• Pure Times Are Over
    Rollentopic            Praattopic 5

                                                                                                   

    Regels
    — Quizlet huisregels
    — Zowel Engels als Nederlands is toegestaan
    — 16+ is toegestaan, wel aangeven aan begin van de post
    — Minimale woordenaantal staat op 150 woorden
    — Alleen ik, Nikita, maak de nieuwe topics aan
    — Vermelding post; naam, locatie en gezelschap
    — Laten we met z'n allen weer wat leven brengen op Q!




                                                                                                   

    Kamerindeling

    Ira : Evelynn, Laslo, Ramsey, Charlize
    Castitas : Sorin, Alyssa, Elias, Leya
    Acedia : Florence, Lara, Jouka, Aristotle
    Industria: Donovan, Elijah, Zibiah, Zuzana
    Humanitas : Dinah, Kali, Gabriél, Salem
    Temperantia : Luca, Valentina, Asherah, Jonah

    [ bericht aangepast op 19 aug 2021 - 9:32 ]


    I have seen my own sun darkened

    Zeker niet mijn beste werk, dit 😣

    YULIYA
    docent demonenleer • 1777 / 29 • her office • outfit • with Jacob

    “Oh, er zal vast wel ergens een volitare ronddwarrelen die geniet van het opruimen van andermans zooi, maar ik weet in ieder geval dat Ramsey niet een van die types is,” zei Yuliya, een grijns op haar gezicht. Ze had al plannen gemaakt de jongen de meest onhygiënische plekken te laten schoonmaken. Een vieze WC, bijvoorbeeld. Of hij moest iedereens gedragen kleding wassen. Er waren genoeg manieren om Ramsey eens goed terug te pakken op zijn ongemanierde gedrag, elk van hen dingen die de donkere volitare niet leuk ging vinden. Oh, hij zou klagen, luidkeels zelfs. Waarschijnlijk zelfs aan zijn straf proberen te ontkomen. Wellicht dat Ramsey jarenlang makkelijke mentoren had gehad, maar met Yuliya viel niet te sollen. Ze zou er wel voor zorgen dat de jongen elk moment van zijn straf van begin tot eind zou uitzitten. Als reactie op Jacob die zijn hoop uitsprak dat het tot Ramsey zou doordringen dat hij aan zijn laatste kansen zat, haalde Yuliya haar schouders op. “Waarschijnlijk niet, maar dat is zijn probleem. Ik zal genietend toekijken hoe zijn ziel versplinterd wordt.”
          Bij het horen van Laslo’s naam en de problemen die Jacob met hem ondervonden had, werd Yuliya’s nieuwsgierigheid geprikkeld. Die jongen was toch niet een van zijn mentorleerlingen? Waarom maakte het hem uit dat de volitare zo aan het afglijden was. In antwoord op de subtiele belediging van Jacob jegens haar kant van de weegschaal, haalde ze even kort haar wenkbrauw op. Nu had Yuliya zelf ook problemen met de kant van de duivel, maar zo slecht als haar vriend het neerzette was het ook niet. “Maar wat maakt het jou uit dat Laslo aan het veranderen is in een demoon, Jacob? Hij is toch niet een van jouw mentor leerlingen?” vroeg Yuliya daarna aan hem, oprecht geïnteresseerd.
          Na haar weten mochten leraren zich absoluut niet bezighouden met de ontwikkeling van volitares waar zij geen mentor van waren, iets waar haar blonde vriend zich duidelijk niet aan leek te houden. Daarnaast leek Laslo hetzelfde gedrag te vertonen als hij twee jaar geleden ook deed, dus van afglijden vond ze niet bepaald sprake. “In ieder geval, als Laslo bijdehand is tegen jou, dan heb jij toch het recht daar wat van te zeggen? Zelfs al staat Evicka de aartsengel ernaast,” concludeerde Yuliya haar mening. Ze nam een slok van haar nieuwe glas whiskey.
          Er verscheen een grijns op haar gezicht toen Jacob voorstelde om samen te drinken in de avond, met zijn drankvoorraad. Hoewel Yuliya van mening was dat niets haar eigen drank kon overtreffen, begon haar whiskey nu wel akelig leeg te raken. Daarom vond ze het wel prima om hierna Jacob’s voorraad aan te tasten. “Hmm, ik zeg nooit nee tegen twee goede flessen. Hoe laat verwacht je me?” vroeg ze, terwijl ze achterover leunde in haar stoel. Yuliya hoopte rond een uurtje of zeven ‘s avonds, gezien ze nog een aantal dingen moest doen, waaronder Ramsey informeren van zijn straf en een plan van aanpak bedenken hoe ze onder de radar zich kon laten omscholen tot engel.
          “Een verjaardagsfeest, ja. Van je grote vriend, Laslo en een of andere engel. Jouka heet hij geloof ik? En ja, mee eens, maar ze zijn vrij streng op Metanoia, geloof ik. Daarnaast, gezien de twee jarigen volwassen zijn, vermoed ik dat de alcohol rijkelijk gaat vloeien. Dat zal wel tegen de regels zijn, niet?” reageerde Yuliya, al liet ze wel blijken dat het haar niet zoveel kon interesseren of de leerlingen de regels braken of niet. Het waren geen kleine kinderen meer, al gedroegen er zich een aantal wel zo. Ze nam een slok van haar whiskey en dacht enkele tellen na over Jacob’s suggestie om later te party crashen. Het verbaasde haar dat uitgerekend hij ermee kwam. Haar goed gemanierde, zich-altijd-aan-regel-houdende en een beetje saaie vriend. Of wellicht toch niet zo saai. “Laten we dat doen, moeten we wel even achterhalen waar dat feest gegeven wordt. De volitares waren wel zo slim het daar namelijk niet over te hebben.” Echter, gezien de hele school over dit event leek te praten, vermoedde Yuliya niet dat het in een van de kamers gehouden werd. Eerder een kelder, of buiten Metanoia om zelfs. Ze wist dat veel volitares, voornamelijk de demonen in spé, niet vies waren van een nachtje stappen in het demonen rijk.
          “Maar goed, wat ga jij doen om de rest van de middag op te vullen? Je saaie vak voorbereiden?” vroeg Yuliya aan Jacob, waarna een knipoog volgde. De man gaf het vak dat de tegenpool was van haar, waar ze hem vrijwel altijd mee plaagde. Demonenleer vond ze al ontzettend saai om te geven, ze kon zich alleen maar indenken hoe slaapverwekkend Jacob’s vak moest zijn voor de leerlingen. Het liefst had ze het vak ‘Taken van een Schaduw’ gegeven, maar dat werd haar niet gegund door Lucifer, want stel dat ze op een of andere magische wijze dan toch plezier ging halen uit haar straf. Dat kon écht niet.



    [ bericht aangepast op 20 sep 2021 - 2:43 ]


    That is a perfect copy of reality.

    Jouka
    22      •      The Golden Advisor      •      with Dinah and Salem      •      at Humanitas

    There's always that stupid mistake that changes everything




         
    Zelfs in de boom met een boek kon Jouka zijn rust niet vinden. Hij probeerde zich op de woorden te concentreren, maar het lukte zijn hoofd maar niet om er logische zinnen van te maken. Hij las, maar hij nam niet op. Op deze manier was een boek lezen ook niet leuk, dus algauw stopte hij het weer terug in de tas. Hij kon alleen ook niet maar gewoon in deze boom blijven zitten. Hij had momenteel sowieso niet zo'n zin om alleen met zijn gedachten te moeten zijn. Misschien kon hij Dinah gaan opzoeken, bij haar durfde hij altijd wel zijn hart te luchten en hij had dit misschien toch wel nodig nu.
          Dus verliet hij de boom weer, terwijl hij er veel korter dan normaal had gezeten. Meestal kon hij zijn rust wel vinden, maar vandaag helaas dus niet. Jouka was er vrij zeker van dat dit kwam door zijn nieuwe kamergenoten en alle spanningen die daarbij waren komen kijken. Zou hij nog een kamerruil kunnen aanvragen? Zoveel slechter zou hij het vast niet kunnen gaan treffen.
          Gelukkig hing de kamerverdeling nog steeds op het mededelingenbord, dus kon hij zo opzoeken in welke kamer hij Dinah zou kunnen gaan vinden. Wat dus Humanitas was, samen met Salem, Kali en Gabrièl . Ohja, shit, hij zou Gabrièl nog de fles drank moeten geven die zich in zijn tas had bevonden. Hij haatte dat de demoon achter zijn geheim was gekomen en hem daarmee nu onder druk zette. Nog een manier waarop zijn leven zuur werd gemaakt door die ene hele stomme fout jaren geleden. Hij kon dan beter de fles maar direct meenemen, dan was hij er vanaf. Dus liep hij met een omweg via zijn kamer naar Humanitas.
          Hij klopte op vervolgens de deur te openen. Hij wilde wel even aangeven dat er iemand binnen kwam, voordat ze hem niet hoorden en er opeens een random persoon in hun kamer stond. Toen hij binnen stapte, zag hij zowel Dinah als Salem binnen staan, beiden zagen er wat verdwaasd uit, wat Jouka verwarde. Wat was hier zojuist gebeurt? Vervolgens viel hem de versiering op dat hier en daar door de kamer heen lag, waaronder enkele opgeblazen ballonnen. Huh, wat waren die nou weer aan het doen?
          'Euh, hey Dinah, Salem,' begroette hij de twee. 'Ik hoop dat ik niet ongelegen kom?' Hij keek de kamer nog eens rond en opeens viel er een kwartje bij hem. Zou dit iets te maken kunnen hebben met zijn verjaardag? Of die van Laslo? Hij was zijn verjaardag zelf haast alweer vergeten, aangezien de meeste volitares er vandaag niet al te veel om leken te geven. Hij wist alleen niet zeker of hij er wel een opmerking over moest maken. Aan de blik van Dinah te zien was zijn timing niet al te best. 'Ik kan ook weer gaan?' stelde hij dan maar voor, niet helemaal wetend wat hij met deze situatie aan moest.


    Stenenlikker

    Sorin
          20      ―      The Artist      ―      Outfit (without sunglasses)      ―      met Alyssa & Elias      ―      Dormitories, room 2




         
          Zowel Sorin als Alyssa had tegen Elias gezegd dat als hij iets anders wilde omtrent de kamerindeling dat hij dit gewoon moest zeggen. Als effect had het dat hij bij de andere jongen een glimlach zag.
    ''Bedankt, ik deel wel een kamer met Leya. Geen probleem.'' Zei Elias. Wat twijfelend keek Sorin hem aan.
    ‘’Weet je het zeker?’’ vroeg hij, proberende de onzekerheid uit zijn stem te houden. Hij wilde absoluut niet dat een van zijn kamergenoten zich ongemakkelijk of oncomfortabel zou voelen. En hij wilde zeker ook niet indirect of direct daar de reden toe tot zijn. Sorin had liever dat degene was die oncomfortabel was dan een van de anderen.

          Vervolgens had hij het initiatief genomen om voor te stellen dat ze de slaapkamers zouden bekijken. Van Alyssa had hij haar lichtste tas gekregen toen hij vroeg of hij iets voor haar kon tillen. Hier ging Sorin natuurlijk niet mee akkoord. Voordat ze zelf dan ook haar laatste twee tassen kon vast pakken, pakte hij een van de twee snel voor haar neus weg.
    Dat de slaapkamers teleurstellend waren was veilig om te zeggen. Het was erg simpel.
    ‘’Je kan wel zien waar het budget heen is gegaan.'' Merkte Elias droog op en Sorin kon het niet laten om even te lachen.
    Gelukkig was Alyssa er om meteen enthousiast met ideeën te komen om de boel te versieren. Hij vond het allemaal prima. Alles wat de kamer gezelliger kon maken was hartstikke welkom. Zelf had hij zich al bedacht dat hij iets kon schilderen om de muren op te fleuren. Genoeg opties.

          Zacht had hij een opmerking gemaakt dat zelfs het washok beter was dan de algemene slaapzaal. Alyssa leek het hier niet mee eens te zijn.
    "No way! Heb je enig idee wat er daar wel niet allemaal gebeurt? Geef mij dan toch maar de algemene slaapzaal. Dan lig ik niet in een ruimte met ieders bacillen."
    Lachend schudde Sorin zijn hoofd. ‘’In de algemene slaapzaal deel je een zaal met kinderen onder de tien. Kleine kinderen steken alles in hun mond of neus en raken alles aan met hun handjes.’’ zei hij, iets bijdehand, en hij grimaste even. Het washok was al goor, maar niemand kon hem overtuigen dat de algemene slaapzaal beter was.
    Voor een tweede keer liet hij zijn ogen door de ruimte glijden en zei dat ze zeker wat er mee konden. "Yes, nou en of!" was het antwoord van Alyssa en haar glimlach werkte aanstekelijk.

          Om Elias niet buiten te sluiten en bij het gesprek te betrekken, vroeg Sorin aan hem wat hij er van dacht.
    ‘'De gezamenlijke ruimte had wat verwachtingen gecreëerd, maar het is zeker beter dan de algemene slaapzaal. Niets om over te klagen.'' zei Elias, voordat hij er grinnikend nog wat aan toevoegde. ''Het versieren laat ik wel aan Leya over, ik denk dat die daar wat beter in is.''
    "He! Niet zo bescheiden! Bijna iedereen kan goed versieren dus give yourself some slack.." waren de woorden van Aly.
    ‘’Een plant op je nachtkastje zetten is ook al versieren,’’ merkte Sorin op. ‘’Of…een foto neerzetten, dus dat moet goed komen.’’
    Hij keek toe hoe Aly haar tassen gooide op het rechter bed en hier ook op ging zitten. De tassen van haar die hij tilde zette hij bij het voeteind van haar bed neer, waarna hij zijn eigen spullen naast het linker bed op de grond neerzette.
    Aly vroeg vervolgens of ze zin hadden in het feest van vanavond. Ah ja, het feest dat werd gehouden voor de verjaardag van Jouka en Laslo. Sorin wist nog niet zeker of hij echt zin had en dus haalde hij zijn schouders op.
    ‘’Ik weet het niet,’’ zei hij eerlijk. ‘op dit moment heb ik nog niet echt zin, maar wie weet komt dat nog.’’ Feesten met iedereen uit hun jaar was niet echt zijn ding. Maar hij vond ook dat hij wel heen moest, voor Jouka. ‘’Jij dan? Ga je met iemand heen?’’


    〚      With shortness of breath, I'll explain the infinite
                ― How rare and beautiful it truly is that we exist
          〛


    ''And I am still a believer, but I don't know why. I've never been a natural, all I do is try, try, try.''

    LASLO
    The Morally Grey • 25 • his bedroom • with Leya

    “Hey, soms ben ik wijs naar mijn leeftijd,” antwoordde Laslo verdedigend, terwijl hij al liggend zijn schouders ophaalde. Zei hij een keer wat slims, was het ook niet goed. Hij wist haast niet meer wat Leya nu van hem wilde. “En daarnaast is Ramsey een uitzondering op dat statement. Al is het niet haat dat ik voor die jongen voel, eerder pure afgunst. Die jongen is niets meer voor me dan het stront onder mijn schoenen en als hij niet constant probeerde mijn aandacht te trekken, zou ik hem niet eens opmerken.” Helaas was Ramsey overal te vinden waar Laslo ook was en dus hadden ze vrijwel elke dag wel een of ander conflict met elkaar. Aan de gedachte dat de flapdrol het gegarandeerd ging verpesten met Eve, glimlachte Laslo tevreden. Hij hoopte dat het binnen nu en enkele dagen gebeurde, zodat hij zijn kans bij haar kon grijpen. Ze hadden al twee goede gesprekken gehad in de afgelopen twaalf uur, dus dat was een goed vooruitzicht toch?
          “Hm, ook niet een beetje? Ik weet dat peuters nog geen inzicht hebben en niet logisch nadenken, maar af en toe zijn dingen die hun gebeuren wel een beetje toe te wijzen aan hunzelf toch?” vroeg Laslo, terwijl hij naar zijn beste vriendin keek. Hij vroeg zich af of zijn ouders aan het opletten waren toen hij doodging, of juist niet. Wellicht dat hij daardoor juist was overleden. Ouderlijke nalatigheid. Het was maar goed dat niemand op deze school zich hun dood herinnerde. Laslo zuchtte zachtjes toen Leya hem erop wees voorzichtig te zijn. Het was natuurlijk al eens door zijn toedoen verkeerd gegaan. “Maak je geen zorgen Ley. Als Eve geen zin heeft in een herkansing met mij, zal ze dat luid en duidelijk laten weten. Mocht ze dit wel willen, zal ze er volledig voor gaan. Geen halve afspraken met haar,” zei hij tegen haar, waarna hij Leya’s hand vastpakte en erin kneep voor extra zekerheid.
          Daarna ging het gesprek over op Belial, Laslo’s mentor. “Ja, vertel me iets wat ik niet weet. Wist je dat die vent mij als straf voor het slaan van de kleuter drie weken tot boksbal verdoemd heeft. Dan krijgt Ramsey toch precies wat hij wilt? Hoezo ben ik de enige die gestraft wordt? We hebben allebei elkaar gevochten,” bromde Laslo geïrriteerd. Hij hoopte maar dat Yuliya ook een straf bedacht had, anders ging hij in hoger beroep. Naar Evicka toe, of zo. Opeens werd hun gesprek ruw onderbroken door Charlize, die iets aan de andere kant van de deur naar hen toeschreeuwde. Iets waar Laslo het natuurlijk niet kon laten om de deur open te trekken en te reageren. “De woonkamer voor jullie zelf? Jongen, ben je dan echt zo achterlijk als je lijkt? Ik tel hier vijf mensen, waarvan er drie lastiggevallen worden door jullie gelebber. Ga naar het washok, alsjeblieft,” zei Laslo op een normale toon terug tegen Ramsey, daar geschreeuw totaal niet nodig was. Hij rolde met zijn ogen en gooide de deur weer dicht.
          Gelukkig was Leya er om hem gelijk weer op te vrolijken. “Charlize is zeker iemand die op deze school piekt en in de daadwerkelijke demonen wereld door niemand serieus genomen gaat worden. Een moment waar ik met smacht op wacht,” antwoordde hij, terwijl hij zijn cadeau-muffins begon aan te vallen. “Ja? Mooi zo. Ik was bang dat je met Gabe zou gaan, of zo. En aw, wat attent van je. Al was ik sowieso van plan met Eve te dansen, of je het nou toeliet of niet.” Hij gaf de brunette een knipoog, vooraleer hij weer naast haar kwam liggen. Laslo lag echter nog geen minuut, voordat er weer een harde bonk tegen de deur klonk. Hij kreunde zachtjes en rolde met zijn ogen. Deze keer ging hij niet meer open doen. Echter leek Leya het deze keer wel zat te zijn, gezien ze abrupt overeind kwam. Laslo keek toe hoe ze naar de deur stapte en deze openzwaaide, waardoor Charlize en Eve al vechtend naar binnen vielen. Laslo’s wenkbrauw ging vragend omhoog. Wat was daar buiten dan weer gebeurd?
          Genietend keek hij toe naar het gevecht in de deuropening van zijn kamer. Leya ging flink tegen de dames tekeer en Laslo realiseerde zich weer hoe blij hij moest zijn dat hij de dame aan zijn kant had staan. Op het moment dat Leya zich op Ramsey richtte, kwam hij ook van zijn bed af. Dit schouwspel wilde hij absoluut niet missen. Voor enkele seconden keek hij naar de roodharige die nog op de grond voor hem lag, kijkend of hij eventuele verwondingen spotte. Dit bleek niet het geval en dus strekte hij zijn hand uit om haar overeind te helpen, terwijl zijn ogen strak gericht bleven op Leya en kleuter. Laslo’s hart zwol op van waardering toen ze zowel Charlize als Ramsey vertelde niet aan hem te komen. Ze was altijd zo heerlijk beschermend over hem. Een van de weinigen.
          Een verrast geluidje verliet Laslo’s lippen toen Leya uit het niets een vuist in Ramsey’s gezicht plaatste. “Oh man,” wist hij daarna uit te brengen, waarna hij hard begon te lachen. Dit was geweldig, beste verjaardagscadeau dat hij zich kon wensen. Daarnaast was het ook goed om te zien dat hun zelfverdediging bijlessen leken te werken, want Leya had hem een hele goede rechtse hoek gegeven. “Wat een dag is dit, joh, ik houd er nu al van en het feest moet nog komen.” In ieder geval kon zijn dag absoluut niet meer stuk. Van Ramsey kon hij waarschijnlijk niet hetzelfde zeggen, die was inmiddels al door zoveel mensen in elkaar getimmerd dat hij wel de slechtste eerste dag ooit moest beleven. Misschien dat het nu eindelijk door zijn koppie ging doordringen dat niemand zijn kinderachtige gedrag nog tolereerde?



    [ bericht aangepast op 20 sep 2021 - 2:34 ]


    That is a perfect copy of reality.

          ♆ ℟𝕒𝕞𝕤𝕖𝕪 ♆     
    I'm crazy, but you like that, I bite back
    Volitare •  20 years old •  The Troublemaker • Hall •  w. Ash


    Eve haar lippen waren hemelser dan Ramsey zich ooit had kunnen voorstellen. Zo lang had hij uitgekeken, gehunkerd, naar deze zoen. En zoals hij al had verwacht, smaakte het alleen nog maar naar meer. Hij kon geen genoeg van Eve krijgen. Met haar blote benen en zachte lichaam tegen dat van hem aan. Haar lippen op de zijne. Het enig wat leek te bestaan was het roodharige meisje dat op zijn schoot zat. Met zijn handen op haar rug en in haar haren bracht hij Eve nog wat dichter naar zich toe, terwijl hij haar bleef zoenen. Het hele universum bevond zich momenteel in zijn armen.
    Maar natuurlijk, na-fucking-tuurlijk, was het Laslo die Ramsey zijn gelukzalige moment met Evelynn wist te verpesten. Afgunstig als hij was schreeuwde Laslo door Ira heen. “Doe dat in het washok, of zo,” was loser zijn sneer. Het verbaasde Ramsey niks dat Eve klaar was met haar ex. Was dat echt het boeiendste wat hij kon verzinnen?
    Zonder haast en juist genietend van de extra aandacht die hij had weten te vestigen op zijn zoen met Eve, liet Ramsey heel langzaam zijn gretige grip op Evelynn verzwakken.
    Een deur sloeg dicht. Blijkbaar had Laslo genoeg gezien. Jammer voor hem dat dit niet de laatste keer zou zijn dat hij Eve in zijn armen zou moeten aanschouwen. Ramsey was ervan overtuigd geweest dat zijn zoen met Eve niet fijner kon, maar dat Laslo het toevallig had gezien was een absolute kers op de taart.
    “Waarom naar het washok gaan, als we de hele woonkamer voor onszelf hebben, Lassie.” schreeuwde Ramsey dan ook luid en zelfvoldaan terug.
    “Stttt , niet doen.” Evelynn drukte haar hand op Ramsey zijn mond. Langzaam verscheen er een glimlach onder haar vingers. Het was wel schattig dat Eve de vrede wilde bewaren, al begreep Ramsey niet echt waarom. Laslo verdiende het wel om een beetje gefrustreerd te raken.
    “De woonkamer voor jullie zelf? Jongen, ben je dan echt zo achterlijk als je lijkt? Ik tel hier vijf mensen, waarvan er drie lastiggevallen worden door jullie gelebber. Ga naar het washok, alsjeblieft,” Misschien had Laslo een tekort aan tongetjes, want wat was er zo’n groot probleem aan zoenen in de woonkamer?
    Evelynn keek richting de kamerdeur van Laslo en Ramsey volgde haar blik. Al snel werd duidelijk dat muisje niet zo maar uit zijn holletje gekropen was. Charlize stond geamuseerd tegen de deur aan. Ramsey grijnsde breed naar zijn vriendin. Vanavond zou hij wel een drankje voor haar halen, als bedankje voor het stangen van Las.
    “Of wil jij wel naar het washok toe?” Wendde Ramsey zich opnieuw tot Eve. Het speelkwartier was wat hem betreft nog niet voorbij. Zijn handen verplaatste zich naar het ceintuur van haar jurkje en langzaam trok hij deze los. Hij had nog lang geen genoeg van haar.

    “Dit is niet bepaald het soort voorspel waar ik op kick.” Het zou ook eens niet... Altijd als dingen eens lekker liepen voor Ramsey, was het van korte duur. Eve duwde zijn hand weg en stond daarna in een vloeiende beweging op. Teleurgesteld keek Ramsey Eve na en zag hoe ze als een woeste stier op Charlize afstormde. Ze greep de dame bij haar bovenarmen vast en duwde haar tegen de gesloten kamerdeur aan. Dit had Ramsey niet zien aankomen, eigenlijk dacht hij dat Eve was opgestaan om achter Laslo aan te gaan. Charlize in plaats van Laslo als target was een welkome verrassing. Al had hij liever gezien dat Eve gewoon was blijven zitten, of mee was gegaan naar het washok. Wat maakte het uit als andere mensen hun zagen?
    De bitchfight bij de kamerdeur escaleerde snel. Snerende woorden van Eve en Charlize wisselden elkaar af en langzaam werd Ramsey zijn humeur weer iets beter. Dit was minder leuk dan zoenen met Eve, maar helemaal onplezierig was het schouwspel ook weer niet.
    Alsof haar soortgenoten haar hadden geroepen, kwam Leya opeens te voorschijn uit de slaapkamer van Laslo. Ze opende de deur en een wirwar aan Charlize en Eve viel op de grond, de kamer binnen.

    Leya voegde nog wat mean girl comments toe en inmiddels begon Ramsey zich af te vragen of die drie niet gewoon een kamer met elkaar moesten delen. Leya, Eve en Ley. Dit was zo kut aan meisjes. Als ze eenmaal ruzie met elkaar hadden, hadden ze geen oog meer voor hem. De lol was er nu wel af en Ramsey keek verveeld richting de slaapkamer. De blik die hij toen van Leya opving betekende één ding: slecht nieuws. Ze waren al lang genoeg vrienden om te weten wat Leya nu ging doen. Met grote doelbewuste stappen maakte Leya haar weg naar Ramsey toe en trok hem bij zijn kraag overeind.
    “Rustig, Ley, als jij naar het washok met me wilt, kun je het ook gewoon vragen he.” zei hij met zijn armen onschuldig in de lucht. Ja, het zou verstandiger zijn om zijn mond te houden, maar was dat leuk?
    “En jij handjes af van Laslo, en behandel meiden met respect, mocht je het ooit daadwerkelijk voor elkaar willen krijgen dat eentje het lang bij je uithoudt. Je mag hier dan wel één of andere big boy zijn, maar over een jaar, in het demonenrijk, zal je bijzonder weinig voorstellen.” ze spuwde de woorden naar hem toe. Een vervelend gevoel bekroop Ramsey. De woorden van Leya deden pijn, omdat ze waar waren. Dat was zojuist wel weer bewezen. Zodra ze een goede reden kreeg, was Eve alweer gevlogen. De seconde nadat Ramsey haar eindelijk voor zichzelf had, stormde ze alweer naar iemand anders toe.
    Leya draaide zich om en schreeuwde nog wat naar Charlize. “En hetzelfde geldt voor jou, “Queen of Mean” Blijkbaar was ze nog niet klaar met Ramsey, want die gevaarlijke blik was weer terug in haar ogen. “Oh, en Ramsey?” Vroeg ze.
    Ramsey fronste zijn wenkbrauwen, wilde ze nog meer kut opmerkingen maken over zijn shitty liefdesleven?
    Haar vuist kwam met een harde knal tegen zijn kaak aan. Pijn schoot door zijn kaak. Voor de tweede keer vandaag. Een steek schoot door zijn hoofd. Waar the fuck had hij dit aan verdiend. Tuurlijk, hij kon wat stangen, maar om 4 keer in één dag te worden mishandeld door 4 verschillende personen... dat ging een beetje ver.
    Nog even keek hij naar de slaapkamer waar Eve zojuist naar binnen was gevallen. Toen Ramsey zag dat Laslo zijn hand naar Eve uitstak om haar overeind te helpen, was het klaar.

    “Jullie zoeken het maar uit. Ik vind wel een andere kamer.” Schreeuwde Ramsey kwaad. Hij duwde Leya ruw aan de kant en stormde de kamer uit. Met een harde klap sloeg hij de kamerdeur achter zich dicht en liep gehaast en gefrustreerd door de gang. Zijn ademhaling werd sneller. Zijn hart klopte als een gek. Waar had hij dit ooit aan verdiend? Iedereen was zo tering onredelijk tegen hem. He enige wat hij wilde was een beetje lol en een vriendin, was dat echt te veel gevraagd?
    Weer aangekomen in de, inmiddels afgelegen, hal waar de controle was geweest trapte Ramsey keihard tegen een van de tafels aan. Met als gevolg dat de tafel een paar meter naar achteren schoof. Ramsey schreeuwde gefrustreerd en haalde zijn handen door zijn haren heen. Hoezo was de hele kut afterlife tegen hem. Wat had hij gedaan dat zo verschrikkelijk was dat hij het verdiende dat zelfs zijn eigen vriendin hem ging slaan. Ramsey zijn adem was nog steeds snel, maar langzaam begon hij weer bij zinnen te komen.
    Zijn handen haalde hij uit zijn haren en hij keek om zich heen. Ash stond naast het prikbord en Ramsey keek haar even in stilte aan.
    “Owee, als je commentaar op me hebt.” sneerde hij daarna naar zijn ex-vriendin. Hij kon het er niet bij hebben dat nóg iemand hem afkeurde vandaag.

    [ bericht aangepast op 20 sep 2021 - 12:10 ]


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too


    Evelynn
    20 | The girl who went roque | With Ramsey, Charlize, Laslo en Leya --> Ramsey | Room Ira --> hal | Outfit


    ”Some people are not meant to be tamed."

          De reactie van Evil spawn Charlize maakte Eve terwijl ze haar tegen de deur aan bleef duwen alleen maar bozer. Waarom glimlachte ze? Oh en die pretoogjes... Eve wilde die maar al te graag doven. “Nee, maar ik denk dat je me dit nu gaat vertellen. Schockeer me,” Het onschuldige geknipper van Char werkte op Eves zenuwen. Hoe hielden mensen het met haar uit? Terwijl de roodharige dame de eerste noten van haar zelfverzonnen lied begon, proestte Charlize het uit van het lachen. Total psycho alert. "Okay, okay. Sorry. Probeer het nog maar een keer. Ik zal deze keer niet lachen. Of ik doe in ieder geval mijn best.” Eve had de onderbreking genegeerd en was gewoon in een keer met haar zinnen door gegaan. Ze besloot te stoppen met haar theatrale aanpak. Dat werkte bij engeltjes prima maar bij een psychotische gek als Charlize werkte iets serieus misschien beter. De redhead was over Gabe begonnen en al gauw was het bingo. Charlize haar pretoogjes stopte met schitteren en ze beet terug. “Het lijkt bijna alsof je op mijn toestemming staat te wachten. Leef je vooral uit, kleine engel. Geloof me, Gabrièl kan zichzelf prima redden. Dus ik bespaar je alvast die teleurstelling. Verder nog iets?” Dit keer was het Eve die begon te lachen. "Oh lieve onnozele Charlize, Gabe is een goede vriend van me.. die zal ik niets aan doen." Het was waar. Ze hield van Gabe. "Nee, mijn doel is simpelweg om te zorgen dat hij geen vrienden meer met je wilt zijn. Wat voor een vriendin ben je überhaupt als je geen emoties ka–" fuckk. Voordat de redhead haar zin af kon maken, rukte iemand de deur open. Het zorgde ervoor dat zowel Charlize als Eve bovenop elkaar op de grond de kamer in vielen. Auch.. Licht gebonk drong door in de dame haar polsen. De eerste opmerking vanuit Leya tegenover Char deed de redhead goed. Het was chill dat iemand anders het duivelsgebroed ook op haar plaats zette. De tweede opmerking was onnodig. Geïrriteerd keek Eve op. “Oh, en geen van jullie gaat misbruik van Gabe maken, op wat voor manier dan ook.” Waar bemoeide ze zich mee? Ze had niet eens een idee waar het net over ging? Ervoor zorgen dat Gabe Charlize als vriendin zou verliezen was volgens Eve niet perse iets slechts? Leya haar mening over de dame gezien, zou zij de laatste moeten zijn die daarover zou klagen. Lekker vriendin was ze om Eve zo toe te spreken.De rampage van Leya ging door en Ramsey was haar volgende slachtoffer. Wat had die jongen nou weer fout gedaan? De enigste die hier de volle laag behoorde te krijgen was obviously Charlize. Had iedereen hier dan zijn verstand verloren? Eve had zich ondertussen van Charlize afgeduwd. Ze wilde geen seconde langer dan nodig was boven op haar liggen. Laslo was inmiddels opgestaan en had zijn hand naar de redhead uitgestoken. Eve negeerde zijn gebaar en stond zonder hulp zelf op. Ze was heus niet vergeten wat hij net had geroepen. Ook zij had hem lastig gevallen met haar gelebber right? Ze was er klaar mee dat de jongen deze hele dag in een soort slachtoffer rol leek te zitten. Waar was hij dan het slachtoffer van? Het feit dat iemand die hij bewust zelf had laten gaan verder met haar leven ging?



    Toen ze haar ogen opnieuw op Ramsey en Leya richtte en er net wat van wilde zeggen, zag ze hoe Ramsey opnieuw een vuist in zijn gezicht kreeg. “Jullie zoeken het maar uit. Ik vind wel een andere kamer.” schreeuwde de jongen woedend waarna hij de kamer uit stormde. “Oh man, wat een dag is dit, joh, ik houd er nu al van en het feest moet nog komen.” was Las zijn gemene opmerking. Er knapte dit keer oprecht iets in Eve. "Wat kan je toch een dickhead zijn.." snauwde ze richting Laslo. Dit verdiende Ramsey niet. Hij had dit keer letterlijk niets fout gedaan. Tenminste niets waar Laslo niet zelf ook schuldig aan was geweest. Verdiende hij een klap puur voor een paar onnozele opmerkingen? Nee. Waarom moest er altijd zoveel gedoe zijn. "Waar the fuck bemoeit iedereen zich mee?! Jezus christ..." galmde Eve haar stem gefrustreerd door de kamer terwijl ze de slaapkamer uitliep en Leya boos aankeek. "Het zijn jouw fucking zaken niet en lekker hypocriet trouwens om ons terecht te wijzen op ons gedrag terwijl jij degene bent die naar geweld grijpt. Prachtig voorbeeld ben je voor de kinderen Leya." spuugde ze haar zogenaamde vriendin fel toe. Ook Eve stormde nu boos de kamer uit. Ze wilde weg bij al die gekke mensen. De redhead liep met een snelle pas de gangen door opzoek naar Ramsey. In de verte hoorde ze vaag het geluid van een tafel die zich leek te verplaatsen. Misschien was hij daar? Eve volgde het geluid en kwam uit in de inmiddels bijna lege hal. Ze hoorde nog net hoe Ramsey Ash een sneer gaf. Met een bezorgde blik liep ze naar hem toe.
    "Ramsey?"
    Ze legde haar hand zacht op zijn arm om hem voorzichtig naar haar toe te draaien.
    "Alles oke?"
    Eve beet even op haar lip. Ze voelde zich schuldig. Ze had Ramsey vandaag meerdere keren niet haar volle 100 procent gegeven puur omdat ze zich zorgen maakte om de mening en gevoelens van anderen. Dat deed ze niet meer en het voelde bevrijdend. Hij verdiende haar 100 procent meer dan ooit op dit moment. Ze kon voelen hoe de jongen zijn ademhaling nog steeds super snel ging en hoe vreselijk boos hij waarschijnlijk nog steeds was. Ze verplaatste haar hand daarom zachtjes naar de jongen zijn kaak. "Dat verdiende je niet.. het spijt me.."



    ”Feel like making a deal with the devil?"

    [ bericht aangepast op 20 sep 2021 - 15:28 ]



    CYRUS

    The Assistent Advisor ☸ Talking to @Kenna




    Ik had de sneer van Kenna jegens Malcifer wel gehoord. De drie adviseurs van Satan hadden altijd al een jaloerse rivaliteit gehad tegenover elkaar en dat was nu nog steeds te zien aan de ex adviseur voor me. Ik keek toe Hoe Kenna de jonge volitaire opdroeg om eindelijk te mogen vertrekken en keek hem nog even na. Net als de blondine naast me deelde ik dezelfde mening, Donovan zoals de jongen zijn naam net aan me verteld had was iemand waar ik zeker meer van wilde zien.
    Ik had me naast Kenna geplaatst en boog me iets naar haar toe. “Ik kan je geen ongelijk geven dat Malcifer…té soft is op bepaalde vlakken.” Spinde ik lichtelijk geamuseerd in haar oor. “Maar ik ben alles behalve dat.” Rolde er shor over mijn lippen. Haar blonde haren kietelden mijn lippen iets, waar ik zo dichtbij de ex adviseur had kunnen komen. Ik trok me iets terug en grijnsde licht uitdagend. “Althans dat kom ik toch bewijzen.” Mijn groene kijkers fonkelden gevaarlijk. Op een millimeter miste haar blonde haren mijn gezicht, knipperen deed ik niet en bleef met dezelfde uitdagende grijns aan haar zijde staan.
    Ik had het onderwerp dan maar terug op de respectvolle student gericht die de blondine had vandaangevist. “Ik denk dat ik gewoon welopgevoede mannen aantrek. Hiervoor had ik ook een ander dropje met de naam Aris. Zijn openingsline was wel schattig, al betwijfel ik of hij een half uur met mij in bed volhoudt,” sprak ze iets ongeïntereseerd terwijl ze naar nagel bestudeerde. Ik had wel eens verhalen gehoord over wilde nachten met Kenna. Of ze werkelijk zo stomend waren wilde ik zelf wel gaan beslissen. “Hmm ik denk dat je wel meer aantrekt dan enkel dat.” Spinde ik lichtelijk geamuseerd, echter wist de blondine vinnig het onderwerp te veranderen naar mijn stunt van deze ochtend.
    “Trouwens. Ik hoorde van een bepaald voorval waar Evicka bij in moest grijpen. . . Is dat iets waar ik meer over moet of wil weten?” ze trok haar wenkbrauwen op en leunde tegen de tafel aan terwijl haar blauwe poelen op mijn huid brandden. Ik lachte even arrogant. “Hmm, ze dreigde zelf mijn vleugels te verwijderen.” Sprak ik quasi dramatisch terwijl ik de rug van mijn hand geacteerd tegen mijn voorhoofd rustte. Een schunnige grimas krulde om mijn lippen terwijl de oude charmante piraat in me weer naar boven kwam. “En dat terwijl ik niets mispeuterd heb.” Sprak ik op m’n onschuldig. Ik vleide me naast Kenna op de tafel. “Blijkbaar lokte het zien van mijn gezicht een pure haat emotie uit bij één van de Engel docenten. Ik kon haast zweren dat zijn witte vleugels spontaan donkerder kleurden. Dat of het was mijn bloed die op zijn verendek spetterde.” Ik haalde bedenkelijk een hand over mijn kin. “Hoe dan ook, beide bevlekte de oh zo brave man, en jij weet ook maar al te goed dat ééns je het duister binnenlaat het niet verdwijnt.” Mijn tong gleed even gevaarlijk over mijn hoektanden. “De engel is me wel een nieuwe bril verschuldigd.” Sprak ik vervolgens met een lichte frons al verried de ondeugende twinkel in mijn groene ogen wel hoe geweldig ik had gevonden. Ik had niet ééns iets moeten doen of een engel dreigde nogmaals zijn vleugels te verliezen, en ik kon niet één zeggen welke beschermengel het was van de vele die ik in mijn schaduw carrière al geruïneerd had.
    “ Het was nu niet meteen mijn idee van eerste lesdag, maar blijkbaar lijkt mijn reputatie tot daarboven duidelijk kenbaar te zijn.” Ik haalde mijn schouders op. “Ik had wel liever iemand anders gehad die mijn kleren van mijn lijf had willen afscheuren.” Vervolgde ik een tikkeltje ondeugend en richtte mijn zeegroene ogen op Kenna. “Wat denkt U Kenna?” het kwam er onschuldig uit en hoewel ik leek te vragen naar haar mening over het voorval, was er ergens wel een dubbele betekenis aan mijn schunnige vraag te bespeuren.


    I caught a golden trout! But the real treusure? Friendship - ACNH

    Elias

    20 – The Halfblood - Outfit – With Alyssa & Sorin – Casistas
          Elias voelde hoe de blik van Sorin op hem bleef rusten. Er was een twijfeling te zien in de blik van de jongeman, alsof hij niet geloofde dat Elias oké was met het delen van een kamer met Leya. Voorzichtig werd hem dan ook gevraag of hij het echt zeker wist. Elias knikte instemmend. ''Zeker weten.'’ Bevestigde hij het al knikkend ''Of had je een andere indeling in gedachten?'' Hoewel hij een vragende intonatie gebruikte, was het eerder een retorische vraag. Het leek hem stug dat Sorin een probleem had met het delen van een kamer met Alyssa; daar leken de twee het te goed met elkaar voor te kunnen vinden.
          Een vergelijking met de algemene slaapkamer zorgde ervoor dat het beruchte washok genoemd werd. Iedereen wist wel wat er in het washok gebeurde, en het had vrij weinig te maken met schoonmaken. Dat zijn twee kamergenoten ervan walgden was eigenlijk best nieuw voor Elias. De meesten konden de functie van het washok wel waarderen. Zelf had hij nog geen voet in de walgelijke ruimte gezet en was hij niet van plan om daar verandering in te brengen. Alles rondom wat er in het washok gebeurde deed hem walgen, hoewel het ook ergens zijn nieuwsgierigheid prikkelde en heel stiekem wenste hij dat hij ook kon genieten van wat er daarbinnen plaatsvond. Als een normaal persoon.
          Dat zat er alleen niet in want er was iets mis met hem.
          De zee aan gedachten had hem zo opgeslokt dat hij Sorin's opmerking over de gevleugelde bacteriën niet had meegekregen. Ongemerkt was zijn blik blijven hangen bij het raam, al drong het beeld niet echt door. Toen hij zich hier zelf eenmaal van bewust werd ontwaakte hij met een schok uit zijn staarsessie, knipperde hij even en luisterde verder naar het gesprek tussen Sorin en Alyssa.
          Net op tijd wist Sorin hem weer bij het gesprek te betrekken, aangezien hij net op het punt stond om terug te keren naar zijn nieuwe eigen kamer. Zijn opmerking over de versiering overlaten aan Leya viel wat minder in de smaak aangezien Alyssa direct tegen hem in ging. Het deed hem even denken aan de gesprekken van vroeger, toen was het ook altijd Alyssa die hem vertelde dat hij niet zo negatief moest doen.
          ''’Een plant op je nachtkastje zetten is ook al versieren Of…een foto neerzetten, dus dat moet goed komen.’’ Voegde Sorin er nog aan toe. Eigenlijk had hij nooit echt zijn gedeelte in de slaapzaal aangekleed; op enkele rondzwervende kledingstukken na dan. Nou had hij er ook nooit echt behoefte voor gevoeld. Zoveel waarde hechte hij niet aan spullen. ''Een foto zou wel kunnen.'' Nonchalant haalde hij zijn schouders op. De foto in kwestie zou nog wel gemaakt moeten worden. Hij had geen enkele foto met vrienden, maar het was wel de betere optie tussen de twee suggesties ''Dat gaat tenminste niet dood.''
          Na de versieringen besproken te hebben werd ook het feest van de avond aangesneden. "Hebben jullie een beetje zin in het feest van vanavond?" Vroeg Alyssa waarop Sorin antwoordde dat hij er nog niet helemaal over uit was. Elias hoefde niet lang na te denken over zijn antwoord. ''Ik heb altijd zin in een feest.'' Het maakte in dit geval niet uit dat het een feest van Laslo was, met wie een zekere ruzie nooit was uitgepraat. ''Ik moet wel nog steeds een cadeau zien te bedenken.'' Hij haalde even een hand door zijn krullen waarna hij zijn blik vragend op Alyssa had gericht. Sorin had haar vraag terug gesteld en ergens was hij wel benieuwd of ze ook heen zou gaan.


    -growth is a process

          ♁ 𝕷𝖆𝖗𝖆 ♁     
    I've seen the devil, yeah, I met him last night.
    One conversation, now he's spendin' the night
    I think I love him, though I know it ain't right
    The Sacrificed • 22 years old • AcediaOutfit• W. Aris


    Aris zijn houding leek te veranderen toen Lara haar twijfels over hun gezamenlijke kamers uitsprak. Het was niet dat ze Aris niet vertrouwde, maar ze waren vrienden. Gewoon vrienden. Dat wilde Lara graag zou houden. Ze wou haar relatie met Aris niet ingewikkelder maken. Zonder hem hield ze weinig goede vrienden over. Aris en Eve waren de enige personen waarmee ze al langer bevriend was en waarmee ze nu nog steeds kon omgaan. Alle andere vrienden waren weggevallen, of juist net nieuw. Er was zoveel onzekerheid... Aris in haar leven houden was van levensbelang.
    “Je weet dat ik niet zal spieken, toch?” zei Aris geruststellend. “Of als je wilt kan ik wel de kamer uit als jij je gaat omkleden, als je dat fijner laat voelen?”
    Maar dat voorstel wuifde Lara weg. “Hou op.” zei ze hoofdschuddend. Misschien maakte ze het probleem wel groter dan het was Een kamer delen met Aris zou hun vriendschap waarschijnlijk alleen maar beter maken, in plaats van slechter. “Je hoeft nooit je eigen kamer uit. Het loopt wel los. Maak je geen zorgen.” Probeerde Lara nu Aris gerust te stellen.

    Aris zijn gezicht betrok toen Lara Jouka zijn naam weer noemde. Wat had hij toch tegen hem? “Okay okay, ik zal mijn best doen om mij te gedragen. Speciaal voor jou. Geen vieze praatjes voor Lara.” sloeg hij ineens om.
    “Oh, dus je kunt je wel gedragen?” zei Lara verbaasd. “Fijn om te weten.” Lachte ze plagerig, maar ze vroeg niet verder naar Jouka. Wat het ook was, ze hield zich er liever buiten. Drama-free blijven was haar nummer 1 doel van dit jaar, naast het laatste jaar halen dan. Al lukte het Lara niet helemaal om haar mening voor zich te houden toen Florence ter sprake kwam.
    “Nah, Laar, het is prima, echt. Dit is ook jouw kamer. Ik ga geen dingen doen hier die jou niet goed laten voelen.” protesteerde Aris tegen Lara haar voorstel dat hij haar maar moest wegjagen als hij met een meisje was. Lara zei niets, maar hield haar blik afgewend. Eerlijk gezegd wist ze niet goed wat ze moest zeggen. Het was lief, maar zou hij zich er ook aan gaan houden? Aan Aris zijn veren kon Lara in ieder geval geen antwoord afleiden, dus ging ze maar van het slechtste uit. Vroeg of laat zou ze uit haar eigen kamer worden gezet.
    ”Ik kon niet ontkennen dat Flo een knappe chick is.” zei Aris. “Maar ik heb niet mijn zinnen op haar gezet. Haar reputatie is algemeen bekend, heb er weinig zin in dat ze aan de haal gaat met mijn hart.”
    Lara knikte en dacht weer even aan Donovan. Please, laat hem met rust.
    “Dus ja, ik vind haar knap. Nee, ik heb niet mijn zinnen op haar gezet,” Vervolgde Aris.
    Opnieuw had Lara niets te zeggen. Ook dit zei Aris wel, maar wie zou er nu Florence afwijzen? Juist dat maakte het meisje zo angstaanjagend.

    Voordat Aris verder kon praten veranderde Lara snel het onderwerp. “We gaan wel samen dansen toch? Op het feest?”
    ”Hmm, natuurlijk, ik heb een speciaal tijdslot voor jou vrijgehouden, tussen 9.17 en 9.43,” grapte Aris met een kleine glimlach op zijn gezicht. Lara haar hoofd ruste in Aris zijn nek en ze keek hem glimlachend aan.
    “Nee okay, je mag me elk moment dat je wilt storen, geen zorgen. Ook als ik met iemand anders ben en er is iets, okay? Niet denken dat je me dan tot last bent, want dat ben je nooit.”
    Lara knikte, nog steeds met dezelfde glimlach op haar gezicht. “Dat is lief.” zei ze. “Je bent een goede beste vriend."
    “En Laar?” Aris tilde Lara op en draaide haar naar zich toe. “Jij hebt ook een knap gezichtje, dat je weet je toch? Je doet echt niet onder voor Flo, op geen enkele manier.”
    Lara beet op haar lip en keek naar haar handen. “Ja ja.” mompelde ze.
    “Geloof me als ik zeg dat jij ook wel degelijk wat aanbidders hebt. Je knappe gezichtje is gewoon te intimiderend voor sommige om op af te stappen.” Aris trok Lara naar zich toe en kuste haar voorhoofd.
    Lara grinnikte en duwde Aris weg. “Nu loop je gewoon te slijmen!” zei ze lachend. “Message received.” zei ze verlegen. “Het maakt ook niet uit. Ik hoop vooral dat Gabe met me wilt dansen vanavond.. danst hij überhaupt?” vroeg ze zich lachend af. Voor haar was de donkere demon één groot mysterie. Juist dat maakte hem misschien wel zo aantrekkelijk, ergens deed het haar denken aan Donovan. “En jij? Je kunt je me niet wijsmaken dat jij geen plannen hebt voor vanavond.”



    You got me fucked up
    I won't let this happen again
    This the last time
    You won't take advantage of my innocence



    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

    Asteria
          728 years      |||      Leer van het Sterfelijke en Onsterfelijke      |||      Outfit      |||      Outside      |||      Met Jonah     



                Waar ik in eerste instantie naar de kamer van Luca en Jonah was gegaan om te kijken of daar alles goed verliep, bleek er uiteindelijk niets aan de hand te zijn. Ik wist als geen ander hoe wraakgevoelens in zijn werking gingen en ik wilde voorkomen dat wie dan ook dezelfde fout beging zoals ik. Een fout die me mijn vleugels, waardigheid, mijn toekomst en vrijheid had afgenomen. Doordat mijn komst toch ietwat anders was gegaan dan verwacht, vroeg ik ietwat ontredderd of een gespek met mij nu goed gelegen kwam. Ik kon het me goed indenken dat Jonah liever zijn tijd gebruikte om zijn kamer op orde te brengen of iets dergelijks.
          “Nu is prima, ik heb genoeg tijd voor een gesprek,” was daarentegen het antwoord dat ik van hem terug kreeg op de vraag of een gesprek nu gelegen kwam. De verrassing ervan was niet op mijn gezicht te lezen, al was deze wel degelijk aanwezig. Ik knikte slechts stoïcijns en wees Jonah de weg naar buiten – in de frisse buitenlucht kon ik me immers veel beter concentreren. Mijn jurk, die tot net boven mijn enkels kwam, bolde op door de zachte windvlagen.
          Het gedeelte over koetjes en kalfjes sloeg ik vrijwel meteen over. Ik vond dat altijd zo’n onzin. Als we iets van elkaar nodig hadden, konden we net zo goed meteen naar de kern van het verhaal in plaats van elkanders tijd te verdoen. Tijd die we net zo goed konden gebruiken om een goed antwoord te formuleren, zoals Jonah nu aan het doen was. Geduldig wachtte ik af tot hij het woord zou gaan nemen.
          “Ik heb u gekozen als mentor omdat u de enige bent die mijn situatie écht begrijpt,” begon hij waarop ik vragend mijn wenkbrauw optrok. “Ik kan die ondersteuning goed gebruiken van iemand die het niet afschuift op een unfortunate event. Begrip is eigenlijk alles wat ik nodig heb.” Mijn wenkbrauw schoot zo mogelijk nog verder de lucht in.
          “Hoe bedoel je, ‘écht begrijpt’? Waar jij je vleugels helemaal terugkrijgt, zullen de mijne altijd zo blijven. In tegenstelling tot jou zit ík hier vast, Jonah. Onze situaties lijken in niets op elkaar,” kwam er hardvochtiger en scherper uit dan de bedoeling was. Zodra ik me dit realiseerde, keerde ik mezelf van de jonge volitare af en stopt abrupt met lopen. “Mijn excuses. Ik had niet zo tegen je uit mogen vallen.” Ik kruiste mijn armen voor mijn borst en liet mijn hoofd hangen. Hierom was ik niet geschikt als mentor, ik was er nog niet klaar voor. “Ik kan je nog overplaatsen naar Evicka, Jacob of Cassiel, mocht je je om wat voor reden dan ook bedenken.” Heel eerlijk zou ik het hem niet eens kwalijk nemen.
          Vervolgens werd het gesprek geleid naar zijn verwachtingen. “Ik weet nog niet zo goed welke verwachtingen ik heb van mezelf. Ik wil dit jaar vooral voor mezelf erachter komen wat ik wil. Beschermengel was altijd mijn doel, maar ik weet niet of ik daar nog de geschikte persoon voor ben,” gaf Jonah naar alle eerlijkheid toe. Langzaam knikte ik en in een poging om mijn vorige uitschieter goed te maken, bedankte ik hem voor zijn openheid. “Mag ik daar nog één vraag over stellen?” Ik wachtte beleefd zijn antwoord af. Mocht zijn antwoord ‘nee’ zijn, zou ik hem daarin respecteren. Als het antwoord ‘ja’ was, zou stelde ik deze vraag: “Wat houdt het zijn van Beschermengel in volgens jou en wanneer is iemand daar geschikt voor?”


    I have seen my own sun darkened

    Asherah
          21      ✦      The Dark Princess      ✦      Outfit      ✦      with Aris Ramsey & Eve      ✦      Outside the dormitories, bulletin board




    〚      Forget stardust — you are iron.      〛


          Net toen het interessanter werd met Aris was Belial langs gelopen en had naar hun gebulderd dat ze hun tong in eigen mond moesten houden en dat ze zich in openbaar gebied bevonden. Beiden wisten ze beter dan niet naar de zelfverdedigings-leraar te luisteren. Het zijn van een boksbal bij de aankomende lessen was precies hoe ze haar zelfverdedigingslessen spendeerde. Instemmend had ze geknikt toen Aris zei haar op te halen bij haar kamer vanavond en bij zijn laatste woorden grijnsde ze even.
    Misschien werd het nu ook tijd voor Ash om zich naar haar kamer te begeven. Ze wierp een laatste blik op het bulletinbord met de kamerindeling, om te verzekeren dat ze in Temperantia wezen moest en ze maakte aanstalten om haar tassen weer op te pakken.

          Haar aandacht werd echter weggetrokken door een hoop kabaal in de hal. Kabaal in de vorm van het geluid van een tafel die ruw werd weggeschoven en iemand die schreeuwde. Zonder enige twijfel was dat Ramsey. En ja hoor. Niet veel later verscheen haar ex. Veel kans om te vragen wat er aan de hand was of om überhaupt te spreken kreeg ze niet.
    “Owee, als je commentaar op me hebt.” sneerde hij naar haar toe. Eén wenkbrauw schoot omhoog. Eerst Belial die het momentje tussen Aris en haar verpestte en nu Ramsey die haar af zat te snauwen. Gezellig. Not..
    ‘’The fuck heb ik nu weer gedaan?’’ mompelde ze en ze weer stond de verleiding om met haar ogen te rollen. Hoewel het best vermakelijk kon zijn om Ramsey te stangen, kende ze hem goed genoeg om te weten dat dat nu niet the way to go was.
    Ze hield haar ogen op hem gericht en bekeek hem van top tot teen alvorens haar gezichtsuitdrukking veranderde in bezorgd. Hij zag er niet oké uit.
    Ash wilde net op hem afstappen en vragen wat er aan de hand was, maar Eve was haar voor door te vragen of hij oké was. Interessant. Als ze zich goed herinnerde van de kamerindeling zaten de twee met Laslo en Charlize in een kamer, een idiote indeling, maar goed. Was ‘kamer hellhole’ nu al opgeblazen? Letterlijk of figuurlijk was mogelijk met die combinatie.
    Voorzichtig stapte ze op het tweetal af en pakte ze met een hand een hand van Ramsey vast. Het voelde nog altijd vertrouwd. Haar blik liet ze even tussen beiden glijden, voordat ze zich op haar ex vestigden.
    ‘’Wat is er aan de hand, Rams?’’

    〚      Your blood is nothing but ferrous liquid. When you bleed, you reek of rust. It is iron that fills your heart and sits in your veins. And what is iron, really, unless it’s forged?       〛

    [ bericht aangepast op 24 sep 2021 - 21:59 ]


    ''And I am still a believer, but I don't know why. I've never been a natural, all I do is try, try, try.''

          ♆ ℟𝕒𝕞𝕤𝕖𝕪 ♆     
    I'm crazy, but you like that, I bite back
    Volitare •  20 years old •  The Troublemaker • Hall • Mood •  w. Ash & Eve


    Dramatisch en ontzettend gepikeerd had Ramsey Ira verlaten. Zijn ‘vriendin’ Leya was nu al de vierde persoon die hem die dag fysiek had lastig gevallen. Als ze er maar niet vanuit ging dat ze hier zomaar mee weg gaat komen. Ramsey ging ervan uit dat Leya hem wel beter kende dan dat, maar helaas (voor haar); blijkbaar niet. Later zou hij met Donovan overleggen hoe ze hun vriendinnetje konden terugpakken. Gewoon. Een klein beetje. Ze was nog altijd geen wit gevleugelde schijnheil, maar haar hier zonder kleerscheuren vanaf laten komen zou slecht zijn voor zijn reputatie.
    Terwijl hij door de gangen liep ging Ramsey in zijn hoofd over de gebeurtenissen in zijn nieuwe kamer. Hij kwam binnen. Zoende Eve. Laslo werd boos. Eve vloog Charlize aan. Leya sloeg hem. Nog altijd wist hij niet wat hij verkeerd had gedaan. In deze situatie was het duidelijk dat iedereen zich als een kleuter gedroeg, maar hijzelf? Hij niet. Ramsey had alleen Evelynn gezoend. Zover hij wist was dat nog altijd niet illegaal.
    Toch was die zoen, waar hij al maanden naar uit had gekeken, niet gelopen hoe hij wilde. Eigenlijk had hij het meteen af willen maken. Eerste zoen, eerste keer samen, in één keer all the way. Dat is hoe hij het voor zich zag. Het was teleurstellend én belachelijk dat Evelynn uiteindelijk meer oog leek te hebben voor haar ex-vriend dan voor hem.
    Met kreet van woede en frustratie trapte Ramsey tegen een van de tafels in de hal aan. Wat was het ook weer voor grote teringzooi deze ochtend. Na de tafel een paar meter te hebben verschoven voor zijn trap, greep Ramsey gefrustreerd naar zijn haren en wachtte tot zijn ademhaling rustiger werd. Langzaam liftte hij zijn blik waardoor zijn ogen op Asherah vielen.
    “Owee, als je commentaar op me hebt.” beet hij haar toe. Dat kon hij er echt ff niet bij hebben.
    ‘’The fuck heb ik nu weer gedaan?’’ mompelde ze met één wenkbrauw opgetrokken.
    Ramsey trok zijn mond open om Ash eens even te vertellen wat ze precies allemaal verkeerd had gedaan. Als ze dat echt wilde weten, dan kon hij het haar haarfijn uitleggen. De woorden kwamen echter niet over zijn lippen.
    “Ramsey?” klonk de fijne stem van Evelynn. Hij voelde een warme hand op zijn arm en werd daarna naar Evelynn haar knappe gelaat toegedraaid. “Alles oké?” Vroeg ze zacht, waarna ze op haar lip beet.
    Fucking hell. Als hij niet zo kwaad was op dit moment had hij haar zo opnieuw gezoend, maar hij zat er niet op te wachten op nog een keer gekwetst te worden vandaag.
    Ramsey zei niets. Zijn adem was zwaar en zijn bloed kookte nog steeds in zijn aderen.
    "Dat verdiende je niet.. het spijt me.." vulde Eve de stilte die hij had laten vallen. Haar hand bracht ze naar zijn kaak toe.
    “Nee dat verdiende ik inderdaad niet.” Snauwde hij kwaad.
    Een vertrouwde hand pakte die hem van hem vast. “Wat is er aan de hand, Rams?” Ook Asherah bekommerde zich nu om hem.

    De aandacht en de aanraking van zowel Evelynn als Ash waren die klappen wel waard geweest. De meeste woede was al weggezakt door de belangstelling die de twee meisjes voor hem hadden. Bovendien was Evelynn nu hier, bij hem. Ze was hem achterna gegaan, in plaats van bij Loser Laslo te blijven. Toch kon Ramsey het niet laten om maximaal gebruik te maken van de situatie en zijn slachtofferpositie.
    Hij kneep in de hand van Ash, zoals hij al zo vaak had gedaan. “Wat er aan de hand is is dat deze kut school regels heeft die voor iedereen lijken te gelden behalve voor mij.” zei hij geïrriteerd. Hij rukte zichzelf los uit beide dames hun aanraking, om met zijn armen zijn verhaal wat kracht bij te zetten. “Eerst flikkert Yuliya me van een stoel en slaat me in mijn gezicht, Belial is ineens niet alleen een zieke perv voor de chicks, maar grijpt mij bij m’n ballen. En dan slaat Leya me ook nog eens!” gaf hij Eve en Ash een korte samenvatting van zijn dag. “Oh en dan hebben we het nog niet eens over haar ex-vriend,” Ramsey knikte kwaad naar Evelynn. “Die me natuurlijk vanochtend al getikt had, én het moment dat zij en ik voor het eerst zoenen, ze meteen weer naar die Loser vliegt.” maakte hij zijn betoog woest af. Dat laatste was niet helemaal waar, maar deze versie van het verhaal kwam hem nét iets beter uit. “En dan zeggen jullie allemaal dat ik me volwassen moet gedragen.” Ramsey wees met één hand naar zijn borst en had zijn wenkbrauwen ongelovig opgetrokken. Daarna wees hij met dezelfde hand naar Ash. “En waarom ga jij met Aris lopen tongen voor mijn neus?” verweet hij zijn ex-vriendin ook nog eens op de valreep. “Hou ff rekening met mij ofzo. We waren ziek lang samen.” Inmiddels was zijn stem zo hard dat hij echode in de hal. "En moet jij niet weer naar dat stuk verdriet van je gaan?! Net leek je ook geen moment te willen verspillen." Wendde hij zich kwaad tot Evelynn.


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

    ARISTOTLE
    I’d take you to the movies but they don’t let snacks inside
    twentyfour • sheep in wolf's clothing • with lara• acedia

    “Oh, dus je kunt je wel gedragen?” vroeg Lara verbaasd. “Fijn om te weten?”
          Alsof hij quasi-gekwetst was legde Aris zijn hand op zijn hart. “Pfft, ik kan mij prima gedragen!” protesteerde hij. “Maar mij niet gedragen is gewoon zoveel leuker, niet?” Als hij zich fatsoenlijk had gedragen had hij ook Ash nooit gezoend bij tassencontrole, in volle zicht van andere de docenten en enkele medestudenten. Als Belial hen nou niet gestoord had… Hoewel, uiteindelijk was dat maar goed geweest, gezien ze al zoenend, tegen de muur aangedrukt stonden. Aris was in voor veel dingen. Zijn docenten een gratis shoowtje geven ging zelfs hem te ver. Het was in elk geval fijn dat Ash zijn niet-gedragende kant waardeerde. “We kunnen wel een weddenschapje sluiten?” stelde hij voor aan Lara. “Dat ik mij wel kan gedragen?” Het ging nog enigszins opgave worden, maar hij wilde aan haar bewijzen dat hij wel degelijk kon. Bovendien hoefde hij zich dan enkel maar in haar buurt te gedragen, dus dat kwam wel goed. “Voor vierentwintig uur? Of voor langer? En, wat wil je als het mij toch niet lukt? Niet dat dat gaat gebeuren, maar voor het idee handig om te weten,” plaagde hij.
          Lara bleef erg stil en er borrelden steeds meer zorgen in hem op. Het zat hem dwars om haar zo te zien. Misschien moest hij op het feest Eve opzoeken, om aan haar te vragen of zij wist over iets met Lara aan de hand was, afgezien het hele ‘niet meer omgaan met bepaalde demonen’ gebeuren. De laatste keer dat hij dronken was geweest met Eve waren ze bij elkaar in bed beland, dat was wel een ding. Aris maakte een mentale notitie – eentje die hij sowieso ging vergeten – om haar aan het begin van de avond te spreken. Voor nu deed hij zijn best om Lara gerust te stellen. Als ze zich er ongemakkelijk bij voelde dat hij met andere meiden rotzooide in hun kamer dan zou hij het simpelweg gewoon niet doen. Bij vele andere kamergenoten had hij dat niet gedaan, ze konden de pot op. Voor Lara maakte hij met alle liefde een uitzondering. Op alles wat hij zei bleef de kleine brunette in zijn armen stil. Was het niet goed wat hij zei? Hij had juist gedacht dat ze het prettig zou vinden als hij andere meiden uit hun kamer zou houden, of was dat toch niet wat ze wilde? Vertwijfeld en wat onzeker beet hij op zijn onderlip. Aris was absoluut dol op Lara, maar hij zou willen dat ze soms iets meer open was over wat nou echt in dat brein van haar omging. Ze hoefde haar onzekerheden niet geheimen te houden voor hem, hij zou ze met slot en grendel bewaren. Nu ze samen zo zaten wilde hij er verder naar vragen, ware het niet dat Lara al was overgegaan op een ander onderwerp: het feest van vanavond. Geheel klaar was hij nog nooit, wat er voor zorgde dat Lara met haar gezicht naar hem toegedraaid op zijn schoot belandde.
          Ze grinnikte zachtjes op zijn worden. “Nu loop je gewoon te slijmen! Message received. Het maakt ook niet uit. Ik hoop vooral dat Gabe met me wilt dansen vanavond… danst hij überhaupt?” lachte ze. “En jij? Je kunt je me niet wijsmaken dat jij geen plannen hebt voor vanavond.”
          ”Gabe,” herhaalde hij. “Je wilt met Gabe dansen vanavond?” Een van de liefste meisjes die hij kende wilde dansen met een van grootste demonen van de school. Dat werd een oogje houden op haar. Het viel hem absoluut niet. Nog iets om bij Eve te peilen. “Dat is zeer… interessant. Heeft iemand een kleine crush op onze grote, boze demon?” Kon Lara niet gaan voor iemand die haar niet overduidelijk zou kwetsen? Aris kon zich niet voorstellen dat dit goed ging eindigen. “En mijn plannen? Met jou dansen natuurlijk, op elk moment dat je maar wilt.” Zelf had hij Lara ook nog niet veel laten weten over zijn interesse in Ash, al was deze ook pas recentelijk komen opzetten. “Ik uuuh, heb Ash meegevraagd naar het feest, voor ik hierheen kwam.” Hij wist nog niet geheel zeker hoe hij het ervan af ging brengen op het feest. Tot nu toe was hij voornamelijk naar feestjes geweest met een vriendinnetje of alleen, niet met whatever hij en Ash nu mochten zijn. “En ze zei ja, natuurlijk.” Hij hoopte maar dat zijn wangen niet lichtelijk waren geworden. “Eve zal vast ook nog wel een dans willen gok ik. En waarschijnlijk even checken hoe het met Zib gaat, die zal wel niet naar het feest gaan. Lassie moet zijn cadeau ook nog krijgen.” Voor even liet hij Lara los om zijn tas in te duiken, waar hij Laslo’s cadeau uithaalde. “Prachtig, vind je niet?” Sinds hij kon breien was het een traditie om zijn beste vriend vreemde, gebreide hoeden voor zijn verjaardag te geven. “Ik heb ook nog iets voor jou.”

    [ bericht aangepast op 26 sep 2021 - 21:17 ]


    To the stars who listen — and the dreams that are answered

    Jonah

    24 — The Fallen King — Outfit — Asteria — Outside
          Bij het zien van Asteria haar wenkbrauw die omhoogschoot wendde Jonah zijn blik af naar het zandpad dat zacht knarste onder hun voeten. Dat zijn antwoord haar niet beviel was een understatement. Hij voelde de sfeer al veranderen en zetten zich schrap voor wat er zou komen.
          “Hoe bedoel je, ‘écht begrijpt’? Waar jij je vleugels helemaal terugkrijgt, zullen de mijne altijd zo blijven. In tegenstelling tot jou zit ík hier vast, Jonah. Onze situaties lijken in niets op elkaar.'' Zwijgend liet hij de woorden over zich heen komen. De aanval maakte hem niet boos nor bang. Het creëerde eerder een soort medeleven. In sommige gevallen was het beter om te luisteren in plaats van te spreken. Hij voelde zich niet genoodzaakt om direct een tegenaanval in te zetten –eigenlijk waren die momenten zeer zeldzaam. Hij was nooit echt een enorme vechter geweest en bovendien had ze helemaal gelijk; ze waren niet hetzelfde. In dat opzichte had hij geluk gehad, en hij kon zich voorstellen dat haar woorden ook ergens vandaan kwamen. Van een plek vol met pijn, was zijn wilde gok, en hij kon daar alleen maar medeleven voor tonen. Desondanks bleef hij wel achter zijn punt staan, al verdiende dat wel een toelichting.
          Tijdens het voorbereiden van zijn reactie –hij wilde haar immers niet nog bozer maken- was Asteria tot stilstand gekomen. Eén stap later kwam ook Jonah tot stilstand waarna hij zich vragend naar haar toedraaide. Even was hij bang dat dit het einde van het gesprek zou zijn; dat Asteria rechtsomkeert zou maken en dat dit de toon zou zetten voor de toekomstige mentorgesprekken.
          Echter maakte ze geen rechtsomkeert, maar verontschuldigde ze zich waarna ze haar armen over elkaar sloeg en haar blik afwendde. De verandering in haar houding deed een lichte frons verschijnen op Jonah zijn gezicht. Waar hij net degene was met een gesloten houding, leek zij die nu over te hebben genomen. Wat ze vervolgens zei deed hem nog verbaasder kijken. “Ik kan je nog overplaatsen naar Evicka, Jacob of Cassiel, mocht je je om wat voor reden dan ook bedenken.”
          Hij schraapte zijn keel voordat hij sprak. ''Mijn excuses, ik wilde niet suggereren dat onze situaties hetzelfde zijn. Ik weet dat ik in dat opzichte geluk heb gehad.'' Haar blik vasthouden werd lastiger nu de zenuwen haar reactie niet konden voorspellen. ''Maar iemand zoals Evicka, Jacob of Cassiel weten niet hoe het is om een gebrek te hebben, tijdelijk of permanent. Of hoe het is om nagestaard te worden omdat er iets anders is. Kapot is.'' Zijn duimen haakten zich in de zaken van zijn broek. ''Daarom blijf ik achter mijn keuze voor U staan.'' Hij slikte even en hoopte zichzelf zo voldoende verduidelijkt te hebben. Het bleef altijd een opgaven om gedachten en gevoelens om te zetten in woorden die een ander ook begrijpt, maar de afgelopen jaren hebben hem geleerd dat kalm en geduldig te blijven vaak de beste manier was om dat voor elkaar te krijgen.
          Stilstaand ging het gesprek verder, al bleef Jonah liever in beweging. Asteria had hem gevraagd naar zijn verwachtingen, waar hij eerlijk antwoord op had gegeven. Vervolgens had zij hem bedankt voor zijn eerlijkheid waarna ze hem vroeg of ze nog een vraag mocht stellen. Jonah knikte instemmend. “Wat houdt het zijn van Beschermengel in volgens jou en wanneer is iemand daar geschikt voor?”
          Zijn blik dwaalde even af naar een punt op de horizon terwijl hij zich voorstelde hoe het leven van een Beschermengel eruitzag. Toen hij eenmaal begon met spreken keerde zijn blik terug naar Asteria. ''Een beschermengel dient te beschermen tegen alles wat kwaad kan doen. Dient een goed voorbeeld te zijn van alles wat goed is. Ik kon mijn vrienden niet eens beschermen tegen mijn eigen woede. Of mezelf voor de woede van anderen,'' Ter bewijs opende hij zijn vleugels, al was het maar voor enkele seconden voordat hij ze weer strak tegen zijn rug aan trok. ''Dat zie ik toch wel als vereisten voor de positie.''


    -growth is a process

          ♁ 𝕷𝖆𝖗𝖆 ♁     
    I've seen the devil, yeah, I met him last night.
    One conversation, now he's spendin' the night
    I think I love him, though I know it ain't right
    The Sacrificed • 22 years old • AcediaOutfit• W. Aris


    Aris had die typische plagerigheid van een demon. Een eigenschap welke Lara zelf zo aantrekkelijk vond in de donkergevleugelden op de school. Al was Donovan niet de grootste grapjas geweest. Gabe daarentegen was de definitie van een tease.
    “We kunnen wel een weddenschapje sluiten?” Stelde hij voor. “Dat ik mij wel kan gedragen?” ging hij verder. “Voor vierentwintig uur? Of voor langer? En, wat wil je als het mij toch niet lukt? Niet dat dat gaat gebeuren, maar voor het idee handig om te weten,”
    Lara schudde afkeurend haar hoofd. “Absoluut niet.” Wees ze zijn voorstel van de hand. Weddenschappen sluiten met jongens. Die fout had ze vaak genoeg gemaakt in het verleden. Meestal kwam er alleen maar gedoe van en dat wilde ze juist voorkomen met Aris. “Zoek maar een demoon om die weddenschapjes mee te sluiten. “Zie je mijn witte veren? Die wil ik graag zo houden!” Zei ze, minder fel dan ze gehoopt had. Lara schrok van haar eigen woorden. Dit was de eerste keer dat ze de verandering in haar veerkleuren benoemde tegenover Aris. Lichte paniek brak uit, al zou ze het onderwerp niet voor altijd kunnen blijven vermijden. Alhoewel... dit was hun laatste jaar. Tot nu toe ging het ontwijken van dat onderwerp én haar oude vrienden haar best goed af. Als het even mee zat zou er nooit meer een woord over worden gerept voor ze de school verliet.
    “Nee. Geen weddenschap voor mij.” Zei ze snel, in de hoop dat Aris haar eerdere woorden niet had gehoord.
    Van Aris zijn complimentjes werd Lara lichtelijk ongemakkelijk. Of liever: ontzettend beschaamd. Zijn woorden waren lief, maar Lara geloofde ze niet echt. Ze zou willen dat ze zijn woorden ten harte kon nemen en zelf kon geloven dat ze mooi was. Genoeg was. Maar dat kon ze niet. Het was dan ook het makkelijkste om zijn woorden weg te wuiven.
    “Nu loop je gewoon te slijmen! Message received. Het maakt ook niet uit. Ik hoop vooral dat Gabe met me wilt dansen vanavond… danst hij überhaupt?” lachte ze, ietwat beschaamd met haar ogen gefocust op Aris zijn handen. Ze pakte zijn handen vast en begon zenuwachtig met zijn vingers te spelen. “En jij? Je kunt je me niet wijsmaken dat jij geen plannen hebt voor vanavond.”
    ”Gabe,” zei Aris. Met grote vragende ogen keek Lara op. “Je wilt met Gabe dansen vanavond?” vroeg hij. “Dat is zeer… interessant. Heeft iemand een kleine crush op onze grote, boze demon?”
    Lara grinnikte en begroef haar gezicht in haar handen. “Shit, had ik dat nog niet aan je verteld?” Vroeg ze zich schuldbewust. “Laat maar dan. Ik leer hem nog kennen, oke. Niks serieus ofzo.” Rolde ze met haar ogen, al zou ze wel willen dat het iets serieus ging worden.
    “Ik uuuh, heb Ash meegevraagd naar het feest, voor ik hierheen kwam.” vertelde Aris nonchalant. “En ze zei ja, natuurlijk.” vervolgde hij. “Eve zal vast ook nog wel een dans willen gok ik. En waarschijnlijk even checken hoe het met Zib gaat, die zal wel niet naar het feest gaan. Lassie moet zijn cadeau ook nog krijgen.” ratelde hij door, waarna graaide naar iets in zijn tas. Hij toverde een afzichtelijke groene muts te voorschijn. Aris zijn breiskills waren goed, maar wat hij er besloot mee te doen... questionable. “Prachtig, vind je niet?”
    Met een gezicht alsof ze naar een beschimmelde broccoli keek staarde Lara naar de mits. “Prachtig.” Herhaalde Lara, maar ze wilde
    “Ik heb ook nog iets voor jou.”
    “Please, geen kikker...” zei Lara piepend, maar ze wilde het helemaal niet hebben over breisels. “Maar, Aar... Ash?” Vroeg ze bezorgd. “Alsin Asherah? Alsin ex van Ramsey Ash?” Lara stond op en begon haar tas uit te pakken. “Ik weet niet of dat wel zo’n goed idee is....” gaf ze eerlijk toe. Iemand die een relatie kon hebben met die jongen moest niet helemaal lekker zijn in haar hoofd. Dat zag Aris toch ook wel in? "Weet je het heel zeker?"



    You got me fucked up
    I won't let this happen again
    This the last time
    You won't take advantage of my innocence


    [ bericht aangepast op 2 okt 2021 - 19:26 ]


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too