Bericht succesvol geplaatst
  • IN TIMES OF PEACE, PREPARE FOR WAR
    “Be careful, only those you trust can betray you”



    VOLGORDE
    Nathanaël > Suze > Nina — Outside
    Anna > Serilda > Benjamin — Kerkers
    Eleonore > Wolfgang — Room 808
    Aurora > Ryker — Room 802
    Reiner > Johann — Room 803
    Dagmar > Salvatore — Hallways


    ALONE
    Lorenzo — Room 801
    Inez — kerkers
    Klaus — Hallways


    NOG NIET IN HET VERHAAL
    Pascale, Anastasiya, Eva, Isolde, Finlay, Ingvar


    HET VERHAAL
    First of September, 1938
    Na het einde van de eerste wereldoorlog in 1918 bleef het onrustig in Duitsland. De verloren oorlog en het aftreden van Keizer Wilhelm II zorgde voor veel ontevredenheid onder de Duitse bevolking. Daar maakte de Nationaalsocialistische Duitse Arbeiderspartij (NSDAP) dankbaar gebruik van. Hun leider Hitler wist met zijn spreektalent steeds meer leden te werven, waarna hij in 1923 door middel van een mislukte staatsgreep de macht probeerde te grijpen. Nadat Hitler met een relatief lichte straf vrijkwam wou hij de macht op een legale manier veroveren middels politieke wegen en deed dit met veel succes. In de jaren die volgden is Hitler steeds machtiger geworden, waardoor hij zelfs in januari 1933 verkozen werd tot rijkspresident, wat vrijwel direct leidde tot een verdeeldheid in Nazi-Duitsland tussen zijn voor- en tegenstanders. Langzaam maar zeker veranderde Hitler Duitsland van een beginnende democratie in een totalitaire staat, met hemzelf als absolute dictator.

          Ergens op het platteland op de grens van Duitsland en Zwitserland, ver weg van de politieke machtspelletjes, staat Montreuxe; een chique kostschool voor jongens en meiden tussen de 12 en 21 jaar. Montreuxe staat bekend om haar uitstekende educatie en haar excellente leerprogramma's. Al generaties lang worden studenten vanuit heel Europa daardoor naar Montreuxe gestuurd. In deze RPG richtte we ons op de achtstejaars, die na een turbulente zomer thuis - al dan niet geïndoctrineerd, terugkeren naar Montreuxe voor een nieuw schooljaar. Hitler wordt met de dag voelbaar sterker, wat zorgt voor een gespannen sfeer. Toch heeft er al die jaren binnen de muren van Montreuxe rust en vrede geheerst. De ligging van het internaat in the middle of nowhere heeft hierbij een grote rol gespeeld. De studenten hebben daardoor al die tijd maar weinig meegekregen over wat zich in de buitenwereld afspeelt. Technologie is in deze tijd nog amper ontwikkeld, waardoor de leerlingen afhankelijk zijn van de krant en de brieven van hun geliefden die eens in de zoveel tijd worden geleverd.
          De kostschool heeft altijd gefungeerd als veilige haven, maar met een aankomende oorlog in het vooruitzicht lijken de spanningen tijdens de zomer hoog op gelopen te zijn. Er hangt iets in de lucht, dat niemand kan negeren. Iedereen bereidt zich, bewust of onbewust, voor op wat er komen gaat. Zo keren niet alle studenten dit schooljaar terug en worden vriendschappen meer dan ooit op de proef gesteld. Wie is er nog te vertrouwen?

    Ondanks dat onze characters aan de vooravond van de tweede wereldoorlog staan, blijft het een internaat vol tieners, die midden in hun pubertijd zitten, dus drama gegarandeerd.


    ACHTSTEJAARS


    • Eleonore Madeline de Marigny — Ester Expósito — Varian — 1.2
    Monika Eberhardt Nina Helene Ackermann — Kristine Froseth — Varian — 1.4
    • Dagmar Elin Cohen Jørgensen ✡ — Renee Murden — Iotte — 1.1
    • Anna Pradl — Imogen Poots — Livgardet — 1.1
    • Suze Mae Polak ✡ — Bogdan Kadritskaya — Reeses — 1.4
    • Aurora Camorra — Cindy Kimberly — calice — 1.4
    • Inez Renata Borghesius — FC — Mazu — 1.5
    • Pascale Sophie Mulder — FC — Mazu — 1.5
    • Anastasiya Pelagiya Belova — FC — Epione — 1.5
    • Serilda Marie LaRue — Scarlett Leithold — Rionach — 1.5
    • Eva Mina Maria Reiss — FC — Dimitrescu — 1.6
    • Isolde Lorelei Adler — Romee Strijd — Iotte — 1.6



    • Wolfgang Theodore Schultze — Froy Gutierrez — Iotte — 1.1
    • Frederick Ryker Aschenburg — Thyme Stidworthy — Amren — 1.4
    • Johann Franz Voss — Janis Ancens — Livgardet — 1.2
    • Klaus Kahl — Lucky Blue Smith — calice — 1.3
    • Lorenzo Andrea Cavallo — FC — Epione — 1.2
    • Benjamin Adrian Ziegler — Daniel Brühl — Zemo — 1.3
    • Reiner Artur Birchenfelt — Chris Evans — Dimitrescu — 1.4
    • Nathanaël Izja Borghesius — Maxence Danet-Fauvel — Amren — 1.5
    • Finlay Docherty — FC — Varian — 1.6
    • Ingvar Gustav Sernander — Philip Kamper — Livgardet — 1.6
    • Salvatore Camorra — Tom Cornelisse — calice — 1.6
    • Moritz Peer König Jr. — FC — Reeses — 1.6

    REGELS
    • Er is een minimum van 150 woorden
    • De hoofdregels van Quizlet gelden ook hier
    • 16+ is toegestaan, gelieve wel boven je post vermelden
    • Houdt het gezellig en leuk voor iedereen
    • Bij voorkeur minimaal 1 keer in de week de mogelijkheid hebben om te kunnen posten, mocht dit niet lukken, laat me dit dan alsjeblieft van te voren weten, bij twee weken radiostilte is er een kans dat je uit de RPG wordt gezet
    • Indien je niet meer met deze RPG mee wil doen, gelieve jezelf uit te schrijven bij Iotte
    • Vermeld de naam van je char, de plek waar hij/zij is en het gezelschap boven je post





    KAMERINDELING

    Jongens
    Kamer 801 — Nathanaël Izja Borghesius & Lorenzo Andrea Cavallo
    Kamer 802 — Wolfgang Theodore Schultze & Frederick Ryker Aschenburg
    Kamer 803 — Johann Franz Voss & Reiner Artur Birchenfelt
    Kamer 804 — Benjamin Adrian Ziegler & Klaus Kahl
    Kamer 805 — Valentino Camorra & Felix Hubert Keller

    Meisjes
    Kamer 806 — Dagmar Elin Jørgensen & Inez Renate Borghesius
    Kamer 807 — Nina Helene Ackermann & Suze Mae Polak
    Kamer 808 — Eleonore Madeline de Marigny & Anna Pradl
    Kamer 809 — Lucrezia Dulce De Angelis & Adalyn Viktoria Kühn
    Kamer 810 — Muriel Ada Durchdenwald & Aurora Camorra




    ROOSTER

    Montag
    08:30 - 09:40       Duits, Herr Werner

    09:45 - 10:55       Wiskunde, Herr Müller

    11:00 - 12:10       Biologie, Frau Zimmermann

    12:10 - 12:55       Pauze

    13:00 - 14:10       Geschiedenis, Herr Köning

    14:15 - 15:25       Muziek, Herr Seidel

    15:30 - 16:40       CKV, Frau Keller


    Dienstag
    08:30 - 09:40       Engels, Herr Schmid

    09:45 - 10:55       Verzorging, Frau Weiß

    11:00 - 12:10       Economie, Herr Walter

    12:10 - 12:55       Pauze

    13:00 - 14:10       Scheikunde, Herr Kaiser

    14:15 - 15:25       M&O, Herr Berger


    Mittwoch
    08:30 - 09:40       CKV, Frau Keller

    09:45 - 10:55       Aardrijkskunde, Herr Günther

    11:00 - 12:10       Natuurkunde, Herr Krämer

    12:10 - 12:55       Pauze

    13:00 - 14:10       Frans, Frau Vogt

    14:15 - 15:25       Filosofie, Herr Bergmann



    Donnerstag
    08:30 - 09:40       Techniek, Herr Dietrich

    09:45 - 10:55       Informatica, Herr Schreiber

    11:00 - 12:10       Duits, Herr Werner

    12:10 - 12:55       Pauze

    13:00 - 14:10       Wiskunde, Herr Müller

    14:15 - 15:25       LO Jungs, Herr Becker
                                  LO Mädchen, Frau Meyer


    Freitag
    08:30 - 09:40       Engels, Herr Schmid

    09:45 - 10:55       Kunst, Frau Brandt

    11:00 - 12:10       Verzorging, Frau Weiß

    12:10 - 12:55       Pauze

    13:00 - 14:10       Informatica, Herr Schreiber

    14:15 - 15:25       Levensbeschouwing, Herr Vogt

    15:30 - 16:40       LO Jungs, Herr Becker
                                  LO Mädchen, Frau Meyer

    inclusief NPC docenten
    LESOVERZICHT
    AARDRIJKSKUNDE
    Dagmar Elin Jørgensen
    Johann Franz Voss
    Klaus Kahl
    Benjamin Adrian Ziegler
    Reiner Artur Birchenfelt
    Nina Helene Ackermann
    Lucrezia Dulce De Angelis


    BIOLOGIE
    Frederick Ryker Aschenburg
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Muriel Ada Durchdenwald
    Reiner Artur Birchenfelt


    ECONOMIE
    Wolfgang Theodore Schultze
    Dagmar Elin Jørgensen
    Eleonore Madeline de Marigny
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Klaus Kahl
    Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Rycker Aschenburg
    Reiner Artur Birchenfelt
    Aurora Camorra
    Lucrezia Dulce De Angelis
    Valentino Camorra
    Inez Renata Borghesius


    FILOSOFIE
    Muriel Ada Durchdenwald
    Suze Mae Polak
    Aurora Camorra
    Valentino Camorra


    FRANS
    Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Rycker Aschenburg
    Suze Mae Polak
    Lucrezia Dulce De Angelis
    Inez Renata Borghesius


    GESCHIEDENIS
    Dagmar Elin Jørgensen
    Anna Pradl
    Eleonore Madeline de Maringy
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Klaus Kahl
    Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Rycker Aschenburg
    Suze Mae Polak
    Aurora Camorra
    Lucrezia Dulce De Angelis
    Reiner Artur Birchenfelt
    Inez Renata Borghesius


    KUNST
    Anna Pradl
    Eleonore Madeline de Marigny
    Lucrezia Dulce De Angelis


    LEVENSBESCHOUWING
    Dagmar Elin Jørgensen
    Aurora Camorra


    MAATSCHAPPIJLEER
    Reiner Artur Birchenfelt


    M&O
    Eleonore Madeline de Marigny
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Klaus Kahl
    Frederick Rycker Aschenburg
    Inez Renata Borghesius


    MUZIEK
    Anna Pradl
    Valentino Camorra


    NATUURKUNDE
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Muriel Ada Durchdenwald
    Reiner Artur Birchenfelt
    Nina Helene Ackermann


    SCHEIKUNDE
    Wolfgang Theodore Schultze
    Johann Franz Voss
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Muriel Ada Durchdenwald
    Frederick Rycker Aschenburg
    Reiner Artur Birchenfelt
    Nina Helene Ackermann


    TECHNIEK
    Benjamin Adrian Ziegler
    Wolfgang Theodore Schultze
    Johann Franz Voss


    S P O R T T E A M S


    HOCKEY
    Captain Dames: Eleonore Madeline de Marigny
    Dagmar Elin Jørgensen (midmid)

    Captain Mannen: Frederick Rycker Aschenburg



    KORFBAL
    Captain Dames: Inez Renata Borghesius
    Johann Franz Voss


    PAARDRIJDEN
    Anna Pradl


    SCHAKEN
    Eleonore Madeline de Marigny
    Johann Franz Voss
    Muriel Ada Durchdenwald
    Aurora Camorra
    Valentino Camorra
    Reiner Artur Birchenfelt


    TENNIS
    Anna Pradl
    Muriel Ada Durchdenwald


    VOETBAL
    Captain Heren: Wolfgang Theodore Schultze (linksback)
    Lorenzo Andrea Cavallo (links mid)
    Klaus Kahl
    Benjamin Adrian Ziegler (spits)
    Reiner Artur Birchenfelt (spits)
    Valentino Camorra

    E X T R A

    DAMES BAKCLUB VOOR THEEKRANSJES
    Voorzitter: Anna Pradl
    Aurora Camorra


    DEBAT CLUB
    Voorzitter: Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Ryker Aschenburg
    Dagmar Elin Jørgensen
    Eleonore Madeline de Marigny


    ETIQUETTE
    Dagmar Elin Jørgensen
    Anna Pradl
    Klaus Kahl
    Lucrezia Dulce De Angelis


    GENTLEMEN'S CLUB
    Voorzitter: Klaus Kahl
    Rechterhand: Wolfgang Theodore Schultze
    Bestuur
    Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Rycker Aschenburg
    Reiner Artur Birchenfelt
    Valentino Camorra


    GODSDIENS
    Reiner Artur Birchenfelt


    GYM
    Reiner Artur Birchenfelt


    GYMNASTIEK
    Suze Mae Polak


    JOODSE CLUB
    Voorzitter: Suze Mae Polak
    Dagmar Elin Jørgensen


    KLASSIEKE TAAL
    Dagmar Elin Jørgensen
    Eleonore Madeline de Marigny
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Muriel Ada Durchdenwald
    Aurora Camorra


    NEWSPAPER CLUB
    Voorzitter: Dagmar Elin Jørgensen
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Nina Helene Ackermann
    Lucrezia Dulce De Angelis


    POLITIEKE WETENSCHAP
    Reiner Artur Birchenfelt

    Nog geen vakken opgegeven: Adalyn, Felix
    VERJAARDAGEN
    JANUARI




    APRIL



    JULI
    4 juli – Suze Mae Polak

    OKTOBER
    11 oktober – Wolfgang Theodore Schultze
    28 oktober – Reiner Artur Birchenfelt

    FEBRUARI
    7 februari – Adalyn Viktoria Kühn



    MEI
    17 mei – Nathanaël Izja Borghesius


    AUGUSTUS


    NOVEMBER
    14 november – Frederick Ryker Aschenburg
    17 november – Eleonore Madeline de Marigny

    MAART
    7 maart – Klaus Kahl
    18 maart – Muriel Ada Durchdenwald
    22 maart – Felix Hubert Keller

    JUNI
    10 juni – Dagmar Elin Jørgensen
    17 juni – Benjamin Adrian Ziegler

    SEPTEMBER


    DECEMBER
    19 december – Lorenzo Andrea Cavallo
    22 december – Lucreia Dulce De Angelis


    geen verjaardagen: Anna, Johann, Nina, Aurora, Valentino, Inez
    RELATIELIJSTJES

    [ bericht aangepast door Iotte op 1 nov 2021 - 21:03 ]


    not everyone you lose is a loss.

    Inez Renate Borghesius
    19 years      —      Voorzitter Vrouwen Korfbalteam / Vice-voorzitter News Paper Club      —      Party in the basement      —       w. Klaus      —       Dress



    Gevangen in de armen van Klaus kon ik niet anders dan kijken naar het schouwspel dat zich verderop bij de bar afspeelde: mijn neef die om de aandacht van mijn beste vriendin vroeg. Vervolgens vond Klaus het noodzakelijk om eraan toe te voegen dat Ryker had voorgesteld om Johann in elkaar te slaan. Met een gepijnigde gezichtsuitdrukking zocht ik de ogen op van de man die mijn hart eerder nog sneller had doen kloppen. “Is dat echt waar?” vroeg ik hem met een zachte stem — mezelf hyper-bewust van het lichaam van Klaus wie zich achter me bevond.
          Ryker haalde slechts zijn schouders op maar niet voordat hij nog een sneer maakte in de richting van Klaus: “Werkelijk, joh? Volgens mij was het vooral jouw idee.” Ik beet op mijn lip terwijl de innerlijke wanhoop met de minuut leek te groeien. Klaus zou me met geen mogelijkheid loslaten — dat voelde ik aan de manier waarop hij me vasthield, dus alle hoop was op Ryker gevestigd. Dezelfde Ryker die zojuist has toegegeven dat hij mijn neef in elkaar wilde slaan.
          “Natuurlijk is dat waar,” antwoorde Klaus uiteindelijk in Ryker zijn plaats. Ik zette mijn nagels in mijn handpalm zodat ik mezelf niet zou laten meesleuren in de gierende golf van emoties en angst die ik momenteel voelde. “Heb ik ooit tegen je gelogen?” Zijn vraag sloeg me even uit het veld en ik kauwde op de binnenkant van mijn wang tot ik bloed proefde.
          “Nee. Je hebt nooit tegen me gelogen, maar informatie bewust weglaten is ook een vorm van liegen,” mompelde ik om vervolgens het onderwerp weer over te laten gaan op Johann in de hoop dat ik hun beweegredenen zou kunnen begrijpen.
          “Wat heeft Johann jullie aangedaan?” kwam als een fluistering over mijn lippen. Door de manier waarop Klaus me vasthield, was de enige die ik aan kon kijken Ryker. Hij leek zich echter mentaal af te sluiten van onze conversatie en zijn eigen ogen waren gericht op Johann en Dagmar — een situatie die ik niet onder ogen wilden komen.
          Waar Klaus compleet geabsorbeerd werd in de situatie waarin mijn neef het slachtoffer was, bleven mijn ogen gericht op Ryker die aangesproken werd door een bijzonder aantrekkelijke jongedame. Ze bood hem een glas whiskey aan en even dacht ik dat hij deze zou weigeren om mij te redden uit de situatie waarin ik me bevond. Ik zou Klaus immers nooit in mijn eentje aankunnen en als goede vriend van Klaus zou Ryker dat moeten weten. Echter sneden Ryker zijn woorden diep door mijn ziel: “Kom, laten we ergens anders praten. Dit feestje lijkt toch op zijn einde te raken.”
          De omhelzing van Klaus voelde plots nog beklemmender aan dan ooit tevoren. Overal waar ik keek, leek mijn hart in duizend stukken gescheurd te worden. In de ene hoek zag ik Dagmar Johann mee de deur uit nemen om weet ik veel wat te doen en in de andere moest ik toekijken hoe Ryker me in de steek liet met de brunette aan zijn zijde. Ik wist dat ik nu al mijn emoties zou moeten uitschakelen als overleving mechanisme. Meer dan genoeg tranen waren er al dankzij Klaus zijn toedoen gevloeid. Kil — of althans kil voor mijn doen, op dezelfde toon waarmee hij mij aangesproken had sprak ik zijn naam uit.
          Opnieuw probeerde ik los te komen uit zijn greep, wat hij voor nu wel toestond. Met een ruk draaide ik me om zodat ik Klaus recht aan kon kijken — al moest ik mijn hoofd iets meer in mijn nek leggen door het verschil in lengte. Kijkend naar zin gezicht, zelfs nu met de verwijdde pupillen vanwege de drug die hij ingenomen had, werd ik weer teruggeroepen naar de mooie herinneringen die we gedeeld hadden. Beginnend bij hoe hij me gered had uit het klaslokaal nadat de docent gedreigd had me een tik voor de vingers te geven. Echter vulde de herinnering me niet meer met liefde, maar vloeide mijn hart over met pijn en spijt. We konden alleen niets meer terugdraaien, daarvoor was er te veel gebeurd. Het enige wat we konden doen, was verder kijken in de toekomst — wat voor nu betekende dat ik een poging moest wagen Johann te beschermen voor Klaus zijn perikelen. Mijn neef zou niet het dupe mogen worden van mijn beslissing om het met Klaus uit te maken.
          De ademhaling van de blonde jongen voor me versnelde. Ik merkte op dat zijn handen begonnen te trillen, maar ik zette deze keer geen stap achteruit. Adrenaline gierde door mijn lijf en ik kon het bloed in mijn oren horen suizen, zeker toen er een doodenge grijns over het gelaat van Klaus gleed.
          “Helpend? Helpend!?” Zijn wenkbrauwen gingen verbaasd de lucht in en zijn stem werd luider. “Het leek jou helpend om onze jarenlange relatie te beëindigen?” Beverig haalde ik adem. Ik wilde een poging doen om Klaus iets meer te kalmeren maar voordat ik dit kon doen, zette hij een stap naar voren en klemde zijn tengere vingers om mijn bovenarmen. Met de minuut werd zijn greep sterker.
          “Auw, auw. . . K-klaus, je doet me pijn. . .” Mijn gezicht betrok, zeker toen het duidelijk werd dat Klaus me niet hoorde of het hem simpelweg niet kon schelen.
          “Je hebt een fout gemaakt,” siste Klaus me toe met opeengeklemde kaken. Zijn hele lichaam trilde van de ingehouden woede en ik mijn hartslag begon te versnellen. “We hadden het goed samen. Ik was goed voor je. Maar het was nooit genoeg! Ik was nooit genoeg!”
          “Klaus, dat is niet w-” poogde ik nog, maar mijn woorden werden compleet door Klaus in de wind geslagen. “Hoe durf je te blozen om Ryker zijn opmerkingen?! Ik dacht dat wat wij hadden iets betekende. Voor jou. Voor mij.” De handen van Klaus zaten als een bankschroef om mijn bovenarmen heen geklemd waardoor hij druk zette op mijn bloedtoevoer. Tintelingen in mijn vingertoppen waren hier het bewijs van. “Nooit heb ik je met één vinger aangeraakt. Of die smerige nepbroer van je. Of iemand van je vriendinnen of familie.” Dit was het moment waarop Klaus zijn gezicht dichtbij het mijne bracht en we dezelfde lucht in leken te ademen. Een keerpunt leek zich te manifesteren in de man die zojuist zijn hart bij me uitgeschreeuwd had.
          “Ik hield van je,” fluisterde hij — zacht en gebroken. Zag ik nu daadwerkelijk zijn ogen vochtig worden? Mijn hart kneep samen bij de kwetsbaarheid die hij aan me liet zien. Ik had hem nog nooit eerder zo meegemaakt, of het moest een effect zijn van de drugs die hij in had genomen. Eindelijk loste hij zijn greep op mijn armen en deed hij een stap achteruit.
          “Je hebt een fout gemaakt. Maar die kun je herstellen. We kunnen dit alles vergeten. Verder gaan waar we waren. Je hoeft het maar te zeggen.” Hij wende zijn blik van me af terwijl ik mijn handen tot vuisten balde en weer liet ontspannen om het gevoel weer terug in mijn handen te krijgen. De afdrukken van zijn vingers kleurden felrood tegen mijn ivoorkleurige huid. Ik was compleet overweldigd door zijn woorden, door mijn eigen gevoelens en door de manier waarop hij zijn gevoelens geuit had. Eerder was ik ervan overtuigd geweest dat het uitmaken met Klaus het beste was voor ons beide. Ik had immers altijd veel van hem gevraagd — verwachtte dat hij me liefde kon geven terwijl empathie een emotie was waar hij moeite mee had. Met moeite had ik getracht hem hier en daar wat bij te brengen en voor een periode deed hij zijn best om uiteindelijk weer zijn eigen plan te trekken.
          Natuurlijk zag ik dat hij me veel gegeven had in onze relatie, maar Klaus leek daarbij te zijn vergeten hoe ik haast wegkwijnde van bezorgdheid om zijn welzijn. Hoe ik op eierschalen liep om Klaus maar niet boos te maken, zeker op de momenten waarin de drugs in zijn leven kwam. Nee, Klaus had me inderdaad nooit fysiek pijn gedaan (tot nu) maar dat was niets in vergelijking met de emotionele pijn en manipulatie die ik meegemaakt had in de twee jaar dat we een relatie hadden. Manipulatie waar u nog altijd de neveneffecten van te zien waren.
          “Het is jouw keuze,” voegde Klaus nog toe — op de emotieloze toon die zo kenbaar voor hem was geworden. Ik richtte mijn ogen op zijn staalgrijze poelen, maar het lukte me niet om hem te blijven aankijken en uiteindelijk moest ik mijn blik weer van hem afkeren. Mijn handen legde ik op mijn bovenarmen en ik veegde met mijn kin langs mijn schouder. Het voelde niet als een keuze. Het voelde eerder alsof mijn leven en die van de mensen die ik liefhad afhing van de keuze die ik op het punt stond om te maken. Een keuze die ik nu niet kon maken. Zeker niet in de emotionele staat waarin ik me nu bevond.
          Pas toen viel het kwartje. Het is jouw keuze. Ik werd plots getrokken naar twee jaar terug in het verleden op het moment dat we samen op het punt stonden te spijbelen. Toen vertelde Klaus me ook dat het mijn keuze was om te gaan waar ik wilde en hij ging daarin mee. Ik beet op mijn lip wanneer ik een stille traan voel ontsnappen uit mijn ooghoek. Vlug veeg ik met mijn hand over mijn wang om geen spoor ervan achter te laten.
          “I-ik weet het niet.” Hoofdschuddend zette ik een stap achteruit. “Klaus, wat wij hadden betekent nog altijd heel veel voor mij maar we zijn niet de ware voor elkaar.” Ik beet op mijn lip waarna ik mijn blik afwendde. “Ik doe jou continu pijn door je te houden aan onredelijke verwachtingen, geef je het gevoel nooit goed genoeg te zijn en andersom. . .” Andersom houdt je dingen voor mij verborgen, keert me het ene moment kil de rug toe om op het volgende moment me haast te verbieden met andere om te gaan en maakt geïrriteerde verwijten als ik niet op je humeur kan inspelen. Ik hield deze woorden echter voor me, te bang om zaken erger te maken dan ze al waren. Zeker omdat ik nog altijd bang was dat Johann of een andere dierbare het dupe van mijn handelingen zou kunnen worden.
          “Misschien is het beter om dit gesprek een andere keer voort te zetten, zoals ik al eerder aangaf.” Ik liet mijn ogen weer omhoog glijden om de zijne te ontmoeten. “Je betekent nog altijd veel voor mij, wat wij hadden en wat jij me gaf, koester ik nog steeds. Maar. . . ik wil dit gesprek met jou voeren, Klaus. En niet zoals je nu bent onder invloed van de drugs.” En sowieso leken mijn hersenen zich in een half-verdoofde staat te bevinden door al het leed wat ik vanavond te voortduren kreeg en teweeg had gebracht.


    I have seen my own sun darkened

    DAGMAR ELIN JØRGENSEN
    She would rather walk alone in darkness than follow anyone else’s shadow
    nineteen • hoofdredacteur newspaper • with salvatore • at hallways

    If we don't end war, war will end us
          De adrenaline had nog door haar aderen gestroomd en met angstige ogen en een hart dat in haar keel klopte had Dagmar naar haar eigen spiegelbeeld staan staren, waarna ze een van de kranen had opgedraaid. Het koele water liet ze geruststellend over haar polsen stromen en langzaam kalmeerde ze wat. Haar kus met Johann schudde ze van zich af. Het was niet dat ze nog nooit gezoend had met een jongen. Maar naast Ryker en Benjamin had Dagmar niet verwacht dat Johann in dat rijtje thuis zou gaan horen. Wat was er net in Hemelsnaam gebeurt daarbinnen?
          Johann was naar haar toegekomen en had haar geheel uit het niets gevraagd of hij haar mocht zoenen. Een absurde vraag die ze liever had afgewezen, maar zijn geheim bleek op het spel te staan. Een geheim waar Dagmar al een tijdje van op de hoogte was. Het kon onmogelijk een truc zijn, al moest Dagmar bekennen dat die gedachten wel even door haar hoofd had gespookt. De doodsangst die van Johann zijn gezicht af te lezen was, was echter echt, en bewees het tegendeel. Ze moest hem helpen, dat was één ding wat zeker was. Er zat niets anders op dan hem te zoenen. Ze kon er alleen met haar hoofd niet bij dat er daadwerkelijk iemand sick genoeg was om hem hiermee te durven chanteren. Het was te misselijkmakend voor woorden.
          De pijn in Johann zijn ogen en de machteloosheid die Dagmar had gevoeld toen zijn lippen de hare raakte, bracht haar terug naar haar relatie met Ryker. Zonder iets te zien tuurde ze vooruit en terwijl het water nog steeds over haar dunne polsen stroomde was ze vier jaar terug in de tijd.

    Flashbackje TW: abuse enzo
    ’Wie was dat?’ Had Ryker gevraagd, terwijl haar hoofd op zijn borst rustte. Ze waren net terug gekomen van een soiree, die mede mogelijk was gemaakt door de Gentlemen’s Club, en hadden het zich gemakkelijk gemaakt in zijn bed. Van Ryker’s kamergenoot ontbrak ieder spoor. Wat ook wel fijn was. Quality time was schaars op Montreuxe. Ze kwam wat overeind en leunde op haar elleboog. ‘Wie was wie?’ Vroeg ze hem verbaasd. Ze hadden een erg leuke avond gehad, waarbij er geen vuiltje in de lucht leek te zijn. Ryker had zich gedragen als de perfecte boyfriend, charmant als altijd. Niets bleek dus minder waar. Ze zag het aan zijn ogen. Die blik. Die blik had ze de afgelopen maanden steeds vaker gezien.
          ‘Ryk, wat is er?’
    ‘Denk je dat ik dom ben?’ Zijn stem klonk hard en koud. Ze trok verbouwereerd een wenkbrauw op. ‘Dat zeg ik toch niet?’ Ze ging op de rand van het bed zitten en keek hem hoofdschuddend aan. ‘Als je Tibbe bedoelt, dat is gewoon een vriend.’ Hij moest een stoppen met dat jaloerse gedrag van hem. Hij had werkelijk waar geen enkelen reden om haar te wantrouwen. ‘Echt,’ voegde ze er nog aan toe, maar aan zijn gezichtsuitdrukking kon ze zien dat hij haar niet geloofde. Hier had ze geen zin in. Ze hadden net zo’n fijne avond gehad, dat liet ze niet door Ryker’s mood swings verpesten. ‘Maar ik kan zeggen wat ik wil, jij gelooft me toch niet. Is het niet?’ Ze stond op. ‘Ik kan maar beter gaan,’ besloot ze en zonder verder nog iets te zeggen liep ze naar de deur.
          Ze had de deur nog niet eens helemaal geopend of deze werd met veel kracht van binnenuit weer dichtgeduwd. Ryker was haar achterna gekomen. Met de klink nog in haar hand draaide ze zich naar hem toe. Haar ogen vonden die van hem. ‘Wat wil je nou, Frederick?’ Vroeg ze hem geïrriteerd.
          De klap in haar gezicht die volgde kwam volledig onverwachts. Het moment dat Ryker haar een harde tik tegen haar wang gaf, besefte ze zich maar al te goed dat ze een fout had gemaakt door hem bij zijn volledige naam te noemen. In een reflex greep ze naar haar wang. De tranen stonden in haar ogen en haar huid brandde nog na. De klap was zo hard geweest dat ze vrij zeker was dat zijn handdruk nu in het rood op haar gezicht te zien was.
          ‘Het is Ryker voor jou, trut,’ sneerde hij haar toe, waarna hij Dagmar hard aan de kant duwde. De deur werd in het slot gedraaid, waarna hij haar haar tussen zijn lichaam en de muur vastklemde. Met zijn lengte had Ryker altijd al boven haar uit getorend, maar nu was hij extra dreigend. Zijn hand omsloot haar kin en dwong haar hem aan te blijven kijken. Zijn grip was stevig, pijnlijk zelfs.
    Ryk, je doet me pijn,’ sprak ze zachtjes, ze wilde hem niet bozer maken dan dat hij al was. Desalniettemin had ze haar mond moeten houden, want hij drukte haar alleen maar harder tegen de muur aan. Haar kin werd inmiddels haast fijn geknepen, waardoor Dagmar een gepijnigde kerm slaakte. Haar ogen stonden groot en waterig van angst. Ze had Ryker we eens eerder boos gezien, maar dit gedrag had haar vriend nog nooit eerder vertoond. Ze had geen idee waar dit opeens vandaag kwam. ‘Ryk…’ probeerde ze nog een keer, tevergeefs. Hij negeerde haar smeekbedes en staarde haar vol woede aan.
          ‘Waarom praat jij met andere jongens terwijl je een relatie met mij hebt. Wat voor een onloyaal stuk stront ben jij? Ben ik niet goed genoeg voor je of zo? Geef ik je niet genoeg aandacht? Moet je het daarom maar bij die homo zoeken?’ begon Ryker toen zijn tirade. De nagels van de jongen boorden zich langzaam in Dagmar haar huid en enkele tranen hadden inmiddels al een weg naar beneden gevonden.
          ‘Tibbe is gewoon een vriend van me, Ryk. A-Alsjeblieft.. Ik zou nooit vreemdgaan, dat weet je,’ verdedigde ze zichzelf zwakjes, maar het was haar al lang duidelijk dat hij een eigen waarheid had gecreëerd. Niks van wat ze zou zeggen zou hem op andere gedachten brengen.
    ’Is dat wat je - jezelf vertelt, Dagmar? Dat hij slechts een vriend is. Iemand waarmee je zo intiem mee stond te kletsen? Verdomme, denk je dat ik achterlijk ben? Of dom? Denk je dat ik in die smerige leugens van je trap? Dat is wat je hoopt zeker? Zodat je achter mijn rug om die loser kan naaien, terwijl ik je al het geluk van de wereld geef én een toekomst,’ ging Ryker zijn tirade verder. Machteloos staarde ze hem aan. Dacht hij dat werkelijk? Hij was alles voor haar. Andere jongens bestonden niet meer. Althans niet op die manier.
          Dagmar voelde hoe zijn hand zich stevig om haar linkerarm klemde, waarna ze enkele seconden later kennis maakte met een van de andere muren. Ze verloor haar evenwicht en viel op de grond, waar ze bleef liggen. De blauwe plekken zou ze de volgende dag op een of andere manier moeten wegwerken.
          Ryker bleek echter nog niet klaar met haar te zijn, pijnscheuten schoten door haar hoofd toen hij haar aan haar haren omhoog trok. ‘Nú heb je niet meer zo’n grote mond, he?’ snauwde hij haar toe. Ze beet op haar lip en wendde haar blik af. Alles wat ze op dit moment zou zeggen, zou hem alleen maar kwader maken. ‘Ik praat verdomme tegen je.’ Zijn vuisten gingen rakelings langs haar hoofd en sloegen tegen de muur, zijn stem klonk dreigend.
    Ryk…’ begon ze zachtjes. ‘Alsjeblieft,’ de angst in haar stem was nog duidelijk hoorbaar. Voorzichtig legde ze haar hand in zijn nek, die ze vervolgens al snel liet afglijden naar zijn borst, buik en vervolgens zijn broekriem. Het was haar enige redmiddel.
    * deze flashback werd u aangeboden door demi en lotte

    Dagmar schudde met haar hoofd en probeerde daarmee ook de flashback van zich af te schudden. Ze was weer terug in het heden, terug op de dames toiletten van Montreuxe. Dat Ryker niet goed voor haar was, wist ze al vrij snel tijdens hun relatie, maar uitmaken durfde ze niet. Ze had een kant van hem leren kennen die ze liever niet had willen weten. Ze was haar zelf niet meer geweest en dar schaamde ze zich voor. Ze had voor zichzelf moeten opkomen, maar dat deed ze niet. Dat nooit meer. Benjamin had haar laten zien hoe het anders kon. Het was een verademing geweest ten opzichte van haar vorige relatie. Benjamin was goed voor haar geweest, althans dat dacht ze. Het kwam daardoor als donderslag bij heldere hemel toen hij hun relatie geheel onverwachts beëindigde. Dagmar had het vermoeden gehad dat zijn plotselinge beslissing alles te maken had gehad met haar geheim die ze hem een aantal weken daarvoor, had toevertrouwd. Hij had haar aan de kant gezet omdat ze Joods was. Dat was de harde waarheid. Dagmar was teleurgesteld geweest in Benjamin, maar verbaasd was ze niet: alle mannen waren hetzelfde.
          Ze draaide de kraan dicht en bekeek zichzelf in de spiegel. Ze zag nog steeds lijkbleek. Haar stemming om te feesten was helemaal verdwenen, maar zin om heel de avond op haar kamer te zitten had ze ook niet. Toch was het misschien verstandig om haar bed op te zoeken, zodat ze deze dag snel kon vergeten. Ze wierp een laatste blik op haar spiegelbeeld, voordat ze de ruimte verliet.
          ’Hee,’ ze schrok van de stem op de gang en verrast draaide ze zich langzaam om. Een onbekende jongen met donkere ogen en nog donkerdere haren stond voor haar. ‘Hé,’ begroette ze hem. ‘Is het feestje hier?’ zijn stem klonk aarzelend, maar zijn Italiaanse tongval was duidelijk hoorbaar. Waarschijnlijk een van de nieuwe studenten. ‘Ja, klopt!’ Ze knikte.
    'Ik denk dat wij elkaar nog niet eerder ontmoet hebben,' ging ze aarzelend verder. 'Mijn naam is Dagmar, hoe heet jij?'

    [ bericht aangepast door Iotte op 29 okt 2021 - 0:50 ]


    not everyone you lose is a loss.

    SALVATORE CAMORRA
    It never was about the money or the drugs. For you there's only love
    It never was about the party or the clubs For you there's only love
    W. Dagmar • Kerkers


    Salvatore was dan wel naar de kerkers gekomen om zijn gezicht te laten zien op het feest van de Gentlemen’s Club, maar nu hij daadwerkelijk voor de deur stond sloegen twijfels toe. Misschien was het een beter plan om terug te keren naar zijn slaapkamer, onaangekondigd een feest betreden waar je niemand kent klonk meer als iets waar Aurora in zou uitblinken dan hijzelf.
    Terwijl hij daar stond kwam een meisje met lang bruin haar de gang binnen stappen.
    Zo te zien had ze zijn stem niet verwacht, want ze draaide zich verrast om.
    “Hé,” begroette ze hem.
    “Is het feestje hier?” vroeg Salvatore aarzelend.
    “Ja dat klopt,” Het onbekende meisje knikte. “Ik denk dat wij elkaar nog niet eerder ontmoet hebben,” ging ze verder, net zo aarzelend als hijzelf. “Mijn naam is Dagmar, hoe heet jij?” Door de twijfel in haar stem voelde Salvatore zich gelijk verbonden met het meisje dat blijkbaar Dagmar heette.
    Het zware Scandinavische accent van de brunette was Salvatore niet ontgaan, en ook niet dat ze haar hand niet uitstak om zichzelf voor te stellen. En dus stak Salvatore zijn hand ook niet uit.
    “Dat klopt.” beantwoordde hij haar vraag. “Salvatore.” stelde hij zichzelf voor. Het was een bewuste keuze om zijn achternaam weg te laten. Het was niet alsof mensen hier ook maar een reactie op zijn achternaam zouden geven, maar alsnog hield Salvatore deze liever voor zichzelf. “Jij bent ook niet Duits, of wel?” Vroeg hij haar en nu hij eens goed naar het elegante gezicht van Dagmar keek, viel het hem op hoe bleek ze zag. Hij vroeg zich af of het wel goed met haar ging, maar vroeg het niet. Het waren zijn zaken niet.
    “Mag ik iets vragen? En ik wil een eerlijk antwoord." begon hij voorzichtig. "Is het feestje daarbinnen de moeite waard, of kan ik beter weer naar boven gaan?” Vroeg hij glimlachend, waarna hij knikte naar de deur waarachter het feest in volle gang zou moeten zijn.

    [ bericht aangepast door calice op 29 okt 2021 - 13:26 ]


    you're my wonderland

          KLAUS KAHL      
    Most people like flying kites, riding bikes in the woods, baking cake 'cause its good, I mean I would if I could...
    w. Inez • Kerkers



    tw: emotional abuse & manipulation
    Prooidier Johann had het feest verlaten samen met de nu bevuilde Dagmar. Als Inez zich niet in Klaus zijn ijzige greep bevond, was hij de kakkerlak achterna gegaan. Maar de woede en onmacht tegenover zijn ex-vriendinnetje was op dit moment groter dan zijn haat voor Johann. Mede doordat hij waarschijnlijk niet zo snel meer een kans zou krijgen om met Inez te praten, bleef hij bij haar staan op de dansvloer. Johann in elkaar tikken kon bovendien iedere dag. Het jaar was nog lang. Maar deze kans met Inez kon hij niet laten gaan.
          Inez haar smalle rug tegen zijn borst voelde fantastisch. Haar kwetsbare lichaam in zijn armen gaf Klaus een gevoel van macht over haar. Helaas was zij het die de macht over zijn gevoelens leek te hebben. Wraakzuchtig had het roodharige meisje moeten toekijken hoe haar neefje publiekelijk werd vernederd en dit was nog maar het begin. Inez uitte haar verwardheid over de situatie en haar ongeloof over het feit dat Ryker had voorgesteld Johann in elkaar te slaan. Natuurlijk was dit waar, Klaus had nooit tegen Inez gelogen.
    “Nee. Je hebt nooit tegen me gelogen, maar informatie bewust weglaten is ook een vorm van liegen,” mompelde ze.
    Klaus knarste zijn tanden. Er was een tijd geweest waarop Inez hem kon accepteren voor wie hij was. Ten minste, dat had hij gedacht, maar natuurlijk bleek ze te mooi om waar te zijn. Deze verwijten waren Klaus niet onbekend. Ze wilde altijd meer weten, overal haar neus in steken. Alsof ze écht wilde weten hoe hij aan al zijn informatie over hun medeleerlingen kwam, of hoe hij andere studenten sloeg, schopte of totaal vernederde tijdens de ontgroeningen van de Gentlemen’s Club. Het was Inez haar zachtaardigheid geweest waardoor Klaus zijn mond hield over zulke praktijken. Ze zou het niet aankunnen. En daarnaast zou hij dan aan niet alleen aan Inez, maar ook aan zichzelf moeten toegeven waar hij toe instaat was. Aan het begin van hun relatie had Klaus nog geprobeerd zijn duistere aard te onderdrukken, maar die tijden waren allang voorbij. Hij wist wie hij was, alleen anderen hoefden dit niet te weten: zijn meest donkere gedachtes hield hij voor zichzelf. Ze bespreken was absoluut onmogelijk. Het zou de afstand tussen hem en anderen nog meer vergroten. Hij zou zich een nog groter monster voelen dan hij al deed.
          Klaus zei niets. Er was geen uitleg of excuus om te geven. De uitleg was namelijk de hele reden voor zijn geheimzinnigheid en geslotenheid naar zijn ex-vriendinnetje toe. Klaus begreep niet waarom ze dat niet inzag. Ze wist toch met wat voor iemand ze een relatie had? Als ze met een jongen als Wolfgang wilde zijn, waarom was ze dan ooit geïnteresseerd geweest in hem?
    “Wat heeft Johann jullie aangedaan?” fluisterde Inez en daarmee haalde ze Klaus uit zijn labyrint van gedachten.
    Klaus trok zijn armen steviger om Inez heen, waardoor haar schouderbladen in zijn borst prikten. “Wat Johann mij heeft aangedaan of jij?” fluisterde hij dreigend in haar oor. Ryker verdween en dat was maar goed ook. Klaus wist niet wat hij zou doen wanneer hij het meisje opnieuw zou zien blozen om zijn beste vriend. Inez probeerde zich los te maken uit Klaus zijn grip en nu Ryker weg was liet hij zijn ex-vriendin gaan.
          Ze draaide zich om en haar ogen zochten die van Klaus op. Bij het zien van haar gezicht kon hij zijn kaak al helemaal niet meer in bedwang houden. Knarsetandend keek hij naar haar. Zoveel emotie en frustratie werd opgewekt door haar vertrouwde gezicht en grote blauwe ogen, het was een pure kwelling om haar aan te moeten kijken. Tot overmaat van ramp wist Inez het over haar lippen te krijgen dat ze dacht dat het helpend zou zijn om hun relatie te beëindigen. Het was de absolute druppel. De ontzettende frustratie en woede die de hele avond al aan het borrelen was in zijn borst leek zijn kookpunt te hebben bereikt. Klaus greep Inez haar armen vast. Zijn vingers drukte stevig in haar bleke huid.
    “Auw, auw. . . K-klaus, je doet me pijn. . .” piepte ze, maar door overweldigd door zijn eigen woede hoorde Klaus het meisje amper.
    Een mengeling van verwijten en sneren volgde.
    “Klaus, dat is niet w-” opnieuw dat gepiep van die roodharige demon. Kon ze niet gewoon haar kop houden?! Klaus verstevigde zijn grip op Inez haar armen en zijn knokkels kleurden wit. “Nooit heb ik je met één vinger aangeraakt. Of die smerige nepbroer van je. Of iemand van je vriendinnen of familie.” Hij bracht zijn gezicht dichter naar Inez toe. Zo graag wilde hij haar lippen kussen. Of wilde hij ze juist van haar gezicht afscheuren? Misschien was het wel hetzelfde. Liefde en haat... “Ik hield van je,” fluisterde Klaus en hij liet Inez los. Zijn ogen prikten en het kostte al zijn concentratie en wilskracht om niet te huilen. Hoezo waren zijn emoties zó sterk vanavond? Klaus werd volledig overdonderd door alles wat er afspeelde in zijn hoofd en -
          En toen klikte het.
    Ineens zag hij helder.
    Misschien lag het wel helemaal niet aan hem. Was het niet veel logischer dat Inez haar vriendinnen haar ervan hadden overtuigd dat ze hun relatie moest afkappen? Of haar smerige huichelachtig familie, met de gore Johann en bedrieger Nathaniel. Het klonk logisch... Bovendien kon Inez nooit weten van zijn hunkering naar geweld en bloedvergiet. Hij had het er nooit over gehad. Met niemand niet. Misschien was het al 3 jaar lang Inez haar bedrieglijke plannetje geweest om hem kapot te maken?
    Klaus zijn humeur sloeg plotseling om. Zijn ogen prikten niet meer, hij voelde zich niet langer ellendig. Dit alles was Inez haar schuld.
          “Het is jouw keuze.” De onaangenaam afstandelijke toon was terug in zijn stem. Dit was haar laatste kans... Toch kon hij het bijna niet meer niet-zien: Inez was het monster in deze situatie en niet Klaus. Hij keek zijn vroegere wederhelft aan. Daar stond ze dan. Roodharige feeks. Afgrijselijk hoe onschuldig ze zich voordeed. Vrouwen als zij zouden afgevoerd moeten worden. Opgesloten.
    Als een zielig muisje stond ze voor hem. De hele slachtoffer act van haar was om van te braken. Dramatisch wreef ze over haar armen heen, alsof Klaus haar echt pijn had gedaan. Haar kin veegde ze langs haar schouder. Ze beet op haar afstotende lichtroze onderlip en een traan droop over haar wang. Zou ze dit hebben geoefend in de spiegel? Zou ze het allemaal uitgedacht hebben? Hoe ze hem zou proberen te manipuleren totdat hij dacht dat het echt aan hem had gelegen?
    Oh, ze was goed, dat moest Klaus haar nageven! Alles klopte. De tranen, het stemmetje, de zogenaamde pijn.... maar hij had haar door! Een glimlach verscheen op Klaus zijn gezicht enInez veegde haar traan af: Haar pièce de résistance! Wat een toneelstuk!
          “I-ik weet het niet.” Hoofdschuddend zette Inez een stap achteruit. Haar haren dansten door haar bewegingen en opnieuw ontstond die bijna onbedwingbare drang om dat rode haar uit haar hoofd te trekken. “Klaus, wat wij hadden betekent nog altijd heel veel voor mij maar we zijn niet de ware voor elkaar.” Bracht ze huichelachtig uit. Om haar woorden nog wat kracht bij te zetten beet ze opnieuw op haar lip. De actrice! “Ik doe jou continue pijn door je te houden aan onredelijke verwachtingen, geef je het gevoel nooit goed genoeg te zijn en andersom. . .” Maar ze staakte haar zin. Natuurlijk staakte ze haar zin: Klaus had niets verkeerds gedaan. Alles klopte. De puzzelstukjes vielen op hun plek. “Misschien is het beter om dit gesprek een andere keer voort te zetten, zoals ik al eerder aangaf.” Eindelijk keek ze hem weer aan. “Je betekent nog altijd veel voor mij, wat wij hadden en wat jij me gaf, koester ik nog steeds. Maar. . . ik wil dit gesprek met jou voeren, Klaus. En niet zoals je nu bent onder invloed van de drugs.”
          De grijns op Klaus zijn mond werd breder. Zijn ogen groter. Natuurlijk begon ze over de drugs! Hij had het moeten zien aankomen. Het was een perfect uitgedacht plan geweest. Het uitmaken. Hem wegsturen wanneer hij met haar wilde praten. Vervolgens naar hem toekomen en hem nu van alles verwijten en zeggen hem later te willen speken om zijn lijden te verlengen. Ik heb je door Inez, ik heb je wel door. Eindelijk zag hij haar voor wie ze werkelijk was: een beest, een draak, duivelskind, gedrocht, monstrum, mormel, ondier, onmens, wangedrocht, wangestalte, wanschepsel! Dat was wat Inez Borghesius was en Klaus kon het eindelijk zien.
          De grijns sloeg over in een lach. Klaus lachte hard en schudde zijn hoofd. “Oh...” zei hij hoofdschuddend toen hij uitgelachen was. Het duurde even voor hij haar weer aan kon kijken. “Ik weet precies waar jij mee bezig bent.” Schokkerig knikte hij en likte zijn lippen.
    Inez had de ruimte tussen hen in dan misschien vergroot, maar Klaus corrigeerde haar eerdere werk en bracht zijn lichaam opnieuw tegen dat van Inez aan. “Jij afgrijselijke, afschuwelijke...” Klaus hield zijn handen akelig dicht bij Inez haar gezicht. Zijn vingers trilden en toen begon het lachen weer. “Je hebt het goed gespeeld. De afgelopen 3 jaar.” zei hij hevig knikkend. “Een ware actrice!” Riep hij schel en bruut sloeg hij zijn armen in de lucht. “Maar ik heb je door... Ik heb je wel door..” Dreigend bracht hij zijn wijsvinger voor Inez haar gezicht. “Ik ga helemaal nergens heen.” Zei hij luider dan nodig was gezien hun minimale afstand. “Vertel me ten minste één ding: waarom ben je er zo op gebrand om mij kapot te maken?”

    [ bericht aangepast door calice op 29 okt 2021 - 23:41 ]


    you're my wonderland

          REINER ARTUR BIRCHENFELT     
    ”So follow me, and we will write our own history.”
    W. Johann • room 803










    tw: drugsbreintje & lichte NSFW

    Johann’s huid was zacht, veel zachter dan Reiner had verwacht. Mannen associeerde je niet met zachtheid. Vrouwen waren, warm, zacht en teder. Mannen waren ruw, afstandelijk en sterk. Ze hadden een compleet andere energie, en daarom vulden ze vrouwen zo goed aan.
    En toch, met zijn lippen begraven in Johann’s nek, proefde zijn huid niet eens zo heel anders.
    Het was warm. Zacht.
    Teder.
    Maar Reiner wilde meer dan tederheid. Hij was de torenhoge barricade over sinds hij de keuze had gemaakt om Johann te zoenen. Het hek was nu officieel van de dam en de blokkade was verdwenen. Er was geen weg meer terug, dus wat maakte het nog uit?
    Zijn lichaam besefte dat maar al te goed. Reiner’s hele being, van zijn hoofd tot aan zijn tenen, was op een fysieke manier nieuwsgierig naar de persoon waarmee hij verstrengeld op het bed lag. Hij kon het voelen aan de spanning in zijn onderlichaam en de adrenaline in zijn buik.
    Het leek niet lastig om te lezen dat Johann hetzelfde wilde. Reiner kon het reliëf van de kippenvel in zijn nek voelen onder zijn lippen.
    Voor een kort moment werd hij uit zijn eigen wereld geslingerd toen Johann zijn hoofd optilde. Een kleine golf van van spanning overviel hem toen hij zich besefte dat oogcontact met zijn kamergenoot nu heel confronterend zou kunnen zijn.
    Maar Johann keek hem niet aan. Zijn blauwe ogen waren gefocust op de hals van zijn vriend. Nadat hij iets verder omhoog was geklommen en zijn armen stevig om Reiner’s middel had geslagen, boog hij zich twijfelachtig naar voren.
    Hmm. Misschien had hij het toch mis gehad en wilde de jongen helemaal niet hetzelfde. Jo leek toch vrij nerveus te zijn. Reiner kon het zien, maar ook voelen aan het aangespannen lichaam in zijn armen. Maar in plaats van uit te spreken wat er in zijn hoofd omging, drukte Johann zijn mond op de hals van zijn kamergenootje. Reiner sloot zijn ogen en ademde diep uit zodra hij de aanraking van zijn lippen voelde.
    Zo warm. Zo zacht. Zo teder.
    Hoe was dat mogelijk, met twee mannen bij elkaar?
    Een kort zuchtje ontsnapte zijn mond toen Johann hem steeds een stukje hoger kuste en uiteindelijk zijn kaak bereikte.
    Dat was het moment dat hij voelde hoe diens hand zich verplaatste van Reiner’s middel naar zijn achterhoofd.
    Hij keek hem nog steeds niet aan, en Reiner zag nog altijd de twijfel in de jongen zijn ogen. Wilde hij dit eigenlijk wel? Moest hij stoppen, zijn excuses aanbieden omdat hij het helemaal verkeerd had aangevoeld? Moest hij—
    Johann boog zich naar voren en kuste hem zachtjes op zijn lippen. Beide jongens sloten hun ogen, en Reiner voelde Johann's vingers over de zijkant van zijn gezicht glijden. Het voelde lief en kwetsbaar. Heel contrasterend met de wilde adrenaline die Reiner door zijn lichaam voelde gieren.
    Uiteindelijk verbrak Johann de kus en keek hij hem weer met grote, bijna geschrokken ogen aan. Een gek gevoel maakte zich meester van Reiner’s buik toen hij zijn kamergenootje aankeek. Hij wist niet wat het was.
    Angst?
    Confrontatie?
    Passie?
    Een combinatie van allerlei tegenstrijdige gevoelens?
    Wat ze deden was zo fout, dus waarom voelde het zo goed?
    Was Johann zo verward om de situatie en bleef hij daarom zo onzeker naar hem kijken? Hij had hem zojuist toch zelf gekust?
    Reiner wist niet wat hij moest zeggen. Wist niet of hij überhaupt iets wilde zeggen. En dus volgde hij de hunkering en nieuwsgierigheid die nog altijd aanwezig waren en drukte hij zijn lippen opnieuw op die van Johann.
    Zijn kus was een stuk doordringender en dominanter dan die hij eerder gekregen had. Reiner, en dan vooral zijn lichaam, wist wat hij wilde. Dit moment kwam nooit van zijn leven meer terug. Nooit zou hij opnieuw intiem zijn met een man. Hij kon er maar beter het beste van maken en ontdekken waarom hij het zo fijn leek te vinden.
    Hoe kon dat?
    Hoe kon het net zo fijn voelen met een man als met een vrouw?
    Het waren vragen voor de volgende dag.
    Hij duwde Johann terug op het matras zonder hun kus te verbreken en klom bovenop hem. Hij verdiepte hun zoen. Hongerig, nieuwsgierig.
    God, wat voelde dat fijn.
    Zo warm. Zo warm en zacht.
    Nog nooit had een zoen zo heftig geproefd. Hij wist dat het de xtc was die zijn hele wereld intenser kleurde, maar het feit dat het een jongen was die hij kuste, hielp er absoluut bij mee.
    Zijn lichaam stond op automatische piloot. Zijn brein was eventjes compleet verlost van vragen en twijfels. Uiteraard. Zijn hersenen waren veel te druk met het verwerken van de intensiteit van de situatie.
    In één beweging sloeg Reiner zijn sterke hand op Johann’s borst en duwde hij zichzelf omhoog zodat hij bovenop diens heupen zat. Zijn blik doorboorde die van Johann, en voor een kort moment was er niets anders aanwezig in de ruimte dan de spanning tussen de twee mannen en het geluid van hun versnelde ademhalingen. Reiner voelde zich sterk. Krachtig. Alsof hij degene was die de touwtjes in handen had in de slaapkamer.
    Zijn hart leek bijna uit zijn borst te slaan, zo hard als deze klopte. Uiteindelijk verbrak hij zelf het indringende oogcontact om van het bed op te staan. Voordat Johann kon vragen wat hij ging doen, liep hij naar de deur om deze op slot te doen.
    Voor een kort moment tolde de kamer een beetje.
    God, die drugs… Hij vroeg zich af hoe hij straks in vredesnaam zou moeten slapen. Zou de kamer weer gaan draaien zodra hij zijn ogen sloot?
    Hoelang werkten die pilletjes eigenlijk?
    Reiner trapte zijn schoenen uit en ontdeed zichzelf van zijn nette jasje. Het duurde allemaal iets langer, aangezien zijn hoofd wat zwaarder voelde dan normaal. Gelukkig niet op een vervelende manier.
    Nee, het voelde weer zoals eerder in de kerkers. Relaxed en aangenaam. Alsof hij high was - maar dan op de allerbeste dag van zijn leven. Het was onvoorstelbaar hoeveel geluk en intensiteit een paar grammen van dat spul konden ontketenen in zijn hersenen. Wat een wondermiddel.
    Zijn blik gleed terug naar Johann en het dominerende gevoel keerde terug. Het was niet per se een nieuw gevoel voor hem. Hij vond het fijn om de dominante te zijn, ook in de slaapkamer. Maar in deze context was het wel nieuw, zo met een andere man. Het voelde bloed-spannend.
    Even likte hij zijn lippen voordat hij terug naar het bed liep en Johann terug duwde zodat hij weer met zijn rug op het matras lag. Net niet hard genoeg om hem pijn te doen, maar met meer dan genoeg kracht om hem te laten zien dat Reiner hem had waar hij hem hebben wilde. Vervolgens nam hij plaats door weer op Johann’s pelvis te gaan zitten, zijn benen aan Johann’s beide weerszijden.
    Ongeduldig begon de jongen zijn eigen bloes los te knopen, zijn hart nog altijd racend in zijn borstkas.

          “As lost as Alice, as mad as the Hatter."
    - Lewis Carroll
         

    [ bericht aangepast door Salamanca op 29 okt 2021 - 23:15 ]


    sangre por sangre

    NATHANAËL IZJA BORGHESIUS
    student • 19 • sitting on a wall • with Nina & Suze

    Wie raadde Nate aan om naast de twee psychopaten van de school, ook uit de buurt te blijven? Dat was een hele goede vraag. Qua jongens was er verder eigenlijk niemand die zo vreselijk als Klaus en Ryker was. Misschien een paar van de overige populaire leerlingen die gelijkenissen in persoonlijkheid vertoonden? “Qua jongens niet echt, dat zou je zelf moeten bepalen. Qua dames, echter, genoeg: Nore, Eva en Anna sporen alledrie niet helemaal,” beantwoordde Nate de vraag van Nina. Natuurlijk moest ze zelf haar eigen keuzes maken en bepalen met wie ze wilde omgaan, maar als hij haar kon helpen goede keuzes te maken, dan nam hij die kans ook met beide handen aan. Toen Nina aangaf dat ze vaker op daken klom, schudde Nate zijn hoofd licht. Waarom kon hij niet een vriendin zoeken die van veilige dingen als breien hield? Dat zou in ieder geval beter zijn voor zijn arme hart, dat nu al angstig aan het kloppen was.
          “Dat je ouders het goedkeurden dat je opa al deze gevaarlijke dingen met je deed.. Mijn ouders zouden geen moment rust hebben gehad, denk ik,” zei Nate, waarna hij licht glimlachte, terwijl hij er pijnlijk aan werd herinnerd dat hij zowel zijn biologische als adoptieve ouders verloren was. Het was een realiteit waar Nate nog steeds niet aan gewend was, ondanks dat het al vijf jaar zo was. Op de vraag of hij gekke dingen deed had hij niet echt antwoord. “Nee, ik ben best wel een veilig, of saai, het is maar hoe je het bekijkt, persoon.” Zacht haalde de jongen zijn schouders op. Gekke dingen waren vaak gevaarlijk, of juist vies. Geen van beide dingen waar Nate heel warm van werd. Toch zou hij Nina niet van haar plezier bederven door ‘nee’ te zeggen als ze hem meevroeg naar iets.
          “Nuttig om te kennen waarvoor?” vroeg Nate haar daarna, oprecht geïnteresseerd. Natuurlijk had hij verhalen gehoord van schippers van vroeger die de sterrenhemel gebruikten om te varen. maar dat klonk hem ongeloofwaardig in de oren. Wat in godsnaam kon een sterrenhemel jou vertellen waardoor je wist hoe en waar je moest varen? Bij de anekdote van Nina gingen zijn wenkbrauwen licht omhoog. Toen ze tien was is ze de hele nacht buitenshuis geweest omdat ze de weg terug moest vinden via de sterren? “Je opa klonk, ik bedoel klinkt, als een erg aparte, maar wel gezellige man, zie je hem vaak?” vroeg Nate toen. Een welkome bries verspreidde zich over het dak, waardoor er een rilling over zijn rug viel. Daarna waagde hij een gedurfde blik naar de grond. Als je hem gisteren had verteld dat hij de volgende dag op een muurtje zat met een dame, op weg naar het dak, had Nate je uitgelachen. Toch zat hij hier nu toch én had hij zichzelf nog niet onbedoeld voor gek gezet bij Nina. Ze hadden juist een heel goed gesprek.
          Helaas bleef hun gesprek niet lang gezellig, daar ze weer terugkwamen op het onderwerp Klaus. Waarom dat nutteloos stuk stront toch zo in iedereens hoofd leek te leven? Het was haast frustrerend. Nate lachte schamper toen Nina sarcastisch verkondigde dat het een hele gezellige boel was op school. “Je moest eens weten,” mompelde hij. Haast iedereen die niet populair was werd wel in meerdere of mindere mate gepest. Vooral de Joodse leerlingen werd het leven zuur gemaakt, en dat alleen maar omdat ze andersgelovig waren en schijnbaar de oorzaak waren voor alle slechte dingen die in Duitsland gebeurde op dit moment. “Mijn buurt is wel het veiligste,” zei Nate daarna. “En daarnaast het leukste,” voegde hij er snel aantoe. Er verscheen een kleine glimlach op zijn gezicht. Hopelijk realiseerde Nina zich dat zijn waarschuwingen niet overdreven waren en bleef ze echt uit de buurt van de psychopaten van de Gentleman’s Club.
          “Nou, je kan ook slecht terechtkomen en doodgaan. Het dak is hoog zat,” mopperde Nate, nog steeds niet van plan om Nina het dak op te laten, of om zelf mee te gaan. Haar opa’s woorden waren heel wijs en mooi, maar dat zorgde er niet voor dat hij nu opeens wel omhoog wilde klauteren. Nate staarde Nina voor enkele seconden aan. “Ik ga nog steeds het dak niet op, hoor. Er is een verschil tussen uit je comfortzone stappen en bewust kiezen om het gevaar in de ogen aan te kijken,” zei Nate, terwijl hij koppig op zijn billen bleef zitten en naar haar uitgereikte hand bleef staren. Zou Nina hem nu een lullig watje vinden? Een bangerik? Misschien moest hij toch maar over zijn angst heen komen en haar hand accepteren, zelfs al pistte hij bijna in zijn broek van het idee en zou hij sowieso uitglijden en in kreukels op de grond belanden.
          Echter, voordat Nate terug kon komen op zijn eerdere uitspraken, klonk daar opeens de stem van Suze. Een verdrietige versie van haar. Het liet gelijk alle alarmbellen binnen hem rinkelen en het liefst sprong Nate meteen van het muurtje af om zijn vriendin een knuffel te geven. Alleen durfde hij dit niet, wetende dat hij met zijn ongeluk waarschijnlijk zijn enkel zou breken. “Hey Suzie,” zei hij, een kleine glimlach op zijn lippen zichtbaar. Suze’s woorden raakten Nate. Het feit dat ze niet meer welkom was op een feestje deed hem zeer. Waar was het fout gegaan met de wereld dat het als sociaal geaccepteerd werd gezien om mensen zo te behandelen alleen maar op basis van hun afkomst? Het sloeg nergens op. “Nee, wij hadden gewoon geen zin meer in het feestje – het was een beetje druk en je weet hoe mijn relatie met Klaus is.” Bij het horen van Nina’s woorden beet Nate even op zijn lip. Niet bepaald het juiste ding om op dit moment te zeggen.
          “Nina. . .” mompelde Nate dan ook zachtjes, terwijl hij kort zijn hoofd schudde. Daarna keek hij Suze weer aan. “Maar ja, kom, dan help ik je omhoog het muurtje op. Dan kan je Nina op het dak vergezellen, terwijl ik hier blijf zitten. Dan hoef ik niet bang te zijn dat Nina valt, maar ook zelf geen doodsangsten uit te staan terwijl ik op het dak zit.” Hij hield zijn hand uit voor Suze om te grijpen. Hopelijk pakte ze deze aan.




    [ bericht aangepast door Starsight op 29 okt 2021 - 23:28 ]


    The quickest way to a man's heart is through the fourth and fifth ribs.

    TW: mentioning of emotional abuse

    Inez Renate Borghesius
    19 years      —      Voorzitter Vrouwen Korfbalteam / Vice-voorzitter News Paper Club      —      Party in the basement      —       w. Klaus      —       Dress



    "Wat Johann mij heeft aangedaan of jij?”
          Die vraag hakte er diep in bij mij. Mijn ademhaling stokte in mijn keel en de wereld leek zich plots langzamer voort te bewegen. Echter ging vrijwel alles lang me heen door de twijfel die Klaus bij me gezaaid had. Het feit bleef dat Klaus door mij deze handelingen verrichte: als ik het niet had uitgemaakt, zou Johann nooit op deze manier behandeld worden.
          Ik keerde mijn blik af van het schouwspel, waardoor mijn ogen op Ryker vielen. Mijn hulpzoekende blik werd genegeerd door het feit dat zijn aandacht compleet werd opgeëist door de brunette die zich bij ons had gevoegd. Dit was het moment waarop ik mezelf wakker schudde en me met meer dwang losmaakte uit Klaus zijn greep. Niemand zou me komen redden: ik was hier zelf in verzeild geraakt en moest het nu ook zelf oplossen. Dat was ik mijn neef wel verschuldigd en iedereen die ik liefhad.
          Volledig overrompeld door de harde woorden van mijn ex-vriend liet ik alles over me heen komen. Het enige moment waarop ik sprak, was om aan te geven dat Klaus me pijn deed — hij had zijn handen als twee bankschroeven op mijn bovenarmen geklemd. Door de kracht die hij gebruikte, werd de bloedtoevoer dusdanig afgekneld dat mijn vingers begonnen te tintelen.
          De manier waarop hij ‘Ik hield van je’ uitsprak, sloeg mijn hard aan diggelen. Ik nam een diepe ademteug door de emotie die mijn hart aan diggelen leek te slaan. Ergens voelde ik dat wat hij onrechtvaardig was en niet klopte. Hoe vaak hadden mijn vrienden immers wel niet aangeven dat Klaus niet goed voor me was en me volledig overheerste? Toch was er die twijfel — die allesoverheersende twijfel. Wat nou als Klaus het wel bij het rechte eind had? Wat als ik het monster en het kreng was in dit verhaal? Misschien verwachtte ik een oneerlijke hoeveelheid van hem terwijl hij altijd zo zijn best had gedaan voor mij?
          Met moeite veegde ik de traan weg die uit mijn ooghoek rolde. Ik moest me groot en sterk houden — niet kwetsbaar opstellen. Vervolgens deed ik nog een poging het uit te leggen aan Klaus: dat ik wat wij hadden gehad nog altijd koesterde en dat ik graag dit gesprek op een ander tijdstip nog wilde voeren, als hij daar de behoefte aan had. Op het moment dat ik naar het gezicht van Klaus opkeek, zag ik dat zijn grijns breder was geworden. Nerveus zette ik mijn nagels in mijn handpalmen — wetende dat er dingen gingen komen waar ik me het liefst voor wilde verstoppen zodat ik ze niet zou horen. De scherpe pijn hielp me focussen, zo had ik al onze discussies weten te overleven.
          De grijns sloeg over in een lach die mijn hart in mijn keel deed doen bonzen. Mijn handpalmen begonnen zweterig aan te voelen en het bloed suisde in mijn oren. “Oh. . .” begon hij weldra de lach van zijn lippen was gestorven. Ik hield mijn blik op de grond gericht — de man voor me niet aan durven kijkend. Pas op het moment dat hij weer sprak, zochten mijn ogen de zijne weer op, een automatisme.
          “Ik weet precies waar jij mee bezig bent,” vervolgde hij — likkend aan zijn lippen. Een vragende blik verscheen in mijn ogen. “I-ik begrijp je niet. . .” mompelde ik zachtjes. Er zat angst verscholen in mijn stem en ik drukte mijn nagels nog dieper in mijn handpalm.
          Even plotseling als de woordenstroom gekomen was, trok Klaus mijn lichaam nu weer tegen de zijne aan. Onmiddellijk spande mijn spieren zich aan in afwachting tot de pijn die ging komen — alsof mijn lichaam dacht me te kunnen beschermen aan de emotionele pijn die komen ging. “Jij afgrijselijke. . .”
          Was ik afgrijselijk? Ja, dat moest haast wel. Klaus loog immers nooit tegen me, dit was werkelijk hoe hij over me dacht.
          “. . afschuwelijke. . .”
          Dat woord klopte nog meer, ik was afschuwelijk. Als ik het nooit had uitgemaakt zou niemand zoveel pijn hebben geleden als nu het geval was. Dan zou ik ook nooit aan mijn gevoelens voor Ryker hebben toegegeven waardoor de pijn tien keer erger was dat hij me alleen had achter gelaten. En Johann, dan was Johann nooit op deze manier het slachtoffer geweest van Klaus zijn perikelen. Dan was ik geen last geweest op de schouders van mijn vrienden die allemaal het gevoel hadden voor me op te moeten komen.
          “Je hebt het goed gespeeld de afgelopen drie jaar,” vertelde Klaus me terwijl hij zijn handen akelig dichtbij mijn gezicht bracht. De trilling van zijn spieren gaf me het idee dat hij mijn hoofd ertussen wilde pletten, gewoon om te zien wat er zou gebeuren. Misschien verdiende ik dat ook, na alles wat ik had gedaan. Ik wilde hier in elk geval niet meer zijn — nergens meer.
          “Een ware actrice!” Zijn armen vlogen de lucht in om zijn woorden kracht bij te zetten en ik zette een onbewuste stap achteruit. Mijn ogen vlogen naar de uitgang en in mijn hoofd berekende ik hoe groot de kans was dat ik de uitgang zou halen zonder onderschept te worden door Klaus.
          “Maar ik heb je door. . . Ik heb je wel door. . .” Ditmaal bracht hij dreigend een vinger voor mijn gezicht. “Ik ga helemaal nergens heen.” Zijn stem deed haast pijn aan mijn oren. Evenals dat de worden die hij uitsprak voor een fysieke pijn in mijn hart — mijn gehele lichaam leek te zorgen. Bijna wilde ik mijn eigen hart eruit rukken om ervoor te zorgen dat de pijn zou stoppen.
          “Klaus, alsje-. . . Alsjeblieft. Hou op,” smeekte ik — mijn woorden dik en stroperig door het verdriet wat erin hing. Halverwege de alsjeblieft had ik opnieuw moeten beginnen omdat mijn stem brak. Echter leek hij niet naar mijn smeekbedes te luisteren.
          “Vertel me ten minste één ding: waarom ben je er zo op gebrand om mij kapot te maken?” Die vraag leek alles, alles, wat we hadden opgebouwd, alle herinneringen die we samen hadden gehad, alle liefde die we hadden gedeeld, kapot te slaan. Verbluft keek ik hem aan en kon voor een aantal luttele seconde geen woord uitbrengen.
          “Ik. . . Ik wilde niet, het is. . .” De tranen begonnen nu over mijn wangen te stromen en met ruwe vegen probeerde ik dit tegen te gaan. Wat wilde ik graag dat ik het goed kon maken, dat er een manier was om dit goed te maken. “Klaus, ik hield en hou nog steeds van je. . . Wat moet ik doen om je daarin te laten geloven? Het spijt me. . . voor alles. . . I-ik dacht het juiste te doen. . .”
          Ik zocht steun bij de tafel achter me en kneep mijn ogen samen — alsof ik zo kon ontsnappen aan de realiteit. “Ik heb je nooit pijn willen doen,” kwam er vervolgens als een fluistering over mijn lippen. Ik sloeg mijn armen voor mijn borst, om te voorkomen dat ik uiteen zou vallen. Nogmaals zochten mijn ogen de uitgang op — de lucht werd hier met de minuut benauwder en ik moest weg. Maar ik kon niet weg. Als ik nu wegging zou dat Klaus zijn vermoedens bevestigen dat ik er alleen op gebrand was om hem pijn te doen, om zijn leven moeilijker te maken. En toch. . . als ik bleef, zou ik het ook niet goed kunnen doen.
          “Klaus? Zeg me alsjeblieft wat ik moet doen om dit goed te maken,” zei ik vervolgens met een zwak stemmetje.

    [ bericht aangepast door Kirsi op 31 okt 2021 - 23:23 ]


    I have seen my own sun darkened

          KLAUS KAHL      
    Most people like flying kites, riding bikes in the woods, baking cake 'cause its good, I mean I would if I could...
    Alleen • Ergens op de gangen van Montreuxe




    tw: emotional abuse, manipulation, physical violence & anti-semitism

    "Ik hield van je,” Klaus bracht de woorden gebroken over zijn lippen. Het was zo enorm pijnlijk, omdat het waar was. Vanaf het eerste moment dat hij Inez zag, was hij geïnteresseerd in haar geweest en het leek te mooi om waar te zijn dat zij ook geïnteresseerd was in hem. Maar sinds die ene regenachtige middag bij herr Köning in het lokaal leek het tegendeel bewezen te worden. Inez had om hem gelachen, gebloosd wanneer ze elkaar aankeken en ze waren er samen tussenuit geknepen om te spijbelen. Hij had haar hand vastgehouden en was ervan overtuigd geweest dat hij haar nooit pijn zou willen doen. Sinds die middag, dik twee jaar geleden, had Klaus alleen maar oog gehad voor één meisje: Inez Borghesius. Hij wilde alles van haar weten. Haar beschermen. Haar aan het lachen maken. Maar al snel bleek dat hij niet genoeg was voor het meisje. Klaus was niet open genoeg, niet warm genoeg en het ergste aan het hele geheel was dat Klaus het met haar eens was. Hij wist dat hij te kort schoot en een lange tijd had hij zijn best gedaan om te veranderen, maar hij kon het niet. Hoe zou hij ooit zijn verknipte geest open kunnen stellen tot haar? Een meisje zo lieflijk en zacht. Dat giechelde en bloosde om de kleinste onhandigheden, wanneer hijzelf vaak het gevoel had dat zijn gezicht uit steen was gehouwen. Misschien waren ze inderdaad gedoemd om te mislukken, maar deze manipulatie van haar had hij niet zien aankomen. Was het al die tijd al een voor opgezet plan geweest? Van die eerste blikken die ze uitwisselden, tot hun laatste zoen? Hoe lang geleden was de blauwdruk gelegd om hem ten gronde te richten?
          Klaus zijn hoofd was eerder een wazige en warrige mist geweest van gedachten en gevoelens, maar nu zag hij kristalhelder: Inez had hem verraden. Als de actrice die ze was veegde ze haar neppe tranen uit haar ooghoek. Ze deed een vergeefse poging om nog meer leugens in zijn hoofd te planten, maar Klaus liet zich niet nog een keer belazeren. Hij moest er bij blijven, scherp blijven. Oh, als hij nu maar snel een lijntje kon snuiven... dat kon hij goed gebruiken op dit moment. Maar als hij dat deed nam Inez waarschijnlijk de benen en dat kon hij zich niet permitteren. Niet nu hij haar hier had. Niet nu hij haar kon confronteren met haar leugens en bedrog. De glimlach op Klaus zijn gezicht werd groter. Niet langer liet hij zich voorliegen door het monsterlijke schepsel voor hem. Hij had haar door! Na al die tijd had hij haar eindelijk door! Een manische lach volgde. Het was zo geweldig, maar ook zo gruwelijk om nu achter de waarheid te komen. “Oh... ik weet precies waar jij mee bezig bent!” zei Klaus toen hij uitgelachen was. Inez keek hem niet aan. Natuurlijk keek ze hem niet aan, ze wist dat hij gelijk had. Ze viel door de mand! Hij had haar plannetje door, of- Misschien was ze toch van hem gaan houden? Kon ze hem daarom niet aankijken? Was ze aan haar gemene verraad begonnen, maar had ze toch gevoelens voor hem ontwikkeld? Nee, focus. Klaus wist niet meer wat welke woorden van Inez de waarheid waren en welke leugens. Eén lijntje zou zoveel problemen oplossen.
          Eindelijk leek Inez de moed te hebben verzameld om op te kunnen kijken. Haar blik stond bedrieglijk onschuldig. “I-ik begrijp je niet. . .” mompelde ze. Trap er niet in!. Klaus verkleinde de afstand tussen hun twee lichamen en bracht zijn handen trillend naast Inez haar hoofd. Hij wilde haar iets aandoen, maar kon het niet.. Zelfs nu, nu hij haar verraad had ontdekt, haar had ontmaskerd kon hij haar met geen vinger aanraken. “Jij afgrijselijke. . afschuwelijke. . .” Zei Klaus, zijn stem trilde net zoals zijn handen van woede. Inez reageerde amper. Ze stond daar maar. “Je hebt het goed gespeeld de afgelopen drie jaar,” Waarschijnlijk had ze dit ook al uitgedacht; hoe ze zou reageren wanneer hij haar eindelijk te pakken had. Hij moest haar kapot maken. Haar aan haar haren naar de grond trekken om op haar in te trappen. Maar hij kon het niet. Eén lijntje. Nee... Focus. In plaats van zijn handen naar Inez haar hoofd en haar te brengen, bracht Klaus ze naar zijn eigen gezicht en wreef de verwarrende gedachtes en hunkering naar het witte poeder uit zijn gezicht. Zijn koude vingers gleden over zijn ogen, langs zijn wangen en verlieten zijn gezicht langs zijn kaak.
    “Een ware actrice!” bracht Klaus luid uit, zijn armen in de lucht gooiend en zijn ogen op zijn ex-vriendin gefixeerd. Inez zette een stap achteruit en instinctief zette Klaus een stap in haar richting: ze mocht niet ontsnappen. Haar blauwe ogen zochten de uitgang en Klaus stond paraat om haar vast te grijpen in het geval ze de benen nam.
          Maar Inez ging nergens heen. Klaus bracht een vinger dreigend naar haar gezicht toe. “Maar ik heb je door. . . Ik heb je wel door. . .”
    “Klaus, alsje-. . . Alsjeblieft. Hou op,” begon haar smeekbede en Klaus vroeg zich af of ze dit zielige stemmetje had geoefend met Johann en Nathanaël. Meteen zag Klaus het voor zich. Inez die zich samen met de twee jongens voorbereidde op dit moment. Ze gaven haar aanwijzingen, deden zich voor als hem, maakten hem belachelijk. Die hele familie gaat eraan.
    De afschuwelijke treurigheid in Inez haar stem en haar hele zijn wekte bijna medelijden bij hem op. Bijna. Want hij moest gefocust blijven. Dit was nep. Het was allemaal nep. Ze had nooit van hem gehouden en dat zal ze ook nooit doen. Focus, Kahl!
    “Vertel me ten minste één ding: waarom ben je er zo op gebrand om mij kapot te maken?” bracht Klaus dreigend uit.
    Inez haar ogen stonden groot. Ze leek al haar vermogen om te praten te zijn verloren. Nu had hij haar! Die had ze vast niet zien aankomen. Opnieuw begon Klaus te glimlachen. Ze kreeg hem er niet onder, wat ze ook probeerde. Hij was de winnaar van dit gevecht, hij was degene die uit de as van hun relatie zou herrijzen, hij zou leven en zij...
    “Ik. . . Ik wilde niet, het is. . .” tranen stroomden over Inez haar wangen en ze deed verwoede pogingen de tranen te stoppen. Klaus keek haar aan. Hij was ervan overtuigd dat ze nu écht huilde. Ze had eindelijk door wat ze had gedaan, wat ze had aangericht. De enorme desastreuze fout die ze had gemaakt om hem proberen kapot te maken.
          “Klaus, ik hield en hou nog steeds van je. . . Wat moet ik doen om je daarin te laten geloven? Het spijt me. . . voor alles. . . I-ik dacht het juiste te doen. . .” Met haar lichaam wankelend zocht ze steun aan een tafel achter haar. Heel even had hij haar willen ondersteunen, het was zo’n gewoonte geweest de afgelopen jaren om Inez bij te staan. Maar hij moest zich nu niet opnieuw laten misleiden. Zijn arm die hij instinctief naar haar had uitsteken, bracht hij strak langs zijn lichaam.
    “Klaus? Zeg me alsjeblieft wat ik moet doen om dit goed te maken,” haar stem klonk zwak.
    Klaus moest slikken. Het koste hem al zijn moeite en focus om niet aan haar toe te geven.
    Ze heeft je verraden. Ze heeft je voor gek gezet. Ze wil je kapot maken. Het enige wat ze wil is haar eigen hachje redden.
          Klaus ademde diep in en snoof luid uit. Hij zette een stap naar Inez toe, die nog steeds steunde op de tafel. Langzaam bracht hij zijn lippen naar haar oor toe en fluisterde. “Er is helemaal niets meer dat jij kan doen om dit ooit goed te maken.” Ondanks de zachte toon waarop hij sprak, kon hij zijn stem niet in bedwang houden. De woorden trilden en de spanning in zijn lichaam werd alleen maar groter doordat hij Inez haar warme huid bijna tegen de zijne aan kon voelen. “Je hebt me verraden, en dit vergeef ik je nooit.” Klaus zijn woorden stierven weg en de luide muziek in de kerkers nam het van hem over. De dreunende klanken drongen ineens tot hem door. Net als de hoeveelheid mensen de er om hen heen stonden. Klaus bracht zijn gezicht voor dat van Inez. De drang om haar een laatste keer te zoenen was groot, maar zo ook de drang om haar een kopstoot te geven en dus besloot Klaus beiden niet te doen. “Tenzij,” besloot hij plotseling. “Je met iets heel erg goeds komt om deze fout uit te wissen.” Zijn stem trilde niet meer. De kalmte was teruggekeerd. Hij kon deze situatie naar zijn hand zetten, als hij het slim aanpakte. Inez haar verraad kon worden omgezet tot iets moois; macht over de rode duivel. “Na 2 jaar zou je zeggen dat je me goed kent.” Vroeg hij haar zo lief als hij kon, wat resulteerde in een iets minder kille stem dan normaal. “Verras me." zei hij zacht. "Succes, Schatz.” Klaus keek nog één keer in haar blauwe ogen en baande toen zijn weg richting de uitgang.
          Onderweg naar de deur griste hij het zakje witte poeder uit zijn borstzak, stak de sleutel van kamer 804 erin en bracht hem naar zijn neus. Ruig snoof hij het witte poeder naar binnen. Het duurde niet lang voor de focus en scherpte waar hij naar op zoek was meester van hem werd. Dit was zijn feestje. Zijn school. Zijn speelplaats. Niemand zou daar tussenkomen. Ook niet Inez Borghesius. Aangemoedigd door het valse zelfvertrouwen dat het wonderpoeder hem had gegeven beukte Klaus zich door de mensenmassa heen. Vlak voor de deur viel zijn oog op een jongen met donker haar en een neus groter dan gemiddeld.
    Klaus stopte met lopen. “Scheiße Rein..” vloekte hij tegenover zichzelf. Heel even overwoog Klaus zijn opties. Ryker was nergens te bekennen en ook Wolfgang was er niet meer. Benjamin stond met twee dames te praten; dus Klaus wilde hem niet uit zijn happy place halen. Was Aleksey er nu nog maar... Klaus dacht na, stak een sigaret op en nam traag een hijs. Zo te zien stond hij er alleen voor en misschien was dat maar beter ook.
          ”Hee, Hakennase.” Klaus stapte op het groepje studenten af en bracht zijn vrije hand naar de kraag van de jongen. Ruw trok Klaus de jongen naar zich toe en observeerde zijn gezicht. Hij meende dat de jongen Gabriel Rosenbaum heette. “Heeft mijn neefje je niet verteld dat je niet welkom bent op het feest?” Hij tilde de jongen bijna van de grond aan zijn kraag en de hielen van het Joodse misbaksel verloren hun contact met de vloer. Klaus nam opnieuw een hijs van zijn sigaret en blies de rook uit in de jongen zijn gezicht. “Als je niet wilt luisteren...” Zonder verdere waarschuwingen sleurde Klaus de jongen mee de zaal uit, ze passeerde Dagmar en een onbekende jongen en hij trok het ventje verder mee de gangen van Montreuxe in.
          Het was donker. Alleen de maan scheen door de ruiten naar binnen. Het koude blauwe licht en de verschillende kleuren van het glas-in-lood zorgden voor een kleurrijk schouwspel in de hal. De jongen zei iets, ten minste zijn mond bewoog, maar Klaus hoorde niks. Zijn oren suisden en zijn handen trilden. Zijn hele lichaam zocht naar een uitlaatklep en die had hij zojuist gevonden. Het deed zo ontzettend veel pijn dat Inez hem niet alleen had gedumpt, maar ook had bedrogen, dat het gevoel van verdriet niet te houden was. Het moest eruit. Alles moest eruit. Dat is wat hij verdiende! Daar had hij recht op!
    Klaus keek naar Gabriel Rosenbaum die een verwoede poging deed om zichzelf te bevrijden uit zijn grip. Opnieuw bewoog zijn mond zonder geluid te maken. Klaus lachte zijn tanden bloot. Het was zo heerlijk om te zien hoe de jongen dacht dat hij nog een uitweg had. Niets was minder waar.
    Klaus sloeg de jongen tegen de stenen muur aan. Hakennase zuerst. De impact van de klap zorgde ervoor dat Gabriel als een hoopje op de grond zakte. Nieuwsgierig zocht Klaus de jongen zijn gezicht met zijn ogen. Bloedde hij al? Met grote ogen en verwijdde pupillen staarde hij naar het hoopje leerling op de grond. Maar Gabriel hield zijn gezicht verborgen achter zijn armen. Klaus trapte in zijn maag. Voor Inez. Opnieuw. Voor haar rotte familie. Opnieuw. Voor haar afwijzing. Opnieuw. Voor het gebrek aan liefde dat hij ervaarde. Opnieuw. Voor zijn moeder’s haat voor hem. Opnieuw. Voor zijn haat voor zichzelf. Opnieuw. En voor die smerige kutjood zelf.
          Een rode vloeistof op de stenenvloer glinsterde in het maanlicht. Klaus stapte zwaar ademend naar achteren en liet zichzelf tegen de muur tegenover Gabriel omlaag glijden. Met een doffe klap belandde hij op de vloer en hij keek naar de jongen voor hem. De suis in zijn oren trok weg. Hij kon de stilte in de gang weer ervaren en het enige geluid kwam van zijn eigen en Gabriel zijn ademhaling. Klaus liet zijn armen rustten op zijn knieën en heel even liet zijn hoofd zakken. Voorzichtig begon Gabriel te bewegen. De jongen hief zijn hoofd iets omhoog en Klaus keek hem aan. Hun ogen maakten contact met elkaar, maar beiden zeiden ze niets. Uit zijn zak haalde Klaus zijn portemonnee en daaruit haalde hij de pasfoto van Inez. Ze keek hem glimlachend aan vanaf het kleine zwart witte portret. Klaus had het gevoel dat hij naar een vreemde keek. Met zijn sigaret tussen zijn lippen viste hij zijn aansteker uit zijn zak. Een kleine vlam ontstak en hij bracht Inez haar foto in het vuur. Hij keek toe hoe Inez haar gezicht langzaam wegsmolt in de vlammen. Tot op het laatste moment wilde hij de foto vast blijven houden. Toen het echt niet meer kon liet hij het stukje fotopapier los en zag hoe het nog even brandde op de grond, voordat het ophield met smeulen en er alleen nog as overbleef.
          Traag stond Klaus op. Hij veegde het zweet van zijn hoofd en verdwaalde tranen uit zijn ogen. Gabriel lag nog steeds op de grond, maar Klaus voelde de jongen zijn ogen hem volgen. In het gedimde licht van de maan stak Klaus zijn hand uit naar de Joodse jongen op de grond. Bijna direct kromp Gabriel ineen, maar toen er geen klappen of schoppen volgde, keek hij op. Twijfelend nam hij de hand van Klaus aan. Wellicht uit angst voor wat er anders zou gebeuren, of misschien door heel iets anders, Klaus wist het niet. Hij trok de jongen overeind. “Laat mij je gezicht niet meer zien.” zei hij kalm. Gabriel zijn neus bloedde. De donkerrode vloeistof op zijn lippen, kin en borst deed Klaus zijn hartslag vertragen. Hij knikte naar de jongen, waarna hij hem en Inez haar verbande foto achterliet in de gang.

    [ bericht aangepast door calice op 6 nov 2021 - 21:21 ]


    you're my wonderland

    DAGMAR ELIN JØRGENSEN
    She would rather walk alone in darkness than follow anyone else’s shadow
    nineteen • hoofdredacteur newspaper • with salvatore • at hallways

    If we don't end war, war will end us
          ’Dat klopt.’ Beantwoordde hij haar vraag. ‘Salvatore.’ Stelde de onbekende jongen zich voor. ‘Salvatore,’ herhaalde Dagmar zachtjes zijn naam. ‘Aangenaam kennis te maken,’ ging ze beleefd verder, al stak ze nog steeds haar hand niet uit. Ze had wel genoeg lichamelijk contact met jongens vanavond gehad voor de rest van het jaar. ‘Waar kom je vandaan?’ Vroeg ze hem nieuwsgierig, de journalist in haar kwam naar boven en verwachtingsvol keek ze hem aan. Het viel haar op dat hij mooie vriendelijke ogen had waardoor hij een zachte uitstraling leek te krijgen.
          ’Jij bent ook niet Duits, of wel?’ Kaatste hij haar vraag terug. Ze glimlachte. ‘Dat heb je goed opgemerkt, is mijn accent zo slecht?’ Grapte ze voorzichtig.
          ’Mag ik iets vragen?’ Begon hij daarna voorzichtig. Ze knikte. ‘En ik wil een eerlijk antwoord.’ Voegde hij er aan toe. Weer knikte ze. Liegen deed ze zelden, behalve leugentjes om bestwil, natuurlijk. ‘Is het feestje daarbinnen de moeite waard, of kan ik beter weer naar boven gaan?’ Glimlachend knikte hij naar de deur van de kerker. Nog voor ze antwoord kon geven vloog de deze open en kwam Klaus naar buiten gestormd met arme Gabriel meesleurend aan zijn kraag. ‘Klaus!’ Protesteerde Dagmar boos, maar de jongen leek niet te luisteren, weer riep ze zijn naam, maar hij en Gabriel waren de hoek al om. Ergens wou ze er achteraan gaan, het was algemeen bekent dat Gabriel Joods was en Klaus schoof zijn mening over joden nou niet onder stoelen en banken. Ze vreesde voor de knul, maar ze had de kracht er niet meer voor om ze te volgen. Daarnaast zou ze misschien haar eigen dekmantel verraden als ze zich hier nu mee ging bemoeien. Haar handen jeukte, maar ze wist dat het beter was om niet involved te raken. Ze moest nou eenmaal de schijn hoog houden, voor haar eigen veiligheid en dat haatte ze.
          Ze beet op haar wang en ietwat afgeleid richtte ze zich weer tot Salvatore.
    ‘Het is zojuist een stuk gezellig worden daarbinnen,’ mompelde ze, doelend op Klaus die het feest net had verlaten. ‘Je kan als gloednieuwe student van Montreuxe niet een van de legendarische feesten van de Gentlemen’s Club missen,’ was vervolgens haar politiek correcte antwoord op zijn vraag. ‘Maar.. ze hebben betere feesten gegeven,’ voegde ze er eerlijk, maar aarzelend aan toe.


    not everyone you lose is a loss.

    SALVATORE CAMORRA
    It never was about the money or the drugs. For you there's only love
    It never was about the party or the clubs For you there's only love
    W. Dagmar • Kerkers


    Dagmar antwoordde Salvatore zijn vraag bevestigend, waarop hij zichzelf voorstelde.
    Het meisje herhaalde zijn naam. “Salvatore.” Haar stem was zacht en Salvatore observeerde haar gezicht. Ze zag nog steeds bleek, maar er leek iets van levendigheid terug te keren in haar elegante gezicht. Opnieuw vroeg Salvatore zich af wat het meisje deze avond tot nu toe had doorgemaakt, maar vragen ernaar deed hij niet. “Aangenaam kennis te maken.” zei Dagmar beleefd. Ze schudden geen handen, maar juist de terughoudendheid voelde vertrouwd aan. Alsof ze elkaars grenzen respecteerden, al wist Salvatore natuurlijk helemaal niet wat Dagmar haar grenzen waren. Hij giste maar wat.
    “Ja,” zei Salvatore. “Leuk je te ontmoeten.” glimlachte hij.
          Er viel een stilte tussen hen, maar onaangenaam was het niet.
    “Waar kom je vandaan?” - “Jij bent ook niet Duits, of wel?”
    Ze vroegen tegelijkertijd dezelfde vraag.
    Salvatore lachte en keek ietwat van zijn stuk gebracht naar de stenen vloer van de kerkers van Montreuxe. “Sorry.” Verontschuldigde hij zichzelf.
    Dagmar glimlachte. “Dat heb je goed opgemerkt, is mijn accent zo slecht?” Het meisje grapte voorzichtig.
    Salvatore grinnikte en haalde zijn schouders op. “Niet slecht, maar duidelijk niet Duits.” zei hij eerlijk tegen haar. “Ik kom uit Italië.” vertelde hij over zichzelf. “En als je jouw accent al slecht vindt, dan is die van mijn waarschijnlijk rampzalig.” Grapte hij. “Ik spreek, of nou ja als je het spreken kan noemen, nog maar een paar maanden Duits,” ging hij verder.
          Salvatore vroeg Dagmar of het feestje dat zich in de kerkers afspeelde de moeite waard was. Nog voordat Dagmar zijn vraag kon beantwoorden vloog de kerkerdeur open. Een jongen stormde de gang op, een andere leerlingen meesleurend aan zijn kraag. De gemillimeterde Duitser zag er niet helemaal gezond uit en Salvatore zag direct dat hij onder de indruk van drugs was. Thuis zag hij dit maar al te vaak... Helaas.
    “Klaus!” Riep Dagmar boos. “Klaus!”
    De onbekende jongen wilde echter niet luisteren, hij verliet de gang waar Salvatore en Dagmar stonden zonder reactie te geven. Niet wetende wat hij van de situatie moest maken stond Salvatore verloren voor Dagmar. De voetstappen van de twee jongens stierven weg.
          Het duurde even voordat Dagmar zich weer tot Salvatore richtte. Hij kon haar bijna zien denken. Wat ging er achter haar blauwe ogen schuil? En op wat voor soort school was hij beland? Op beide vragen had Salvatore geen antwoord.
    ”Het is zojuist een stuk gezellig worden daarbinnen,” mompelde Dagmar uiteindelijk. “Je kan als gloednieuwe student van Montreuxe niet een van de legendarische feesten van de Gentlemen’s Club missen,” vertelde ze hem. Salvatore grijnsde. Het was dus een goede keuze geweest om zich in te schrijven voor de zogenoemde herenclub. “Maar.. ze hebben betere feesten gegeven,” Haar stem klonk weer aarzelend.
    Salvatore keek haar aan en knikte. “Maar, nu het feestje een stuk gezelliger is geworden, drink je een drankje met me mee?” Probeerde hij voorzichtig. Hij had geen idee wat Dagmar had bedoeld met haar opmerking over dat het nu gezelliger was, maar hij wilde de enige persoon die hij had leren kennen niet nu al gedag moeten zeggen. Bovendien, praten met Dagmar voelde verrassend vertrouwd aan en dat kon Salvatore wel gebruiken, aangezien alles hier onbekend en vreemd leek. Salvatore wendde zijn blik af en hoopte vurig dat Dagmar met zijn vraag zou instemmen.


    you're my wonderland

    DAGMAR ELIN JØRGENSEN
    She would rather walk alone in darkness than follow anyone else’s shadow
    nineteen • hoofdredacteur newspaper • with salvatore • at hallways

    If we don't end war, war will end us
          ‘Ja,’ reageerde Salvatore glimlachend. ‘Leuk je te ontmoeten.’ Er viel een aangename stilte. ‘Waar kom je vandaan?’ - ‘Jij bent ook niet Duits, of wel?’ Vroegen ze elkaar tegelijkertijd. Dagmar grinnikte en Salvatore leek ietwat van zijn stuk gebracht. Ook hij moest lachen, terwijl zijn blik naar de vloer leek. ‘Sorry,’ verontschuldigde de twee zich wederom op hetzelfde moment.
          Salvatore moest daarna gelukkig grinniken om haar grapje en haalde zijn schouders op.
    ‘Niet slecht, maar duidelijk niet Duits.’ Klonk hij eerlijk, dat kon ze wel waarderen. ‘Ik kom uit Italië.’ vertelde hij vervolgens over zichzelf.
    ‘Ik had al zo’n vermoeden,’ lachte ze.
    ‘En als je jouw accent al slecht vindt, dan is die van mijn waarschijnlijk rampzalig.’ Nu was het zij die moest lachen om het grapje die Salvatore maakte. ‘Ik spreek, of nou ja als je het spreken kan noemen, nog maar een paar maanden Duits,’ ging hij verder. Oprecht verbaasd keek ze hem aan. ‘Voor een aantal maanden spreek je verrassend goed Duits,’ complimenteerde ze hem. Ze meende het. De Italiaanse tongval was dan wel te horen, verder was zijn Duits verre van slecht.
          Vervolgens had hij Dagmar gevraagd of het feestje die zich afspeelde in de kerkers de moeite waard was, maar nog voordat ze kon antwoorden vloog de deur open en betrad Klaus samen met Gabriel het toneel. Dagmar had nog boos naar Klaus geroepen, maar de jongen wou niet luisteren en zo snel ze waren verschenen, zo snel waren ze ook weer verdwenen.
          Even had ze getwijfeld om er achteraan te gaan, maar ze had zich er van weerhouden, al had ze niets liever gedaan dan die arme Gabriel uit de klauwen van Klaus te redden. Ze wendde zich weer tot Salvatore en vertelde hem dat het zojuist een stuk gezelliger op dat feest was geworden. Iets waar ze meteen spijt van had, ze moest eens nadenken voor ze iets zei. Ze wist immers niets van de jongen voor haar af en niemand was tegenwoordig nog te vertrouwen. Ze moest voorzichtiger zijn. Wolf had haar altijd op het hart gedrukt om geen ruzie te krijgen met jongens zoals Klaus en Ryker. Met laatstgenoemde was dat echter finaal mislukt.
          ’Je kan als gloednieuwe student van Montreuxe niet een van de legendarische feesten van de Gentlemen’s Club missen,’ ging ze vervolgens gauw verder. Hij grijnsde. ‘Maar.. ze hebben betere feesten gegeven,’ voegde ze er nog aarzelend aan toe. Ze kon zichzelf wel voor het hoofd slaan, waarom was ze zo eerlijk tegenover deze nieuweling?
          Hij had haar aangekeken en vervolgens geknikt. ‘Maar, nu het feestje een stuk gezelliger is geworden, drink je een drankje met me mee?’ Zijn stem klonk voorzichtig. Bijna kwetsbaar. Waarna hij zijn blik afwendde. Het was lief. Weer beet ze op haar wang, een nerveuze tik die ze maar niet kon afleren. Ze wou heel graag een drankje met de nieuwe jongen doen, maar degene die Johann had opgedragen haar te zoenen zou ook nog aanwezig kunnen zijn. Ze moest de schijn hoog houden dat zij en Johann samen het feest hadden verlaten, anders was die kus voor niets geweest.
          ’Ik zou graag een drankje met je meedrinken, maar,’ begon ze. Ze hoopte maar dat ze hem nu niet voor het hoofd stootte. Ze wist niet wat het was, maar ze mocht hem wel. Even speelde ze met de zilveren ringen om haar vingers.
          ‘Ik ga liever niet terug,’ antwoordde ze, wederom weer veel te eerlijk. Het idee alleen al dat iemand daarbinnen, wie dan ook, haar en Johann zo in de gaten had gehouden maakte haar misselijk. Ze voelde zich vies. ‘Dat drankje houd je tegoed, maar ik kan je een rondje door het kasteel aanbieden. Of heeft jouw buddy je deze al aan je laten zien?’ Ze wou natuurlijk niemand van haar jaargenoten werkeloos maken door hem nu een rondleiding te geven.


    not everyone you lose is a loss.

    SALVATORE CAMORRA
    It never was about the money or the drugs. For you there's only love
    It never was about the party or the clubs For you there's only love
    W. Alone • Kerkers


    Dagmar bekende dat ze al een vermoeden had dat Salvatore uit Italië kwam. Daarnaast vond ze zijn Duits helemaal niet zo slecht, dat was een meevaller. Voor Salvatore voelden de woorden nog altijd vreemd in zijn mond aan. Ze ging verder over de Gentlemen’s Club en na het horen van haar woorden was Salvatore blij dat hij zich voor dat herengezelschap had opgegeven. Zo te horen was het dé club om bij te horen hier op school. Hij had dus al één goede keuze gemaakt op Montreuxe, hopelijk kon hij dit de rest van het jaar voortzetten.
          Salvatore vroeg of Dagmar met hem een drankje wilde drinken op het feest, maar ze leek niet heel enthousiast over dit plan.
    “Ik zou graag een drankje met je meedrinken, maar,” begon ze. Salvatore voelde de bui al hangen. Dat ging een nee worden: een ‘maar’ was nooit fijn om te horen wanneer je een meisje mee uit vroeg. Zenuwachtig speelde het meisje met de zilveren ringen om haar vingers. De keuze voor zilver was er een waar Salvatore achter kon staan. Het complimenteerde Dagmar haar huid en haarkleur beter dan goud. “Ik ga liever niet terug,” antwoordde ze. “‘Dat drankje houd je tegoed, maar ik kan je een rondje door het kasteel aanbieden. Of heeft jouw buddy je deze al aan je laten zien?” Stelde ze voor.
          Salvatore wist niet wat hij moest zeggen. Een rondje door de donkere gangen van Montreuxe zag hij absoluut niet zitten. Maar hij kon toch moeilijk toegeven dat hij lichtelijk bang was in het donker? Dan zou hij echt voor gek staan... Nee, dat was geen optie.
    “Jammer.” zei hij teleurgesteld. Er viel weer een stilte, maar deze keer voelde hij voor Salvatore zwaarder aan. Hij hield zijn blik op de grond gericht en beet op zijn lip. "Ik ga denk ik toch nog even naar binnen," besloot hij toen. "Ik wil graag lid worden van die Gentlemen's Club , dus wil mijn gezicht nog laten zien." vertelde hij aan Dagmar, maar het was natuurlijk onzin. Hij kon zijn gezicht ook morgen laten zien aan de jongens waarmee hij hoopte een vriendschap op te bouwen.
    "Ik zie je later?" vroeg hij en zijn stem was onzeker. Zijn hand rustte op de klinker van de kerkerdeur. "Niet dat drankje vergeten, he." Glimlachte hij voorzichtig, waarna hij de deur opende en zichzelf op zijn eerste feestje op Montreuxe begaf. Tijd om op zoek te gaan naar Aurora.

    [ bericht aangepast door calice op 2 nov 2021 - 16:54 ]


    you're my wonderland

    Johann      Voss
    19      •      With Reiner      •      at room 803

    Who will stop all this madness that has consequences no man understand?




         
    Slight 16+

    De voorzichtige kus op Reiners lippen nam nog niet alle twijfels bij Johann weg. Geen twijfels of hij dit zelf wilde, want dit wilde hij wel. Heel graag zelf. Hij had nauwelijks durven dromen dat Reiner hem inderdaad zou willen, misschien zelfs ook iets voor hem voelen. Reiners gestaar naar Wolf had Johann zowel hoop gegeven als twijfels. Als Reiner Wolf leuk vond, waarom zou hij dan iets van Johann willen? Aan de andere kant, zolang zijn vriend jongens ook interessant leek te vinden, was er altijd nog een kans. Een kans die hij blijkbaar nu had gekregen, al had hij geen enkel idee van wat er allemaal achter speelde.
          De twijfels die hij had waren om Reiner, of dit wel daadwerkelijk was wat de jongen wilde, of Johann niet iets verkeerd geïnterpreteerd had. Maar wat had hij verkeerd kunnen interpreteren? De kus in zijn nek had op een bepaalde manier sensueel aangevoeld, Reiner was niet teruggedeinsd van de kussen die Johann hem vervolgens had gegeven, leek er juist genoten van te hebben. Toch bleef hij bang voor Reiners reactie, durfde hij de jongen niet aan te kijken. Wat als hij alleen maar afkeer in zijn ogen zou vinden? Afkeer voor wat ze deden, gezien bijna iedereen op deze school het wel zou afkeuren.
          Trillende haalde hij adem, even niet wetend wat hij nu moest. Reiners blik had hem meer moeten vertellen, maar hij durfde niet. Moest hij hem nog een keer kussen, gewoon blijven kussen tot hij vanzelf werd weggeduwd, ervan genieten zolang hij nog kon? In zijn twijfels staarde hij enkele seconden slechts naar Reiners hals, hoger durfde hij niet. Enkele seconden die voor Reiner voldoende waren om zijn lippen op die van Johann te drukken. Er ging een schok door hem heen en even sperde hij verrast zijn ogen open. De kus was een stuk heftiger dan hij van Reiner verwacht had, dus had hij heel even nodig om zichzelf te herpakken. Om hem dan net zo doordringend terug te zoenen. Dit was wat hij wilde, dit was een realiteit waarvan hij nooit verwacht had dat het waarheid zou worden.
          Reiner nam de touwtjes in handen en Johann liet zich leiden, viel gewillig neer op het matras onder Reiners druk. Hij liet de jongen zijn gang gaan, voor nu dan. Eerst kijken wat zijn kamergenoot leek te willen, dan kon hij daarop inspelen. Dan kon hij er hopelijk voor hen beiden een onvergetelijke avond van maken.
          Johann kreunde even toen Reiner bovenop hem klom, verrast door het gewicht. Niet dat hij niet vaker iets grotere mannen bovenop zich had gehad, maar het kwam vaak als een verrassing als die stap werd gemaakt. Hij moest altijd even wennen, ook al ervoer hij de druk vaak als prettig. Reiner bleef hem zoenen, maakte de kus intenser. Johann sloeg zijn armen om de nek van de jongen, trok hem dichter naar zich toe, ondertussen vol verlangen de kussen ontvangend. Passioneel terugzoenend, al kon hij weinig druk zetten vanuit zijn liggende positie.
          Hij keek even verrast op toen Reiner met zijn hand druk zette op zijn borst, zich losmakend uit zijn armen. Met lichte teleurstelling liet Johann hem gaan, maar hij wist nu eindelijk wel zijn blik op zijn vriend te laten rusten. Reiner had zich ondertussen omhoog gewerkt, zat nu stevig op zijn heupen en staarde hem aan. Johann staarde uitdagend terug, wat nahijgend van hun intense zoenen, een lichte glimlach op zijn lippen. Hij had nooit verwacht dat dit zou gebeuren, dat Reiner hem met zo'n passie en intensiteit had willen zoenen. De jongen leek van de dominantie te houden, maar Johann gunde hem dit moment. Hij vond het prima om ondergeschikt te zijn aan zijn partner, zolang hij later maar kon doen wat híj wilde.
          Plots verbrak Reiner al het contact, liet Johann alleen op het bed. 'Huh?' bracht hij wat verward uit, terwijl hij toekeek hoe Reiner wat wankelend naar de deur toeliep en deze vervolgens op slot draaide. Even had hij gedacht dat Reiner niet meer wilde, dat hij misschien zelfs spijt had gekregen. Nu was het hem wel iets duidelijker, toonde dat Reiner zijn brein niet volledig had uitgezet. Het slot op die deur was juist belangrijk, want niemand zou hen mogen betrappen. Niemand. Als dit wel gebeurde, zouden de gevolgen gigantisch zijn, nog erger dan wat hij nu al zou moeten doormaken nu Klaus zijn geheim wist. Gelukkig maar dat Reiner nog niet volledig zijn verstand verloren was, want Johann had alleen nog maar aan de jongen en zijn lippen willen denken. Lippen waar hij naar bleef hunkeren, al zou hij wel meer van de jongen willen voelen. Johann was half overeind gekomen en keek verlangend toe naar hoe Reiner zijn weg weer terug vond naar het bed. Wel ontdeed de jongen zich ondertussen van zijn schoenen en jasje, iets wat alleen maar een goed teken kon zijn. Kledingstukken waar Johann al vanaf was gekomen voor Reiner überhaupt de kamer betreden had. Hopelijk zou hij meer kunnen uittrekken voor dit moment met Reiner over was.
          Het duurde naar Johanns mening veel te lang tot Reiner weer terug was, maar hij begreep dat de drugs zijn bewegingen moeilijker maakten. Hij moest maar geduld hebben. Met zijn eigen coördinatie momenteel zou hem helpen het vast niet sneller doen gaan. Reiner werd duidelijk gedreven door iets, gezien hij Johann met veel kracht terug op het bed duwde. Johann hapte even naar adem, maar grijnsde weer eenmaal hij lag, Reiner bovenop hem zittend. De jongen was ondertussen begonnen zijn blouse los te knopen en Johann strekte zijn handen naar hem uit. Hielp hem door te beginnen aan de onderste knoopjes van Reiners blouse, al kon hij het niet helpen dat hij ondertussen ook met zijn vingers over de blote huid eronder streelde. Iets in hem wilde Reiner gewoon heel graag aanraken, genieten van die zachte huid onder zijn vingers.
          Tegen de tijd dat Reiners blouse uit was, kon Johann het niet laten om suggestief met zijn vingers langs Reiners broekrand te gaan, kriebelde zijn huid daar een beetje. Op het moment dat hij de gesp van zijn riem bereikte, trok Johann zijn hand terug. Het was misschien wel heel enthousiast om dit direct te doen, hij wist nog steeds niet volledig wat Reiner nu precies wilde, maar hij kon het niet vragen. Hij was te bang dat dit moment over zou zijn zodra hij zijn mond open zou trekken, zodra hij hem echt bewust maakte van wat ze nu aan het doen waren. Dus begon Johann aan de knoopjes van zijn eigen blouse, werkte het kledingstuk weg zodra alles los was.
          Hij bevond zich momenteel niet in de beste positie om actie te ondernemen, maar wat wilde hij toch graag Reiners blote huid tegen de zijne kunnen voelen. Hij wist zich half op te richten, zodat hij Reiner kon vastgrijpen om hem dan mee naar beneden te trekken. Hij huiverde even zodra de blote borst van zijn kamergenoot de zijne raakte, genoot van de rilling die door hem heen ging. Ongeduldig als hij was nu na al die fantastische gevoelens, reikte hij uit naar Reiner om de jongen weer op zijn lippen te kunnen kussen. Ditmaal intens en vol verlangen, niet zo voorzichtig als die eerste kus. Zijn handen liet hij gaan over Reiners, rug, zijn zij, heupen, overal waar ze maar konden komen. Alles wat hij maar kon doen om te genieten van de jongen die bovenop hem lag.


    Stenenlikker

    TW: mentioning of emotional abuse

    Inez Renate Borghesius
    19 years      —      Voorzitter Vrouwen Korfbalteam / Vice-voorzitter News Paper Club      —      Party in the basement      —       w. Klaus > Salvatore      —       Dress



    "Elk woord, iedere verwensing en beschuldiging leek dwars door mijn ziel te snijden. Op de plek waar mijn hart hoorde te zitten, voelde ik slechts een diepe rauwe pijn en er was niets wat ik kon doen om het te laten stoppen. Iedere poging die ik deed om Klaus te laten kalmeren — om hem te laten inzien wat hij voor me betekent heeft de afgelopen twee à drie jaar, werd ruw de grond in geslagen. Het voelde allemaal alsof het mijn schuld was en alsof ik de enige was die nog iets kon doen om het goed te maken.
          Ik was immers degene die het uitgemaakt had. Ik had ervoor gekozen om alles wat we samen hadden opgebouwd weg te gooien alsof het niets was. Ik maakte ieders leven er zoveel moeilijker op. Wat dacht ik eigenlijk wel niet? Om zo egoïstisch deze keuze te maken, zonder Klaus zijn gevoelens in achting te nemen. Ik wilde zo graag doen wat goed was, dat ik verblind werd door deze enig mogelijke oplossing. Maar misschien had hij gelijk en hadden we nog een lange weg te gaan. Een weg die ik zojuist had opgeblazen door er een landmijn op te werpen.
          Al deze gedachten waren de reden dat ik aan Klaus hoe ik het goed kon maken. Ondertussen had ik steun moeten zoeken bij het tafeltje achter mij omdat mijn benen niet meer aanvoelde alsof ze mijn gewicht nog lang zouden houden. Mijn blik viel kort op de arm die Klaus uit had gestoken om me te ondersteunen en mijn lichaam maakte een soort stuiptrekking — alsof ik automatisch weg probeerde te schieten voor als hij me ging slaan. Dit heeft hij anders nooit gedaan, maar de blik die hij me schonk boezemde zoveel angst in dat ik niet meer rationeel kon nadenken. Alles was alleen gefocust op zorgen dat ik hier levend uitkwam zonder Klaus nog meer pijn te doen dan ik al had gedaan.
          Klaus slikte waarop ik verwoed de tranen probeerde weg te vegen die nu vrijelijk hun weg naar beneden vonden. Ik was me hyper-bewust van de bewegingen die hij maakte en zo ook van zijn diepe ademhaling. Hij zette nog een stap dichter naar me toe en ik zat bevangen tussen zijn lichaam en het tafeltje achter me. Langzaam boog hij zich voorover tot zijn lippen ter hoogte van mijn oor waren. Mijn adem stokte in mijn keel en al mijn zintuigen stonden op scherp — gericht op wat Klaus ging zeggen en doen.
          “Er is helemaal niets meer dat jij kan doen om dit ooit goed te maken,” sprak Klaus de woorden uit die elk laatste beetje hoop dat ik had om mijn fouten weer recht te zetten aan diggelen sloegen. Mijn nagels zette ik nog dieper in mijn handpalm en ik weigerde om mijn hoofd in zijn richting te draaien. Ik wilde de blik in zijn ogen niet zien — niet nu. De trilling in zijn stem liet me realiseren dat Klaus nog genoeg van me hield om me geen fysiek pijn te doen en daar was ik hem dankbaar voor. Echter was dit tegelijkertijd een stomp in een maag omdat het me liet denken aan alles wat ik verloren had. De mooie momenten die we gedeeld hadden — beginnend bij hoe hij me gered had van de docent door te doen alsof hij me naar de schooldokter moest brengen.
          “Je hebt me verraden, en dit vergeef ik je nooit.” Ik knikte langzaam waarna mijn blik gleed in de richting van de uitgang. Het erge was dat ik hem heel goed snapte. Vertrouwen was een heel bijzonder geschenk en dit had ik te weinig geapprecieerd van Klaus. Hij had ieder recht om me dit nooit meer te willen vergeven. “Snap ik. . .” antwoordde ik met een stem die zwaar klonk van de emotie die erin verscholen lag. Mijn stem stierf weg en de muziek — die voorheen meer op de achtergrond had geklonken, leek nu haast oorverdovend.
          “Tenzij,” hoorde ik Klaus zijn stem vervolgens verrassend dichtbij zeggen. Ik keek naar hem op en zag hoe hij zijn gezicht dichterbij het mijne bracht. Mijn ogen gleden van zijn lippen door naar zijn ogen en ik wenste dat ik hem voor een laatste keer in mijn armen kon nemen. “Je met iets heel erg goeds terugkomt om deze fout uit te wissen. Na twee jaar zou je zeggen dat je me goed genoeg kent. Succes, Schatz.” Dat was het moment waarop mijn impulsiviteit de kop op stak. Mijn verdriet had grotendeels alle cognitieve functies uitgeschakeld en ik ging simpelweg op mijn tenen staan om Klaus voor de laatste keer een kus op zijn lippen te geven. Bij enig teken van weerstand zou ik me onmiddellijk weer terugtrekken, maar voor nu leek dit de enige oplossing om alles weer goed te maken. Voorheen werkte dit ook altijd — om hem alles te doen vergeten wat er om hem heen afgespeeld had.
          Toch kon ik hem niet lang meer aankijken nadat ik waarschijnlijk mijn doodsvonnis getekend had door hem voor de laatste keer te kussen. Zeker niet omdat ik wist dat zijn staalgrijze ogen nu verwijd waren door de drugs die hij gesnoven had. Ik kon niet toekijken hoe hij hemzelf op deze manier de vernieling in hielp — het lukte me gewoonweg niet meer. Dit was dan ook de reden dat ik me zo snel mogelijk uit Klaus zijn greep trok en mezelf verschool in de menigte, net zolang tot ik er zeker van was dat mijn ex was verdwenen.
          Net op het moment dat ik zelf naar de uitgang wilde lopen, botste ik bijna tegen een bruinharige man aan die ik nog niet eerder hier had gezien. Ik wilde eigenlijk langs hem heen glippen, maar de man leek zich niets aan te trekken van mijn loopneus of rode ogen van het huilen. Hij vroeg vrijwel onmiddellijk of ik zijn tweelingzus ergens had gezien, iemand die de naam Aurora droeg. De man had eenzelfde soort accent als de dame die Ryker vergezeld had — dus ergens ontstond het vermoeden dat hij haar wel eens kon bedoelen. Ik vertelde hem dan ook eerlijk dat ik haar met een jongen had zien vertrekken, maar dat ik nu niet wist waar ze was.
          “Als ik je ergens anders nog mee verder kan helpen. . ?” bood ik aan alvorens ik zo subtiel mogelijk mijn neus af probeerde te vegen. Ik hoopte dat hij mijn aanbod zou afwijzen, wat héél slecht van me was. Echter was ik dermate emotioneel gesloopt dat ik alleen nog maar in mijn kussen wilde huilen totdat ik helemaal niets meer voelde. De emoties zaten immers zo hoog dat ik mijn keel dichtgeknepen voelde worden.

    [ bericht aangepast door Kirsi op 3 nov 2021 - 8:50 ]


    I have seen my own sun darkened

    Suze Mae Polak
    ✡ ✡ ✡ ✡ ✡ ✡


    ▫ Negentien jaar
    ▫ Jewish student @Motreuxe

    "I wish I could wake up to the fact that it was only a nightmare"


    ✡ ✡ ✡ ✡ ✡ ✡

    Het was fijn om vrienden als Nate te hebben en ook het nieuwe meisje leek niet terug te deinzen voor Suze’s afkomst. Hoewel Suze nog niet veel met haar gepraat had, leek Nina haar een aardig meisje.
    “Hey Suzie.” De jongen toonde een oprechte glimlach, waardoor het deprimerende gevoel bij Suze iets afnam. “Nee, wij hadden gewoon geen zin meer in het feestje – het was een beetje druk en je weet hoe mijn relatie met Klaus is.”
    Suze grinnikte. Dat was waar ook! Gelukkig was Suze dus niet de enige die Klaus Kahl niet kon uitstaan. “Jullie liggen elkaar inderdaad ook niet zo,” beaamde Suze en gaf een knikje.
    Natuurlijk kon Nina niet weten dat zij en Reiner tot voor de zomervakantie een stelletje vormden, maar desondanks voelde Suze zich gekwetst door haar woorden - al zocht Suze eerder de schuld bij Klaus dan bij het meisje tegenover haar. “Nina…,” klonk Nate’s mompelde stem. Hij schudde zijn hoofd, iets wat Suze ook deed. “Het geeft niet, Nate,” zei Suze, sterker dan ze zich eigenlijk voelde. “We weten allemaal dat Klaus het, euh, beste voor zijn neefje wil.”
    En dat was zij niet. Niet met haar uiterlijk en al helemaal niet door haar Joodse afkomst.
    Natuurlijk wilde types als Klaus alleen echte Duitsers in de familie. Het liefst met een Arisch uiterlijk, en daar voldeed zij simpelweg niet aan.
    “Maar ja,” vervolgde haar vriend. “Kom, dan help ik je omhoog het muurtje op. Dan kan je Nina op het dak vergezellen, terwijl ik hier blijf zitten. Dan hoef ik niet bang te zijn dat Nina valt, maar ook zelf geen doodsangsten uit te staan terwijl ik op het dak zit.” De hand die Nate naar haar uitstak, pakte Suze’s dankbaar aan – nog een gebaar dat hij zich niet schaamde voor hun vriendschap. Een paar tellen later zat Suze naast Nate op het muurtje en keek langs hem heen naar Nina.
    Rein en ik waren samen, tot voor de zomervakantie,” legde Suze toen uit, half verontschuldigend. “Maar het werkte niet echt…”
    Haar stem stierf weg, toen blikte Suze kort naar Nate en vervolgens weer naar Nina. “Hoe lang ben je al bezig hem over te halen het dak op te gaan?,” vroeg ze geamuseerd. Ze wierp een blik op de daken van Montreuxe en, hoewel de brunette niet erg bang was aangelegd, zat ze er ditmaal niet om te springen gezien haar outfit. Het muurtje zat prima.


    Dit topic is gesloten omdat het maximum van 300 berichten is bereikt