duits, Herr Werner

    09:45 - 10:55       Wiskunde, Herr Müller

    11:00 - 12:10       Biologie, Frau Zimmermann

    12:10 - 12:55       Pauze

    13:00 - 14:10       Geschiedenis, Herr Köning

    14:15 - 15:25       Muziek, Herr Seidel

    15:30 - 16:40       CKV, Frau Keller


    Dienstag
    08:30 - 09:40       Engels, Herr Schmid

    09:45 - 10:55       Verzorging, Frau Weiß

    11:00 - 12:10       Economie, Herr Walter

    12:10 - 12:55       Pauze

    13:00 - 14:10       Scheikunde, Herr Kaiser

    14:15 - 15:25       M&O, Herr Berger


    Mittwoch
    08:30 - 09:40       CKV, Frau Keller

    09:45 - 10:55       Aardrijkskunde, Herr Günther

    11:00 - 12:10       Natuurkunde, Herr Krämer

    12:10 - 12:55       Pauze

    13:00 - 14:10       Frans, Frau Vogt

    14:15 - 15:25       Filosofie, Herr Bergmann



    Donnerstag
    08:30 - 09:40       Techniek, Herr Dietrich

    09:45 - 10:55       Informatica, Herr Schreiber

    11:00 - 12:10       Duits, Herr Werner

    12:10 - 12:55       Pauze

    13:00 - 14:10       Wiskunde, Herr Müller

    14:15 - 15:25       LO Jungs, Herr Becker
                                  LO Mädchen, Frau Meyer


    Freitag
    08:30 - 09:40       Engels, Herr Schmid

    09:45 - 10:55       Kunst, Frau Brandt

    11:00 - 12:10       Verzorging, Frau Weiß

    12:10 - 12:55       Pauze

    13:00 - 14:10       Informatica, Herr Schreiber

    14:15 - 15:25       Levensbeschouwing, Herr Vogt

    15:30 - 16:40       LO Jungs, Herr Becker
                                  LO Mädchen, Frau Meyer

    inclusief NPC docenten
    LESOVERZICHT
    AARDRIJKSKUNDE
    Dagmar Elin Jørgensen
    Johann Franz Voss
    Klaus Kahl
    Benjamin Adrian Ziegler
    Reiner Artur Birchenfelt
    Nina Helene Ackermann
    Lucrezia Dulce De Angelis


    BIOLOGIE
    Frederick Ryker Aschenburg
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Muriel Ada Durchdenwald
    Reiner Artur Birchenfelt


    ECONOMIE
    Wolfgang Theodore Schultze
    Dagmar Elin Jørgensen
    Eleonore Madeline de Marigny
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Klaus Kahl
    Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Rycker Aschenburg
    Reiner Artur Birchenfelt
    Aurora Camorra
    Lucrezia Dulce De Angelis
    Valentino Camorra
    Inez Renata Borghesius


    FILOSOFIE
    Muriel Ada Durchdenwald
    Suze Mae Polak
    Aurora Camorra
    Valentino Camorra


    FRANS
    Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Rycker Aschenburg
    Suze Mae Polak
    Lucrezia Dulce De Angelis
    Inez Renata Borghesius


    GESCHIEDENIS
    Dagmar Elin Jørgensen
    Anna Pradl
    Eleonore Madeline de Maringy
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Klaus Kahl
    Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Rycker Aschenburg
    Suze Mae Polak
    Aurora Camorra
    Lucrezia Dulce De Angelis
    Reiner Artur Birchenfelt
    Inez Renata Borghesius


    KUNST
    Anna Pradl
    Eleonore Madeline de Marigny
    Lucrezia Dulce De Angelis


    LEVENSBESCHOUWING
    Dagmar Elin Jørgensen
    Aurora Camorra


    MAATSCHAPPIJLEER
    Reiner Artur Birchenfelt


    M&O
    Eleonore Madeline de Marigny
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Klaus Kahl
    Frederick Rycker Aschenburg
    Inez Renata Borghesius


    MUZIEK
    Anna Pradl
    Valentino Camorra


    NATUURKUNDE
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Muriel Ada Durchdenwald
    Reiner Artur Birchenfelt
    Nina Helene Ackermann


    SCHEIKUNDE
    Wolfgang Theodore Schultze
    Johann Franz Voss
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Muriel Ada Durchdenwald
    Frederick Rycker Aschenburg
    Reiner Artur Birchenfelt
    Nina Helene Ackermann


    TECHNIEK
    Benjamin Adrian Ziegler
    Wolfgang Theodore Schultze
    Johann Franz Voss


    S P O R T T E A M S


    HOCKEY
    Captain Dames: Eleonore Madeline de Marigny
    Dagmar Elin Jørgensen (midmid)

    Captain Mannen: Frederick Rycker Aschenburg



    KORFBAL
    Captain Dames: Inez Renata Borghesius
    Johann Franz Voss


    PAARDRIJDEN
    Anna Pradl


    SCHAKEN
    Eleonore Madeline de Marigny
    Johann Franz Voss
    Muriel Ada Durchdenwald
    Aurora Camorra
    Valentino Camorra
    Reiner Artur Birchenfelt


    TENNIS
    Anna Pradl
    Muriel Ada Durchdenwald


    VOETBAL
    Captain Heren: Wolfgang Theodore Schultze (linksback)
    Lorenzo Andrea Cavallo (links mid)
    Klaus Kahl
    Benjamin Adrian Ziegler (spits)
    Reiner Artur Birchenfelt (spits)
    Valentino Camorra

    E X T R A

    DAMES BAKCLUB VOOR THEEKRANSJES
    Voorzitter: Anna Pradl
    Aurora Camorra


    DEBAT CLUB
    Voorzitter: Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Ryker Aschenburg
    Dagmar Elin Jørgensen
    Eleonore Madeline de Marigny


    ETIQUETTE
    Dagmar Elin Jørgensen
    Anna Pradl
    Klaus Kahl
    Lucrezia Dulce De Angelis


    GENTLEMEN'S CLUB
    Voorzitter: Klaus Kahl
    Rechterhand: Wolfgang Theodore Schultze
    Bestuur
    Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Rycker Aschenburg
    Reiner Artur Birchenfelt
    Valentino Camorra


    GODSDIENS
    Reiner Artur Birchenfelt


    GYM
    Reiner Artur Birchenfelt


    GYMNASTIEK
    Suze Mae Polak


    JOODSE CLUB
    Voorzitter: Suze Mae Polak
    Dagmar Elin Jørgensen


    KLASSIEKE TAAL
    Dagmar Elin Jørgensen
    Eleonore Madeline de Marigny
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Muriel Ada Durchdenwald
    Aurora Camorra


    NEWSPAPER CLUB
    Voorzitter: Dagmar Elin Jørgensen
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Nina Helene Ackermann
    Lucrezia Dulce De Angelis


    POLITIEKE WETENSCHAP
    Reiner Artur Birchenfelt

    Nog geen vakken opgegeven: Adalyn, Felix
    VERJAARDAGEN
    JANUARI




    APRIL



    JULI
    4 juli – Suze Mae Polak

    OKTOBER
    11 oktober – Wolfgang Theodore Schultze
    28 oktober – Reiner Artur Birchenfelt

    FEBRUARI
    7 februari – Adalyn Viktoria Kühn



    MEI
    17 mei – Nathanaël Izja Borghesius


    AUGUSTUS


    NOVEMBER
    14 november – Frederick Ryker Aschenburg
    17 november – Eleonore Madeline de Marigny

    MAART
    7 maart – Klaus Kahl
    18 maart – Muriel Ada Durchdenwald
    22 maart – Felix Hubert Keller

    JUNI
    10 juni – Dagmar Elin Jørgensen
    17 juni – Benjamin Adrian Ziegler

    SEPTEMBER


    DECEMBER
    19 december – Lorenzo Andrea Cavallo
    22 december – Lucreia Dulce De Angelis


    geen verjaardagen: Anna, Johann, Nina, Aurora, Valentino, Inez
    RELATIELIJSTJES

    [ bericht aangepast door Iotte op 1 nov 2021 - 21:03 ]


    not everyone you lose is a loss.

    AURORA CAMORRA
    Being a bitch is my kink, what the fuck else did you think?
    W. Benjamin • Kamer 804


    "W'at zal ik zeggen.. Wat er in het geheim uitgespookt wordt maakt het leven hier een stuk interessanter.” zei Ben.
    Aurora mocht de jongen meer met elke minuut die ze met hem doorbracht.
    Natuurlijk zou wou ze Benjamin helpen bij het organiseren van het eerste feest van het jaar. Een betere binnenkomer kon bijna niet. Bovendien, te oordelen naar Ben zijn woorden, kende hij de mensen die belangrijk waren op deze school. Al de meer redenen om mee te gaan in Ben zijn plan.
    “I love to hear that.” Hij knikte. “Heel mooi, daar komen we in ieder geval ergens mee.”
    Aurora stemde in met Ben zijn plan en hij leek tevreden met haar antwoord.

    Aangekomen in kamer 804 was Benjamin zijn kamergenoot nog niet aanwezig.
    “Dat betwijfel ik. Alhoewel, misschien lukt het je om vanavond mijn mening te veranderen.” Misschien zocht ze te snel toenadering naar de jongen, maar het ging té natuurlijk en té makkelijk om het niet te doen.
    Met die woorden had ze zijn aandacht getrokken. Geamuseerd trok Benjamin zijn wenkbrauwen op. “Is dat een uitdaging?” hij zette een paar passen in Aurora haar richting. “Want ik moet je vertellen dat ik heel erg van uitdagingen hou, en nog meer van winnen.”
    Aurora hief haar blik op en keek Ben recht in zijn ogen aan. “Natuurlijk, is dat een uitdaging.” Ze had niet verwacht dat deze dag zo snel interessant zou worden.
    “Ik wil je wel je best zien doen voor mij.” Ze zocht het randje op, dat wist ze, maar ze had het te veel naar haar zin om dat niet te doen.
    “Slimme zet, het eerste feest van het jaar moet nou eenmaal geweldig zijn.'

    Aurora had plaatsgenomen op het lege bed en bestudeerde Ben, terwijl hij zijn colbert uit trekt en zijn mouwen opstroopte.
    Niet verkeerd. Was Aurora haar oordeel. Helemaal niet verkeerd.
    “Dus, wat moeten we regelen voor dat feest vanavond? We hebben drank nodig, natuurlijk sigaretten...”
    ''Dat moet geen probleem vormen.'' besloot Ben.
    “Een locatie! Je zei dat je jouw kamergenoot misschien de kamer uit moet schoppen? Kan ik daaruit afleiden dat je ons samenkomen hier wilt organiseren?”
    Ben lachte. “Het kan wel werken. Liever niet natuurlijk, ik denk dat het wat krap gaat worden met de mensen die we moeten uitnodigen.” Hij vervolgende op een bedenkelijke toon. “Maar als we geen keus hebben, dan liever dit dan helemaal niks. We moeten anderen op de hoogte stellen, maar dat regel ik wel.”
    Benjamin nam plaats op zijn eigen bed. “Maar, Camorra’s zijn het feest? Ik moet toegeven, I’m intrigued.” Opnieuw die ondeugende glimlach... “Vertel eens,”
    “You should be.” zei Aurora met een serieus gezicht. De jongen moest eens weten... De Camorra’s waren al generaties lang de meest invloedrijke maffia familie op Sicilië. En zeg je Sicilië, dan zeg je maffia. Hun naam was welbekend in heel Italie. Deze informatie ging ze haar net nieuwe vriend natuurlijk niet verschaffen.
    “Laten we zeggen dat op Sicilië alle interessantste feesten worden georganiseerd door de Camorra’s. Als je iets wilt meemaken, dan moet je bij ons zijn.” Dat laatste gold niet alleen voor feestjes...
    “Wie zijn genodigd vanavond? Dat stel beneden... Nore kent zij alle meiden?” Gooide Aurora opnieuw haar hengel uit. Ben had haar eerdere vraag over de blondine niet beantwoord, dus probeerde ze het opnieuw. “En die twee jongens... ehmm Wolf en Klaus zijn die welkom?”

    [ bericht aangepast door calice op 28 mei 2021 - 21:12 ]


    you're my wonderland

          KLAUS KAHL      
    Most people like flying kites, riding bikes in the woods, baking cake 'cause its good, I mean I would if I could...

    W. Nore & Wolf • Grote Hal

    Klaus was al ongemakkelijk bij de omhelzing van Nore, maar nu wou ook Wolf hem aanraken.
    “Begroet je zo je beste vriend?” Wolf zei hij dan ook teleurgesteld. Hij trok Klaus naar zich toen gaf hem een stevige omhelzing.
    Hij zou anderen hun voorliefde voor lichamelijk contact nooit begrijpen, maar wist ook hiervoor voor Nore en Wolf een uitzondering te maken. Als ze maar niet verwachten dat hij hen ook zo uit het niets ging omhelzen, dat ging Klaus een brug te ver.
    Trots had Klaus zijn nieuwe kapsel als gespreksonderwerp opgegooid.
    “Aawh, kleine jongetjes worden groot,” Nore haar lach was aanstekelijk en een kleine glimlach verscheen op Klaus zijn gezicht. “Toen ik je net leerde kennen was ik nog groter. En dat geldt ook voor jou.” zei ze tegen Wolf.Het was waar dat in hun eerdere jaren Nore langer was geweest dan Klaus. Hij weet nog goed hoe de jonge blondine zich over hem bekommerde. Misschien dat daar ook wel de oorsprong lag van zijn angst om Nore teleur te stellen. Ze kende hem te goed en gaf om hem...
    “Dit ga ik zeker vaker zien dit jaar,” knikte Klaus naar de handen van het stel.
    “Nou, dat is hopelijk wel de bedoeling.” vertelde Nore. “En de zomer, ik zal je de details maar besparen.”
    Klaus grinnikte, daar geloofde hij haar wel.
    “Maar het was fijn. We hebben niet veel nuttigs gedaan, maar Wolf had wat NSDAP-bijeenkomsten. Berlijn is wel vrij druk, dus ik ben wel blij om weer hier te zijn.”

    “Huh... wat?” Wolf was duidelijk niet met zijn hoofd bij hun gesprek geweest. “Helaas, 802 man.”
    Klaus gromde geirriteerd. Het was niet persé een probleem dat hij niet een kamer zou delen met Wolf, wie zijn kamergenoot ook zou zijn, Klaus zou toch wel de gang van zaken bepalen.. maar hij hoopte toch op iemand die een beetje interessant was. Voor nu was al zijn hoop op Ryker gevestigd.
    “En heb je Ryker al gesproken?” informeerde hij bij Wolf.
    Zijn beste vriend haalde zijn schouders op. “Liever niet.”
    “Nog niet nee,” mengde Nore zich tussen de jongens. “Het komt wel goed.” Erg overtuigend klonk haar stem niet.
    Klaus fronste zijn wenkbrauwen. “Ik hoop het.” zei hij dit keer tegen beiden. “Ik vertrouw erop dat dit niet tot problemen zal leiden.” zei hij streng, voornamelijk tegen Wolf.
    Nore mompelde iets, maar Klaus kon het niet horen. Hij besloot het onderwerp te laten rusten.
    Wolf,” sprak hij zijn beste vriend aan. “Ik wil vanavond voor het avondmaal nog alle jungs bij elkaar.” Het was gebruikelijk om op de dag van hun terugkeer de Gentlemen’s Club bij elkaar te roepen. “Ik wil een paar zaken doorspreken. Kun jij dat regelen?”
    “En ik wil wel eens weten wie mijn kamergenoot gaat zijn dit jaar.” liet hij zijn gezelschap weten. “Lopen jullie mee naar boven? Nore moet ik iets voor je tillen?”
    Het feit dat hij nog niet wist wie zijn kamergenoot was én dat hij Inez nog niet had gezien zorgde ervoor dat Klaus onrustig werd. Een beetje op gefokt keek hij de Grote Hal rond. Waar hing ze uit... Voor een seconde dacht hij eraan dat ze met een andere jongen kon zijn. Bij die gedachte kraakte hij zijn nek. Gelukkig had hij genoeg frustratie opgebouwd deze zomer om die situatie goed te kunnen aanpakken.


    you're my wonderland



    BENJAMIN ADRIAN ZIEGLER
    20 • Room 804 • With Aurora


    “Ik wil je wel je best zien doen voor mij.” had ze nog gezegd en een geamuseerd lachje rolde over mijn lippen. Het klonk wat suggestief, maar gelukkig wist ik goed waar de grenzen lagen. Grenzen die ik niet graag op wou zoeken, dat wel. “You should be.” zei Aurora met een serieus gezicht na mijn laatste opmerking. “Laten we zeggen dat op Sicilië alle interessantste feesten worden georganiseerd door de Camorra’s. Als je iets wilt meemaken, dan moet je bij ons zijn.” Geïnteresseerd kijk ik haar aan en leun met mijn ellebogen op mijn knieën terwijl ik haar kant op leun. ''Dat klinkt veelbelovend voor vanavond..'' begin ik, een lichte grijns vormt op mijn lippen. ''Waar moet ik me op voorbereiden, mag ik een hint?'' plaag ik haar. Ik lach zachtjes. ''Hou je vooral niet in, we kunnen wel wat hebben.'' sluit ik af met een snelle, speelse knipoog.
    “Wie zijn genodigd vanavond? Dat stel beneden... Nore kent zij alle meiden?” vroeg ze me, de tweede vraag volgde al snel. “En die twee jongens... ehmm Wolf en Klaus zijn die welkom?” Ik knik en besluit eerst de tweede vraag te beantwoorden. ''Zeker welkom, je kan hen eigenlijk niet níet uitnodigen.'' zeg ik nonchalant. ''Nore..'' begin ik en denk even na, maar knik dan weer. ''Die kent de meiden die moeten komen inderdaad, heeft volgens mij ook geen problemen met een van hen, zover ik mij kan herinneren. Dat is ook belangrijk als we willen dat ze daadwerkelijk komen opdagen.'' zeg ik dan. ''Ik denk dat het wellicht het handigste is om bij Nore en Wolf te beginnen, die kunnen al een hoop anderen uitnodigen.'' stel ik voor.
    Even ben ik stil maar glimlach dan als ik aan een andere blondine denk. ''Mijn Anna kent vast ook wel genoeg mensen die ze kan uitnodigen,'' zeg ik en ik moet even lachen. ''Veel van mijn vrienden kan ik het eigenlijk wel vragen. De rest komt vanzelf opdagen.'' mompel ik uiteindelijk. ''Het is handig om vrienden te hebben met een goede reputatie, scheelt jou weer werk.'' zeg ik speels.
    ''In ieder geval, daar hoeven we ons geen zorgen over te maken. Komt goed.'' besluit ik waarna ik wat naar echter leun. ''What's your poison?'' vraag ik haar, mijn hoofd wat schuin terwijl ik mijn blik over haar laat gaan. ''Een klassieke witte wijn?'' zeg ik plagend. ''Of verras je me en ben je meer een whiskey type..'' Mijn wenkbrauw haal ik wat op. ''Moet ik klaar zijn voor verassingen vanavond?''


    El Diablo.

          WOLFGANG THEODORE SCHULTZE      
    Some days, I feel everything at once. Other days, I feel nothing at all.
    With Eleonore, Klaus en Ryker • At Achtste verdieping/Room 802


    There are two things from which to choose: profit or loss

    “Nog niet nee,” stond Nore hem bij. “Het komt wel goed.” Maar ze wisten alle drie wel beter. “Ik hoop het.” Klaus fronsten zijn wenkbrauwen. “ Ik vertrouw erop dat dit niet tot problemen zal leiden.” Streng keek hij Wolf aan. Wolfgang knikte. “Maak je geen zorgen, Kahl” probeerde hij zijn beste vriend gerust te stellen, wederom zonder al te veel succes. “I got this.” Al was het alleen al om Klaus gerust te stellen. Want een jongen zoals als Klaus Kahl wou je niet teleurstellen als je leven je lief was. En als hij je iets vroeg te doen, dan deed je dat. Met Klaus wou je gewoon geen problemen.
          ”Wolf,” ging Klaus verder. Aan zijn stem te horen was hij duidelijk klaar met het onderwerp ‘Ryker’. “Ik wil vanavond voor het avondmaal nog alle jungs bij elkaar.” Dat kwam voor Wolf niet als een verrassing. Het was namelijk traditie om op de dag voor het nieuwe schooljaar begon een ontmoeting te hebben met de leden van de Gentlemen’s Club. “Ik wil een paar zaken doorspreken. Kun jij dat regelen?” En of Wolf dat kon regelen. Als rechterhand van de voorzitter was het zijn taak om de leden op de hoogte te brengen of in dit geval uit te nodigen voor de eerste vergadering van het jaar. Nadat hij zijn spullen op zijn kamer zou hebben gedumpt zou hij opzoek gaan naar de andere leden van de club.
          “En ik wil wel eens weten wie mijn kamergenoot gaat zijn dit jaar.” liet Klaus vervolgens weten. “Lopen jullie mee naar boven? Nore moet ik iets voor je tillen?” Klaus gedroeg zich zowaar als een echte gentleman. Dat was in het verleden wel anders geweest. Wolf was trots op zijn beste vriend. Klaus had zienderogen flinke stappen gemaakt in vergelijking met hoe hij eerst was tijdens hun eerste ontmoeting acht jaar geleden. “Hoeft niet, Klaus, dat wordt geregeld.” Antwoordde Wolf voor Nore terwijl hij doelde op zijn chauffeur die zorgde dat hun spullen op de juiste plek terecht zou komen. “Laten we maar eens kijken wie onze kamergenoten dit jaar zijn.”
          Samen met Eleonore en Klaus verliet Wolf de Grote Hal. De gangen van Montreuxe voelde meteen vertrouwd voor Wolf. Hij had deze plek echt gemist. Op de achtste verdieping hield Wolf halt bij de tweede deur. Kamer 802. “This is me.” Kondigde hij aan, terwijl hij zijn sleutel in het slot stak. Het moment van de waarheid. Hij opende de deur om vervolgens in de ogen van zijn voormalige vriend te kijken. Ryker. Fuck.

    [ bericht aangepast door Iotte op 29 mei 2021 - 21:08 ]


    not everyone you lose is a loss.

    Inez Renate Borghesius
    19 years      —      Voorzitter Vrouwen Korfbalteam      —      Hal      —       w. Suze, Lorenzo & Nathanaël


    "if I do but one thing today — "

    " — may I be human sunshine for someone"



    Wat er precies gebeurt was, kon ik niet met zekerheid zeggen. Het enig dat ik wist, was dat ik nu Suze moest bijstaan. Hoewel Ryker gevoelens bij me opriep waar ik nog niet aan toe was om onder ogen komen, werden bepaalde gedragingen niet door mij geaccepteerd. Natuurlijk was ik op de hoogte Hitler zijn ideeën over het Arische ras en dat bepaalde mensen bij ‘een mindere soort’ hoorden. Eerlijk gezegd, vond ik zijn opvattingen nogal extreem maar werd ik opgevoegd in een omgeving die het eens was met de wereld die Hitler poogde te creëren.
          Inmiddels had ik afscheid genomen van Valentino. Ik had samen met hem onze boeken opgehaald en ik had laten zien waar de slaapzalen te vinden waren. Ik had het geluk ingedeeld te zijn met mijn beste vriendin Dagmar. Het zorgde er wel voor dat ik iets meer enthousiast was over dit jaar, zeker na het hele gebeuren met Klaus wat nog een verse wond was. Ik had echt iemand als Dagmar nodig om me weer lekker in mijn vel te voelen. Nu voelde ik me slechts een schim van mezelf. Iets waar Nate al eerder zijn bezorgingen over had geuit. Vandaar dat hij het eens was met mijn beslissing om deze zomervakantie op school te blijven. In de hoop dat het mij goed zou doen.
          Na Ryker en Reiner nagekeken te hebben, kwam ik in actie. Ik bleek niet de enige te zijn die Suze in het oog had: ook één van mijn beste vrienden, Lorenzo, was op haar afgestapt. Hij stak zijn hand naar haar uit om haar overeind te helpen. Met een bezorgde blik in mijn ogen kwam ik voorzichtig dichterbij.
          “Heb je behoefte om te praten over wat er zojuist gebeurde?” vroeg ik haar en maakte aanstalten om over haar schouder te wrijven. “Kan ik iets voor je doen?” Een meelevende frons was te zien op mijn gezicht en ik wist niet zo goed wat ik met mijn bezorgdheid aan moest. Uiteindelijk pakte ik zonder iets te zeggen Nate’s pink vast, iets wat ik al van jongs af aan deed als ik met mezelf in de knoop lag en niet wist wat ik moest doen met de opeenstapeling van complexe emoties in mijn binnenste.

    [ bericht aangepast door Kirsi op 29 mei 2021 - 23:34 ]


    I have seen my own sun darkened

    Suze Mae Polak
    ✡ ✡ ✡ ✡ ✡ ✡


    ▫ Negentien jaar
    ▫ Jewish student @Motreuxe

    "I wish I could wake up to the fact that it was only a nightmare"


    ✡ ✡ ✡ ✡ ✡ ✡

    Suze wist dat ze Ryker niet had moeten uitdagen. Hij was altijd al een opgefokt type geweest en accepteerde dat simpelweg niet. Zeker niet van iemand zoals Suze zelf. Maar ze kon zich toch ook niet zomaar aan de kant laten zetten en laten vernederen? Dus had ze van zich afgebeten…
          “Je hebt wel lef, stom Joods wijf dat je bent,” snauwde Ryker haar toe, waarna hij zich tot Reiner richtte. “En je weet dat ik dit niet zomaar kan laten gaan, Birchenfelt.” Kort schoten Suze’s wenkbrauwen omhoog, al was ze dit keer wel zo verstandig haar mond te houden. Als hij zo tegen zijn vrienden praatte – mooie vriend was dat dan. “Kom op, Ry. Laat haar maar. Je was hier voor mij, toch?” Laat haar maar. Dat zinnetje echode na in Suze’s hoofd. Laat haar maar. En hoewel Reiner haar een verontschuldigende blik toewierp, kwetste dat ene zinnetje haar meer dan de woorden van Ryker en Klaus samen. Hoewel Reiner meerdere pogingen deed zijn vriend bij haar weg te trekken, gaf Ryker zich niet zo snel gewonnen. “Ik voel mij niet superieur, Polak. Ik bén superieur aan jou.” Die woorden brachten een huivering teweeg bij Suze. Die woorden leken precies op wat Hitler inmiddels ook vijf jaar lang raaskalde. En blijkbaar hadden ze nu ook Montreuxe bereikt, een gebouw waar Suze altijd gedacht had veilig te zijn…
          Eindelijk lukte het haar ex-vriend om de andere jongen bij haar weg te trekken, maar terwijl beide zich omdraaiden wist een gemene trap tegen haar enkels het meisje op de grond doen vallen. Rykers gelach galmde na in haar oren terwijl Suze tranen in haar ogen voelde springen. Het was niet eens een fysieke pijn, maar eerder het feit dat een klasgenoot zo meedogenloos kon zijn. Was de wereld al niet verrot genoeg, zonder dat ze elkaar op school ook nog eens gingen afbranden? Een gevoel van eenzaamheid bekroop Suze, toen ze de twee jongens zag weglopen. Ze voelde zich in de steek gelaten, geen enkele leraar…
          Een reeks buitenlandse woorden bereikte haar oren en toen Suze opkeek zag ze Nate en Lorenzo. De laatste was schuldig aan de woorden en hij stak tevens ook zijn hand uit. “Ben je gewond of kun je staan?,” vroeg hij haar. Dankbaar pakte Suze Lorenzo’s hand aan en kwam overeind. “Dank je,” zei ze uit de grond van haar hart en bewoog vervolgens haar ledematen, die allemaal prima leken te functioneren. “Hoi Nate,” begroette ze de tweede jongen en wist zowaar een glimlach te tonen. “Ik had jullie wel op een leukere manier willen begroeten…,” begon de donkerharige verontschuldigend. “Reiner en Ryker,” maar Suze werd onderbroken doordat ook Inez zich bij hen voegde.
          “Heb je behoefte om te praten over wat er zojuist gebeurde Kan ik iets voor je doen?” Opnieuw toonde Suze een glimlach, ditmaal voor haar vriendin. “Nee hoor, dank je, Inez,” zei Suze. “Ik ben oké. Dit is tegenwoordig aan de orde van dag hè.” Suze probeerde haar toon luchtig te houden voor haar vrienden, wat maar half lukte. Het deed haar meer dan Suze ooit zou toegeven. Hoewel ze niet verbaasd opkeek van het gedrag van Ryker of Klaus, kon ze niet bevatten dat de twee jongens zo cru op een klasgenootje hadden gereageerd… En Reiner… Suze wist dat ze hem niet te hard moest veroordelen. Voor hem was het ook lastig, maar toch. Ze had op wat meer steun vanuit de jongen gehoopt.
          Suze probeerde het nare gevoel van zich af te zetten, diep van binnen wetend dat dit soort situaties vaker zouden voorkomen. In plaats daarvan probeerde ze zich te concentreren op wat wél belangrijk was, haar drie vrienden die nu voor haar stonden. Ze fatsoeneerde zichzelf door haar blouse recht te trekken en haalde een hand door haar haren. “Hoe was jullie vakantie?,” vroeg Suze door en pakte haar stapel lesboeken op. “Nog iets avontuurlijks meegemaakt?”

    AURORA CAMORRA
    Being a bitch is my kink, what the fuck else did you think?
    W. Benjamin • Kamer 804


    Benjamin was niet ingegaan op Aurora haar suggestieve opmerking. Hij liet zich dus niet zó snel inpakken.
    Kort vertelde ze iets over haar familie en Sicilië. Geïntrigeerd leunde Benjamin naar haar toe.
    “Dat klinkt veelbelovend voor vanavond.” hij grijnsde. “Waar moet ik me op voorbereiden, mag ik een hint?” vroeg hij. ''Hou je vooral niet in, we kunnen wel wat hebben.'' Hij knipoogde.
    Afpersing, drugshandel, moord... Aurora lachte. Gezien haar leeftijd werd Aurora niet betrokken bij al deze praktijken van hun ‘familiebedrijf’, maar ze was niet dom. Ze wist precies in wat voor familie ze was geboren. Bovendien warenValentino en zij als kind ooggetuige geweest van een liquidatie. Het was natuurlijk nooit de bedoeling geweest dat ze dit zagen, maar het kwaad was al geschied. Sinds die dag was de realiteit van haar leven en haar familie kristal helder geweest voor Aurora. Ze waren niet normaal. Ze zou geen leven hebben zoals elk ander meisje in Italië, of ze dat nu leuk vond of niet.
    “Ik doe niet aan hints.” zei Aurora geheimzinnig. ”Je moet het zelf ontdekken.” Daagde ze de jongen verder uit, eens zien of hij interesse had om een spel te spelen.

    ''Zeker welkom, je kan hen eigenlijk niet níet uitnodigen.'' vertelde Benjamin. Goed om te weten. ''Nore..'' Hij dacht even na. ''Die kent de meiden die moeten komen inderdaad, heeft volgens mij ook geen problemen met een van hen, zover ik mij kan herinneren. Dat is ook belangrijk als we willen dat ze daadwerkelijk komen opdagen.''
    Noted. Klaus en Wolf waren de personen om indruk op te maken.
    ''Ik denk dat het wellicht het handigste is om bij Nore en Wolf te beginnen, die kunnen al een hoop anderen uitnodigen.'' stelde Benjamin voor.
    ''Mijn Anna kent vast ook wel genoeg mensen die ze kan uitnodigen,''
    Ugh, daar heb je het al. Relatie nummer 2. Kots.
    ''Veel van mijn vrienden kan ik het eigenlijk wel vragen. De rest komt vanzelf opdagen.'' ging hij verder. ''Het is handig om vrienden te hebben met een goede reputatie, scheelt jou weer werk.'' Zijn stem was speels, maar Aurora had een gedeelte van haar interesse verloren na de ontdekking van zijn Anna.
    Aurora was opgestaan van het bed en liep naar het raam. Ze legde haar handen op de vensterbank en keek naar buiten. Relaties, waarom vielen alle leuke jongens ervoor? Wat was er nu leuk aan een relatie... Aurora vond er niets aan. Hoogstwaarschijnlijk omdat zij nooit degene was in de relatie.
    ''In ieder geval, daar hoeven we ons geen zorgen over te maken. Komt goed.'' concludeerde Benjamin achter haar. ''What's your poison? Een klassieke witte wijn?'' zei hij plagend. ''Of verras je me en ben je meer een whiskey type..'' Mijn wenkbrauw haal ik wat op. ''Moet ik klaar zijn voor verrassing vanavond?''
    Oke, dat kon ze niet laten gaan. Aurora draaide zich weer naar de jongen om.
    “Ten eerste, wijn is zo populair om een reden.” Wijngaarden en wijn waren onlosmakelijk verbonden met haar leven in Italië, dus zou ze deze barbaar van een Noord-Europeaan niet zo neerbuigend over de drank laten doen. “Het is de superieure alcoholische drank. Einde discussie.” Zei ze bijna agressief. “Wijn is sensueel, levendig en nodigt je uit om het leven te vieren!” ging ze strijdlustig verder. “Maar volgens mij begin je al een beetje een gevoel voor mij te ontwikkelen.” Ze liep op Benjamin af. “Mijn echte guilty pleasure is een glas whisky en een goede sigaar.”
    Aurora ging voor de jongen staan en keek hem uitdagend uit. Oke, misschien was haar interesse in hem toch niet verminderd door de mysterieuze Anna.
    “En jij? Of heb jij aan jouw Anna genoeg?” vroeg ze uitdagend aan Ben.


    you're my wonderland

    Muriel

    Not all those who
    wander are lost.

    J.R.R. Tolkien


    STUDENT, 19 ✧ at bedroom 810 with Anna



    ∘ ──── ♡ ༉──── ∘

    ❝Everyone has two eyes
    •´¯`•» but no one has the same view. «•´¯`•.❞

          ''Nee, zolang je iets wil van een jongen moet je hem nooit uitschelden. Grootste fout die je kan maken. Je moet het subtiel aanpakken. Een reprimande is natuurlijk op zijn plaats, maar wel met lieve woorden en zijn ego strelend. Hij is zo geweldig en je bent teleurgesteld dat je tijdens de vakantie niet van zijn geweldigheid mocht genieten.'' Muriel glimlachte om de woorden van Anna, het was precies niet hoe Muriel deze situatie zou aanpakken en zeker niet door de frustraties die ze nu voelde. Het was niet dat ze boos was of zo, helemaal niet, ze wilde gewoon een antwoord van Lorenzo. Er was iets gebeurd, maar wat? Daar moest ze achter komen, of het nou poeslief of met harde woorden ging. De manier waarop maakte voor haar niet zoveel uit, of het nou Anna's manier was of de hare. Misschien was die van Anna eigenlijk toch wel beter. Hierbij was er nog een mogelijkheid dat Lorenzo nog levend uit de discussie kon komen, als Muriel zich zou laten gaan zou ze hem met de grond gelijk maken.
          ''Geef hem een dag. Het is zijn verantwoordelijkheid om je uitleg te verschaffen, maar als hij die niet komt geven, ben ik bang dat je er toch zelf achteraan moet gaan.'' Muriel zuchtte, ze zou hem zo meteen vast wel tegenkomen. Als ze hem zou zien zou de dame meteen weten wat ze moest doen, als alle herinneringen van voor de vakantie terugkwamen en terwijl ze terugdacht aan die tijd voelde ze haar zorgen en lichte boosheid langzaam verdwijnen. Misschien kwam het toch nog goed. Muriel knikte om aan haar beste vriendin door te geven dat ze begreep hoe ze het nu moest aanpakken, zachtjes en over ongeveer 24 uur. Blijf vooral damesachtig en netjes.
          ''Er was niemand aanwezig toen ik aankwam.'' Anna haalde haar schouders op. ''Dus daar zal ik later wel achter komen. Ik moet zeggen, ik vind het wel jammer dat wij geen kamer delen.'' Muriel knikte en glimlachte, een kamer delen met Anna zou echt geweldig zijn geweest. Soms zouden de dames tot middernacht door kunnen kletsen, maar ze begrepen het ook wel als de ander echt moest studeren en rust nodig had. Anna glimlachte en klopte Muriel even op haar schouder. ''En wie het ook is, je kan zeker meer bezoekjes van me verwachten, je kamergenoot heeft pech. Laten we maar hopen dat diegene een beetje fijn is.'' Muriel knikte hevig, ''anders pesten we mijn kamergenoot weg en dwingen we haar om te wisselen, zo moeilijk kan dat toch niet zijn?'' In haar hoofd begon zich een plan te vormen, ''spullen die zo maar verdwijnen en zo,'' de dame maakte aanhalingstekens om de woorden 'zo maar', ''ik zou echt niet weten hoe jouw boeken daar buiten komen hoooor...'' De sarcastische toon die Muriel maakte met de grote ogen en een pruillipje onderdrukte hoe duivels haar plan, maar ook hoe graag ze het nu eigenlijk wou uitvoeren was. Het enige wat ze nodig had was Anna's medewerking.
          Door gestommel op de gangen keek Muriel op naar de deur. Mensen liepen iedere kamer in, behalve de hare, waar ze eigenlijk opgelucht om was. Stiekem wilde ze niet weten met wie ze haar kamer zou delen, het was goed hoe het nu was. Straks was het iemand die haar ging storen, terwijl ze duidelijk om stilte had gevraagd, dat was echt iets waar Muriel niet tegen kon of straks was het iemand die haar of Anna niet mocht, wat dan? Muriel beet op haar lip, terwijl haar blik naar Anna ging. ''Ik wil eigenlijk nu wel weten met wie jij de kamer deelt''. Haar knikte kort naar de gang en de drukte die was ontstaan, ''zullen we een kijkje nemen wie er allemaal al is?'' Die woorden hadden een dubbele betekenis, hoewel wat ze zei de waarheid was, wou ze ook weten of iemand op de gang Lorenzo was geweest. ''Misschien is het wel Suze op jouw kamer'', ze grinnikte. Dan zou haar vriendin zeker meewerken aan het wegpesten van haar kamergenoot.


    Siamo fuori di testa ma diversi da loro -- We’re out of our minds but different from them

    BENJAMIN ADRIAN ZIEGLER
    20 • Room 804 • With Aurora





    “Ik doe niet aan hints. Je moet het zelf ontdekken.'' Had ze me uitgedaagd en ondertussen werd het steeds duidelijker wat voor spel er hier gespeeld werd. Nu kan meespelen natuurlijk altijd, je moet alleen weten wat je wel en niet kan doen. Gelukkig heb ik daar nooit problemen mee gehad, je moet de regels kennen voordat je gaat meedoen. Je kan nergens blind instappen, dan kan je net zo goed meteen toegeven dat je achterlijk bent. Even liet ik het terzijde en ging door over haar favoriete drankje, dat moet natuurlijk ingeslagen worden dan. Mijn blik volgt haar bewegingen vanaf het moment dat ze zich weer naar mij omdraait. “Ten eerste, wijn is zo populair om een reden.” Ik knik lichtjes en leun afwachtend wat naar achter, ik weet dat ze og niet klaar is.
    “Het is de superieure alcoholische drank. Einde discussie.” Zei ze bijna agressief en wat geamuseerd trek ik mijn wenkbrauwen op. Oh ja, een Italiaanse.. Altijd zo vurig met de dingen waar ze trots op zijn. “Wijn is sensueel, levendig en nodigt je uit om het leven te vieren!” ging ze zo door, waardoor ik enkel kan lachen. “Maar volgens mij begin je al een beetje een gevoel voor mij te ontwikkelen.” Mijn hoofd hou ik wat schuin terwijl ik haar aankijk. “Mijn echte guilty pleasure is een glas whisky en een goede sigaar.” Even ben ik stil maar sta dan langzaam op, waardoor ik direct recht voor haar sta en wat naar haar neerkijk.
    ''Hmh, ik kan een vrouw met een vurige en sterke mening altijd waarderen.'' begin ik wat zachtjes en ik lach even. ''Of nou ja, mening? Ik zal het nu een feit noemen, wijn is de superieure drank.'' vervolg ik wat speelser. ''Maar ik moet toegeven, nu moet ik mezelf wel tegenhouden om je niet constant te vergelijken met wijn. Ik bedoel..'' ga ik verder en ik leun wat meer haar kant op. ''Levendig, nodigt me uit om het leven te vieren... Sensueel.. Dat past ook allemaal wel bij jou niet?'' Kort toon ik haar een lach en blijf dan even stil. ''Maar die guilty pleasure van je maakt het nog wat interessanter.. Het is altijd zo jammer als alles zo... Voorspelbaar is. Vind je niet?'' vraag ik haar.
    Een lichte grijns verschijnt op mijn lippen. ''Hmh, doe ik er dan goed aan om vanavond aan te komen met de beste whiskey en een goede sigaar? Zie het als een welkomstcadeau.'' Na deze woorden neem ik weer wat afstand van haar. Hoe ze dat wou zien moest ze zelf bepalen. Het kon natuurlijk een welkom op Montreuxe betekenen, maar een welkom binnen onze groep zou ook kunnen. Ze zou er zo tussenpassen, van wat ik nu zie. En ik kan met trots zeggen dat mensen inschatten me altijd goed is afgegaan tot nu toe. ''Al moet ik sowieso een goede fles wijn kopen. We hebben nou eenmaal wat te vieren niet?''


    El Diablo.

    AURORA CAMORRA
    Being a bitch is my kink, what the fuck else did you think?
    W. Benjamin • Kamer 804


    Aurora was nog geen eens 24 uur aanwezig op Montreuxe, maar leek al in een kat-en-muisspel te zijn verwikkeld. Haar muis: Benjamin Ziegler. De knappe Duiste jongen met wie ze nu in één kamer stond. Daarnaast had ze ook haar zinnen gezet op de knappere Wolf uit de Grote Hal. Al wist ze natuurlijk niet of hij net zo vermakelijk zou zijn als Ben nu al was.
    In Italië was Aurora nooit met met een bezette jongen gegaan, maar thuis leken ze relaties ook niet zo nauw te nemen... dat speelde misschien wel mee.
    Op Montreuxe golden klaarblijkelijk andere regels. In de korte tijdspan dat ze aanwezig was in dit gebouw, had ze al van 2 relatie te horen gekregen. En iets in haar vertelde haar dat die teller niet op 2 zou blijven staan. Het zorgde niet echt voor problemen, Aurora stond wel open voor verandering. Misschien was het wel leuk om achter een jongen in een relatie aan te gaan... Waarschijnlijk zou ze daar maar al te snel achter komen.
    Ben moest lachen om Aurora haar monoloog over wijn.
    “Mijn echte guilty pleasure is een glas whisky en een goede sigaar.” sloot ze haar tirade af.

    De jongen ging staan en Aurora moest opkijken om zijn ogen te kunnen volgen.
    ''Hmh, ik kan een vrouw met een vurige en sterke mening altijd waarderen.'' zei Benjamin zachtjes en hij lachte. Wie kon er nu geen vurige vrouw waarderen? Kleine jongetjes misschien, maar geen man voor haar zou zich geïntimeerd moeten voelen door een vrouw met een mening.
    ''Of nou ja, mening? Ik zal het nu een feit noemen, wijn is de superieure drank.'' Aurora knikte goedkeuren en de jongen ging verder. Aurora luisterde geamuseerd. ''Maar ik moet toegeven, nu moet ik mezelf wel tegenhouden om je niet constant te vergelijken met wijn. Ik bedoel... ” Hij leunde nog meer in Aurora haar richting, waardoor ook zij wat meer naar hem toe leunde. Ze kon zijn aftershave ruiken en haar aandacht werd getrokken naar zijn nek. Als ze wou kon ze zijn nek aanraken, ze stonden zo dicht bij elkaar.
    ''Levendig, nodigt me uit om het leven te vieren... Sensueel.. Dat past ook allemaal wel bij jou niet?'' Aurora haar ogen zochten die van Benjamin weer op.
    “Ik zei toch dat je me door krijgt.” fluisterde Aurora.
    ''Maar die guilty pleasure van je maakt het nog wat interessanter.. Het is altijd zo jammer als alles zo... Voorspelbaar is. Vind je niet?''
    Aurora zei niets, haar glimlach zei genoeg.
    ''Hmh, doe ik er dan goed aan om vanavond aan te komen met de beste whiskey en een goede sigaar? Zie het als een welkomstcadeau.” vroeg Benjamin. Hij nam weer wat afstand. ''Al moet ik sowieso een goede fles wijn kopen. We hebben nou eenmaal wat te vieren niet?''
    “Je zou er heel erg goed aan doen.” Ze bekeek Benjamin opnieuw van top tot teen. “Ik kan wel een welkomstcadeau gebruiken.”
    Ze ademde diep in en uit. Genoeg gespeeld. Voor nu. “Nou, ga je me mijn kamer nog laten zien? Ik ga er niet vanuit dat ik vanavond al hier slaap.” zei ze bloedserieus. Zoals ze eerder die ochtend had gedaan pakte ze Benjamin zijn arm weer vast en liet haar kamersleutel zien. “Ik heb 810. Is dat aan het einde van de gang?”


    [ bericht aangepast door calice op 2 juni 2021 - 17:35 ]


    you're my wonderland

    NATHANAËL IZJA BORGHESIUS
    student • 19 • grote hal • with Lorenzo & Suze & Inez

    Als antwoord op Nate’s vraag haalde Lorenzo zijn sleutel uit zijn broekzak en liet hij het kamernummer zien. Het was 801, dezelfde kamer als dat Nate had. Een glimlach verspreidde over zijn lippen. Het gevaar was geweken, een kamer moeten delen met een van de pestkoppen zou niet gebeuren. Tenzij er tijdens het schooljaar opeens veranderingen kwamen. “Je moest eens weten hoe opgelucht ik op dit moment ben. Ik moest er niet aan denken dat ik met iemand van de Gentlemen’s Club een kamer moest delen. Mijn ergste nachtmerrie,” zei Nathanaël uiteindelijk, waarna hij kort lachte. Hij haalde zijn schouders op bij de vraag hoe de afgelopen vakantie was. Een hele vakantie op school moeten doorbrengen was niet bepaald ideaal en hij wilde het volgend jaar ook absoluut niet meer doen. Zelfs als Inez niet terug wilde.
          ”Ik heb mijn hele vakantie hier doorgebracht, omdat mijn zusje dat het liefste had, niet bepaald bijzonder dus. Wat heb jij uitgespookt dan, dat jouw ouders als haviken om je heen vlogen?” vroeg Nate aan zijn vriend. Hij gaf een aantal klopjes op Lorenzo’s schouder. Met een arm om elkaars schouders geslagen liepen ze een van de vele gangen in, onderweg naar hun kamers. Heel ver kwamen ze niet, aangezien Suze voor hun op de grond lag. Nate’s blik gleed kort van de dame naar de twee kerels die een stuk verderop liepen, Ryker en Reiner. De kans was groot dat dat tweetal iets ermee te maken hadden gehad en Nate voelde zichzelf boos worden. Hoe lastig was het om mensen van een andere afkomst met respect te behandelen?
          ”Hey Suze,” begroette Nate het meisje terug nadat Lorenzo haar had helpen opstaan. Ze leek nergens last van te hebben, maar toch voelde hij zich bezorgd. Deze vloeren waren niet van zacht materiaal gemaakt en Nate ging er niet vanuit dat de jongens haar zacht hadden laten vallen. “Hebben die twee aan je gezeten?” vroeg hij aan Suze, maar voordat zij het kon beantwoorden, of haar eigen zin kon afmaken, kwam Nate’s zusje zich bij de groep voegen. Hij keek Inez kort aan en gaf haar een kleine glimlach, terwijl hij haar pink vasthield. Langzaam trok hij de dame naar zich toe, als teken van begroeting, omdat ze natuurlijk met Suze bezig waren.
          ”Het zou niet de orde van de dag moeten zijn, het slaat helemaal nergens op dat ze je zo behandelen. Ieder mens is gelijk toch? Of geldt dat alleen als je aan hun idealen voldoet?” zei Nate bozig, al dan niet op Suze gericht. Hij keek de dame voorzichtig na. Het was overduidelijk dat ze zich sterker voordeed dan ze zich voelde, wat hij haar niet kwalijk nam. “Weet je absoluut zeker dat het goed gaat, Suze? Heb je nergens last van? Volgens mij heb je een harde smak gemaakt namelijk, of niet?” Als er wat speelde leek ze er niet graag over te willen beginnen. Nate keek toe hoe ze haar boeken van de grond raapte en haar kleding fatsoeneerde, waarna hij zijn ene arm over Inez’ schouder legde en de ander over die van Suze. Daarna trok hij beide meiden tegen zich aan en keek hij kort Lorenzo aan.
          ”Nou mijn vakantie was redelijk saai, maar meneer Italiaan schijnt wel dingen uitgespookt te hebben, gezien zijn ouders hem de hele vakantie lang in de gaten hebben gehouden. Hij had alleen geen kans om het mij te vertellen, dus ik wil het nu wel horen. Zullen we anders naar onze kamer gaan? Lorenzo en ik zijn toch kamergenoten,” gooide Nate er een keer uit. Een glimlach vormde op zijn gezicht, waarna hij in beweging kwam, de dames haast met zich mee trekkend.
          ”Je moet ook over die van jou vertellen, Suze, ik ben daar ook benieuwd naar!” zei Nate vervolgens er snel achteraan.




    Hier een gif van Nate die met sinaasappels (of mandarijnen lol) jongleert, want dat vond ik leuk

    [ bericht aangepast door Starsight op 2 juni 2021 - 19:05 ]


    The quickest way to a man's heart is through the fourth and fifth ribs.

    FREDERICK RYKER ASCHENBURG
    nazi • student • zijn blauwe oog • 19 • kamer 802 > 803 • with Reiner (& Klaus, Nore & Wolf)

    Hoewel de spanning omtrent het voorval met Suze zwaar hing in de lucht, werd er niet meer over gesproken, Waarschijnlijk wilde Reiner niet denken aan het feit dat hij zijn ex-vriendin zo had laten stikken in ruil voor het behouden van zijn goede status. Ryker achtte het de juiste keuze. Een meisje, zeker iemand als Suze, was het verliezen van een goede reputatie nooit waard. Het deed hem goed dat Reiner dat ook in zag. Was de jongen toch niet helemaal een lost cause. Al zou de stank die de Jood bij zijn vriend achtergelaten had niet snel verdwijnen. Reiner bleef de reputatie houden als de arische-jongen-die-ooit-een-Joodse-vriendin-had.
          Hun gesprek over hun kamers en kamergenoten sloeg al snel om in een gesprek over hun vakanties. Of beter gezegd, Ryker die vertelde over zijn vakantie, terwijl Reiner meer luisterde naar zijn gebrabbel. Niet dat Ryker het iets kon schelen als de jongen niet naar hem luisterde. Het was een toegevoegde waarde als zijn woorden een luisterend oor hadden, maar mocht dat niet zo zijn, genoot hij nog steeds van het over zichzelf hebben. Veel mensen vonden dat arrogant, Ryker zag er niets verkeerds in. Er was niks mis met jezelf de hemel inprijzen als daar redenen toe waren, toch?
          ”Zeker weten dat ik heb gescoord,” antwoordde Ryker op Reiner’s vraag. In totaal had hij met vier verschillende Italiaanse dames aangepapt. Stuk voor stuk knappe koppen, maar weinig inhoud en erg oppervlakkig. Prima materiaal voor een korte zomerliefde, maar voor een lange relatie had hij iemand nodig die hem nuttig was. Een meisje dat niet te dom, maar ook niet te slim was. Iemand met wie hij goede gesprekken kon houden en in staat was voor hem te zorgen. Iemand zoals.. Nore. De gedachte overviel hem en hij schudde kort zijn hoofd.
          Ryker realiseerde zich dat hij al een geruime tijd stil was. “In totaal vier,” zei hij daarom. “Stuk voor stuk modellen. Ik trek een bepaald soort type meiden aan, denk ik.” Ryker glimlachte even kort, afgeleid door zijn gedachten van net. Hij wilde niet iemand zoals Nore. Ze was ongehoorzaam en té ambitieus voor een vrouw. Ze wilde meer dan haar toebehoorde. Had dat altijd al gewild. Ze zou vreselijk irritant zijn om mee te trouwen. Nee, iemand als Inez was veel beter. Knap, lief, volgzaam en onderdanig. Met een half oor luisterde Ryker naar wat Reiner hem aan het vertellen was over zijn vakantie. Iets met jagen en wapens. Redelijk interessant, als Ryker’s hoofd niet met andere dingen bezig was.
          ”Vertel me alsjeblieft dat Klaus geen van zijn doelwitten heeft geraakt. Die jongen moet ergens slecht in zijn,” zei Ryker, terwijl hij zich focuste op zijn vriend, die inmiddels trots aan het vertellen was hoe hij een edelhert clean door zijn kop geschoten had. Ryker gaf hem een blik dat liet zien dat hij daarvan onder de indruk was. “Zo dan, goed bezig jong. Klaus niet hoop ik? Dan ben je zowaar ergens beter in dan hem. Ik ben trots op je.”
          Inmiddels waren ze aangekomen bij de achtste verdieping en stopten bij kamer 802 en 803. Ryker vertelde Reiner dat hij hem straks wilde spreken over hoe hij zich gedragen had tijdens de situatie met Suze en tot zijn grote frustratie leek de jongen totaal niet geïntimideerd door zijn woorden. Hij zou bang moeten zijn van Ryker’s dreigementen, zeker omdat ze niet loos waren. “Je opzoeken zal ik zeker doen. Fijn dat je deur voor me open staat,” zei hij tegen zijn vriend, terwijl Ryker zijn kamer binnenwandelde en de deur achter zich dichtgooide. Hij was blij dat hij de eerste was. Dit gaf hem een aantal minuten rust die hij absoluut nodig had. Ryker zette zijn koffer neer op de grond en begon uit te pakken.
          Ryker was goed en wel zes minuten bezig met het indelen van zijn kant van de kamer, toen hij meerdere voetstappen buiten zijn deur hoorde, gevolgd door een bekende, maar ongewenste stem. Het zou toch niet? De deur van kamer 802 werd geopend en tot Ryker’s grote ongenoegen stond daar zijn voormalige vriend, Wolfgang. Samen met Klaus en Eleanore. “Oh kijk eens aan, als we daar niet de bitch, de beste vriend en darling Eleonore hebben,” zei Ryker op een snerende toon. Hij rolde met zijn ogen en ging daarna stug verder met het uitpakken van zijn koffer. Dit jaar was in één seconde nog een stuk erger geworden. Op dit moment zou Ryker willen dat ze op deze school aan kamerwisselingen deden.
          ”Nou, stap je nog de kamer binnen of blijf je de rest van de dag als een standbeeld in de opening staan, Wolfje?” vroeg Ryker, nadat de jongen nog steeds niet bewogen had. Eigenlijk kon het hem niet zoveel schelen wat de jongen deed, zolang hij maar een keuze maakte tussen weggaan of binnenkomen. Ryker zette een vaart achter het leeghalen van zijn koffer, zodat hij terug kon naar Reiner en zichzelf uit deze ongemakkelijke situatie kon redden. Op Klaus na had hij absoluut geen zin om met deze mensen een conversatie te hebben namelijk.
          Ryker haalde een stapel kleding uit zijn koffer en hing het netjes op in een van de kasten, terwijl hij zich omdraaide naar het drietal en zich focuste op Klaus. “Goede vakantie gehad, gozer? Ik hoorde van Reiner dat je met je familie gejaagd heb. Vertel eens, hoevaak heb je misgeschoten?” vroeg hij aan zijn beste vriend, een geforceerde glimlach op zijn lippen. De spanning binnen deze kamer begon onaangenaam te worden en Ryker pleurde het kleine restant in de koffer op zijn bed. Hij maakte het later wel af, als Wolfgang, zijn ex en Klaus weer waren vertrokken.
          ”Als jullie me excuseren, ik heb met Reiner afgesproken dat ik hem zou opzoeken zodra ik klaar was. Ik wens jullie een fijne dag verder,” zei Ryker tegen het drietal en hij keek Klaus kort aan, terwijl hij Nore en Wolfgang geen blik waardig keurde. Hij duwde ze zachtjes uit de weg en klopte aan bij kamer 803, die helaas naast die van hem was.
          ”Reiner, gozer, ik ben het. Openen die deur,” riep Ryker, terwijl hij zijn uiterste best deed om te doen alsof er geen mensen naast hem stonden die zijn aandacht wilde hebben. Op Klaus na misschien. Die jongen wilde vooral geadoreerd worden, maar aan mensen adoreren deed Ryker niet. Zodra de deur van 803 openging, liep Ryker naar binnen en gooide hij de deur achter zich dicht. Hij ging op een van de bedden zitten en keek Reiner aan.
          ”Birchenfelt, ik moet het je vragen, waarom beschermde je een Jood? Je zou beter moeten weten dan dat,” begon Ryker zijn preek, terwijl hij zijn vriend intent aanstaarde.


    [ bericht aangepast door Starsight op 2 juni 2021 - 19:09 ]


    The quickest way to a man's heart is through the fourth and fifth ribs.

    A N N A      P R A D L

    20 jaar ~ kamer 810 ~ met Muriel



    Act brutal with no pity
    Be harsh, show no remorse



    Anna vertelde grijnzend haar mening, maar voelde aan dat Muriel hier nog niet 100 procent van overtuigd was. Anna wist dat ze soms nogal impulsief kon zijn en haar mening er gewoon uitgooide en dat was juist waar ze haar voor probeerde te waarschuwen. Ze wist ook dat Muriel liever haar eigen plan trok, al was ze nog wel eens geneigd om wat advies ter harte te nemen. Hopelijk nu ook dat van Anna, al zorgde dat er maar voor dat ze niet direct al haar vragen eruit gooide en per direct antwoorden eiste.
          Uiteindelijk knikte Muriel dat ze het begrepen had. Hopelijk zou ze zich inderdaad kunnen inhouden, zodat het gesprek in haar voordeel zou verlopen. Maar dat was blijkbaar nu iets voor later, want hun gesprek verschoof zich naar kamergenoten.
          'Anders pesten we mijn kamergenoot weg en dwingen we haar om te wisselen, zo moeilijk kan dat toch niet zijn?' stelde Muriel voor, inhakend op speculaties over haar eventuele kamergenoot. 'spullen die zo maar verdwijnen en zo, ik zou echt niet weten hoe jouw boeken daar buiten komen hoooor...' Anna barstte in lachen uit, zowel om Muriels woorden als haar toon en gezichtsuitdrukking. Het was een geweldig plan. Ze wist niet zeker in hoeverre de schoolleiding een kamerruil dan nog zou toestaan, maar Muriels kamergenoot, als deze stom bleek te zijn, het leven zuur maken, vond ze een heel leuk idee. Sowieso was het leven van minderwaardige mensen zuur maken een geliefd tijdsverdrijf voor Anna. Ze moesten hun plek leren.
          'Als je inderdaad met een stom persoon opgescheept zit, ben ik helemaal voor dit plan,' zei ze, haar grijns duivels. 'Maar ik verwacht hetzelfde stel dat ik in zo'n noodlottige situatie kom te zitten.' Ze legde haar hand even op haar hart en zuchtte dramatisch. Ook wist ze dat ze zich hier verder niet echt druk om zou hoeven maken. Wat zij voor Muriel over had, had Muriel ook vaak voor haar over.
          Muriel's blik week af naar de deur en Anna had ondertussen ook het gestommel en gepraat buiten gehoord. Tot zover de rust. Daarnaast zouden ze er ook vast gauw genoeg achter komen met wie ze beiden een kamer deelden.
          'Ik wil eigenlijk nu wel weten met wie jij de kamer deelt, zullen we een kijkje nemen wie er allemaal al is?' stelde Muriel voor, maar eigenlijk voelde Anna hier nog niet zo veel voor. 'Misschien is het wel Suze op jouw kamer,' vervolgde ze, Anna weer afleidend. Anna keek op haar beurt heel zuur naar Muriel. Muriel wist vast wel dat deze gedachte al door Anna's hoofd gegaan was.
          'Zullen we nog heel even wachten?' stelde Anna in plaats daarvan voor. 'Ik heb geen zin om me nu door die drukte heen te moeten gaan banen. Ik heb de gang liever voor ons alleen, zonder allerlei mensen die in de weg lopen.' Ze glimlachte hooghartig. Ze had de hele zomer in rust doorgebracht, dus wilde ze hier nog heel even van kunnen genieten voor ze zich weer in het drukke schoolleven moest gooien.


    Stenenlikker

    BENJAMIN ADRIAN ZIEGLER
    20 • Room 804 • With Aurora




    “Ik zei toch dat je me door krijgt.” fluisterde Aurora en ik knikte lichtjes. Maar natuurlijk, het was een talent om mensen snel te kunnen doorgronden. Nu was het in dit geval nog redelijk oppervlakkig maar ik zag er niet direct problemen mee in de toekomst. “Je zou er heel erg goed aan doen. Ik kan wel een welkomstcadeau gebruiken.” Ik glimlach naar haar en knik weer. ''Dan wordt het geregeld, dat is een belofte.'' zeg ik eerst waarna ik mijn schouders ophaal in een nonchalant gebaar. ''Normaal zou ik hier iets hebben staan om aan te bieden, maar ja. Begin van het jaar.'' vervolg ik met een verontschuldigend lachje.
    “Nou, ga je me mijn kamer nog laten zien? Ik ga er niet vanuit dat ik vanavond al hier slaap.” zei ze plotseling bloedserieus en ik kon daaruit opmaken dat het spel over was. Voor nu.. ''Vanavond al? Heb je plannen?'' vraag ik haar geamuseerd. Ik kon het niet laten, ze is net iets te vermakelijk. Ze pakt mijn arm weer vast en langzaam loop ik naar buiten. “Ik heb 810. Is dat aan het einde van de gang?” Ik knik. ''Richting het einde ja,'' zeg ik en werp weer een blik op haar. ''Ik ben benieuwd wie je kamergenoot is, ik hoop op het beste voor je maar je hebt er een paar tussen zitten...'' vervolg ik al snel en stop dan net voor 810. ''Hoeveel geluk heb je normaal?'' vraag ik haar plagend en duw dan de deur open, waarna er al snel een grote glimlach op mijn gezicht verschijnt. ''Blijkbaar heel veel.'' zeg ik nog snel tegen Aurora bij het zien van de twee andere dames, een van de twee was dus haar kamergenoot. Het leek me namelijk sterk dat ze in een random kamer aan het rondhangen waren.
    Mijn hand plaats ik op Aurora's rug en ik loop wat dichter naar de andere twee toe waar ik haar pas los laat. ''Hmh, ik heb je gemist, mein schatzi.. Het is goed om je eindelijk weer te zien.'' glimlach ik naar Anna, nu in het bekende Duits in plaats van Italiaans, en ik leun langzaam haar kant op om een kus op haar lippen te drukken. ''Muriel, hoe was je vakantie?'' vraag ik aan de andere dame in het gezelschap wanneer ik weer recht sta. Dan keer ik een beetje naar Aurora. ''Laat me je voorstellen aan Anna en Muriel,'' zeg ik met een simpel gebaar van mijn hand. ''Dames, dit is Aurora Camorra. Nieuw uit Italië en we moeten haar een beetje welkom heten vanavond.'' glimlach ik en richt mijn blik weer op hen. ''Dus, zin in een feestje?''


    El Diablo.

          REINER BIRCHENFELT     
    The times, they are a-changin'

    W. Ryker • Kamer 803


    "Vertel me alsjeblieft dat Klaus geen van zijn doelwitten heeft geraakt. Die jongen moet ergens slecht in zijn,” zei Ryker. “Zo dan, goed bezig jong. Klaus niet hoop ik? Dan ben je zowaar ergens beter in dan hem. Ik ben trots op je.”
    Reiner fronste. Oké dan. Er waren wel meer dingen waarin Reiner beter was dan Klaus – ze hadden allebei zo hun krachten. Maar Reiner had geen zin om zichzelf over zoiets te moeten verdedigen. Als Ryker zo ontzettend onder de indruk was van zijn neefje, dan moest hij dat maar zijn.
    “Ik heb zo mijn talenten,” antwoordde hij daarom om het daarbij te laten. Andere mensen kleineren om zichzelf omhoog te praten, was niet zijn stijl. Een discussie starten om niets, was dat ook niet.
    Nadat Reiner Ryker had uitgenodigd om later te komen praten, opende hij de deur naar zijn kamer en gooide hij deze achter zich dicht. Hij liet zijn stapel boeken op het eenvoudige, houten bureau vallen en zuchtte. Eindelijk was hij officieel terug op school gearriveerd.
    Hij liet zich op één van de twee bedden vallen en keek op naar de muur. Een flauw lachje verscheen op zijn gezicht toen hij zag dat er een klein schilderijtje van een edelhert boven hem aan de muur hing. Ja, dit zou zijn bed worden.
    Met zijn armen achter zijn hoofd gevouwen keek hij op naar het plafond. Hij had een korte glimp van Nore en Wolf opgevangen toen Klaus naar hen toe liep. Reiner had gehoopt dat het gedaan zou zijn met dat vreemde gevoel na hem een zomer lang niet te hebben gezien… Maar helaas…
    Het was zoiets geks. Zoiets bedreigends. Reiner kende Wolfgang al zijn hele leven. Hun vaders waren beste vrienden en ook hun moeders konden het goed met elkaar vinden. Reiner en Wolf waren daarom samen opgegroeid, als jeugdvrienden van elkaar. Zijn vriend had hem uit zijn schulp getrokken en hem meegenomen naar leuke feestjes, en op zijn beurt hielp Reiner Wolf graag met zijn schoolplanningen en huiswerk. Ze konden goed met elkaar praten, goed met elkaar lachen, en Reiner mocht zijn leuke vriendin Eleanore ook graag.

    Maar alles begon te veranderen, vorig jaar.

    Sindsdien begon Reiner begon zich heel bewust te worden van Wolf’s knappe uiterlijk. De manier waarop hij praatte. De manier waarop hij lachte… Het maakte hem bang. Het laatste wat hij wilde was kriebels in zijn buik voelen voor één van zijn oudste vriend.
    Kriebels voelen voor een man…
    Hij was geen freak van een homo, hij was een man. Een sterke, doelbewuste man uit een vooraanstaande, trotse familie. Een man die graag keek naar mooie vrouwen.
    Gevoelens voor kerels..? Dat was simpelweg geen optie. Het was een grote schande dat hij er alleen al over nadacht. Wolf moest eens weten. Zijn vrienden bij de Gentlemen’s Club moesten eens weten. Zijn váder moest eens weten…
    En dus probeerde Reiner deze verwarrende gevoelens met man en macht te onderdrukken. Te ontkennen dat ze zelfs maar bestonden. Als zijn lichaam nou eens een beetje kon meewerken…
    Hij schrok op uit zijn gedachten toen iemand op zijn deur klopte. Was dat zijn nieuwe kamergenoot?
    “Reiner, gozer, ik ben het. Openen die deur.”
    Ah. Het was Ryker. Nu al?
    Reiner stond op van zijn bed om de deur voor hem open te trekken.
    “Hey, dat is snel?” merkte hij op toen Ryker langs hem heenliep. Voordat Reiner de gang in kon kijken, had Ryker de deur al gesloten.
    “Alles oké?” Hij leek een beetje gespannen.
    Ryker ging op het andere bed zitten en keek Reiner aan, een intense frons op zijn gezicht.
    ”Birchenfelt, ik moet het je vragen, waarom beschermde je een Jood? Je zou beter moeten weten dan dat,” begon hij.
    Reiner zuchtte en haalde zijn hand door zijn nette kapsel.
    Suze was mijn vriendin, man. Dat weet je.” antwoordde hij. “En je weet ook dat ik gevechten in de school niet zo nodig vind.” Hij had een rustiger karakter dan veel van zijn vrienden, en dit maakte hem vaak de mediator in situaties.
    Hij ging weer op zijn bed zitten. “Maar goed, ik heb het uitgemaakt, dus wees daar maar blij mee. Het feit dat ze Joods is… dat werkte niet meer.” Hij liet achterwege dat dat vooral zo was omdat het voor de rest van zijn familie niet meer werkte. “Wees maar niet bang. Dat ligt achter mij.”
    Hij opende zijn tas om een pakje sigaretten te pakken die hij van huis had meegenomen. Daarna knikte hij naar Ryker.
    “Wil je een peuk?”
    Vervolgens liep hij naar het mooie, gotische raam om deze open te zetten. Wauw. De hoeveelheid trappen was het prachtige uitzicht op de groene binnenplaats meer dan waard. Reiner trok met zijn tanden een sigaret uit het pakje en stak deze aan. Het was goed om terug te zijn.

    [ bericht aangepast door Salamanca op 3 juni 2021 - 13:26 ]


    sangre por sangre