• Vestigo University
    ❝ 𝒯𝒽𝑒 𝒿𝑜𝓊𝓇𝓃𝑒𝓎 𝑜𝒻 𝒸𝒽𝒶𝓃𝑔𝒾𝓃𝑔 𝑜𝓃𝑒'𝓈 𝐦𝐢𝐧𝐝, 𝐡𝐞𝐚𝐫𝐭, 𝐬𝐞𝐥𝐟 𝑜𝓇 𝐰𝐚𝐲 𝐨𝐟 𝐥𝐢𝐟𝐞. ❞


    𝓦𝓱𝓪𝓽 𝓲𝓯 𝓘'𝓶 𝓷𝓸𝓽 𝕥𝕙𝕖 𝕙𝕖𝕣𝕠?
    𝓦𝓱𝓪𝓽 𝓲𝓯 𝓘'𝓶
    𝕥𝕙𝕖 𝕓𝕒𝕕 𝕘𝕦𝕪?
          𝐑𝐎𝐎𝐌 𝐌𝐀𝐓𝐄𝐒:
          Amor-Beau ● Raven
          Methuselah ● Larsen
          Percival ● Nathaniel
          Elio ● Antonio
          Ilyas ● Dominic
          Qadir ● Lucien
          Jack ● Ash

          Lihn ● Elodie
          (. . .) ● Ava
          Olivia ● Memphis
          Poppy ● Calista
          Ivy ● Gia
          Jia ● Agoueh


          Vestigo University

    ➵      Dominic/March Liddell ✧ Alice ✧ Maneskin
    ➵      Nathaniel Charming ✧ Cinderella ✧ Marshtomp
    ➵      Ilyas of Agrabah ✧ Aladdin and Jasmine ✧ Raccoon
    ➵      Amor-Beau Desrosiers ✧ Belle and Adam ✧ Raccoon
    ➵      Memphis Panagos ✧ Megara and Hercules ✧ Toothpick
    ➵      Neorah Fitzherbert ✧ Rapunzel and Eugene ✧ Zemo
    ➵      Olivia Pan ✧ Wendy and Peter Pan ✧ glowfaery
    ➵      Ava of DunBroch ✧ Merida ✧ Valmiera
    ➵      Antonio Rivera ✧ Miguel Rivera ✧ Sombre
    ➵      Poppy DeVil ✧ Cruella DeVil ✧ Marshtomp


          Ira University

    ➼      Larsen Oldenburg ⬧ Elsa ⬧ Maneskin
    ➼      Raven ⬧ Maleficent and Diaval ⬧ Maneskin
    ➼      Elio Beneviento ⬧ Captain Hook ⬧ Maneskin
    ➼      Percival Hook ⬧ Captain Hook ⬧ Raccoon
    ➼      Methuselah "Seth" ⬧ the Grim Reaper ⬧ Marshtomp
    ➼      Victoria Chimaira ⬧ Ursula ⬧ Dimitrescu
    ➼      Élodie Facilier ⬧ Dr. Facilier ⬧ glowfaery
    ➼      Zaheer Ujinga ⬧ Scar and Zira ⬧ Paracosmal
    ➼      Qadir Al-Jurjani ⬧ Jafar ⬧ Dalma
    ➼      Jack Thessian ⬧ The Headless Horseman ⬧ Dalma
    ➼      Calista Aidoneus ⬧ Hades and Persephone ⬧ Sombre
    ➼      Ivy DeVil ⬧ Cruella ⬧ Toothpick
    ➼      Ash DeVil ⬧ Cruella ⬧ Maneskin




    RULES

    In deze RPG gelden de huisregels van Quizlet.
    Je schrijft een post van minimaal 300 woorden.
    Je probeert minstens 1 keer per week te posten mits je het druk hebt, gelieve het ons dan te melden.
    Lees het topic goed door voordat je een personage aanmaakt.
    Een reservering blijft 72H staan. Geef aan als je dit niet red vanwege omstandigheden.
    Maximaal 3 personages per persoon.
    Geen Mary-Sue's en Gary-Stu's.
    Alleen Maneskin of Raccoon maken nieuwe topics aan, tenzij anders aangegeven.
    16+ is toegestaan, meld het echter liever wel boven een post.
    Sluit niemand buiten, geen ruzies.
    Vragen kunnen altijd gesteld worden en ideeën zijn ook altijd welkom.
    Naamsverandering graag doorgeven.
    Dit idee is uitgewerkt door Maneskin, Raccoon en Marshtomp

    [ bericht aangepast door ThestraI op 27 juli 2021 - 22:39 ]


    [ sound of rain ]

    BEGINNING

    Op deze mooie, frisse lentedag zijn er twee dingen duidelijk voor de studenten. 1) Het is vooral mooi omdat ze weer een week aan drukte en lessen hebben overleefd, en 2) vanavond zouden ze eindelijk kunnen genieten van het feest dat georganiseerd is voor de eenwording van de twee scholen. Puur ter verwelkoming. Althans, vooral de Vestigo studenten hebben er zin in, want het meeste grut van IRA hebben daar een heel ander idee voor gepland. Terwijl Vestigo de laatste voorbereidingen treffen om de puntjes op de i te zetten op deze zonnige zaterdag, bereidt IRA hun plan om de boel vanavond eens flink op stelten te zetten. 

    Who says surprise parties are no fun? It ain't a party until IRA crashes it, after all. So, be prepared, because the fun is only just starting!


    [ sound of rain ]

    MT!:9~


    sangre por sangre

    Mt (:


    - thank you for existing -


    mt (:


    no regrets only memories

    Mineee


    El Diablo.

    MT

    Mt!


    I caught a golden trout! But the real treusure? Friendship - ACNH

    MT


    Let me swallow the sun

    ÉLODIE FACILIER
    ☾ I got voodoo, I got hoodoo, I got things I ain't even tried! ☽


    Bibbidi Bobbidi Boo • 21 years • outfit • with Vicky outside


          Zaterdag, praise the gods, lwa's. Élodie was er ondertussen alweer helemaal klaar mee, en dat na één week op Vestigo. Ze wilde het nou geen succes noemen maar ze had nog niemand iets aangedaan, hoewel het soms erg verleidelijk was.
          Het probleem met Vestigo, of beter een van de vele problemen met Vestigo, was de hoeveelheid kleur. Het deed bijna pijn aan Élodie haar ogen. Toch had ze Vicky mee naar buiten gesleurd om in het té groene gras liggen, want hoewel er een lange lijst was van dingen die ze haatte, ze hield van het gevoel van de zon op haar gezicht. Het meisje lag dan ook met haar hoofd op de schoot van haar kamergenoot, een sigaret tussen haar vingers.
          “Denk je dat ze op feesten hier waltzen?” sprak ze. “Met van die overdreven baljurken en gestreken pakken?”
          De hele week had het complete campus het gehad over het feest van deze avond, en eerlijk gezegd had Élodie geen idee wat ze zich erbij voor moest stellen. Het plan van Vicky om er de boel dan ook lekker te verzieken had ze dan ook enthousiast toegejuicht.
          Élodie’s ogen schoven naar een groep eerstejaars die luidruchtig voorbij kwamen, hun hele uitstraling schreeuwde Vestigo.
          “Ik zweer als ik mezelf niet snel een kater in zuip doe ik iemand wat aan,” gromde ze voor ze een trekje van haar sigaret nam.
          Haar blik dreef naar de wolken in de lucht die soms de zon verstopte. Het duurde niet lang voor de stilte wederom werd verbroken door een luidruchtige groep. Élodie schoot overeind, een tirade scheldwoorden al op haar tong klaar. Ze wist zich stil te houden en keek de groep na met een vuile blik voor ze weer ging liggen.
          “Hoe kunnen mensen zo zijn?” bracht ze uit, voor ze de sigaret weer tussen haar lippen plaatste.

    [ bericht aangepast door tsunoda op 8 juni 2021 - 22:02 ]


    no regrets only memories

    🇦​🇳​🇹​🇴​🇳​🇮​🇴​ 🇯​🇺​🇱​🇮​🇴​ 🇷​🇮​🇻​🇪​🇷​🇦      ♫​
    Once Upon A Time | Music | Powers: connected to the dead | In front of the school | Alone

    Na een lange week kon Antonio eindelijk ontspannen. Na een hele lange en warme douche hees hij zichzelf in een frisse outfit. Nog een beetje cologne en dan was hij er weer klaar voor. Antonio ging even met zijn handen door zijn krullen en liet ze drogen aan de lucht. Hij pakte zijn bidon, vulde hem met water, nam zijn elektrische gitaar in zijn handen, met een kleine draagbare versterker en liep tevreden de kamer uit. Eenmaal buiten de school werd hij verwelkomd door de zon die zijn lichaam en gezicht verwarmde. Antonio nam plaats in het gras en ging hier in een kleermakerzit zitten, om vervolgens wat te pingelen en zijn gitaar te stemmen. Het ding was eigenlijk altijd perfect afgestemd, maar toch wilde hij het altijd graag even checken. Zodra alles goed was begon hij een liedje te spelen, The World Es Mi Familia om precies te zijn, maar dan zonder zang, alleen het stukje gitaar. Het deuntje brengt hem vreugde en hij vindt het heerlijk om dat stukje te spelen. Tijdens het spelen geniet hij met zijn ogen dicht van de melodiën en af en toe opent hij zijn ogen om rond te kijken naar de voorbij lopende studenten.
          'For this music is my language -- And the world es mi familia,' zong Antonio zachtjes mee terwijl hij rond keek. Hij zat met zijn gezicht in de zon en genoot intens van het weer en de muziek.


    - thank you for existing -

    OLIVIA PAN
    ☆All this has happened before, and it will all happen again☆




    Hakuna Matatta • 21 years • outfit • with Neo/Antonio


          Hoewel Olivia haar studie niet zo’n probleem vond, was zaterdag toch echt wel haar lievelings dag. Zondag werd altijd al zo overshadowd door de maandag en op vrijdag moest ze altijd nog bijkomen van alle lessen van die week. Zaterdag was gewoon het best, geen verplichtingen en ze kon makkelijk nog haar stapel coursework uitstellen.
          Maar in plaats van buiten zitten in het lekkere zonlicht stond ze nog binnen. Voor de deur van Neo’s kamer. Olivia leunde tegen de muur aan, haar ogen op het plafond.
          “Ben je bijna klaar?” vroeg ze nogmaals, iet wat ongeduldig. Ze speelde onbewust met de waterfles in haar handen, deze ronddraaiende en iet wat te vaak bijna te laten vallen.
          “Antonio wacht op ons,” benadrukte ze. Tot haar geluk verscheen Neo enkele seconden later in de deuropening. Olivia begroette de dame met een glimlach voor ze samen de gangen over liepen.
          “Waren je lessen een beetje oke deze week?” vroeg Olivia om het gesprek op gang te krijgen. De enige lessen die ze met Neo had was het zwaardvechten, waar ze wel blij mee was want ze had in haar major niet echt vrienden.
    Het duurde niet lang of de twee liepen buiten. Olivia schoof haar zonnebril van haar hoofd en zette hem op, voor ze rond keek. Antonio was niet moeilijk te spotten, vooral niet met de gitaar muziek die vanaf zijn kant klonk. Olivia zwaaide enthousiast naar hem terwijl ze zijn kant op liepen. Ze plofte dan ook niet veel later naast hem neer.
          “Serenade me, kind sir,” begroette ze hem met een glimlach voor ze zich achteraf liet vallen zodat ze in het gras lag. De zon was heerlijk warm op haar gezicht en ze strekte haar armen uit, in de vergeven hoop wat bruin te worden in het licht.

    [ bericht aangepast door tsunoda op 8 juni 2021 - 22:03 ]


    no regrets only memories

    oops

    [ bericht aangepast door tsunoda op 8 juni 2021 - 21:59 ]


    no regrets only memories

          Ψ VICTORIA “VICKY” CHIMAIRA Ψ     
    “They weren’t kidding when they called me, well, a witch”

    with Élodie • In the grass outside


    Victoria keek op naar de zon hoog boven haar in de lucht en kneep haar smaragdgroene ogen samen. Het zou nooit helemaal wennen, dat brandende gevaarte dat elke dag pal boven haar hoofd hing. De zon maakte de wereld zo kleurrijk en fel. Te fel.
    Haar gedachtes dwaalden nog vaak af naar de paarse grotten, diep in de zee. De plek waar haar moeder Ursula haar geschapen en opgevoed had. De plek die ze haar leven lang thuis genoemd had. Net toen ze een klein beetje begon te wennen het leven boven water en het dagelijks leven op Ira, was de pleuris daar uitgebroken.
    Pff. Niet dat haar dat verrast had. De school had vol gezeten met mensen, wezens en magiërs die het niet al te nauw namen met de regeltjes. Victoria had zich voor het eerst in haar leven een beetje thuis gevoeld na tijdenlang alleen in de zeegrot geleefd te hebben, terend op woede en verdriet om haar vermoordde moeder.
    “Denk je dat ze op feesten hier waltzen?” vroeg Élodie smalend. “Met van die overdreven baljurken en gestreken pakken?”
    Vicky grijnsde en keek naar beneden, recht in het gezicht van haar partner in crime. De prachtige magiër met haar sluwe blik had Victoria’s aandacht al sinds dag één gegrepen. De jonge vrouw had haar eerste periode op Ira een stuk makkelijker gemaakt. Het had niet lang geduurd voordat de twee onafscheidelijk waren geworden.
    “Ik hoop het,” humde Vicky. Ze nam Élodie’s sigaret over om er een lange hijs van te nemen. Er waren weinig voordelen te noemen aan het leven boven water, maar sigaretten waren een absolute plus. “Maakt het contrast alleen maar mooier wanneer we al die prinsessenjurkjes transformeren in…” Ze dacht even na. “Hmm… Iets leuks met latex en leer? Dan wordt het feestje meteen een stuk interessanter. Wat denk jij?”
    Ze glimlachte minzaam terwijl ze de sigaret voorzichtig terug tussen Élodie’s lippen plaatste zonder oogcontact te breken. Het was geweldig om een beste vriendin te hebben waar je… méér mee kon dan alleen praten en lachen. En dat allemaal zonder dat het allemaal irritant gecompliceerd werd. Élodie was precies zoals zij: avontuurlijk, roekeloos en altijd in voor een spannende avond. Ze waren een berucht duo, zowel voor Ira- and Vestigo studenten.
    Victoria volgde Élodie’s blik toen ze opkeek naar een groep eerstejaars die luidruchtig voorbij kwam. Vrolijke stemmetjes. Dure, kleurrijke pakjes. Perfecte schoentjes, snoezige kapseltjes, dom lachende gezichtjes… Ze deden haar direct denken aan de zeven meermindochters van koning Triton in Atlantica.
    En dan met name de jongste. Ariël, die naïeve, domme feeks die ervoor had gezorgd dat haar moeder er niet meer was…
    Victoria voelde het bekende gevoel van haat in haar lichaam opborrelen. Terwijl ze fronste, transformeerden haar groene ogen naar een dieppaarse kleur.
    Ze wilde niets liever dan de glimlachjes van al deze rijke, bevoorrechte, koninklijke jongeren van hun gezichten vegen. Hun stemmen opvangen in een schelp zodat ze nooit meer naar hun hoge, schelle gelach hoefde te luisteren.
    “Ik zweer, als ik mezelf niet snel een kater in zuip, doe ik iemand wat aan,” leek Élodie haar gedachten te lezen.
    “Vanavond,” gromde Victoria terug terwijl haar ogen de jonge eerstejaars volgden. “We zorgen dat al deze prinsjes en prinsesjes begrijpen dat het gedaan is met hun voorbeeldige, perfecte leventje hier.”
    Ze legde haar hand op Élodie’s schouder toen ze weer omhoog schoot om een nieuwe luidruchtige groep te vervloeken.
    “Hoe kunnen mensen zo zijn?”
    Victoria keek haar vriendin in de ogen aan.
    “Die… kindjes van adel hebben nooit in hun leven tegenslag of pijn gekend. Ze zijn geboren in een gouden wiegje en hebben nooit ergens wat voor hoeven doen,” zei ze toen. “Dat zorgt voor een slap en onuitstaanbaar karakter. Het zijn types die uitgaan van een happily ever after en een perfecte wereld omdat ze zelf alles aangereikt hebben gekregen en daardoor niet beter weten. “
    Ze stak haar rechterhand op, gehuld in een lange, lederen handschoen. De vele zilveren kettingen om haar pols ketsten tegen elkaar aan met een klinkend geluid.
    “Maar ze hebben geen idee hoe sterk het vechten ons heeft gemaakt,” humde ze zachtjes voordat ze haar hand met een zwierige beweging door de lucht liet gaan, haar ogen gefocust op één van de studenten.
    “Capilli, sine fine.”
    Ze grijnsde toen het haar van één van de prinsjes plotseling onophoudelijk begon te groeien.
    De jongeren stopten met lachen en keken de jongen geschrokken aan.
    “Rapunzel, Rapunzel, let down your golden hair!” riep Vicky uit voordat ze hard begon te lachen en de blonde jongen in paniek naar zijn hoofd greep.
    Er was geen houden aan. Als wilde golven bleven de lokken maar verder en verder uit zijn hoofd groeien.
    Vicky keek Élodie met een grijns aan en gaf haar een snelle knipoog.
    Samen zouden ze wel zorgen dat deze kindjes wat zouden meemaken in hun leven.


    sangre por sangre

    NEORAH 'NEO' ARIANNA FITZHERBERT
    21 • A Spoonful Of Sugar • Outfit • With Olivia & Antonio



    Laat het aan mij over om extreem uit te slapen op een mooie dag. Bij de tijd dat ik mijn ogen opende was de, inmiddels lege, kamer gevuld met zonlicht wat aangaf dat het toch echt tijd was om op te staan. Zeker toen ik mij herinnerde dat twee van mijn vrienden binnen een wel heel korte tijd voor mijn neus zouden staan. Oeps. Zo snel mogelijk maakte ik mij dan ook klaar en toen ik eenmaal voor mijn kledingkast stond klonk het eerste geklop al op de deur. ''Kom eraan!'' roep ik, wetende dat het hoogstwaarschijnlijk voor mij is. De twee Ira-studenten waarmee ik mijn kamer deelde waren allang vertrokken. Oh, ergens maakte de hele situatie dit jaar een stuk interessanter dan de voorgaande jaren. Altijd hetzelfde mooie verhaal met dezelfde mensen maakt het ook maar saai niet? Ik was zo in mijn gedachten verzonken dat ik helemaal vergat wat ik aan het doen was, dit tot Olivia me weer liet opschrikken.
    “Ben je bijna klaar?” hoor ik haar vragen. ''Bijna!'' roep ik en ik besluit dan maar snel in een simpele outfit te schieten.
    “Antonio wacht op ons,” Ik loop naar de deur en doe hier een paar simpele witte sneakers aan. ''I'm here, geen zorgen.'' glimlach ik zodra ik de deur heb geopend. Ik volg haar de gang op. “Waren je lessen een beetje oke deze week?” Ik knik en haar vervolgens mijn schouders op. ''Meh. Same old, Same old.'' zeg ik met een licht lachje. ''Ik denk niet dat de lessen het interessantste waren deze week,'' zeg ik speels, wellicht was ik iets te excited in vergelijking met andere Vestigo studenten, ik ben gewoon blij dat er een keer iets nieuws gebeurt hier. ''Tenzij er nog iets is gebeurd bij jouw lessen? Heb ik iets gemist?'' vraag ik haar.
    Eenmaal buiten plaats ik kort een hand voor mijn ogen. Misschien had ik een zonnebril moeten pakken, misschien wel. De muziek die van Antonio's kant kwam was niet te missen en automatisch verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. ''Well hello hello'' glimlach ik. “Serenade me, kind sir,” zei Olivia vervolgens en ik lach, waarna ik ook plaats neem op het gras. Ik beweeg lichtjes mee met de melodie en sluit kort mijn ogen. ''Hmh, hoe was je week? Nog iets bijzonders gebeurt?'' vraag ik hem dan.


    El Diablo.

    ÉLODIE FACILIER
    ☾ I got voodoo, I got hoodoo, I got things I ain't even tried! ☽


    Bibbidi Bobbidi Boo • 21 years • outfit • with Vicky outside


          Élodie had haar ogen op Vicky gericht toen ze sprak. De dame keek met een grijns op haar neer.
          ”Ik hoop het,” humde de dame. Élodie’s ogen bleven of haar gezicht gericht terwijl de dame haar sigaret overnam. Er was zo iets hypnotiserend aan de jonge vrouw en Élodie kon er nog steeds haar vinger niet op leggen, ze kon alleen toekijken hoe ze een lange hijs nam van de sigaret voor ze weer sprak.
          ”Maakt het contrast alleen maar mooier wanneer we al die prinsessenjurkjes transfomeren in..-” een korte stilte. ”Hmm.. Iets leuks met latex en leer? Dan wordt het feestje meteen een stuk interessanter. Wat denk jij?” vulde ze aan voor ze de sigaret tussen Élodie haar lippen plaatste, haar groene ogen nog steeds op het meisje.
          Élodie nam een lange hijs van de sigaret voor ze de rook lacherig uitblies. “Ik denk dat er minimaal tien gaan huilen in dat geval, klinkt perfect,” grijnsde ze terug.
          ”Vanavond.” gromde Vicky terug, nadat ze had geklaagd. Élodie’s blik was alweer verschoven naar de lucht terwijl de dame sprak. ”We zorgen dat al deze prinsjes en prinsesjes begrijpen dat het gedaan is met hun voorbeeldige, perfecte leventje hier,”
          ’Volgens mij hebben ze oprecht geen idee wat ze binnen hebben gehaald door ons allemaal toe te laten.” Ze tikte het as van haar sigaret in het gras. “Ik hoop niet dat ze oprecht dachten dat we hier ook maar een haar beter van werden.” Élodie’s persoonlijke haat voor alles wat staat voor goed en aardig werd met de minuut hier alleen maar groter. Het zou nooit lang kunnen duren voor hier een soort gelijke bom zou barsten als op Ira, enkel misschien wat meer figuurlijker want ze ging er vanuit dat de docenten hier slim genoeg waren om de boel niet te laten affikken.
          Nadat Élodie overeind was geschoten door de nieuwe groep studenten voelde ze Vicky’s hand al snel op haar schouder. Ze keek om naar de dame, begroet door de smaragdgroene ogen.
          “Die… kindjes van adel hebben nooit in hun leven tegenslag of pijn gekend. Ze zijn geboren in een gouden wiegje en hebben nooit ergens wat voor hoeven doen,” sprak ze, terwijl Élodie weer ging liggen. “Dat zorgt voor een slap en onuitstaanbaar karakter. Het zijn types die uitgaan van een happily ever after en een perfecte wereld omdat ze zelf alles aangereikt hebben gekregen en daardoor niet beter weten. “
    Élodie hield haar ogen op de dame haar gezicht, observerend
          “Maar ze hebben geen idee hoe sterk het vechten ons heeft gemaakt,” Élodie had het altijd al fascinerend gevonden om iemand anders magie zien te beoefenen, en elke soort magie die iets afweek van de hare was nog minimaal tien keer zo intrigerend. Élodie schoot overeind toen ze het gelach hoorde stilvallen. Haar ogen viel op de groep jongens, waarbij een van de jongens zijn haar op rap tempo aan het groeien was.
          “Rapunzel, Rapunzel, let down your golden hair!” riep Vicky voor ze begon te lachen. Een glimlach kroop over Élodie haar lippen terwijl ze toekeek voor ze ook begon te lachen, een hand voor haar mond slaand. Ze keek om naar de dame die haar met een grijns aan keek gevolgd door een knipoog.
          ”Het is zo sexy als je mensen vervloekt,” grijsde Élodie terug, voor ze een laatste hijs van haar sigaret nam en hem op de grond dumpte.



    no regrets only memories