• Pure Times Are Over
    Rollentopic            Praattopic 5

                                                                                                   

    Regels
    — Quizlet huisregels
    — Zowel Engels als Nederlands is toegestaan
    — 16+ is toegestaan, wel aangeven aan begin van de post
    — Minimale woordenaantal staat op 150 woorden
    — Alleen ik, Nikita, maak de nieuwe topics aan
    — Vermelding post; naam, locatie en gezelschap
    — Laten we met z'n allen weer wat leven brengen op Q!




                                                                                                   

    Kamerindeling

    Ira : Evelynn, Laslo, Ramsey, Charlize
    Castitas : Sorin, Alyssa, Elias, Leya
    Acedia : Florence, Lara, Jouka, Aristotle
    Industria: Donovan, Elijah, Zibiah, Zuzana
    Humanitas : Dinah, Kali, Gabriél, Salem
    Temperantia : Luca, Valentina, Asherah, Jonah

    [ bericht aangepast op 19 aug 2021 - 9:32 ]


    I have seen my own sun darkened

    Jouka
    22      •      The Golden Advisor      •      with Dinah and Neirin      •      at the party

    There's always that stupid mistake that changes everything






         
    'Weet ik wel, ik plaag je gewoon graag. Je bent zo makkelijk op de kast te krijgen,' merkte Dinah op toen hij zo gauw mogelijk zijn verweer klaar had staan na haar vorige opmerking. Jouka keek haar even chagrijnig aan, maar begon toen over het plan dat zij en Kali schenen te hebben voor vanavond. Natuurlijk wilde hij graag meer weten hierover, het getekende symbool op zijn pols intrigeerde hem. Ze was alleen koppig genoeg en gaf hem geen antwoord. In plaats daarvan werd hij meegetrokken om de taart te bekijken die ze gemaakt had en om drankjes te halen. Om dan weer onderbroken te worden door Neirin, die toevallig ook nog een cadeautje voor hem had.
          'Ow, en zet je cadeau maar op de tafel. Hierna zet ik deze wel bij de rest, dan hoef je je daar geen zorgen meer om te maken,' vertelde Dinah hem zodra ze doorhad dat hij wat twijfelend met het cadeautasje stond, geen idee hebbend van waar hij het moest laten. Hij glimlachte dankbaar naar haar en volgde haar aanwijzingen op. Dinah gebruikte zijn afleiding om een symbool op Neirins pols te tekenen en hij was net te laat terug om stiekem mee te kunnen kijken. Hij zou dus nog wat langer moeten wachten om erachter te komen wat dit allemaal betekende. Toch probeerde hij het toch weer zodra Neirin weer bij hen was weggelopen.
          Zijn vraag werd in eerste instantie alleen door een duivelse grijns beantwoord. Wat nou onschuldig? Ze was hartstikke schuldig en duidelijk iets van plan. Hopelijk zou het wel een leuk plan zijn. Ze nam rustig de tijd voor ze antwoordde, maar wat ze zei stemde hem wel tevreden. 'Je hebt gelijk. Hoog tijd dat ik eens de verrassing bekend ga maken.' Hij grijnsde breed, blij dat hij eindelijk zijn zin had gekregen. Dinah maakte er ook daadwerkelijk direct werk van en liep richting de microfoon.
          Ze deed haar verhaal en legde uit wat de bedoeling was van de wedstrijd die zij en Kali gewonnen hadden. Hij had nou niet bepaald de creativiteit om iemand te gaan versieren met de meest wilde patronen, maar hij werd zelf ook liever niet zomaar aangeraakt. Dat ging een zware avond voor hem worden en hij hoopte maar dat hij gepaired zou worden met een jongen. Het idee om een meisje te moeten aanraken, maakte hem al zenuwachtig. Hoewel het incident met Zibiah jaren geleden was en er sindsdien nooit meer zoiets gebeurd was, bleef hij bang dat hij ooit weer die fout zou maken. Hoewel hij op beide geslachten viel, was hij toch banger dat een vrouwelijk lichaam weer die onbeheersbare drang zou opwekken. Daarnaast vertrouwde hij erop dat een man hem wel direct zou slaan en wegduwen mocht hij iets uithalen.
          'De winnaar zal door Jouka bekend worden gemaakt om 23:00,' waren de woorden waarmee Dinah het eerste deel haar speech afsloot. Jouka fronste zijn wenkbrauwen, niet helemaal blij dat hij de winnaar bekend moest gaan maken. Hopelijk was dit slechts bekend maken en niet ook kiezen, want dat zou hij lastig gaan vinden. Hoe moest hij ooit beoordelen wie de mooiste creatie gemaakt had als hij zelf harstikke non-creatief was? In zijn mijmeringen had hij niet helemaal door hoe Dinah was weggelopen om de blacklights aan te doen, dus hij knipperde ook even verrast toen de zaal opeens een stuk donkerder werd. Daarnaast werd nu op zijn pols een driehoek zichtbaar. Oké, blijkbaar was het nu tijd om de andere persoon met een driehoek te zoeken.
          Jouka keek de zaal rond en al gauw zag hij Sorin alleen bij de dranktafel staan. Ergens hoopte hij dat Sorin degene was met hetzelfde symbool, dan zou hij het nog niet zo erg vinden en hij wist dat hij de jongen kon toevertrouwen er iets moois van te maken. Er trok een kriebel door zijn buik heen aan de gedachte van de handen van de jongen tegen zijn lichaam, al was het slechts voor de versiering. Nah, hij zou vast niet dat geluk hebben. Met zijn geluk zat hij zo opgescheept met een idioot zoals Ramsay ofzo. Hij schudde even met zijn hoofd om dan maar op Sorin af te stappen. Ook al waren ze geen koppel voor deze wedstrijd, even een praatje maken kon geen kwaad.
          'En, zijn de ideeën voor een versiering direct al op komen zetten bij jou?' vroeg hij de jongen toen hij hem bereikt had. Hij glimlachte even, wetend hoe creatief Sorin was en wat voor prachtige werken hij kon maken. 'Hoe gaat het verder?' Ze hadden elkaar al even niet gesproken, maar hij wilde graag weten hoe het met de jongen ging. Wilde gewoon überhaupt een reden hebben om met hem te praten.


    Stenenlikker



    Kenna
    134.729 | Ex-Adviseur van de Duivel | Taken van een Helbewaker & Schaduw | Outfit | met Cyrus in Dies Irae

          “Zoiets ja,” reageerde Cyrus met een duivelse grijns toen ik aan hem vroeg of hij te dicht in de aura van de engel stond die hem had aangevallen. “Ik moest een aardig goede schaduw geweest zijn. Al streef ik wel naar het worden van een nog betere adviseur.” Hier trok ik mijn wenkbrauw bij op alvorens ik een slok nam van mijn whisky. “Als je daadwerkelijk een goede schaduw was geweest, zou hij niet af moeten weten van jou bestaan. Wat was zijn naam? Degene die je aanviel?” Zeker in het bijzijn van leerlingen een demon aanvallen was een teken van onprofessionaliteit wat niet getolereerd werd op Metanoia.
          Wel kon ik het niet laten toe te geven dat ik het jammer vond het spektakel gemist te hebben — evenals Cyrus de les te leven dat zijn ‘niet opvallen’ nog nodig bijgeschaafd kon worden. “Opvallen heeft natuurlijk ook zijn voordelen, maar het is natuurlijk het juiste moment afwachten dat telt.” De fonkeling in zijn felgroene kijkers was me niet ontgaan, al besloot ik tactvol om er niet op te reageren. Dit zag Cyrus als een uitnodiging om het gespreksonderwerp naar mij toe te draaien.
          Onder het aanhoren van mijn reactie wreef de demon bedenkelijk over zijn kin. “Was jij dan voorbereid toen je je menselijke leven verliet en voor de Schaal van de Waarheid kwam te staan?” vroeg hij en hij kantelde zijn hoofd om mijn ogen op de kunnen zoeken. Uitdrukkingsloos keek ik terug hoewel ik mijn aura iets feller liet branden — een waarschuwing om aan te geven dat hij nu niet te ver moest gaan. Cyrus scheen dit door te krijgen want hij praatte vlug verder. “Althans toen ik mijn vorige leven inruilde voor deze had ik geen idee waar ik zou belanden. Deze volitares worden weldegelijk een weg gelegd naar wat hen te wachten staat. Natuurlijk, de manier waarop kan altijd bij geschroefd worden.”
          Bedachtzaam liet ik mijn ijsblauwe poelen over zijn verschijning heen glijden en besloot hem iets te gunnen van mijn kijk op het hiernamaals. “Ik was voorbereid om mijn leven lang te branden in het Vagevuur,” zei langzaam en duidelijk articulerend terwijl mijn ogen zich fixeerden op de whisky in mijn glas die ik rond liet draaien. “Ik kreeg een Tweede Kans, net als ieder ander van ons. De jongelingen zien niet in hoe bevoorrecht zij zijn.”
          Vervolgens goot ik de rest van mijn whisky achterover en zette het glas met een klap op tafel. Net op het moment dat ik de barman een seintje wilde geven voor nog een refill was Cyrus me voor. Een stuk of zeven shotglaasjes werden er voor hem op de bar neergezet en zijn ogen fonkelden vervaarlijk. “Hmm, dan moet ik er nog wat bijbestellen om aan tien volwaardige glazen te komen.” Ik voelde hoe mijn lippen uiteen weken voor een uitdagende glimlach. “Ik loop honderdduizend jaar op jou voor, young one. You should learn to recognize a battle you won’t be able to win.” Toch stak ik mijn shotglaasje in de lucht voor een toast waarna ik de eerste achterover gooide en het op de juiste manier voelde tintelen achterin mijn keel.

    [ bericht aangepast op 5 dec 2021 - 0:33 ]


    I have seen my own sun darkened

                C H A R L I Z E            
    23 | the Queen of Mean | Outfit | with Salem at Laslo's and Jouka's party



          Het gros van de tijd had ik de binnenkomende volitares goed in de gaten gehouden terwijl ik af en toe een slok nam uit de wodkafles in mijn hand. De drama die zich afspeelde tussen alle leerlingen was mijn tijd zeker waard. Er was geen zetje van mij nodig geweest om het vuur aan te wakkeren bij een aantal volitares zoals het vanmiddag wel nodig was geweest om op Laslo’s deur te kloppen. Het verbouwereerde gezicht van Ramsey door Leya haar kaakslag zou me altijd bijblijven.
          Wat vooral leuk was te aanschouwen, waren het drama-duo Kali en Ramsey die Jonah in een nog ergere neerwaartse spiraal sleurden. Die jongen zou nooit meer witte vleugels tussen zijn veren vinden als hij zich langer inliet met die twee. Niet mijn probleem verder, ze gingen hun gang maar. Het was duidelijk te merken dat Jonah ervan genoot om het zout af te likken van Ramsey zijn lichaam — hoewel hij dit waarschijnlijk niet hardop durfde toe te geven.
          Daarbij was het moment waarop Neirin zich losmaakte van Dinah en haar fake-angelic neefje Jouka om zich een weg te banen in de richting van Lara simpelweg volmaakt. Precies in het midden van haar route stond Alyssa en even leek het alsof zij met Salem, de jongen die ik veelal probeerde te ontlopen, ging kussen. Dit moment werd echter tenietgedaan door Neirin tegen de beker van Salem aanstootte waardoor de vloeistof over zijn shirt terecht kwam. Een grijns speelde om mijn lippen, hoewel ik ergens graag had gezien dat Alyssa het meest over haar heen kreeg.
          Verder gebeurde er vrij weinig op dit feest dat mijn aandacht vast kon houden. Evelynn die met Donovan stond de beerpongen, Zuzana en Elias die zo dramatisch aan het doen waren dat het haast lachwekkend werd. Florence leek weer een nieuw slachtoffer hebben gevonden, of had zin in een refill met een oude vlam oftewel Luca. Ik had het allang opgegeven bij te houden met wie ze het allemaal had gedaan. In mijn optiek wist ze zelf gewoon niet wat ze anders moest doen met haar vrije tijd, maar ach — dat was slechts mijn bescheiden mening.
          Dinah haar speech was hetgeen wat me uit mijn concentratie wist te halen. Eindelijk kregen we te horen wat de betekenis was de symbolen op onze arm. Ze vertelde over hoe we onze duo’s moesten gaan opzoeken om onze lichamen te beschilderen. Natuurlijk was er een prijs aan gebonden — een prijs die me zeer goed in de oren klonk maar waarvan ik niet zeker wist of het voor mij de moeite waard was. Toch blikte ik subtiel naar mijn pols op het moment dat de lichten uitgingen. Een tekentje van een ster scheen me tegemoet en ik liet mijn arm weer tegen mijn lichaam aanvallen. De enige persoon van wie het mij daadwerkelijk kon schelen wat voor een symbool hij had. . . kwam naar mij toegelopen?
          “Heb je bezwaar tegen je drank delen?” vroeg hij op een voorzichtige toon — haast alsof hij bang was voor mijn reactie. Tergend langzaam trok ik mijn wenkbrauw omhoog en woordeloos stak ik de fles naar Salem uit. “Hou maar,” mompelde ik toen hij de fles weer aan mij terug wilde geven. Normaal gesproken zou ik er iets terug voor gevraagd hebben of een deal hebben gemaakt, maar mijn hart scheen rare sprongen te maken in zijn buurt. Wel liet ik vluchtig mijn ogen over zijn pols glijden en een onbekend gevoel van teleurstelling schoot door mijn lichaam toen ik een horizontale streep zag staan.
          Ik stak ook mijn eigen pols omhoog zodat Salem mijn symbool kon aanschouwen. “Geen zorgen, je bent niet aan mij gekoppeld,” klonk mijn stem hard en duidelijk — waar ik me nog nooit eerder zo hyper-bewust van was.

    [ bericht aangepast op 5 dec 2021 - 0:57 ]


    I have seen my own sun darkened

    KALI
    she wore a smile like a loaded gun
    twenty • with ramsey and jonah• humanitas • outfit

          Met grote, verwachtingsvolle ogen keek Kali de jongens aan, te nieuwsgierig waar ze mee aan kwamen zetten, nadat ze hen haast een vrijbrief had gegeven. Er bleef een stilte tussen het drietal in hangen, eentje die niet onaangenaam was. Ze zou haast vergeten dat ze niet de enige in de ruimte waren. Het geluid van de rest van de studenten was haast volledig naar de achtergrond verdwenen.
          ”Echt alles?” vroeg Jonah met een hese stem. Zijn arm ging rondom haar middel en haar lichaam werd dichter op de zijne getrokken. Haar ogen flitsten kort naar zijn gezicht, waarna ze naar Ramsey gleden. Zijn kaken waren strak op elkaar geklemd. Kwam het door Jonah’s arm die om haar heen lag? Nee, dat kon met geen mogelijkheid. De blik van de blonde engel was ook op hem gevestigd.
          ”Bijna alles dan,” grinnikte ze zachtjes. “Gedurfd wel, de keuze aan onze bad boy over laten,” voegde ze er aan toe. Een kleine glimlach speelde op haar lippen, nu ze overgeleverd waren aan Ramsey’s antics. Er was nog altijd de optie van ‘nee’ zeggen als hij iets voorstelde wat haar niet beviel, maar ze wist ook dat hij dat niet zou vergeten en haar er nog lang aan zou doen herinneren. De grijns op zijn gezicht beloofde niet veel goeds – hij vond dit absoluut veel te leuk. Het riep de vraag op of deze situatie Jonah stiekem wel beviel. Het had niet geleken alsof hij de zoen met Ramsey erg vond.
          Ramsey’s hand gleed af naar haar billen terwijl zijn andere hand Jonah’s blonde lokken vond. “Jullie laten de keuze serieus aan mij over?” Het plezier straalde van hem af. “Ga je hier geen spijt van krijgen, Kal?”
          Een klein deel van haar wilde hem vertellen dat die avond al meerdere fouten had gemaakt en dat nog een fout daar aan toevoegen geen verschil zou maken. Het zou echter een leugen zijn. Ze wist nog altijd niet of het wel of niet een goede keuze was geweest om haar te openen naar hem. Het had goed gevoeld, maar de woorden ‘klaar met dit emotionele gezeik’ zorgden nog altijd voor een pang van teleurstelling. Hoe was het ooit mogelijk dat sommige dingen met hem zo ontzettend makkelijk leken te gaan, en andere dingen zo ontzettend moeizaam? “Er is maar één manier om daarachter te komen, niet?” stelde ze een vraag terug.
          De demon boog zich voorover, bracht zijn lippen dichterbij de hare, maar voordat ze voor de derde keer die avond konden zoenen, veranderden zijn lippen van koers, richting Jonah’s nek. Zijn ogen waren nog altijd op haar gericht terwijl hij de blonde jongen een zuigzoen gaf. Een mengeling van zowel frustratie als fascinatie door haar heen. Wat had Ramsey dat hij haar ineens niet meer wilde zoenen? Als hij toch nog steeds boos was vanwege de situatie in Humanitas, dan waarom deze act opvoeren, als hij zo’n overduidelijke hekel heeft aan Jonah? Net als de zoen tussen de jongens was dit absoluut niet verkeerd om te zien, en ze zou het beide ook absoluut niet laten vergeten. Waar Rams’ hand van haar billen verdween, liet hij zijn op Jonah’s hand rusten. “Niet zo verlegen jullie twee.” Hij plaatste zijn hand op haar middel en zonder pardon werd ze richting Jonah geduwd. “Of houden jullie je nu ineens in nu ik erbij ben? Kal en ik hebben al gezoend vanavond, Halfie en ik ook al.. dus de eer is aan jullie.” Zijn stem had zijn typische, uitdagende toon aangenomen. En misschien kunnen we daarna op zoek naar een plek die iets meer... privé is, als jullie het écht interessant willen maken.” Ramsey had het naar haar toe niet onder stoelen of banken gestoken dat hij eens een threesome wilde doen, maar tot nu toe had ze het altijd afgewimpeld, al had ze er wel interesse in gehad. Dat hij daar echter ook voor in zou zijn met een jongen, laat staat eentje die ook nog een engel is, was iets dat ze nooit had verwacht.
          ”Je weet best dat ik mij niet zou inhouden in jouw buurt, prinses.” Ze waren vaak genoeg samen uit geweest voor hem om te weten dat inhouden niet aan haar besteed was, zeker niet als ze zich voelde zoals ze nu deed. “Ik doelde eigenlijk op drankgerelateerde dingen, maar dit werkt ook.” Met haar rechterhand hield ze wederom Jonah’s gezicht was. Haar linkerhand verstrengelde ze met Ramsey’s hand, zoals hij haar hand eerder ook had vastgehouden tijdens zijn zoen met Jonah. Haar groene ogen vielen op zijn gezicht, lichte aarzeling erin te vinden. Wist hij zeker dat hij dit wilde zien? Ze had er geen probleem mee om Jonah te zoenen, in tegendeel zelfs, maar om dit nu zo te doen, recht voor Ramsey’s gezicht, voelde ergens alsof ze hem een messteek gaf en ondanks hun nare, onplezierige woordenwisseling was dat niet iets wat ze wilde doen. Aan de andere kant, ze had hem een open playing field gegeven, en wat hij wilde was dat ze met iemand anders ging zoenen? Door de knoop in haar maag wist ze niet goed hoe ze zich daarbij moest voelen. Als zij de queen van mixed signals was, dan was Ramsey zeker de king. Nadat ze de bevestiging die ze zocht had gevonden, verschoof haar aandacht naar Jonah. Het voelde alsof het bonken van haar hart nog hoorbaar zou zijn boven de muziek uit. Kali bracht haar gezicht dichterbij die van Jonah en drukte haar lippen op de zijne, vurig, gevoed door de alcohol in haar bloed. Dat iemand opzettelijk toekeek terwijl ze iemand anders zoende bracht een zekere spanning mee. Eentje die haar mee beviel dan ze zou willen toegeven. Met haar hand kneep ze stevig in die van Ramsey en wat dat betrof was het maar goed dat ze zich nog op een openbare plek bevonden, zodat haar hand niet kon afdwalen naar andere plekken. Haar hand gleed door Jonah’s krullen, terwijl ze haar tong de zijne verwelkomde. Getik op de microfoon ging langs haar heen, net als het zachter worden van de muziek. Pas toen Dinah’s aangename stem door de speakers klonk ontwaakte ze uit haar roes. Kali liet haar hoofd op Jonah’s borstkas rusten, haar hand in zijn nek, terwijl haar ogen die van Ramsey vonden. Ze had nog altijd zijn hand stevig vast en niks in haar wilde op dat moment zijn hand loslaten. Het idee van de symbolen was ze tot dat moment vergeten en ze had er enigszins spijt van gekregen. Dinah rondde haar kleine speech af door de blacklights aan te doen. Alle fluorescerende kwamen tot leven, net als de witte kleding. De engelen sprongen eruit in de donkere zaal, als vuurvliegjes in een bos of lichtboeien in een storm, terwijl de veren van de demonen wegvielen. Haar eigen vleugels lichtten wit op aan de onderkant, een groter deel dan ze zich herinneren kon. Het deed niet veel goeds voor het onrustige gevoel dat op de achtergrond bleef spelen, dat ze dit jaar een keuze moest maken. Kali trok Ramsey dichter naar haar en Jonah toe, zodat ze de warmte van zijn lichaam kon voelen, en spiekte op haar eigen pols, waar een simpel vierkant op getekend was. “Ook als ik niet hetzelfde symbool als jullie heb, mag ik dan alsnog iets op jullie tekenen?” Ze deed haar best om haar stem nonchalant te houden, maar er klonk een hoopvolle schemering door heen.

    [ bericht aangepast op 7 dec 2021 - 12:30 ]


    To the stars who listen — and the dreams that are answered

    Neirin
    "Light is easy to love. Show me your darkness."

    ⇻ 25 ⇼ The Fox ⇼ Outfit & high heels & nails ⇼ At the party w/ Lara ⇺
    Tussen Dinah’s woorden door is het Neirin niet ontgaan hoe Lara door paniek overmand geraakt wordt. De blik die ze niet tot de sprekende Engel richt, maar een koppel verderop — Donovan en Eve — spreekt boekdelen. Al helemaal wanneer ze vervolgens terug naar de blonde demon aan haar zijde kijkt en woordeloos weet over te brengen wat er aan de hand is.
          ”Zo gaat het werkelijk met me.”
          Tranen vullen haar ogen en Neirin weet aan alles op te merken dat de donkere schone haar uiterste best doet om geen druppel te laten vallen. Met een donkere sluimering in haar eigenste lichte poelen kijkt Neirin vanuit haar ooghoeken toe hoe Donovan met Eve in zijn armen de zaal verlaat. Het moet als een vlijmscherp mes zijn, recht in het hart van Lara, om dit aan te moeten zien. Het koppel dat eens zo sterk leek samen, onoverwinnelijk in de liefde die zij deelden samen. Totdat het aan stukken geslagen werd — een droom dat uiteen spat. Neirin humde slechts, maar al te bekend met de pijn dat een breuk als deze met zich mee kan brengen. Er waren dan ook niet veel woorden nodig om precies aan te duiden hoe ze zich voelde, Neirin wist genoeg.
          Terwijl Dinah haar laatste woorden af rond, de lampen aan flikkeren en zo de tekens op ieders pols zichtbaar wordt, beseft Neirin al gauw wat deze avond beslist nodig gaat hebben; alcohol. En met nog een blik op Lara gericht; héél veel alcohol. “Laat me het feest niet verlaten zonder compleet van de kaart te zijn. Zoals vroeger, weet je nog?” klinkt het mistroostig. En hoewel ze het niet wilde toegeven, wat ze hardop ook zeker niet zal doen, had Neirin het te doen met de twijfelaar. Niemand verdient dit, al helemaal niet om er ook nog eens op deze wijze mee geconfronteerd te worden. Dat ze nu vervolgens met Gabe aan de haal ging, of hij eerder met haar, besloot Neirin dan ook maar voor even achterwege te laten. Toch vraagt de demon eerst naar de symbool op haar pols, hopende ergens dat zij dan maar samen gekoppeld zijn zodat ze Lara een paar lessen extra mee kon geven en hopelijk ook wat donkere veren rijker.
          ”Wat betekent dit?” vraagt Lara, terwijl ze haar pols uitsteekt waarop een cirkel zichtbaar is geworden. De verwarring zichtbaar op haar gezicht. “Dat jij en ik in ieder geval elkaar niet hoeven te beschilderen vanavond,” reageert Neirin vrijwel meteen, waarop ze ook haar eigen pols toont en daarmee de horizontale streep. “Een van deze gevleugelde wezens wordt je partner voor vanavond, maar niet voordat jij en ik eerst eens paar drankjes gedaan hebben samen.” Met een veelzeggende glimlach rond haar lippen drinkt Neirin de cocktail in haar andere hand op. Zonder blikken of blozen, in een keer achterover. Dan beweegt ze zich dichter naar Lara toe, terwijl ze laatste druppels drank van haar lippen aflikt. In een vederlicht gebaar veegt de blondine een paar verdwaalde haren uit Lara’s gezicht, waarna ze met haar wijsvinger haar kin omhoog tikt.
          ”Chin up, Love. Laat ze je tranen niet zien, of dat het je raakt wat ze doen, maar al helemaal je pijn niet. Houdt die voor jezelf, want hij is het niet waard. Niemand niet,” zegt Neirin dan, waarbij een van haar mondhoeken iets naar omhoog tikt terwijl haar groene kijkers Lara’s blauwe variant blijven vasthouden. “Dit,” gaat ze verder, met een handgebaar richting de brunette zelf, doelend op haar hele persoonlijkheid — lichaam en geest. “is zijn verlies. En jij gaat het hem laten zien dat je beter verdiend dan dat. Show them who is in control.”
          En met die woorden neemt Neirin Lara’s pols vast, zodat ze haar mee terug kan loodsen naar de dranktafel. Eigenlijk zou ze op zoek moeten gaan naar Laslo, ware het niet dat ze geen enkel idee had waar de jongen zich bevond. Hij zal het vast geen ramp vinden als ze hem wat later opzocht, tenzij hij haar eerder vond. Eenmaal bij de dranktafel aangekomen pakt Neirin de lege beker uit de hand van haar voormalige beste vriendin. Zonder om te kijken zakt de blondine vervolgens op haar hurken, wetende dat Dinah haar nog nooit heeft teleurgesteld. Zo ook vanavond niet. Verborgen tussen wat spullen onder de tafel staat een fles Whiskey verborgen. Het briefje dat er aan geplakt zit precies het handschrift van haar Engel vriendin. Neirin grijnst licht, zichtbaar in haar ogen wanneer ze met de fles in de hand overeind komt.
          ”Zoals vroeger, jij en ik,” spreekt ze tegen Lara, onderwijl ze de fles op tafel zet en hun bekers er naast plaatst. Moeiteloos draait ze de dop van de fles af, waardoor de alcoholische geur — sterker dan wat ze hiervoor genuttigd hebben — vrij komt. Behendig schenkt ze twee bodempjes vol en biedt ze Lara vervolgens haar eigen beker terug aan. Voordat Neirin de cup werkelijk loslaat vangt ze met haar blik dat van de donkere schone weer. “De eerste is voor de pijn, om hem te vergeten en nooit meer te herinneren.” Met een zweem van een glimlach rond haar lippen pakt Neirin ook haar beker van de tafel af en tikt ze deze in een proostend gebaar tegen dat van Lara aan, alvorens de Whisky achterover te gooien — met een brandend doch warm spoor nagelaten in haar keel.




    'Three words, large enough to tip the world; I remember you.'


    Asteria

    •      728 years      •      Outfit      •      Her office      •      Belial      •     


    Na Kenna met instructies weg te hebben gestuurd naar Neirin, haar aangewezen mentorleerlinge die zich weer eens in de nesten had gewerkt was het alweer tijd voor een volgende afspraak. Het was weer eens tijd voor een evaluatiegesprek met Belial — een demon die onder mijn hoede was gesteld vanaf het moment dat hij naar Metanoia verbannen was. Half om half had ik niet verwacht dat hij kwam opdagen, of in ieder geval niet in een goed humeur. . .
          “Je wilde me spreken?” gromde Belial naar me op het moment dat hij zijn entree maakte tot mijn kantoor. Ik schudde een aantal papieren waar ik zojuist in had zitten lezen en legde deze netjes recht terug op mijn bureau. “Het is geen kwestie van ‘willen’,” reageerde ik met een vlakke stem op zijn vraag. Ondertussen had Belial zich al een stoel toegeëigend en had hij plaats genomen aan de andere kant van mijn bureau. Ik perste mijn lippen op elkaar, maar besloot er niets van te zeggen.
          “Een cadeautje, nu ik hier toch ben—” De demon schroefde de fles open met een amberkleurige vloeistof wat heen en weer klotste door zijn ruwheid. Ik trok een verfijnde wenkbrauw naar hem op terwijl ik toekeek. “Laat ons dan op z’n minst klinken op een dag zonder versnipperde volitaires.” Bedenkelijk keek ik naar de fles en zuchtte eens diep. “Waarom ook niet. Erger kan het niet worden,” mompelde ik waarna ik opstond om twee kristallen glazen uit een vergulde kast te pakken.
          “Nu zeg het es, waarom werd mijn gezelschap verzocht?” vroeg hij met een duivelse grijns spelend op zijn gezicht. Een aantal luttele seconden staarde ik hem zonder enig gevoel aan. “Het is de bedoeling dat we gaan praten over je bejegening van volitares. Het schijnt dat onze favoriete aartsengel iets gezien heeft wat Kali betreft. Misschien kan jij dat beter invullen voor me.” Mijn verwoording was recht voor zijn raap en zonder een doekje erom te winden. Ik was geen type voor betekenisloze conversaties en heel eerlijk vond ik dit al zonde van mijn tijd. Alhoewel, niet dat ik iets beters te doen had in de driehonderd jaar dat ik hier al naartoe verbannen was.

    [ bericht aangepast op 7 dec 2021 - 23:52 ]


    I have seen my own sun darkened

    247.000 years      —      Oldest Archangel      —      Outfit      —      Jacob's room      —       w. Jacob



    EVICKA

    Hoewel Jacob me vertelde dat het fijn was om te weten dat ik hem steunde, was er iets aan de manier waarop hij zijn rug rechtte en nog een slok van zijn gin nam — haast alsof hij zich niet op zijn gemak voelde. Ik wilde er liever niet bij stil staan dat dit te maken kon hebben met onuitgesproken vermoedens over hem en Florence waar Laslo me op attendeerde, maar toch was dat het eerst waar mijn gedachten naar toe vlogen. Met een onbewogen gezichtsuitdrukking nam ook ik een slokje van mijn wijn om zijn gedrag te spiegelen.
          Om mijn gedachten af te leiden besloot ik uiteindelijk te vragen naar zijn leven als leraar. Er waren immers behoorlijk wat jaren verstreken sinds de laatste keer dat we elkander gesproken hadden. “Er zijn een aantal dingen die je moet weten,” zo begon Jacob, prikkend in zijn pasta. Vervolgens begon hij te vertellen over de huidige laatstejaars. Hier en daar onder brak ik hem in zijn verhaal. Zoals bijvoorbeeld Jouka waar ik verschillende dingen over had gelezen in zijn dossier.
          “Is Jouka écht een makkelijke leerling? Er zijn geen problemen geweest in zijn functioneren, voor zover jij weet?” vroeg ik hem, waarna hij me vertelde over de relatie tussen Luca en Jonah — oftewel The Fallen King en The New White King. “Ik zag inderdaad dat Jonah ingeschreven stond bij mij als psycholoog. Hoe is hij over het algemeen in je lessen?”
          Na de engelen in spe behandeld te hebben ging Jacob over naar de twijfelaars. “Was Zibiah geen volledige engel? Zoals ik het las in het dossier wil ze graag een Doodsengel worden. Heb jij twijfels bij haar?” Ik kantelde mijn hoofd en nam een slokje van de gin. Het duurde niet lang of ons gesprek ging over naar de demonen, waar Jacob snel doorheen raasde. “Heb jijzelf eerder met de laatstejaars demonen te maken gehad? Waar moet ik rekening mee houden? Jij kent ze natuurlijk beter dan ik.” Met een glimlach probeerde ik Jacob aan te sporen om me nog meer te vertellen.
          Uiteindelijk liet mijn vriend zich achterover zakken in zijn stoel. “Het zal vast niet lang duren voordat je alle leerlingen ontmoet hebt.” Ik humde instemmend en nam zelf een laatste paar happen van de salade die ik gemaakt had. “Smaakt het?” vroeg ik. “Ik heb er 200.000 jaar over gedaan om het recept te verbeteren, dus ik mag hopen van wel.” Ik grinnikte zachtjes waardoor mijn schouders op en neer bewogen.


    I have seen my own sun darkened

    ☾       Dinah      ☽

    It is hard to sleep when your heart is at war with your mind

    22 years ⋆ The Devilish Angel ⋆ at the party ⋆ Donovan ⋆ Outfit



    Eens ik bekend had gemaakt wat de bedoeling was van de mysterieuze symbolen die ik op de binnenkant van ieders pols getekend had, stak ik mijn eigen pols te lucht in om de wedstrijd af te trappen. Onderzoekend gleden mijn ogen door de aanwezigen op zoek naar degene waarvan ik al wist dat hij gekoppeld was aan mij — niemand minder dan mijn veredelde wiskunde-tutor: Donovan.
          Met een grijns op mijn gezicht dacht ik terug aan de reactie die hij me gaf toen ik het zonnetje op zijn pols getekend had. Ik had het toen niet kunnen laten eraan toe te voegen dat dit paste bij zijn zonnige karakter. Mijn ogen hadden algauw zijn donkere poelen gevonden met behulp van Xanith — een vriend van mij die ik ook uitgenodigd had. “Hé, dat ben jij! Kom op, ga naar voren!” lachte hij — wetende wat voor een verschrikking Donovan dit waarschijnlijk vond. Het was immers geen geheim dat de jonge demoon zich liever in zijn schaduwen hulde dan in de spotlight.
          Zonder een woord verder vuil te maken aan Xanith spreidde Donovan zijn vleugels waarna hij met trotse stappen zich een weg baande in mijn richting. “Ik bijt niet hoor. . . Althans, niet zonder toestemming.” Nonchalant haalde ik mijn schouder op — zo goed mogelijk de schijn nog ophouden dat alles okay ging met me. Dat het zien van Aristotle in het intieme gezelschap van Asherah met geen pijn deed ondanks dat het mijn eigen beslissing was om de relatie te beëindigen en dat ik niet kapot was door het verlies van mijn beide broers.
          “Dus, almachtige demon van de duisternis, wie krijgt de eer om de ander te beschilderen?” vroeg ik Donovan op een theatrale toon met groteske armgebaren waarmee ik naar de tafel wees waarop alle versieringen stonden.


    I have seen my own sun darkened





    JONAH♚ ▪
    24 | The Fallen King | Outfit | With Kali & Ramsey at the glowstick stand | Green cup


    ▪ ♚      Toen de fles tequila overgenomen werd had Jonah direct spijt dat hij überhaupt de fles door had gegeven. Eén slok was niet genoeg, hij had er meer nodig. Meer, totdat de vloeistof niet meer brandde in zijn keel. Misschien was het wel een goed idee dat hij zich had voorgenomen dat dit de laatste avond was waarop hij losging, het was immers niet de eerste keer dat hij de drang voelde om te drinken totdat hij niet meer kon staan. Bovendien had hij nog een behoorlijke inhaalslag wat betreft de kleur van zijn verendek. Eén jaar, dat was alle tijd die hij had. Een jaar om zijn leven te beteren, en dat zou morgen beginnen.
          Niet nu, want wat dit allemaal ook mocht betekenen; het bracht een spanning met zich mee waarvan hij niet wist dat hij het nodig had.
          Vanuit zijn ooghoeken kon hij nog net de aangespannen spieren van Ramsey's kaak zien toen Jonah zijn arm rondom Kali's middel had geslagen. Het was niet de eerste keer dat hij een hint van jaloezie in de blik van de demon had gezien. Eerst dacht hij dat het toeval was; dat hij het niet goed had gezien, maar toen gebeurde het een tweede keer, en nu een derde keer. Patroon. Het kleine beetje kennis zorgde ervoor dat elke handeling met Kali nóg leuker werd. Was dit waarom de demon hem altijd treiterde met namen zoals Halfie? Omdat leedvermaak bij vijanden verdomde goed voelde? Al begreep hij nog steeds niet waarom Ramsey Jonah als vijand had bestempeld. Zover hij wist had hij de demon nooit iets aangedaan buiten het inademen van dezelfde zuurstof.
          ''Bijna alles.'' Grinnikte Kali op zijn vraag, wat Jonah weer uit zijn gedachten trok. Ze stond zo dichtbij dat hij haar adem in zijn nek kon voelen kriebelen. ''Gedurfd wel, de keuze aan onze bad boy over laten.” Gedurfd én stom, maar wie weet zaten ze voor het eerst wel een keer op dezelfde lijn. De hongerige blik van Ramsey gaf hem daar in ieder geval een klein beetje hoop voor. Schuin richtte hij zijn blik op de demon. ''Eens zien of hij ook goede ideeën in dat koppie heeft.''
          De hand van Ramsey wist opnieuw Jonah zijn krullen te vinden. “Jullie laten de keuze serieus aan mij over? Ga je hier geen spijt van krijgen, Kal?” Als Kali hier spijt van zou krijgen dan was ze zeker niet de enige. Hoe ging hij dit ooit uitleggen als iemand hem naar zijn avond zou vragen? Enig voordeel was dat zijn beste vriendin – met wie hij alles deelde – die details niet meer nodig had, zij was immers hier, maar zou hij het anderen vertellen? Dinah? Zuze? of Alyssa? Of zou hij hier gewoon nooit meer over beginnen?
          “Er is maar één manier om daarachter te komen, niet?” Daagde Kali Ramsey uit waardoor de demon zich dichter naar hen toe boog. Hoewel Jonah ervanuit ging dat hij deze keer voor Kali zou gaan, wisten zijn lippen opnieuw Jonah's huid te vinden. Hij zou haast denken dat dit ook een patroon was, waarom zou hij anders keer op keer zich naar hem wenden en niet naar Kali? Het idee dat er misschien meer achter zat dan een spelletje bezorgde hem een wat onrustig gevoel, al verdween deze als sneeuw voor de zon toen de jongen begon te zuigen aan zijn huid. Dat ging zeker weten een herinnering aan de avond opleveren, maar het voelde zo goed dat hij zijn kaken op elkaar moest klemmen om elk mogelijk genotsgeluidje binnen te houden. Toen Ramsey ook nog eens met zijn tong eroverheen gleed had hij het gevoel dat zijn knieën het zouden begeven.
          “Niet zo verlegen jullie twee.” Een duwtje in zijn rug zorgde ervoor dat hij letterlijk tegen Kali aan kwam te staan. “Of houden jullie je nu ineens in nu ik erbij ben? “Kal en ik hebben al gezoend vanavond, Halfie en ik ook al.. dus de eer is aan jullie.’’ Was dit zijn keuze? In dat geval bleek de jongen toch nog goede ideeën te hebben. “En misschien kunnen we daarna op zoek naar een plek die iets meer... privé is, als jullie het écht interessant willen maken.”
          ”Je weet best dat ik mij niet zou inhouden in jouw buurt, prinses.” Reageerde Kali fel, op zijn tweede voorstel ging ze echter niet in. Was dat dan toch een stap te ver? Was het een slecht iets dat het idee hem eigenlijk best intrigeerde? “Ik doelde eigenlijk op drank gerelateerde dingen, maar dit werkt ook.” Misschien was zijn eerdere onuitgesproken idee dan niet eens zo’n gek idee. Het leverde in ieder geval een kleine grinnik van Jonah op, die zich nu een stuk onwetend voelde.
          Zijn mondhoeken waren nog licht omhoog gekruld toen Kali haar lippen op de zijne plaatste. Hoewel hij eerlijk moest toegeven dat Ramsey een goede zoener was, kon hij zeker niet tippen aan Kali. Waar Ramsey de nodige spanning opwekte, wist Kali het vuur op te laaien. Zachtjes nam hij haar gezicht in zijn handen terwijl hun tongen elkaar vonden. Pas toen de stem van Dinah plotseling door de speakers klonk werd het contact verbroken – veel te vroeg in zijn opinie.
          Terwijl Dinah haar verhaaltje deed, legde Kali haar hoofd op zijn borst. Het voelde zo vertrouwd aan dat hij automatisch een kusje op haar kruin drukte. De symbolen was hij al helemaal vergeten. Waar hij eerst nieuwsgierig was naar de betekenis erachter, deed het hem nu vrij weinig.
          Toen de blacklights eenmaal aansprongen kwam de versiering pas echt tot zijn recht. Dat het licht ook werkte op witte veren was alleen maar een stijlvolle toevoeging. Binnen het drietal wisten zijn eigen vleugels het meeste licht te weerkaatsen – al was dit nog steeds minder dan hij had gehoopt. De witte veren waren nog in de meerderheid, maar de plukken grijs en de zwarte veren waren nu juist extra opvallend in de duisternis. Ook Kali haar vleugels, wisten licht te geven. Weliswaar enkel de onderkant, maar het was toch iets. Eigenlijk verbaasde het hem niet zo heel veel. Als het zag hoe ze met hem in de omgang was dan was de vraag eerder waarom ze niet meer witte veren had. Ramsey daarentegen bleef volledig in het duister gehuld.
          “Ook als ik niet hetzelfde symbool als jullie heb, mag ik dan alsnog iets op jullie tekenen?” Zijn blik gleed naar zijn eigen pols waar nu een hartje tevoorschijn was gekomen. Een blik op Kali haar pols vertelde hem dat Kali niet zijn match was. Dat betekende dat er iemand anders in de ruimte dat wel was. Kon hij diegene alleen achterlaten? De ruimte nu verlaten voelde allesbehalve goed om dat te doen. Hij slikte even en liet zijn blik door de zaal glijden alvorens hij zich weer tot Kali en Ramsey richtte. Eén tekening kon niet veel kwaad toch?
          Met zijn linkerhand streelde hij zachtjes over haar rug. ''Geen match, maar jij mag dat altijd er is genoeg ruimte.''



    -growth is a process