• The Path to War
    It's changing out there. There's a storm coming, Harry... just like last time.






    TIMES ARE CHANGING
    Voldemort is terug. Nadat zelfs minister van Toverkunst Droebel het moest toegeven lijkt er geen weg meer terug. De tovenaarsgemeenschap bevindt zich op de vooravond van een oorlog. Inmiddels is Droebel afgetreden en daar is Schobbejak voor in de plaats gekomen. De gemeenschap heeft de hoop dat hij hun door deze donkere tijden zal leiden. Tot dus ver heeft hij echter weinig succes gehad. Een massauitbraak uit Azkaban, dementors die de tovenaarsgevangenis hebben verlaten en zich hebben aangesloten bij Hij Die Niet Genoemd Mag Worden en de vele moorden die worden gepleegd... Het lijkt alsof deze storm nog lang niet gaat liggen.

    De zesdejaars leerlingen keren na een donkere zomer terug op Hogwarts, wat gaat dit jaar hun brengen? En is iedereen veilig?
    Hoe reageert de school na dreigementen aan het adres van leerlingen en wat uiteindelijk leidt tot de vermissing van één van hen?


    CHARACTERS
    Gryffindor
    ♂ Aster Muir — Adrien Sahores — Lerwick— 1.1
    ♂ Ashley Joseph Jones — Cole Sprouse— calice — 1.3
    ♂ Castor Aelius Black — Faceclaim — Morrigann— 1.5
    ♂ Joakim Ake Berglund — Rafael Miller— Helvar — 1.7
    ♀ Jordyn Mariah Kingsley — Dasha Taran— Veda — 1.3
    ♀ Kyra Aliyeva — Faceclaim — Morrigann— 1.8

    Hufflepuff
    ♂ Aidan Tomas Fenwick — Max Barczak — Helvar — 1.3
    ♂ Julian Nolan Lartius — Faceclaim — Fika —1.4
    ♂ Theseus Owen Scamander — Faceclaim — Epione —1.7
    ♀ Alina Maedows — Karol Queiroz— Lerwick— 1.7
    ♀ Sasha Diggory — Zoe Kravitz — calice— 1.2
    ♀ Novalie Aria Fitzgerald — Elle Fanning — Veda — 1.3
    ♀ Aiofe Zara O'Conner— Isabel Moner — Iotte— 1.1

    Ravenclaw
    ♂ Adrastos Quillon Montague — Maxence — Epione — 1.8
    ♂ Ilias Eisenberg— Louis Partridge— amren — 1.7
    ♂ Shane Montgomery — Nick Pervak— Helvar — 1.7
    ♀ Jemina Gauthier— Zendaya — Morrigann— 1.3
    ♀ Pandora Lovegood — Sabrina Carpenter — Calice — 1.4
    ♀ Josephine Montgomery — Faceclaim — Veda — 1.8
    ♀ Avalon Isolde Fitzgerald — Elle Fanning — Iotte — 1.4

    Slytherin
    ♂ Dimitri Viktor Volkov — Timur Simakov— calice — 1.1
    ♂ Zaheer Aceves Selwyn— Iotte — 1.2
    ♂ Maximus Lovegood — calice — 1.7
    ♂ Miran Perceval Crawfort — Epione — 1.7
    ♀ Zoya Elaine Crawfort— Faceclaim— Veda— 1.4
    ♀ Amira Lucretia Black — Faceclaim— Epione— 1.4
    ♀ Madigan Zephyrine Elingston — Morrigann — 1.7
    ♀ Lysandra Black— Faceclaim — Reeses — 1.8

    VAKKEN, QUIDDITCH, PREFECTS

    VAKKEN

    • Astronomy
    • Charms
    • Defence Against the Dark Arts
    • Herbology
    • History of Magic
    • Potions
    • Transfiguration
    • Alchemy
    • Arithmancy
    • Care of Magical Creatures
    • Divination
    • Muggle Studies
    • Study of Ancient Runes


    QUIDDITCH

    Gryffindor
    • Captain: Jordyn Kingsley
    • Keeper: Joakim Berglund
    • Chaser: Kyra Aliyeva
    • Chaser: Jordyn Kingsley
    • Chaser: Ashley Jones
    • Beater: Aster Muir
    • Beater: Castor Black
    • Seeker:

    Hufflepuff
    • Captain: Sasha Diggory
    • Keeper:
    • Chaser: Julian Lartius
    • Chaser: Theseus Scamander
    • Chaser:
    • Beater:
    • Beater:
    • Seeker: Sasha Diggory

    Ravenclaw
    • Captain: Adrastos Montague
    • Keeper: Adrastos Montague
    • Chaser: Avalon Fitzgerald
    • Chaser:
    • Chaser:
    • Beater:
    • Beater:
    • Seeker: Shane Montgomery

    Slytherin
    • Captain: Dimitri Volkov
    • Keeper:
    • Chaser: Amira Black
    • Chaser: Dimitri Volkov
    • Chaser:
    • Beater: Maximus Lovegood
    • Beater: Miran Crawfort
    • Seeker:


    PREFECTS
    Prefects

    Gryffindor
    Joakim Berglund
    Kyra Aliyeva

    Hufflepuff
    Aidan Fenwick
    Novalie Fitzgerald

    Ravenclaw
    Ilias Eisenberg
    no female prefect

    Slytherin
    Amira Black
    Zaheer Selwyn



    VERHAAL OVERZICHT

    ϟ aster - lysandra • muggle studies
    ϟ max - mads - jordyn • 3rd floor corridor
    ϟ kyra - sasha • 3rd floor corridor
    ϟ the black twins • 3rd floor corridor
    ϟ ashley - aidan • 3rd floor corridor
    ϟ alina • hufflepuff common room
    ϟ jem • on her way to ravenclaw common room
    ϟ shane - josie • 3rd floor corridor
    ϟ dmitri - miran • dada classroom
    ϟ novalie - adra • dada classroom
    ϟ joakim • dada classroom
    ϟ theo • dada classroom
    ϟ zaheer - pandora • dada classroom
    ϟ zoya - ilias • dada classroom
    ϟ julian • dada classroom





    [ bericht aangepast op 14 sep 2021 - 13:24 ]


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

    Julian Nolan Lartius




    ''In a world where you can be anything be kind''


    Hufflepuff — Chaser – Hufflepuff Uniform — DADA Class – With Joakim
          Nu het gesprek afgekapt was door Snape werd het een stuk makkelijker om de les te volgen. Hoewel het hem wel wat moeite kostte om het draad op te pakken. Een groot deel van de les had hij immers al gemist. Toen hij eenmaal wist waar ze waren werden zijn betekenisloze krabbels in zijn schrift vervangen voor daadwerkelijke aantekeningen.
          Erg lang duurde zijn oplettende fase niet. Normaal gesproken was Julian een bijna voorbeeldige student. Ook hij wist wel te praten tijdens de les, maar hij wist dit altijd te doen op de momenten dat de leraar het niet door had. Mede hierdoor werd hij altijd beschreven als het type waarvan docenten wel een hele klas vol wilden. Vandaag voelde het echter verkeerd om hier te zitten en de les braafjes te volgen – hoe bang hij dan ook mocht wezen voor Snape.
          Zodra hij stilviel dwaalde zijn gedachten af naar de verdwijning van Aiofe. Hij wilde weten wie het gedaan had, waar ze was, waarom ze gekidnapt was en ook nog eens of zij de enige zou blijven. Te veel vragen, die allemaal tegelijk om zijn aandacht vroegen. Het gesprek van net zorgde ervoor dat enkele vragen gevoerd werden, maar dit was niet voldoende om ze te laten verdwijnen.
          Hij had afleiding nodig.
          Net op dat moment kreeg Joakim een mysterieus briefje op zijn tafel geworpen. Een briefje dat verdacht veel uit de buurt van Jordyn. Het bracht hem in ieder geval een onderwerp. Zodoende gaf hij commentaar op Joakim en zijn heart-eyes voor de afzender van het briefje. Het leverde enkel een verwarde blik op van de jongeman.
          ''Oh kom op, ik heb die blik eerder gezien.'' Ooit keek je zo naar mij. Ergens vond Julian het wel jammer dat dit niet meer het geval was, maar het was beter zo. Uiteindelijk zouden de verschillen tussen de twee toch er wel voor gezorgd hebben. Liever dan gezamenlijk op vriendelijke wijze er een punt achter zetten dan dat na verscheidene ruzies te moeten doen.
          ''Ik zit niet in de zevende hemel.'' Sputterde Joakim nog tegen waarop Julian hem enkel lang aankijk. Maak dat jezelf maar wijs jongen.
          ''Sure,'' zei hij al knikkend, al sprak zijn brede grijns boekdelen.
          Vervolgens had Joakim zijn vraag over het Slytherin feestje beantwoord. Ook hij had haar helaas niet gezien, maar gezien alle informatie over Aiofe's verdwijning toch al de hele dag tegen viel had hij ook niet anders verwacht. De kans was ook groot dat ze inderdaad nooit bij het feestje was aangekomen. Zouden Aidan en hij misschien iets gezien hebben als ze in een andere gang stonden? Het deed er toch niet toe, het was toch al te laat.
          ''Dan heeft de dader wel een goed tijdstip gekozen. Iedereen was zo'n beetje op het feestje, natuurlijk heeft niemand daardoor iets gezien.'' Hij voelde zijn humeur al wat verslechteren. Zo werd het natuurlijk een stuk lastiger om haar op te zoeken.
          ''Maar goed,'' Begon hij na een diepe zucht. Hij moest het onderwerp toch los gaan laten. De docenten zouden vast wel hun werk gaan doen. ''Dat briefje hè? Is het van Jordyn?''


    -growth is a process

    ♠ Ashley Joseph Jones ♠
    - Ready to start a Revolution -
    17 years old • Gryffindor • Progressive • Gryffindor Uniform • DADA Classroom • w. Aidan


    De boosaardige blik van Max was er een die hij nog nooit had gezien in de ogen van zijn zusje. Waar Pandora haar ogen meestal vriendelijk en lief naar Ashley keken, leken Max zijn ogen bijna altijd op onweer te staan wanneer hij Ashley zag. Hij zou eens moeten weten, dacht Ashley, hoe hij meer tijd doorbracht in het ouderlijk huis van de siblings Lovegood dan dat Max zelf deed tijdens de zomervakantie. Maximus werd iedere zomer naar een of andere stage of bijscholingstraject gestuurd door Pandora en zijn moeder. Zelf kwam dat Ash altijd goed uit, want op die manier hoefde Dora en hij alleen maar rekening te houden met haar ouders en niet met haar veel te beschermende broer. Het huis van de Lovegood’s was voor Ashley een veilige haven. Pandora haar kamer voelde als een wereld op zichzelf. Weg van zijn eigen familie, waar hij zichzelf niet helemaal thuis voelde. Met zijn broers die allemaal een stuk ouder waren en zijn vader die meer geïnteresseerd leek in de oudere Jonas, Finnick en Charles, voelde Ash zich tot een last voor zijn vader. Vanzelfsprekend bracht hij zoveel mogelijk tijd in zijn vakantie buitenhuis door en dan het liefste bij zijn beste vriendin, voor wie hij nooit een last leek te zijn.

    Dus Max kon boos kijken wat hij wilde, Ashley was niet van plan om zijn vriendschap met Pandora op te geven. Ashley wende zijn blik af van die van Max en richtte zich tot Aidan die naast hem zat. Zijn ogen stonden vriendelijk en zacht. En zojuist had hij aangeboden om Ashley de Hufflepuff Common Room te laten zien. “'Wil je er iets voor terug?” vroeg Ashley, ervan uitgaande dat hij niet zo maar naar hun leerlingenkamer mocht gaan.
    Die vraag leek Aidan te verwarren. “Euhm, niets?’ Was dan ook zijn antwoord.
    Oja, Hufflpuffs.. dacht Ash. Of was het antwoord niet zo makkelijk?
    Aida keek tevreden voor zich uit en Ashley bestudeerde zijn gezicht vanuit zijn ooghoeken. What’s your deal, Fenwick? Ash wist nog steeds niet zeker of hij nu een kans maakte of niet. Viel Aidan op jongens? En zo ja, zou hij Ash dan zien staan? Op dit moment bleef Aidan één groot raadsel en dus zou Ash geduldig moeten zijn. Niet een van zijn sterkste eigenschap.
    “Oke.” Zei hij uiteindelijk en hij keek weg van het tevreden gezicht van Aidan. “Niets. Waar heb ik deze gunst aan te danken?” Kon Ash het niet laten om nog heel even verder te vissen.

    Nadat Snape de goede sfeer tussen hen ruw had verstoord, besloot Ashley een plan op te zetten om een soort anti dooddoener beweging in de school op te zetten en deze aan Aidan voor te leggen. Het was essentieel om te laten weten dat niet iedereen het gedachtegoed van de dooddoeners of You-Know-Who steunde. Alles behalve dat! Maar zolang diegenen hun mond hielden, zouden de dooddoeners alleen maar aan aanzien winnen.
    “Het makkelijkst is denk ik een lijst ophangen? Aan de andere kant trekken we misschien zo wel de aandacht van enkele leerlingen met meer duistere ideeën.” zei Aidan. Ashley knikte instemmend. Een perkament zou wel meteen iedereens aandacht trekken. Dat was vanochtend wel weer bewezen door het stuk perkament van de Snitch. Bij die gedachte kleurden Ash zijn wangen rood en keek hij snel naar zijn boek. Dat onderwerp wilde hij het liefste vermijden zolang Aidan in de buurt was. Hij wist namelijk niet of hij zou kunnen liegen tegen zijn crush, maar door de waarheid te vertellen was hij bang zijn eigen ruiten in te gooien. Er leek gewoon geen goede uitkomst door dat onderwerp aan te snijden.
    “Het is in ieder geval wel een belangrijke afweging om te maken, denk ik. Wel zouden we in ieder geval Julian en Theo kunnen vragen, misschien Novalie. Jij weet vast ook nog wel een paar mensen?”
    “We kunnen ook al onze potentiële leden een brief sturen. Een beetje zoals die nieuwe docent Toverdranken heeft gedaan voor zijn elite clubje.” Stelde Ashley voor. “Maar dan doen wij het voor een echt belangrijke club, in plaats van drakenballen eten met elkaar terwijl je doet alsof je allemaal super belangrijk bent.”Ash zijn ogen schoten even naar Snape, maar bij het zien van zijn rug, imiteerde hij de gezette Slughorn die decadent met één vinger in de lucht een slok thee nam en vervolgens een hap van een niet-bestaande drakenbal, om daarna afkeurend zijn neus op te halen. “Sowieso kunnen we ook nog Kyra, Lysandra, Jordyn en Aster vragen?” Zei Ashley. Hij had ook Pandora haar naam willen noemen, maar durfde dat uiteindelijk toch niet. “En wie weet, misschien verbazen sommige leerlingen ons nog wel met wie zich aansluit!” Ten minste, dat hoopte Ash en hij keek Aidan dan ook hoopvol aan.


    [ bericht aangepast op 30 aug 2021 - 12:30 ]


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

    Alina Meadows

    16 • Hufflepuff • DADA classroom • Hufflepuff uniform • with Lysandra


    "The good you do today will be forgotten tomorrow.
    Do good anyway."

    Alina vond het wel fijn om iemand te hebben waarmee ze over haar afgunst voor Snape kon praten. Natuurlijk wren er genoeg studenten die de man niet mochten, maar dat resulteerde er dan ook weer in dat veel mensen bang waren om over hem te praten, alsof hij opeens zou verschijnen wanneer je zijn naam uitsprak.
          'Wat dat betreft heb jij mazzel met professor Sprout.' Snape had zich net met zijn rug naar hun toe gedraaid, dus ze kon haar blik weer op Lysandra richten. 'Wel of geen Potions, ik zit sowieso aan die man vast.' Daar had ze een punt. Alina keek haar dan ook vol medelijden aan.
          Dat moet niet gemakkelijk zijn. Zeker niet als hij de pik op je heeft.' Snape maakte er geen geheim van dat hij Lysandra totaal niet mocht en niet waardig voor zijn afdeling vond. Maar daar kon niemand natuurlijk wat tegenin brengen. Toch niet zonder daar de gevolgen van te dragen.
          Het onderwerp vloeide al snel voor naar hun afgelopen zomervakantie. Alina had verteld dat ze vooral veel gelezen had tijdens de vakantie en al snel werd duidelijk dat ze toch wel dezelfde interesse hadden toen ze naar Lysandra's vakantie vroeg.
          'Ongeveer hetzelfde. Ook veel gelezen en lekker buiten geweest,' weerklonk haar antwoord. Ze glimlachte vrolijk en deed vervolgens alsof ze iets noteerde op haar perkament. Zo viel het wat minder op dat ze totaal niet aan het opletten was.
          'Dan moeten we dringend eens ideeën uitwisselen. Ik zoek nog wel wat nieuw leesvoer,' stelde ze voor. Lysandra had vast wel wat aanbevelingen en dan kon ze weer een tijdje verder. Daarbij vond ze het altijd leuk om nieuwe boeken te leren kennen.

    De sfeer draaide een beetje toen bleek dat Lysandra het hele gedoe rond Aoife niet had meegekregen. Alina vond het niet bepaald leuk om het verhaal opnieuw te moeten doen, maar haar vriendin moest natuurlijk ook weten wat er aan de hand was. De blik die vervolgens op het gezicht van de Slytherin verscheen zei genoeg. Ook zij leek niet te geloven dat zoiets op Hogwarts kon gebeuren. 'Ik vind het allemaal wel heel erg eng. Ik dacht dat Hogwarts een veilige plek voor ons moest zijn,' besloot Alina.
          'Ja,' was Lysandra het met haar eens. 'Maar jeetje, vermist… Hoe kan dat?' Alina haalde haar schouders verslagen op. Tot nu toe hadden ze nog helemaal niets van informatie gekregen, dus ze wist ook niet echt hoe het mogelijk was.
          'Ik heb geen idee. Dumbledore sprak over extra beveiliging, dus ik vraag me af hoe ze dat omzeild zouden kunnen hebben.' Dumbledore deed de dingen niet halfbakken, maar zorgde ervoor dat alles in orde was. Het klonk allemaal dus erg vreemd.
          'Jakkes, wat griezelig zeg. Is ze wel naar dat feestje van Slytherin geweest? Denk je…” Het bleef even stil vooraleer Lysandra haar zin durfde afmaken. 'Denk je dat You-know-who erachter zit? Zei Snape daar iets over?' Alina rilde even onbewust bij die gedachte. Wat zou hij in godsnaam met Aoife moeten?
          'Ik heb haar daar niet gezien,' antwoordde ze op het eerste deel van de vraag. Ze mocht dan wel wat gedronken hebben gisteren, toch wist ze nog goed genoeg wie ze gisteren allemaal gezien had. 'Over You-know-who zei Snape niets. Maar zo makkelijk zou hij het kasteel niet binnen komen, toch?'


    Nothing is impossible in my own powerful mind.

    Aster Muir

    17 • Gryffindor • Beater • Quidditch field • with Jem


    “When angry, count four. When very angry, swear.”

    'Alsnog minder dan vierentwintig uur, Asterpoetser, stelletje zwijnen.' Aster trok zijn wenkbrauw op bij de nieuwe bijnaam die Jem opeens wel héél erg graag gebruikte. Gisteren had hij nog gedacht dat het bij één keer ging blijven, maar kennelijk bleef hij goed hangen bij de Ravenclaw.
          'Volgens mij klopt die bijnaam niet. Ik loop niet constant iedereen zijn zooi op te ruimen. Ik ruim m'n eigen zooi amper op!' protesteerde hij dan ook vooraleer hij zich omdraaide om zijn spullen te pakken. Hij was best triomfantelijk dat het hem zo snel lukte, ondanks de niet zo nette staat van de dorm. Na de stilte die tijdens het zoeken gevallen was, had hij toch besloten om zijn excuses aan Jem aan te bieden.
          'Hmmm,' humde ze. 'Meestal als mensen sorry zeggen doen ze het niet nog een keer, Aster.' Hij voelde zich mogelijk nog schuldiger na haar antwoord. 'Maar goed, het zal wel. Tuurlijk laat ik je niet alleen als je je slecht voelt.'
          'Ik weet het,' mompelde hij zelfbewust. Achteraf schaamde hij zich vaak genoeg voor zijn gedrag. 'Ik probeer er echt aan te werken. Die mededeling over Aoife zorgde gewoon voor kortsluiting vandaag.' Hij deed echt wel moeite om zijn temperament onder controle te houden, maar vandaag was dat helaas niet echt gelukt.
          'En nu hoef ik ook niet naar Snape’s gezeur te luisteren. Win-win, niet?' Aster grijnsde lichtjes en knikte vervolgens.
          'Ik hoop zo hard dat hij niet nog met nablijven komt aanzetten.' Snape kennende zou hij er nog toe in staat zijn om hen een bericht te sturen met de mededeling dat ze zaterdag konden nablijven. Dan had hij liever gewoon puntenaftrek. Iets wat hij ongetwijfeld wel zal hebben gekregen.
          'Kom, laten we naar het Quidditch gaat voor de les voorbij is.'

    Onderweg naar het Quidditch veld hadden ze Illias' spullen opgepikt zodat Jem die kon gebruiken. Hij wist dat zijn beste vriend het niet zo leuk vond om zijn spullen uit te lenen, maar misschien dat hij het bij Jem niet zo erg vond. Ze waren tenslotte een koppel. Dat deed hem eraan denken dat hij daar ook nog eens achter moest vragen. Al leek het hem nu niet echt het beste moment daarvoor.
          'Disclaimer, ik ben niet verantwoordelijk voor enige verwondingen die je oploopt.' Aster lachte even. Met zijn ervaring als Beater zou hij er waarschijnlijk wel zonder kleerscheuren vanaf komen.
          'Jij bent goed in healing charms, toch?' gooide hij grappend haar kant uit. Als er echt iets mis zou lopen, dan was er nog altijd de ziekenboeg. Al hoopte hij daar natuurlijk niet te belanden.
          'Ben je klaar voor een Bludger, of wil je liever gewoon tegen een Quaffle meppen?' Daar diende een Quaffle niet echt voor, maar het werkte zeker wel. En daarbij was het ook een stuk veiliger.


    Nothing is impossible in my own powerful mind.

    Monday morning
    10:30 a.m.
    Defence Against the Dark Arts Classroom
    ..


    De sfeer in de klas herstelde nooit helemaal meer na Snape zijn mededeling over de vermissing van Aiofe O'Conner. Maar Snape zou Snape niet zijn als hij zich niets aan zou trekken van deze emotionele rollercoater voor de zesdejaars, of van het feit dat het hun eerste lesdag is. Met een trage en chagrijnige stem dramde hij het huiswerk op, na dramatisch het projectorscherm te laten oprollen. "Voor de volgende les wil ik van iedereen een opstel ontvangen van 40 centimeter lang over dementors en de functie en bedreiging die zij vormen in en voor de tovergemeenschap." Zijn ogen gleden door de ruimten bleven eerst kort hangen op Zaheer Selwyn en vervolgens op Lysandra Black. "En in mijn volgende les komt niemand te laat." Zei Snape en hij trok één van zijn zwarte wenkbrauwen op. Met een wapperende cape draaide hij zich om en nam plaats aan zijn bureau, zonder nog verder op of om te kijken naar zijn leerlingen.

    Tassen werden ingepakt en de stoelen werden achteruit geschoven. De horde leerlingen verliet het lokaal, maar werd al snel weer gestopt door een nieuw perkament dat hing op de muur tegenover de deur van het DADA-lokaal. Zo te zien vond de snitch de dag nog vroeg en was er nog onvoldoende onrust gestookt in de groep. Twee nieuwe geheimen stonden zwart op wit op het perkament gekalkt. De dikke zwarte inkt viel niet te missen, maar voor de namen Joakim en Lysandra was een uitzondering gemaakt. Deze glommen in een glimmende gouden inkt op het ivoorkleurige perkament.


    Samengevat:
    ϟ Alle 6e jaars bevinden zich in het Defence Against the Dark Arts lokaal
    ϟ De les loopt op zijn einde en de leerlingen kunnen het klaslokaal dan ook verlaten
    ϟ De les hierna is Muggle Studies, welke wordt gevolgd door: Ashley, Aster, Castor, Joakim, Jordyn, Lysandra en Theseus.
    ϟ Alle andere leerlingen hebben een tussenuur en zijn dus vrij om te doen wat zij willen,
    ϟ Buiten het DADA lokaal, op de muur tegenover de deur hangt een nieuw stuk perkament van de snitch.
    ϟ Als je een geheim wilt delen met de snitch dan kan dat door een PB te sturen naar: snitchie.
    ϟ Het is toegestaan Snape mildly te besturen in je post.

    [ bericht aangepast op 1 sep 2021 - 21:46 ]


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

    Hi there again, the Snitch here! Your one and only source into the scandalous lives of Hogwarts finest. Did you miss me?



    Na het nieuwtje over onze lieftallige Pandora Lovegood en Ashley Jones, hoop ik dat jullie je eerste les van het jaar overleefd hebben. Over lessen gesproken; zou het niet grappig zijn als een volbloed Slytherin het vak Dreuzelkunde zou volgen? Dat klinkt als een goede grap, zeg nou eerlijk? Maar ik kan jullie verzekeren, dat is het niet. Zo is het mij ter ore gekomen dat Lysandra Black, onze favoriete volbloed hekst, dit vak volgt. Mijn vraag is; waarom?!

    
✹ Is het jullie daarnaast ook opgevallen hoe leuk Joakim het gisteravond met Jordyn had? Zijn ze niet lief samen? Je zou bijna zeggen dat ze echt verliefd zijn, maar niets is minder waar. De jongen is namelijk zo asexueel als maar zijn kan. Wie proberen ze nu eigenlijk voor de gek te houden: ons of elkaar?

    Ik beloofde jullie geheimen, dus dan krijgen jullie geheimen, maar ik moet zeggen: ik had dit niet zonder jullie kunnen doen. Be careful who you trust, want misschien is jouw geheim wel de volgende.

    And who am i? That’s one secret I’ll never tell. You know you love me.



    xoxo the Snitch

    MAXIMUS 'MAX' LOVEGOOD
    18 years old • Slytherin • Beater • DADA Classroom -> 3rd floor hallway • Hogwarts Uniform • w. Madigan alone


    Zenuwachtig tikte Maximus met zijn voet op de vloer. Deze les leek een eeuwigheid te duren. Zo nu en dan wierp hij een blik over zijn schouder richting Ashley. De jongen zat te smoezen met Aidan op de achterste rij. De boze blikken die Max hem stuurde werden niet beantwoord. De jongen bleef zijn blik maar afwenden. Het begon Max mateloos te irriteren dat de jongen niet gewoon zijn excuses kwam aanbieden, of in ieder geval uitleg kwam geven over de situatie. Maar nee, hij zat daar maar. Naast die Puff.
    “Nee, vraag hem maar niet.” Max draaide zich weer om, aangezien Ashley toch niet leek te reageren op zijn blikken. Als hij niet wilde horen, dan moest hij maar voelen...
          ”Geen zorgen, dan praat ik alleen met Pandora,” Zei Madigan met een klein glimlachje op haar gezicht. “Zaheer kennende gaat hij toch niks loslaten. Het komt wel goed met Pandora, okay? Beter dat ze nu wat aparte keuzes maakt in haar leven dan later. Als tiener kom je nog met dingen weg.” klonk haar stem bemoedigend. Max voelde zijn vriendin haar hand op zijn bovenbeen en hij gaf haar een waarschuwende blik. Hij zou zich niet kunnen inhouden als haar hand daar bleef liggen, maar gezien Snape nog steeds aanwezig was, wilde hij niet al te veel lichamelijk contact met Madigan maken.
    Madigan glimlachte na de waarschuwende blik en hun vingers verstrengelden zich met elkaar.
          “Ik weet het niet. Het is denk ik gewoon vreemd om te zien. Je zal wel gelijk hebben. Het is ook niet alsof Zaheer… Wil jij het gewoon aan haar vragen? Ze vertelt jou waarschijnlijk meer. Aangezien jullie allebei meisjes zijn, weet je wel."
          ”Uhu, heel goed gezien van je. Zaheer heeft vast geen vreemde plannen met je zusje. Dat zou hij zijn beste vriend niet aan doen,” Waarom was ze zo lief? “Ik ga het haar in elk geval vragen, geen zorgen. En ik zal ook wel proberen omdat gedoe met Ashley uit haar hoofd te praten,” Zei ze en ze verplaatste haar hand weer naar zijn bovenbeen toe. Max keek Madigan aan en bij het zien van haar onschuldige blik had hij het niet meer.
    “Volgens mij hebben we pauze na deze les…” zei ze alsof het niets was, maar Max kende dat stemmetje maar al te goed.. “En allebei geen Muggle studies.” Met haar wijsvinger begon ze langzaam figuurtjes te tekenen op zijn been.
    Mads..” siste Max, maar hij haalde haar hand deze keer niet weg.
    Door het ratelende geluid van het projectorscherm dat oprolde werd Max weer bij de les gebracht. Blijkbaar was de les afgelopen, want Snape gaf het huiswerk op voor de volgende les. Zo snel als hij kon schoof Max zijn stoel naar achteren.
    “Jouw slaapzaal of de mijne? Of wil je ergens anders naar toe?” Vroeg hij Madigan grijnzend.
    “Maar eerst moet ik iets anders doen.”
    Maximus stond op en liep resoluut op de achterste rij van het klaslokaal af. Het maakte hem niet uit dat al zijn klasgenoten én zijn Head of House erbij waren. Dit ging om zijn zusje. Max ging naast Ashley staan en deze keek nogal verrast op.
    “Maximus,” zei Ashley, zonder een greintje berouw. “Wat kan ik voor je doen?”
    Dat had hij niet zo moeten zeggen.
    Maximus hief zijn vuist op en sloeg Ashley met alle kracht die hij had tegen zijn kaak.
    “Blijf bij mijn zusje uit de buurt.” Zei hij. Ashley viel met stoel en al tegen de stenenvloer van het klaslokaal en Maximus liep zonder omkijken het klaslokaal uit.

    [ bericht aangepast op 1 sep 2021 - 22:21 ]


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

    〚      You are the artist of your own life. Don't hand the paintbrush to anyone else.      〛

    Theseus Owen Scamander





          17      ―      Hufflepuff chaser      ―      Hufflepuff uniform      ―      with Jordyn & Pandora      ―      DADA classroom


          De headflick die Jordyn hem had gegeven had ervoor gezorgd dat hij een ‘auch’ mompelde en kort over de plek van impact wreef, iets waardoor Jordyn haar tong uitstak.
    ‘’Watje,’’ grijnsde ze. Het liet hem met zijn ogen rollen en hij vroeg haar waarvoor dit nu weer nodig was. ‘’Gewoon. Het voelde goed.’’ Een zucht verliet zijn lippen. Langzaam werd het steeds duidelijker naar wie Cataleya opkeek. Zijn jongste zusje gaf ook al van zulke geweldige antwoorden.
    “Zeg, jij bent ook wel een lekkere aansteller,” hoorde hij Jordyn lachen nadat hij had opgemerkt dat hij alvast naar madam Pomprey om een afspraak te maken voor de migraines die er 100% aan zaten te komen.
    ‘’Helemaal niet,’’ mompelde hij. Hij sloeg zachtjes haar hand weg waarmee ze in zijn haren zat te woelen. Al had ze ergens wel een klein beetje gelijk op dit moment. Hij had zijn ouders moeten beloven om zo goed mogelijk te zorgen dat zijn zusjes uit de problemen bleven. Een onbegonnen taak, maar de belofte had tenminste zijn ouders zich beter laten voelen, dus dat was iets.
    “Migraine, zo erg zijn we nou ook weer niet.” De spottende toon in de stem van Jordyn was niet te missen.
    ‘’Hm, daar zijn de meningen over verdeeld.’’ zei hij met een plagende ondertoon.
    Dramatisch had hij even een paar keer zacht met zijn hoofd op zijn tafeltje gebonkt. “Ja, zo zou ik ook migraine krijgen,” grapte Jordyn.
    ‘’Ben mezelf alvast aan het voorbereiden op wat me te wachten staat.’’ verklaarde hij zichzelf. ‘’Vond ik wel een goed idee.’’ Vervolgens vroeg hij haar hoe ze Cataleya had gecorrupt. Jordyn wenkte hem dichterbij en fluisterde vervolgens in zijn oor. “Het. . . is een gave.” Grijnzend leunde zijn zusje weer naar achter. Theo schudde met zijn hoofd. “Ja, sorry, broertje. Meer kan ik er ook niet van maken.” In plaats van Jordyn een daadwerkelijke reactie te geven, porde hij haar eerst zacht in haar zij.
    ‘’Oneerlijk,’’ merkte hij op.


          Snape was de les begonnen met een mededeling over dat Aiofe vermist was. Bezorgdheid volgde. Tegen Jordyn had hij nog geprobeerd te zeggen dat het oké was en dat ze geen afleiding hoefde te zoeken, maar haar slachtoffer was al snel gevonden: Pandora. De Ravenclaw vertelde over de vermoedelijke Doxy eieren die ze gekocht had van de zomer.
    Doxy’s waren leuke wezens en als het geen Doxy’s waren, dan waren het vast wezens die ook interessant genoeg waren, iets wat hij dan ook opmerkte. “Eindelijk iemand die begrijpt hoe leuk een verrassings-ei is!”
    ‘’Zijn er mensen die een verrassings-ei niet leuk vinden?’’ vroeg hij. Met lichtelijk rood gekleurde wangen had hij vervolgens gevraagd of hij mocht kijken als de eieren uit waren gekomen.
    “Graag!” Ze knikte hevig met haar hoofd. “Je mag de eieren ook bekijken, als je dat wilt. Ik bewaar ze onder mijn bed, maar soms in mijn bed. Omdat het daar warmer is, snap je?”
    Een kleine glimlach ontstond op zijn gezicht. ‘’Lijkt me leuk.’’ antwoordde hij menend op haar uitnodiging. Vervolgens knikte hij lichtjes op haar vraag of hij het snapte. ‘’Dat is slim en een goede tip.’’ De ene keer dat hij eieren van wezens had, had hij ze warm gehouden door middel van meerdere truien. Zelf had hij het die winter fris gehad, maar het was het waard geweest.
    Pandora vertelde vervolgens ook nog dat ze haar hand had verbrand in de vakantie. Lichtelijk bezorgd had hij haar aangekeken en gevraagd of het nog pijn deed. De Ravenclaw antwoordde ‘nee’ en bewees dit door met haar hand op het litteken te prikken. “Nu voel ik niets meer wat niet doodnormaal is. Heb jij nog iets verbrand in de zomer?’’ Theo antwoordde dat hij alleen eens lunch aan had laten branden, maar dat dit gelukkig niet zo erg was. Zijn antwoord zorgde ervoor dat Pandora even moest giechelen.
    ''Mag ik vragen wat er gebeurd is met je hand?'' vroeg hij haar vervolgens.
    Er volgde een heleboel woorden die gerateld werden. Hij moest wat moeite doen om het hele verhaal van Pandora goed te kunnen volgen. Erg mooie steen die alleen maar lag, spreuk om voorwerpen licht te laten geven, poging gedaan om de steen licht te laten geven, maar de spreuk kaatste terug. ‘’Maar de verbranding die daarna volgde was minder…’’ sloot ze haar verhaal af. “Hoe heb jij je lunch verbrand?”
    ‘’De spreuk werkt wel al op andere voorwerpen?’’ vroeg hij geïnteresseerd. Het klonk als een handige spreuk in ieder geval. ‘’Mijn zusje Cataleya vond het een goed idee om de Murtlap, waar we tijdelijk oppassen, zelf proberen eten te geven. Waardoor die ontsnapte. Dus moest ik die weer veilig in zijn verblijf krijgen.’’ legde hij de verbrande lunch uit. ‘’Alhoewel het daarvoor ook al niet best ging met de lunch. Ik ben niet echt een keukenprins.’’

          Zijn ogen vielen even op Jordyn die haar gezicht in haar handen had verborgen, vermoedelijk vanwege het briefje dat ze had ontvangen. ‘’Zeg maar niets.’’ fluisterde ze zijn kant op.
    Een kleine grijns ontstond op zijn gezicht. ‘’Ik zou niet durven.’’ zei hij op een zachte en plagende toon terug.
    In een poging om toch nog iets op te steken van deze les en zichzelf later een stuk werk te besparen besloot hij iets te lezen vanuit het boek. Tussendoor mompelde hij een bedankje en excuses naar Jordyn.
    “Als je nu ook nog zegt waarvoor dan zitten we weer op één lijn,”
    Even haalde hij zijn schouders op, terwijl hij nadacht over zijn woorden. ‘’Voor je hulp en voor het lastigvallen.’’ kwam er uiteindelijk zacht uit zijn mond.
    Hij schrok van het geluid van het projectorscherm wat zich ineens oprolde, waarna Snape het huiswerk gaf. Opstel over dementors, 40 centimeter. Theo noteerde het bovenaan bij zijn, weinige, aantekeningen. De volgende les was donderdag. Er was vast wel een tussenuur ergens voor donderdag waar hij aan het opstel kon werken.
    Het geluid van een stoel die omviel trok zijn aandacht. Maximus stond bij of naast Ashley die op de grond lag met zijn stoel. Theo fronste. ‘’Dat lijkt me pijnlijk,’’ zei hij tegen zijn zus, terwijl hij haar weer aankeek. ‘’Wil je naar Ashley of?’’ De toon was niet heel zeker, omdat hij niet precies wist wat hij nu moest.


    ''And I am still a believer, but I don't know why. I've never been a natural, all I do is try, try, try.''

    Lysandra Black
    Sixteen years ● Slytherin ● Bloedverraadster ● Outfit: Slytherin uniform ● W/ Alina @ leaving DADA
    “Dat moet niet gemakkelijk zijn. Zeker niet als hij de pik op je heeft.” Lysandra haalde haar schouders op. “Ach,” begon ze. “Ik ben het inmiddels wel van hem gewend. En gelukkig heeft hij aan iedereen hekel, behalve aan de Slytherins – op mij na dan.” En het kon haar ook niet zoveel meer schelen. Ze wist wie haar vrienden waren en de brunette had bewust voor die kant gekozen. Ze had nog twee jaar te gaan op Hogwarts en daarna zou ze van Snape af zijn.
          Alina en zij leken hun zomervakantie op dezelfde manier te hebben gespendeerd, waar de dame naast haar reageerde. “Dan moeten we dringend eens ideeën uitwisselen. Ik zoek nog wel wat nieuw leesvoer,” zei ze, waarop Lysandra glimlachte. “Dat lijkt me een goed idee. Na deze zomer ben ik wel aardig door mijn voorraadje heen,” grinnikte Lysandra. Ze concentreerde zich op haar perkament en krabbelde er wat losse woordjes op. De les en het onderwerp – dementors – was niet dusdanig ingewikkeld en Lysandra gokte erop dat ze het meeste in haar boeken kon terug vinden. In Snape’s geval was dat meestal zo.
          Het ongemakkelijke gevoel dat Lysandra had gekregen toen Alina over de vermissing was begonnen, werd versterkt toen You-know-who ter sprake kan. Het was echter de enige verklaring die Lysandra kon bedenken voor Aoife’s vermissing, maar hoe? “Ik heb geen idee. Dumbledore sprak over extra beveiliging, dus ik vraag me af hoe ze dat omzeild zouden kunnen hebben.” Opnieuw was Lysandra een poosje stil. “Zóú het omzeild kunnen worden?,” vroeg Lysandra zich uiteindelijk hardop af. “Ik bedoel, we hebben het wel over Dumbledore… Ze zeggen niet voor niets dat hij de enige is voor wie You-know-who bang is.” Lysandra keek weer opzij naar Alina. Hoopte op geruststelling, bevestiging. Maar net als zijzelf vond haar vriendin het doodeng.
          Lysandra wist niet of de dame op het feestje was geweest. Zijzelf in ieder geval niet, ondanks dat het in haar eigen common room werd gehouden. Nee, Lysandra had haar eerste avond op Hogwarts met haar vriendje Dean Thomas doorgebracht, ver weg van nieuwsgierige pottenkijkers. En al helemaal ver weg van de Slytherins. “Ik heb haar daar niet gezien. Over You-know-who zei Snape niets. Maar zo makkelijk zou hij het kasteel niet binnen komen, toch?”

    Hun gesprek werd onderbroken door het harde geluid dat door Snape werd veroorzaakt. Hij rolde het projectorscherm op en uiteraard moest dit met het nodige lawaai. Braaf krabbelde Lysandra het huiswerk op haar perkament, al keek ze Snape resoluut aan bij zijn volgende woorden: “En in mijn volgende les komt niemand te laat.” Na die duistere mededeling nam de professor weer plaats achter zijn bureau en begon Lysandra, net als haar medeleerlingen, haar spullen in haar tas te stoppen. Zo’n verkorte les beviel haar eigenlijk wel, dacht Lysandra.
          “Dat denk ik ook niet,” vervolgde Lysandra hun gesprek, terwijl ze hun klasgenoten naar buiten volgde. “Zo stom zou You-know-who echt niet zijn en dat risico…” Het geluid van haar stem stierf weg en eerst begreep Lysandra niet waarom iedereen zo traag het lokaal verliet, tot ook haar blik op het stuk perkament viel.

    Over lessen gesproken; zou het niet grappig zijn als een volbloed Slytherin het vak Dreuzelkunde zou volgen? Dat klinkt als een goede grap, zeg nou eerlijk? Maar ik kan jullie verzekeren, dat is het niet. Zo is het mij ter ore gekomen dat Lysandra Black, onze favoriete volbloed hekst, dit vak volgt. Mijn vraag is; waarom?!
    De woorden leken na te galmen in haar hoofd. Alsof iemand ze tegen haar hard geschreeuwd. Hoe wist die zogenaamde Snitch dit? Goed, het zou een kwestie van tijd zijn voor de school het wist maar tot dan toe had Lysandra het nog aardig geheim kunnen houden. Zeker voor de Slytherins. Sprakeloos staarde Lysandra naar het perkament. Was het Zaheer? Bij Snape’s laatste woorden voor hij de les eindigde, was zijn blik kort op de jongen blijven hangen alvorens deze gericht werd op Lysandra. Was Zaheer daarom te laat? Langzaam draaide Lysandra zich om naar Alina. “Dit is niet leuk,” mompelde ze verslagen. “Hoe weet hij dat? En waarom is het nodig om dat aan iedereen door te brieven?”
    "I am not a product of my cirsumstances,
    I am a product of my decisions"

    Joakim      Berglund
    16 — Gryffindor — Rebel Prefect — Quidditch Keeper — with Julian Jordyn — at DADA classroom

    Another fine day ruined by responsibility.



         
    Joakim's poging tot opletten kwam nooit van de grond, hoe graag hij ook had willen proberen. Eerst kon hij gewoon niet de focus vinden. Staren naar het stuk perkament voor hem was hoever hij kwam. Een briefje van Jordyn ondertussen hielp ook niet mee. Tegen de tijd dat hij eindelijk wat focus had gevonden, kwam Julian hem vragen of hij Aiofe nog had gezien, ook al duurde het even voor de vraag ook daadwerkelijk binnen kwam bij Joakim. Zijn gedachten zaten blijkbaar toch iets te veel ergens anders, waar Julian hem natuurlijk ook mee plaagde.
          'Oh kom op, ik heb die blik eerder gezien,' merkte Julian op en direct wist Joakim waar hij het over had. Hij voelde zijn wangen rood worden en wendde zijn blik even af. Hoewel ze er beiden ondertussen vrede mee hadden, bleef het af en toe nog wat pijnlijk voor Joakim dat het niet had mogen zijn tussen hem en zijn ex. Hij was nog steeds dol op de jongen, maar hun behoeften waren gewoon te verschillend om een gezonde relatie te kunnen onderhouden. Daarnaast wist hij ook wel dat Julian gelijk had, dat hij nu waarschijnlijk naar Jordyn keek zoals hij op het toppunt van zijn verliefdheid naar Julian had gekeken. Hij werd ook gewoon blij om Jordyn te zien, voelde zijn hart verwarmen, of ze nu naast hem zat of aan de andere kant van het lokaal.
          Toch had hij nog geen zin om dit ook daadwerkelijk aan Julian toe te geven, dus wierp hij tegen dat hij helemaal niet in de zevende hemel zat. Maar waarschijnlijk toch wel. 'Sure,' reageerde Julian slechts, duidelijk niet overtuigd aan zijn grijns te zien. Shit. Ondanks dat ze alles hadden afgesloten, voelde hij toch wat ongemakkelijk om dit aan Julian te moeten toegeven. Al helemaal omdat Jordyn ook Julians ex was. Het zou vast geen probleem zijn, maar toch, het bleef wat ongemakkelijk.
          'Dan heeft de dader wel een goed tijdstip gekozen. Iedereen was zo'n beetje op het feestje, natuurlijk heeft niemand daardoor iets gezien.' En ieder die toen nog niet op het feestje was of er überhaupt niet was geweest, had op dat moment op de verkeerde plek gestaan. Het bleef hem dwarszitten dat hij niets had gezien, want als ze nooit was aangekomen op het feestje en Cas er al wel was toen Joakim aankwam, dan had de verdwijning plaats hebben gevonden terwijl hij nog zijn rondes aan het lopen was geweest. Ook dit was iets wat hij liever niet aan Julian toegaf, de jongen hoefde niet te weten van zijn falen. Hij had het misschien kunnen voorkomen.... Joakim staarde dan ook wat somber voor zich uit, slechts knikkend op Julians woorden. Zelf kon hij nu gewoon even niets vormen.
          'Maar goed,' begon Julian. Hopelijk zou hij noch over Aiofe, noch over Jordyn beginnen. 'Dat briefje hè? Is het van Jordyn?' Natuurlijk moest het onderwerp wel Jordyn zijn als het Aiofe niet was. Joakim zuchtte diep, waarna hij Julian gespeeld geïrriteerd aankeek, al schemerde er misschien ook wel een stukje echte irritatie in door. Julian kon het onderwerp duidelijk niet laten rusten.
          'Ja, en?' merkte hij wat geprikkeld op, nu gewoon niet in de mood om over Jordyn te praten. Gelukkig volgde niet veel later het einde van de les, wat Joakim een opening gaf om aan Julian te ontsnappen. Helaas was zijn afleiding verandert in een overhoring, al had hij dat op zich moeten kunnen zien aankomen. 'Nou, tijd voor de volgende les, eindelijk van Snape verlost.' Hij grijnsde even, blij met het vooruitzicht om weg te kunnen gaan uit dit lokaal. En hopelijk kon hij Jordyn wel claimen voor de volgende les.
          Terwijl Joakim richting de uitgang liep, zag hij voor zich gebeuren hoe Ashley opeens een klap kreeg van Max. Waar kwam dat nu weer vandaan? De jongen viel met stoel en al op de grond, maar gelukkig bekommerde Aidan zich direct om hem. Tijd om Max eens even aan de tand te voelen waar dit nu weer voor nodig was geweest. En om hem te vertellen dat hij van zijn vrienden moest afblijven. Na nog gauw een blik op Ashley te werpen, snelde Joakim het lokaal uit. Max liep een eindje verderop, maar voor Joakim een sprintje kon trekken om hem in te halen, deed de opmerking van een jongerejaars Slytherin hem aan de grond genageld staan. 'Hé, joh, hoeft die pik van jou nou echt nergens in?' Wat kraamde dat joch nou weer uit? Joakim keek hem kwaad aan, maar de jongen haalde slechts zijn schouders op en wees naar het mededelingen bord. Eén perkament met namen in gouden letters trok zijn aandacht.

    Is het jullie daarnaast ook opgevallen hoe leuk Joakim het gisteravond met Jordyn had? Zijn ze niet lief samen? Je zou bijna zeggen dat ze echt verliefd zijn, maar niets is minder waar. De jongen is namelijk zo asexueel als maar zijn kan. Wie proberen ze nu eigenlijk voor de gek te houden: ons of elkaar?

    Verdomme, wie had het nu weer gewaagd om zijn mond open te trekken? Hij dacht dat hij ieder die hij had vertelt over zijn aseksualiteit kon vertrouwen. Blijkbaar niet. Nu ging het alleen niet om erachter komen wie had geluld. Hij had dit Jordyn zelf willen vertellen om dan met haar te kunnen bespreken wat nu. Het mocht niet gebeuren via zo'n stom perkament dat zijn geheim aan iedereen openbaarde en dan ook nog eens op een manier die niet eens klopte. Natuurlijk was hij wel verliefd op haar, hij voelde alleen verder geen seksuele aantrekking. Hij had inderdaad niet de behoefte om, zoals de Slytherin het had verwoord, "zijn pik ergens in te steken". Dat uitleggen aan iedereen was alleen een probleem voor later, eerst Jordyn. Dit ging ongemakkelijk worden, maar hij wilde het haar zelf vertellen.
          Dus liep hij gauw weer terug het lokaal in, op zoek naar Jordyn. 'Kan ik je even spreken?' vroeg hij haar. Hopelijk viel hij haar niet al te zeer lastig nu, zij moest vast ook bezorgd zijn om Ashley, maar hij wilde dit gewoon echt zelf vertellen. Gelukkig was Aidan ondertussen al bezig om Ashley op te lappen.

    [ bericht aangepast op 2 sep 2021 - 12:12 ]


    Stenenlikker

    Alina Meadows

    16 • Hufflepuff • DADA classroom Hallway • Hufflepuff uniform • with Lysandra


    "The good you do today will be forgotten tomorrow.
    Do good anyway."
    Toen Snape uiteindelijk zijn les beëindigde, slaakte Alina een zucht van opluchting. Het was vervelend om de hele tijd voor puntenaftrek te moeten vrezen bij zijn ondervragingen. Gelukkig was ze er deze keer zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Helaas werd het gesprek tussen haar en Lysandra ook even onderbroken. Niet dat het het leukste onderwerp was, maar het was wel fijn om er met iemand over te kunnen praten.
          Natuurlijk volgde er huiswerk en schreef Alina vlug op wat Snape van hen verwachtte. Daarna borg ze haar spullen op en kwam ze overeind. 'En in mijn volgende les komt niemand te laat,' weerklonken de dreigende woorden van de professor. Die waren duidelijk ook aan het adres van haar vriendin gericht.
          Achterin het lokaal leek plots ook heel wat onrust plaats te vinden en al snel zag ze Ashley met stoel en al achterover kieperen nadat Maximus zijn vuist tegen zijn gezicht had geplant. Dat moest ongelofelijk veel pijn doen. In eerste instantie wou ze gaan kijken of de Gryffindor in orde was, maar al snel waren er genoeg mensen die zich om hem bekommerden. Ze zou later wel vragen of hij oké was.

          Samen met Lysandra wandelde Alina dan ook naar de uitgang van het lokaal terwijl ze hun gesprek van daarnet voortzetten. 'Dat denk ik ook niet,' was de Slytherin het met haar eens. 'Zo stom zou You-know-who echt niet zijn en dat risico…' Verder leek ze niet te komen. Alina fronste haar wenkbrauwen.
          'Wat is er?' Het leek wel alsof ze plots stopte met functioneren. Ze volgde Lysandra's blik en kwam bij een stuk perkament terecht dat in de gang tegen de muur hing. Alweer? Haar ogen gleden over de tekst en deze keer had de snitch het duidelijk op Lysandra gemunt. Ook zag ze Joakim's naam voorbij komen. De snitch, wie dat ook mocht zijn, had het vandaag duidelijk wel op haar vrienden gemunt.
          'Dit is niet leuk.' Alina nam vlug de hand van haar vriendin vast en gaf een kort kneepje. 'Hoe weet hij dat? En waarom is het nodig om dat aan iedereen door te brieven?' Ondertussen hadden meer en meer leerlingen het perkament gelezen en ontstond er natuurlijk rumoer.
          'Ik heb werkelijk geen idee. Vanmorgen hing er ook al zo'n briefje in de Common Rooms,' antwoordde Alina bedenkelijk. Ze had geen idee of Lysandra dat gezien had aangezien ze zo gehaast was geweest deze ochtend. 'Iemand vindt het duidelijk leuk om met andere mensen hun gevoelens te spelen.' Ze trok Lysandra weg bij het perkament zodat ze wat minder in de drukte zouden staan.
          'Maar er zijn zoveel mensen die er echt niks om geven dat je Muggle Studies volgt. Had je in een andere afdeling gezeten, dan had zelfs helemaal niemand ernaar gekraaid.' Ze had gewoon de pech dat ze een Pureblood Slytherin was.
          'Wil je graag dat ik meewandel naar je volgende les?' vroeg Alina oprecht bezorgd. Ze wist goed genoeg dat dat Muggle Studies was en wilde er zijn voor haar vriendin.


    Nothing is impossible in my own powerful mind.

    CASTOR AELIUS BLACK
    sending your selfies to NASA because you're a star
    sixteen • gryffindor • beater • with amira • dada classroom

    Er ontstond een por-wedstrijd zoals wel vaker het geval was wanneer Cas naast Amira zat. Buiten het oog van Snape. Het boeide hem niet als hij zelf in de problemen kwam bij die oude knar, maar zijn zusje had hij liever veilig. Al snel kwam hij met een goed idee: Amira die zijn verslagen maakte in ruil voor koekjes. Dat was het minste wat ze voor hem kon doen nadat zij alle slimme hersencellen had geclaimd in de buik.
          ‘’Of ik help je met je verslagen maken en als het dan echt niet wil, neem ik het over. Ik wil dan wel gewoon koekjes, want mij leren hoe ik ze bak eindigd in een ovenbrand ben ik bang. Ik vind het als een goed idee klinken.’’’’ Dat laatste was zeker waar. Het was goed dat ze in hun ouderlijk huis huiselven hadden en dat ze niet zelf omstebeurten moesten koken. De kans om dan tot as te vergaan door Amira’s niet bestaande kookkunsten was te groot. En hij zou er lang niet zo charmant uit zien met verschroeide wenkbrauwen.
          ”Oh ik absoluut niet!” protesteerde Cas op een fluistertoon. “Dan moet ik zelf alsnog veel werk doen, schiet ik niks mee op. En dan ook nog koekjes willen krijgen…” Hij schudde teleurgesteld zijn hoofd. Dan kon hij beter Illias in dienst houden. Die deed tenminste alles. “Of we maken een koekjes-quota. Hoeveel koekjes je krijgt, hangt er vanaf hoeveel je geholpen hebt. Deal?” Als hij dan zelf alsnog geen zin had kon hij alsnog naar Illias gaan.
          Het gesprek bleef op eten hangen of specifieker: de soesjes van Zoya. Nog altijd snapte hij haar chagrijnige reactie van de afgelopen avond niet, maar goed, dat was niks nieuws.
          ‘’Klinkt alsof Zoya niet zo’n beste dag had gisteren. Ga je nog met haar praten?’’ vroeg Amira. ‘’Wie weet heb je mijn ingewikkelde kant nog niet gezien.’’
          Cas stikte bijna in zijn soesje door zijn ingehouden lach. “Je kunt beter vragen wanneer ze geen slechte dag heeft.” Hij wilde er nog een opmerking achter aan gooien, maar dat zou hem een klap opleveren van elke vrouw die bestond. “Ze wilt later vandaag praten, dus ik zie wel wanneer precies. Ik wil eerst weten of er wat meer info over Aiofe is…” Cas kauwde op de binnenkant van zijn wang. “Houd die ingewikkelde kant alsjeblieft bij je. Één ingewikkelde vrouw in mijn leven is al genoeg.”
          Cas haalde zijn schouders op. “Waarschijnlijk krijg ik binnenkort toch wel weer nieuwe van Zoya.” Ze konden niet erg lang gaan zonder dat er weer een ruzie plaats vond. Dat ging nog wat worden wanneer ze ooit daadwerkelijk getrouwd waren. Gatverdamme. Relaties waren prima, maar trouwen? Hij moest er absoluut nog niet aan denken. Waar Amira alle hersens had gekregen, had ze ook alle serieuze genen gekregen. Van haar mocht hij ook geen soesjes naar Dmitri gooien. Geen wonder dat ze een prefect was. Zijn ogen vernauwden iets toen Amira het doosje haar kant op schoof. Resoluut pakte hij haar hand vast, trok deze van de doos af om vervolgens de doos zijn kant weer op te schuiven. “Harry doet waarschijnlijk wel weer iets gaars waardoor Gryff punten krijgt, komt helemaal goed.” Cas maakte zich er niet veel zorgen om. “En anders is er nog altijd Quidditch.”
          Hoe langer de les duurde, hoe slechter zijn concentratie werd. Hoe kon hij hier rustig zitten terwijl niemand enig idee had waar Aiofe was? Ongeduldig tikte zijn voet op de grond. Zelfs Cas was normaal niet iemand om op de eerste dag alles lessen te skippen – dat kwam op dag twee wel – maar nu. Muggle Studies was toch niet een van de moeilijkste vakken, anders had hij het ook niet gekozen. Hij zou de les skippen en als er gedoe van kwam dat was dan een problem voor later. Anders McGogo maar omkopen dat hij geen strafwerk zou krijgen. Tegen het einde van de les aan had hij nog één soesje over. Eten of Dmitri’s hoofd. Een duivels dilemma. Snape zei nog iets over een of ander opstel, het zal wel. Kwam ook later wel. De klas kwam langzaam in beweging, met Max die als eerste opstond en richting Ash beende. Nog geen vijf seconden later lag de Gryffindor op de grond en stormde Max het lokaal uit. “Wat een gezelligheid weer,” mompelde Cas. Max vriendinnetje Madigan liep achter haar vriendje aan – het zou ook weer eens niet – terwijl enkele andere zich bekomerden om Ashley. In de chaos zag Cas zijn kans schoon. Voor Amira iets kon zeggen pakte hij het laatste soesje en smeet hij die richting Dmitri. Het was gelijk duidelijk waarom Cas geen chaser was. In plaats van Dmitri werd Snape geraakt. “Oh, fuck. Fuck fuck fuck.” Cas duwde al Amira’s spullen lukraak in haar tas, greep haar arm vast en trok haar haastig het lokaal uit.


    To the stars who listen — and the dreams that are answered

    JEMIMA GAUTHIER
    to quote hamlet, act III, scene iii, line 87 – no
    sixteen • ravenclaw • with aster alone • quidditch field on her way to ravenclaw tower
    “Volgens mij klopt die bijnaam niet. Ik loop niet constant iedereen zijn zooi op te ruimen. Ik ruim m'n eigen zooi amper op!” slaakte Aster uit.
          Jem trok een wenkbrauw op. “Ik kan het zien ja. Misschien is het wel een hint, zodat je wel je troep gaat opruimen. Je lang genoeg Asterpoetser worden in de hoop dat je gaat denken dat je haar bent.” Mocht zoiets echt werken, dan moest ze het ook eens uitproberen op haar broer. Die was haast nog erger. Met zijn excuses voor zijn gedrag kon ze niet heel veel. Ze had het vaker gehoord. Het maakte haar verder ook niet veel uit. Ze kon zijn frustraties wel snappen – afgezien het slaan van muren gedeelte. Niet geheel effectief.
          ”Ik weet het,” mompelde hij. “Ik probeer er echt aan te werken. Die mededeling over Aoife zorgde gewoon voor kortsluiting vandaag.”
          Jem zuchtte zachtjes en wreef over haar slapen. “Dat weet ik, As. Maak je er niet druk om, okay? Het is prima.” Ze had genoeg mensen boos zien worden om mindere dingen. Boos worden omdat hij zijn woede niet kon inhouden was olie op het vuur gooien en zou ook niet bijzonder veel nut hebben. De boel zou enkel escaleren en daar had ze niet veel zin in. “Ik zou wel op nablijven rekenen. Puntenaftrek heb je al gehad. Maar laten we eerlijk zijn: anders had hij wel een ander excuus gevonden om punten af te trekken.” Het hele gedoe om de Housecup snapte ze sowieso niet. Hoezee, je afdeling heeft een prijs gewonnen waar je in de rest van je leven niks mee kan. Jem kon er zelf niet echt om stressen.

          Nadat ze de Quidditch spullen van Illias hadden gehaald, liepen ze richting het Quidditch veld. De helft van de les was ondertussen al wel verstreken, maar een beetje van As zijn frustratie er uit krijgen was beter dan niks. “Ja, ik ben goed in healing charms,” grinnikte ze. “Ik weet niet of ik iets aan jou heb als ik knock out van de bezem af vlieg.” Één manier om daar achter te komen, maar ze voorkwam het liever. Peinzend keek ze Aster aan. “De maar een Quaffle, dat lijkt me veiliger voor ons allebei.” Na een hoovering charm uitgesproken te hebben over de Quaffle stapte Jem op Illias zijn bezem en vloog ze de lucht in.

          Ook al hadden ze niet heel lang gespeeld, ze wist nu al dat ze de volgende dag spierpijn zou hebben in haar armen. En meerdere blauwe plekken. Misschien moest ze naast hardlopen ook eens wat armspieroefeningen gaan doen. “Merlin,” mompelde Jem terwijl ze de school weer inliepen. “Hoe houden jullie dit een hele wedstrijd vol?” Haar krullen waren een absolute chaos door het vliegen en de wind. Het zou niet mistaan als een kostuum voor ontsnapte gevangene uit Azkaban. “Jullie zijn gestoord. Hoe dan ook, ik ga Illi’s spullen weer terug brengen. Ik zie je weer bij Potions, okay? En als het dan niet gaat, gewoon laten weten.” Jem gaf Aster een kleine, bemoedigende glimlach waarna ze met Illias zijn broom en knuppel in haar handen richting de Ravenclaw tower liep.

    [ bericht aangepast op 2 sep 2021 - 20:13 ]


    To the stars who listen — and the dreams that are answered

    Lysandra Black
    Sixteen years ● Slytherin ● Bloedverraadster ● Outfit: Slytherin uniform ● W/ Alina @ Hallway
    Uiteraard merkte haar vriendin op dat er iets was, toen Lysandra midden in haar zin stil viel en roerloos bleef staan. “Wat is er?,” vroeg Alina, maar de roodharige dame had al gauw door wát er was. Lysandra voelde de hand van haar vriendin om de hare.
          “Ik heb werkelijk geen idee. Vanmorgen hing er ook al zo’n briefje in de Common Rooms. Iemand vindt het duidelijk leuk om met andere mensen hun gevoelen te spelen.” Afgeleid wendde Lysandra haar blik af en keek Alina aan. “Nog zo’n briefje?,” herhaalde Lysandra. “Dat heb ik niet gezien…” Al was dat gekomen doordat Lysandra zich had verslapen. Ze had toen geen tijd gehad om het prikbord uitgebreid te bestuderen. “Was dat ook van die zogenaamde Snitch?” Lysandra voelde hoe haar vriendin haar wegtrok en gewillig volgde Lysandra haar, geen zin om nu al geconfronteerd te worden met haar medestudenten.
          Alina probeerde echter haar vriendin wat op te beuren. “Maar er zijn zoveel mensen die er echt niks om geven dat je Muggle Studies volgt. Had je in een andere afdeling gezeten, dan had zelfs helemaal niemand ernaar gekraaid.” Een diepe zucht vanuit Lysandra volgde en ze keek de Hufflepuff verdrietig. “Weet ik,” antwoordde ze, haar blik verdrietig. “Maar ik hóór bij Slytherin en je kent mijn familie. Of nou ja, je weet hoe ze zijn.” Lysandra liet haar blik door de gang dwalen. Het zou slechts een kwestie van tijd zijn voor ze met haar klasgenoten weer zag en Lysandra wist haast zeker dat iedereen het wel gelezen had. Als er die morgen net zo’n perkament in de Common Rooms had gehangen, dan zou deze er vast ook hangen.
          “Wil je graag dat ik meewandel naar je volgende les?,” vroeg Alina haar toen. Dankbaar keek Lysandra haar aan. “Zou je dat willen?,” vroeg Lysandra opgelucht, de steun nu goed kunnen gebruikend. “Graag,” knikte Lysandra vervolgens. Ze dacht niet dat ze het in haar eentje aankon om haar klasgenoten onder ogen te komen. “Dat zou het wat… Makkelijker maken.”
    "I am not a product of my cirsumstances,
    I am a product of my decisions"

    16 years      —      Hufflepuff Prefect      —      Pureblood
    Outfit + Logo House + Shoes      —      DADA classroom      —       w. Adrastos


    Heel voorzichtig stak de prefect in mij de kop op toen ik tegen Adrastos aangaf dat het me verstandig leek om niet meer met inktpotjes te gaan gooien. Een klein glimlachje verscheen op mijn gezicht toen hij toegaf dat ik gelijk had. We zouden immers op moeten letten om niet net zo voor het blok gezet te worden als Aidan en Amira. “Gooien heb ik trouwens nooit gezegd, alleen ‘vallen’,” wist Adrastos nog naar me toe te fluisteren. Hoofdschuddend keerde ik mijn blik van hem weg. “Ik vind je heel lief maar soms ben je ook ongelooflijk,” fluisterde ik vanuit mijn mondhoek.
          Tijdens de loop van de les kreeg ik van zowel Amira als Adrastos een briefje wat me op een idee bracht. Ik schreef aan zowel Theseus, Adrian en Shane een berichtje en schakelde Adrastos zijn hulp in om deze berichtjes goed en wel over te brengen. Mijzelf zou het namelijk niet gaan lukken – en al helemaal niet op zo’n creatieve manier zoals Amira eerder had gedaan. De hand waarmee ik niet schreef, had ik nog in die van mijn vriend liggen. Eerder had ik namelijk zijn steun opgezocht toen Snape me een standje had gegeven en ik was er nog niet aan toe gekomen om Adrastos los te laten.
          Het briefje wat ik terugkreeg van Adrastos was dat een levitatiespreuk wel zou moeten werken. ‘Als je de briefjes geeft en zegt voor wie ze zijn, doe ik de spreuk wel. Mocht meneer Zuurpruim iets zien dan heb jij geen problemen.’ Bij het lezen van zijn laatste woorden ademde ik scherp in en zette grote ogen op. Met mijn blik probeerde ik te signalen dat ik absoluut niet wilde dat hij de schuld op zich zou nemen.



                Gelukkig wist hij me iets meer te overtuigen door zijn berichtje naar Kyra veilig over te laten komen. Bij het zien van haar gezicht omlijst door zwarte haren werd ik herinnerd aan het feit dat ik nog bepaalde zaken moest regelen voor de bijlessen die ik aan verschillende leerlingen ging geven, onder anderen dus Kyra. Ik moest niet vergeten later vandaag contact met haar te zoeken. Echt, ik zou moeten leren mijn geheugensteen niet vergeten mee te nemen. In dit soort situaties zijn die dingen ontzettend handig.
          Ik knikte toen Adrastos op zachte toon ‘Kijk, heel veilig’ zei. In mijn netste handschrift schreef ik de namen van de drie heren en Amira op om deze vervolgens in de richting van mijn vriend te schuiven. Ik poogde zo min mogelijk geluid te maken uit angst om nog een berisping van Snape te krijgen. Pas toen er aan werd gegeven dat de les bijna op zijn einde liep, voelde ik de spanning in mijn schouders wegvloeien. Meerdere leerlingen pakten hun spullen en ook ik keek vlug op het rooster dat ik uit mijn viste om te kijken welke les er nu volgde. Zo te zien eentje waar ik me niet bij aan hoefde te sluiten.
          “Heb jij al plannen voor zometeen?” vroeg ik aan mijn vriend terwijl ook ik mijn spullen in begon te pakken. Plots wist Maximus Lovegood, mijn jeugdvriend waar ik vroeger bepaalde gevoelens voor had gehad, mijn aandacht te trekken. Zonder een spier te vertrekken, had hij Ashley neergeslagen. Hoewel ik me ergens wel kon indenken dat Ashley dit verdiend had in de ogen van Maximus vanwege de roddel die als een lopend vuurtje was gegaan over de Gryffindor en Pandora.
          Ietwat onzeker keek ik van de geslagen Ashley naar Aidan en weer terug naar Adrastos naast me. “Moet ik nu wat- . . . ehm, volgens mij moet ik iets doen?” hakkelde ik en ik zette een vertwijfelde stap naar voren. “M-maximus!” riep ik en ik kon de trilling in mijn stem niet onderdrukken. “T-tien. . . punten. . . a-aftrek voor Slytherin, wegens het vertonen v-van wangedrag jegens een leerling.” Dat gezegd hebbende, trok het bloed weg uit mijn gezicht, zo moeilijk vond ik het om een leerling puntenaftrek te geven. Of hij het hoorde wist ik niet maar het enige wat ik kon doen, was hem op deze manier laten zien dat het slaan van medeleerlingen, ongeacht de reden, gewoonweg niet gedaan werd. Het verbaasde me dat Snape er niets van gezegd had. Aan de andere kant was het altijd al duidelijk geweest dat hij zijn eigen afdeling voortrok.
          Mijn hart leek te kloppen in mijn keel en ik legde mijn hand erop om deze te kalmeren. Zelfs mijn vingers trilden als een rietje. Ik hoopte dat ik Maximus niet nog kwader had gemaakt dan hij al was maar het was mijn taak als klassenoudsten om de leerlingen zo goed mogelijk heelhuids dit jaar te laten doorlopen. Het was een taak die ik serieus wilde nemen en waarbij ik mijn beste beentje voor wilde zetten. Na mijn hart iets meer gekalmeerd te hebben, hield ik Ashley in de gaten. Wanneer er niemand naar hem toe zou lopen om te vragen hoe het ging, zou ik deze taak op me nemen. Toch hoopte ik dat Aidan deze kans ook kon zien en hem zou pakken. Als er iemand was die een beetje romantiek in zijn leven verdiende, dan was mijn beste vriend dat wel.




    [ bericht aangepast op 2 sep 2021 - 21:03 ]


    I have seen my own sun darkened