• Pure Times Are Over
    Rollentopic            Praattopic 5

                                                                                                   

    Regels
    — Quizlet huisregels
    — Zowel Engels als Nederlands is toegestaan
    — 16+ is toegestaan, wel aangeven aan begin van de post
    — Minimale woordenaantal staat op 150 woorden
    — Alleen ik, Nikita, maak de nieuwe topics aan
    — Vermelding post; naam, locatie en gezelschap
    — Laten we met z'n allen weer wat leven brengen op Q!




                                                                                                   

    Kamerindeling

    Ira : Evelynn, Laslo, Ramsey, Charlize
    Castitas : Sorin, Alyssa, Elias, Leya
    Acedia : Florence, Lara, Jouka, Aristotle
    Industria: Donovan, Elijah, Zibiah, Zuzana
    Humanitas : Dinah, Kali, Gabriél, Salem
    Temperantia : Luca, Valentina, Asherah, Jonah

    [ bericht aangepast op 19 aug 2021 - 9:32 ]


    I have seen my own sun darkened


    Evelynn
    20 | The girl who went roque | With Ramsey, Charlize, Laslo en Leya --> Ramsey | Room Ira --> hal | Outfit


    ”Some people are not meant to be tamed."

          Bij het zien van de blik in Ramseys ogen wist Eve het zeker. Hij was goed kwaad. “Nee dat verdiende ik inderdaad niet.” had de jongen naar haar terug gesnauwd. Eve was stil gebleven. Ze had gehoopt dat ze hem kon kalmeren maar die taak was op dit moment misschien beter weggelegd voor Asherah die automatisch Ramseys hand geruststellend vast had gepakt. Zij kende hem nou eenmaal beter en wist waarschijnlijk ook beter wat ze met de situatie aan moest. “Wat is er aan de hand, Rams?” klonk haar lieve stem door de hal. Het was gek om het tweetal zo samen te zien. De dame met wie Eve een erg goede klik had –zeker in bed– en de jongen in wie ze enorm geïnteresseerd was die –hoe kon het ook anders– ook nog eens exen van elkaar waren. “Wat er aan de hand is, is dat deze kut school regels heeft die voor iedereen lijken te gelden behalve voor mij.” antwoordde Ramsey geïrriteerd. Eve had haar hand al eerder weg willen halen, puur omdat ze het idee had dat ze Asherah in haar poging om de jongen te troosten of te kalmeren alleen maar in de weg zat. Echter was Ramsey haar voor. Hij rukte zichzelf los uit beide dames hun aanraking. “Eerst flikkert Yuliya me van een stoel en slaat me in mijn gezicht, Belial is ineens niet alleen een zieke perv voor de chicks, maar grijpt mij bij m’n ballen. En dan slaat Leya me ook nog eens!” Eve haar blik was bezorgd geworden. Ze had niet geweten dat de jongen zijn dag zo erg geweest was. Van het voorval met Yuliya en Belial had ze geen idee gehad. Ze had spijt dat ze hem af en toe afgesnauwd had. “Oh en dan hebben we het nog niet eens over haar ex-vriend,” Ramsey had kwaad naar haar geknikt. Eve kreeg een vervelend gevoel. Het voelde alsof Ramsey de schuld van al zijn incidenten met haar ex bij haar neerlegde. “Die me natuurlijk vanochtend al getikt had, én het moment dat zij en ik voor het eerst zoenen, ze meteen weer naar die Loser vliegt.” Eve fronste. Ze moest dit keer echt heel hard op haar tong bijten. Haar instinct was om er gelijk tegen in te gaan. Wat had zij precies fout gedaan om zo een toon te verdienen? Waar had de jongen het in hemelsnaam over? Ze was voor hem opgekomen, had hem gevolgd en had voor hem gekozen. Waar in dat rijtje paste de bewering dat ze gelijk terug naar Laslo was gevlogen? Het voelde ergens teleurstellend en pijnlijk dat Ramsey er blijkbaar zo over dacht. De redhead had haar blik neergeslagen. Ze moest even nadenken hoe ze hier het beste op kon reageren en vond gek genoeg wat rust terug. Ze wist hoe ze zelf was als ze boos of verdrietig was. Ze gaf alle andere om haar heen dan altijd de schuld en verweet hen de stomste dingen. Misschien zat Ramsey zo ook wel in elkaar. Ertegenin gaan was dan het laatste wat ze moest doen. “En dan zeggen jullie allemaal dat ik me volwassen moet gedragen.”



    “En waarom ga jij met Aris lopen tongen voor mijn neus? Hou ff rekening met mij ofzo. We waren ziek lang samen.” De luidheid van zijn stem deed Eve weer op kijken. Het was verontrustend dat de acties van Asherah hem nog zoveel deden. Velen en oh vooral haar beste vriendin Lara zouden het een stopteken vinden. Pff.. Eve kon nu al raden hoe haar reactie op dit hele gebeuren zou zijn.
    "En moet jij niet weer naar dat stuk verdriet van je gaan?! Net leek je ook geen moment te willen verspillen." Wendde Ramsey zich tot slot kwaad tot Evelynn. De redhead zuchtte en keek hem met een zachte blik aan. "Ik wil nu niet terug naar Laslo. Ik weet niet waar je dat idee vandaan hebt gehaald of op welke manier ik net die indruk aan je heb gegeven Ramsey maar er klopt niets van. Ik ben voor jou opgekomen en ben jou gevolgd," sprak Eve kalm. Ze beet even op de binnenkant van haar wang. Ze hield er niet van om de macht over haar gevoelens aan iemand anders te geven. Ze haatte het op z'n zachts gezegd om open kaart te spelen en om zich kwetsbaar op te stellen maar het was nodig. "Ik hoef geen spelletjes meer te spelen.. Ik kies jou.. Het is denk ik altijd al meer de vraag geweest of jij daadwerkelijk mij kiest..." De redhead schraapte haar keel. Haar stem was naar haar mening net iets te zacht geworden. "Even goede vrienden als je dat niet doet.." had ze nonchalant achter haar gevoelige zinnen geplakt om niet te breekbaar over te komen. Zelfbescherming dat was wat het was en ook het feit dat ze was weggelopen nog voor iemand anders iets had kunnen zeggen, was zelfbescherming geweest.


    ”Feel like making a deal with the devil?"

    LASLO'S & JOUKA'S BIRTHDAY

    21:00, Glow in the Dark

    Bij binnenkomst zijn de blacklights nog niet aan, deze worden pas aangedaan als iedereen aanwezig is op het feest. Verdere uitleg over de activiteit wordt gegeven in een latere post van Dinah. Er is een bar waar verschillende kleuren bekers staan, een idee van onze geliefde Kali en hier is natuurlijk ook een glow in de dark taart te vinden. Verder is er een mogelijkheid om foto's te nemen zoals hier aangegeven is. Tot slot staat er vrijwel bij het begin van de feestzaal een stand waar je glowsticks kan pakken.

    Veel schrijfplezier allemaal!!


    I have seen my own sun darkened

    ☾       Dinah      ☽

    It is hard to sleep when your heart is at war with your mind

    22 years ⋆ The Devilish Angel ⋆ at the party ⋆ w. Jouka ⋆ Outfit



    Hoewel Laslo al van het verrassingsfeest af wist, was het ons toch gelukt Jouka wel te verrassen. De grote grijnzen op de gezichten van beide mannen waren al het plannen en versieren van de kamer waard. Iedereen kreeg de kans zowel Laslo als Jouka te feliciteren waarna ze hun kadootjes op de tafels legde voor de juiste persoon.
          Nadat iedereen dit gedaan had, vroeg ik om de aandacht en begeleidde ik iedereen naar de feestzaal. Kali bleef achter om de boel een beetje op te ruimen en recht te trekken waarna ook zij zich bij ons zou voegen. Het feest kon immers niet van start gaan zonder haar. Ik zorgde ervoor dat Jouka en Laslo de eerste waren die naar binnen gingen. Kali en ik hadden goed ons best gedaan om alles in een Glow in the Dark thema te houden en zelfs een wedstrijd bedacht met body paint. In mijn enthousiasme sprong ik een aantal maal op en neer en vloog Jouka nogmaals om zijn nek, die nog naast me stond. “Gefeliciteerd, uk.” Ik woelde door zijn haren.
          “Nu nog even wachten op, Kali,” zei ik waarna ik me losmaakte van mijn neef, “en dan kunnen de blacklights aan. . .” Oftewel, dan kon ik gaan speechen en iedereen uitleggen wat de bedoeling was met de kleine symbolen die ik op ieders pols had getekend.


    [ bericht aangepast op 5 okt 2021 - 16:12 ]


    I have seen my own sun darkened

    Mine.


    'Three words, large enough to tip the world; I remember you.'

    SALEM
    True love is always worth the risk
    Volitare • 24 years old • Prince Charming • at the party • yellow cup • W. Alyssa

    Nog altijd enigszins beduusd door zijn interactie met Gabriel had Salem zich klaargemaakt voor het feest dat gepland stond die avond. Hij nam het zichzelf niet kwalijk dat zijn ex-vriend nog altijd zo’n grip op hem had, maar wel was het belangrijk om niet op zijn spelletjes in te gaan. Salem had lang geleden al besloten om een toekomst met Gabe vaarwel te zeggen. Ondanks dat hij van hem hield, verliefd op hem was en nog steeds is, was het toekomstbeeld dat hij voor zich zag met de jongen niet een waar hij vrolijk van werd. Dus ook al zwol zijn hart op wanneer hij met Gabe sprak, of bij hem in de buurt was, liet Salem die gevoelens voor wat het was: gewoon gevoelens.
          Het hielp echter wel dat hij de donkere volitare nog niet had gespot in de donkere feestzaal. Kali en Dinah hadden duidelijk hun best gedaan. De zaal zag er prachtig uit en Salem keek ernaar uit zijn vrienden te mogen feliciteren. Op weg naar de dranktafel werd er aan zijn shirt getrokken. Een kleine, ietwat onzeker ogende volitaire stond naast hem: Lara. Haar donkere haren en make up staken sterk af tegen haar lichte huid en steeds lichter wordende vleugels.
    “Hé Sale,” sprak ze zacht. “Heb jij Gabe gezien?”
    Salem glimlachte klein en schudde zijn hoofd. Hoeveel volitares had zijn ex-vriend in zijn macht?
    ”Volgens mij is hij nog in Humanitas, op z’n kamer.” Antwoordde Salem waarheidsgetrouw. Hij zag het meisje liever niet in zee gaan, laat staan het bed in, met Gabe, maar uit eigen ervaring wist Salem maar al te goed dat het hart soms machtiger was dan het hoofd.
    Lara knikte en glimlachte. “Dankje.” zei ze zacht, alvorens ze vertrok richting de uitgang van de zaal.
          De dranktafel gaf keuzes in bekers: taken, single of it’s complicated. Salem zijn ogen gleden over de verschillende kleuren bekers en hoopte maar dat hij de goede gok maakte. Hij pakte twee gele bekers en schonk twee drankjes in. Toen hij zich omdraaide verscheen er een brede glimlach op Salem zijn gezicht. Zijn ogen hadden een engel gevonden. Alyssa was nooit moeilijk te spotten tussen de volitares. Haar vleugels zo wit. Haar gezicht zo beeldschoon. Met dezelfde grote glimlach op zijn gezicht stapte hij op zijn goede vriendin af. In vergelijking met Alyssa leek de keuze voor Gabriel een vage dronken opwelling. Wanneer hij Alyssa zag, wist hij weer wat échte liefde was.
    “Ik hoop dat ik een juiste bekerkeuze voor je heb gemaakt.” Lachte Salem en hij knikte richting de tafel met het bordje. Hij overhandigde een van de gele bekers aan Aly en omhelsde haar daarna kort. Een warm, gemoedelijk, maar ook alles overstijgend gevoel kwam in hem op toen hij Alyssa tegen zich aanvoelde. Gabriel was hij meteen vergeten.



    [ bericht aangepast op 6 okt 2021 - 10:56 ]


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

          ♁ 𝕷𝖆𝖗𝖆 ♁     
    I've seen the devil, yeah, I met him last night.
    One conversation, now he's spendin' the night
    I think I love him, though I know it ain't right
    The Sacrificed • 22 years old • Humanitas • green cup • W. Gabe


    Onder alle aanwezigen in de feestzaal had Lara Gabriel niet gespot. Ze was erop gebrand om hem die avond te spreken en dus had ze aan Salem gevraagd of hij wist waar Gabriel uithing. Humanitas. Op zijn kamer. Heel even had Lara getwijfeld of ze de demon zou gaan opzoeken. Zelf op zoek gaan naar dat soort types zou worden afgeraden door bijna iedereen met wie ze omging, maar toch kon ze het niet laten. Iets aan Gabe trok haar telkens weer naar de jongen toe. Sinds het uis was met Donovan had ze haar hart verloren aan hem en ondanks dat ze wist dat het waarschijnlijk niet goed zou aflopen, kon ze zichzelf er niet van weerhouden om hem te zien. Zo onopvallend mogelijk en zonder iemand te hoeven uitleggen waar ze naar toe ging, glipte Lara de feestzaal uit. Ze zou later Laslo en Jouka wel feliciteren, waarschijnlijk ontstond er toch een rij om de jongens een fijne verjaardag te wensen.
          Op haar hoge hakken maakte Lara haar weg naar Humanitas en probeerde zo stilletjes mogelijk de deur te openen en weer achter zich te sluiten. Langzaam draaide ze zich om, om recht in de ogen van zowel Ramsey als Kali te kijken. Haar twee oude goede vrienden stonden samen bij de cadeautafel en heel even verstijfde Lara. Ze had niets tegen hen te zeggen en zij vast ook niets tegen haar. Ramsey gaf haar een veel betekende blik; snel kiezen wat je wilt. Erin of eruit. Lara sloeg haar blik ten gronde en liep snel richting de slaapkamerdeur van Gabe. Het was gokken, want ze was nog nooit eerder op deze kamer geweest.
          Twee zachte kloppen gaf ze op de kamerdeur, waarna ze hem opende. "Hee." Lara stapte naar binnen en sloot de deur achter zich dicht, zodat ze in ieder geval niet meer met Ramsey of Kali hoefde te dealen. Voor nu had ze Gabriel voor zichzelf. "Mooie kamer." zei ze, waarna ze heel even de ruimte in zich op nam. Het koste moeite om niet meteen op Gabriel te gaan zitten. Hoe hij daar lag, nonchalant op zijn bed, zag er te uitnodigend uit. Maar voor nu hield ze zich in. Lara stapte op Gabe af, kuste zijn wang en gaf hem de taken beker. "Als jij niet naar het feestje komt, dan breng ik het feestje wel naar jou toe." glimlachte ze, maar haar blik hield ze afgewend uit zelfbescherming. "Roze staat vanavond voor bezet, dat klopt toch nog steeds voor jou?" zei ze, waarna ze hem heel even aankeek. Het was een gewaagde grap tegenover de demon, maar had het idee dat ze hem kon maken. Het was niet alsof ze serieus verwachtte dat Gabe écht interesse in haar zou hebben. In ieder geval niet langer dan voor één avond. Zelf had ze geen roze beker vast, in plaats daarvan nam ze een slok uit de it's complicated variant. Wat voor Lara haar gevoel niet alleen betrekking had op haar liefdesleven, maar op haar hele bestaan. "Wilde je niet gaan? Of vier jij alleen je eigen verjaardag?" Het zou haar niets verbazen als de demon voor haar alleen zijn eigen bestaan wilde vieren, gezien dat ook de manier was hoe hij door de school liep. Alsof het zijn eigendom was en iedereen hem aanbad. Dat laatste was, helaas, maar al te waar. En Lara was één van die aanbidders, maar in tegenstelling tot de rest van de school, zat zij nu bij hem op bed. En voor haar gevoel zou het niet alleen maar bij een oppervlakkig gesprekje blijven vanavond. Als het aan haar lag, zou het spannendste van de avond al gebeurd zijn voordat Gabe of zij ook maar één voet in de feestzaal hadden gezet.


    You got me fucked up
    I won't let this happen again
    This the last time
    You won't take advantage of my innocence


    [ bericht aangepast op 6 okt 2021 - 14:52 ]


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

    KALI
    she wore a smile like a loaded gun
    twenty • with ramsey • humanitas • outfit

    Geheel anders dan normaal, had Kali weinig zin het feestje. Het liefst zou ze zichzelf terugtrekken in haar kamer, of gebruikelijke toren, met een goed boek. Dat ging echter lastig. Als medeorganisator van het feest kon ze het lastig maken om niet te komen opdagen, en ook niet als een goede vriendin van Laslo. Ze wilde hem niet teleurstellen door niet te komen. En ze wilde ook niet Dinah alleen met al het gedoe van het feest opzadelen. Zowel de Humanitas kamer als de zaal waren al bijna compleet versierd tegen de tijd dat Kali was teruggekomen van haar gesprek met Belial. Met een lichtelijk schuldgevoel had ze aangeboden dat zij de opruimklus wel op haar zou nemen, ook al betekende dit dat ze alsnog vrij op tijd op moest staan. De docenten zouden er niet al te blij mee zijn als de zaal meerdere dagenlang een rommeltje bleef. De andere optie was gelijk na het feest opruimen, maar met de hoeveelheid alcohol die ze van plan was om te drinken werd dat een behoorlijk mission impossible. Kali had geen specifieke plannen gemaakt verder. Wel wist ze dat ze geen zin had om alleen te slapen. Aan het begin was ze het er niet geheel mee eens geweest dat Dinah toestemming aan de docenten had gevraagd om een zaal te gebruiken – een feest waar de docenten niet vanaf wisten was vele malen interessanter. Nu ze er weer over nadacht was het wel een stuk praktischer. Geen koppeltjes die de kamer van Dinah en haar konden in sneaken en zelf ook meer vrijheid wat dat betrof.
          Om nog even wat rust voor haarzelf en haar hoofd te creëren had ze tegen Dinah gezegd dat Dinah alvast richting de feestzaal kon gaan met de groep terwijl ze zelf alvast de laatste dingen in Humanitas opruimde. Het was sneller gedaan dan ze zelf gehoopt had. Hoe vaak ze de kamer ook rondkeek, ze kon zo niet meer iets ontdekken wat nog opgeruimd kon worden. Voor even overwoog ze nog om op Gabe’s kamerdeur te kloppen. Eerder had hij verteld dat hij huisarrest – of meer kamerarrest – had gekregen. Kali had met haar ogen verteld toen ze het hoorde. De docenten wilden met respect behandeld worden maar behandelden tegelijk de Volitares, ook de andere, als een stel pubers wanneer er iets gebeurde wat de docenten niet beviel. Typisch. Hoe langer ze zou uitstellen om naar het feest te gaan, hoe moeilijker het echter werd om daadwerkelijk te gaan. Na nog een laatste blik begaf ze zich uiteindelijk naar haar slaapkamer om haar sneakers om te wisselen voor hakken.
          Lang was ze niet in haar kamer geweest, maar wel lang genoeg voor iemand om Humanitas binnen te stappen. Ramsey. Stilletjes sloot ze de deur achter zich. Op de bal van haar voeten liep ze op hem af zodat haar aanwezigheid niet verraden kon worden door het tikken haar hakken op de grond. Een knop van gemengde gevoelens vormde in haar maag. Boos was Kali niet meer, ze was nooit goed geweest in lang boos blijven op Ramsey. Zijn woorden van die ochtend spookten nog altijd door haar hoofd. Nu gingen ze gepaard met de angst dat hij daadwerkelijk zo over haar dacht. En dan was er nog de blijdschap die hij had getoond over het delen van een kamer met Eve. Ze voelde een lichtelijk steek van jaloezie. Zou hij bij haar ook zo gereageerd hebben?
          Ramsey, being Ramsey, stak zijn hand uit, griste een cadeau van Las’ tafel en liet deze in zijn broek verdwijnen. “Hey, prinses, heb je nog altijd niet geleerd wat er gebeurt als je spullen steelt in mijn aanwezigheid?” vroeg Kali op een zachte, voorzichtig plagende toon. Het was moeilijk in te schatten in hoeverre hij nog boos was op haar. Zelf was ze die ochtend ook niet bepaald onschuldig geweest. Ze draaide hem om bij zijn schouders. Voor enkele seconden bleven haar ogen op de zijne hangen. Kali moest haar best doen om het gevoel in haar buik te negeren. Haar hand gleed zijn broekzak in en toverde Las weer tevoorschijn. “Ik wil voor jou ook wel een verjaardagsfeest organiseren dit jaar,” zei ze met dezelfde, zachte stem. “Dan is alles van jou en hoef je niet te delen.” Ze wist als geen ander hoe Ramsey dacht over spullen delen. Ze bewoog langs hem om het cadeau terug te leggen waarna ze zich bezighield met het reorganiseren van de cadeaus, om Ramsey’s blik voor nog even te vermijden. “Het spijt me van vanochtend… als ik had geweten dat over die date, dat je er boos om zou worden om wat ik zei, dan had ik het niet gezegd. Ik wilde je niet kwetsen.”

    [ bericht aangepast op 8 okt 2021 - 18:30 ]


    To the stars who listen — and the dreams that are answered

          ℟𝕒𝕞𝕤𝕖𝕪      
    I'm crazy, but you like that, I bite back
    Volitare •  20 years old •  The Troublemaker • Humanitas •  w. Kali
    plain white t • black jeans • silver necklace ♆


    Ik kies jou. Het is denk ik altijd al meer de vraag geweest of jij daadwerkelijk mij kiest.
    Eve was inmiddels al uren geleden weggestormd, maar haar woorden spookten nog altijd door Ramsey zijn hoofd. Hij was lichtelijk in shock geweest, terwijl Evelynn haastig van hem was weg gebeend. Samen met Asherah bleef hij achter en allebei leken ze de juiste woorden niet te kunnen vinden. Eve was zo duidelijk geweest. Ze koos hem, maar wat koos hij? Ramsey wist het niet. Zijn eindeloze hunkering naar liefde was groot, maar de angst om afgewezen te worden was groter. Durfde hij het aan om nu al zijn hart weg te geven aan Eve? En Kali dan...
          Eve haar vraag liet Ramsey voor nu onbeantwoord. Simpelweg omdat hij het antwoord niet had. Hij voelde veel voor haar, maar ook voor Kali. Zijn spelletjes met Florence waren leuk, maar wat hij voor Kali of Eve voelde was geen spelletje. Dat was serieus. Zou Kali en zijn vriendschap worden beëindigd als hij Eve het antwoord gaf waar zij op hoopte? Maar wat als hij haar teleurstelde, zou Eve dan degene zijn wiens vriendschap hij verloor. Als hij voor Evelynn koos, betekende dat dan dat Kal en hij over waren? Niet het slapen met elkaar, maar hun vriendschap, hun jarenlange band. Plots kreeg Ramsey intense spijt van zijn woorden die ochtend. Nou en dat Kal niet met hem op date wilde? Dat gaf hem niet het recht om haar uit te schelden voor slet... Want ondanks dat hij haar graag knuffelde, zoende en samen met haar in slaap viel. Viel het in het niet in vergelijking met haar vriendschap. Kali vervulde een rol in zin leven die niet zo maar door een ander zou kunnen worden opgevuld. Kali voelde als familie.
          Bovendien vond hij de situatie zo wel goed. Dwalend in het niemandsland tussen Eve en Kali in. Zonder een definitieve beslissing te hoeven nemen. Niemand teleur te moeten stellen en ook door niemand afgewezen te worden. De onduidelijkheid gaf hem een gevoel van veiligheid. Van vrijheid. Door onduidelijk te blijven hoefde hij namelijk niet uit te vogelen wat hij nu écht wilde, hoe hij zich écht voelde. Of beangstigde hem het juist omdat hij eigenlijk al wist welke kant dit opging, maar was hij nog niet klaar om die andere deur te sluiten. Misschien wel voor goed.
          Met het onbehagelijke gevoel van beklemming en benauwdheid liep Ramsey over de gangen van Metanoia. Hij moest van dit rot gevoel af en er was één ding wat hem altijd weer in een goede stemming bracht.: stelen. Zijn handen jeukten en hij wist dat in Humanitas de cadeaus van Jouka en Laslo verzameld lagen. Bijna nooit was Ramsey zo stil. Geen geschreeuw of kabaal. Zelfs zijn stappen probeerde hij zorgvuldig te zetten. De deur van Humanitas stond op een kier en hij glipte naar binnen. De beladen tafel was een persoonlijke uitnodiging: come to Ramsey. Zijn vingers gleden langs de verschillende ingepakte pakketjes. Wat mee te nemen? Wat moest hij kiezen? Fuck, nee niet opnieuw keuzestress. Dat had hij al genoeg vandaag.
          Achter hem hoorde hij iets bewegen en zo snel als hij kon griste Ramsey een klein pakje van de tafel en stopte deze in zijn zak. “Hey, prinses, heb je nog altijd niet geleerd wat er gebeurd als je spullen steelt in mijn aanwezigheid?” Kali haar stem was zacht en voorzichtig, maar haar gebruikelijke plagerige toon wist ze niet uit haar stem te houden. Gemengde gevoelens kwamen in Ramsey op. Zowel Kal als Eve zien had hij nog even voor zich uit willen schuiven, maar nu hij Kali haar stem hoorde wilde hij zo snel mogelijk de ruzie tussen hen goed maken. Twee handen draaiden hem om. Een paar seconden lang keek Ramsey naar Kal. Niet vaak was het zolang stil tussen hen. De woordenwisseling van die ochtend had duidelijk indruk gemaakt.
    “Ik wil voor jou ook wel een verjaardagsfeest organiseren dit jaar,” Voor Ramsey er erg in had Kali het gestolen cadeautje uit zijn broekzak gevist. “Dan is alles van jou en hoef je niet te delen.”
    Ramsey grijnsde. “Hou ik je aan.” Zei hij op een zelfde soort zachte toon als Kali haar stem. Hij moest toegeven; dat idee klonk goed. Al zou hij niet al hun klasgenoten op zijn feest willen hebben. De meisjes mochten komen. De jongens... Gabe was welkom. Donovan, obviously... misschien Aris, maar verder?
          Kali bewoog langs Ramsey heen en ze legde het cadeautje van Laslo terug op de tafel.
    “Het spijt me van vanochtend… als ik had geweten dat over die date, dat je er boos om zou worden om wat ik zei, dan had ik het niet gezegd. Ik wilde je niet kwetsen.” zei ze, met haar gezicht afgewend.
    De opmerking over die date deed pijn. Hij wilde er niet aan herinnerd worden dat ze niet met hem op date wilde. Laat staan dat hij er behoefte aan had om dat ongemakkelijke gesprek nog een keer te voeren.
    Ramsey pakte Kali vast en deze keer was hij het die haar omdraaide. Hij trok haar naar zich toe en sloeg zijn armen om haar heen. Net zoals ze zojuist in stilte naar elkaar hadden gekeken, bleef Ramsey nu ook staan. Stil. Met Kali in zijn armen. Fuck die ruzie. Fuck die date. Hij wilde Kali niet kwijt.
    “Vergeet het.” Zei hij, waarna hij Kali losliet en zijn handen in zijn zakken stak. (Broekzakken zonder gestolen cadeautjes, helaas). “Het spijt mij ook.” zei Ramsey zacht, extra zacht. Sorry zeggen was niet bepaald een van zijn sterkste punten. “Ik had je niet zo moeten noemen.”
          Kali en hij hadden vaak genoeg ruzie gemaakt, maar om de een of andere reden voelde deze ruzie extra beladen. Waarom moest hun vriendschap zo ingewikkeld zijn? Het liefst zou Ramsey Kal willen vertellen over zijn zoen met Eve. Beste vrienden vertelden dat soort dingen aan elkaar toch? Toch kon het niet. Hij kon het niet aanhoren wanneer Kali het had over gasten had. Of chicks... En hij wilde haar ook niet vertellen over zijn meisjes. Of nou, random one night stands wel, maar niet over Eve. En dus hield hij zijn mond over wat er die middag was voorgevallen in Ira. Misschien was het ook maar beter dat Kali van niets wist.
    “Moet jij niet naar dat kut feest?” vroeg Ramsey uiteindelijk en hij gaf Kal en klein duwtje. “Of verkies jij..” mij ook boven Laslo, wilde hij gaan zeggen, maar Ramsey wist zichzelf te stoppen. “..een privé feestje met mij boven al die losers in de feestzaal?”
          De deur van Humanitas ging open en Lara stapte binnen. Het was dat Kali en hij net een enigszins oké gesprek met elkaar aan het voeren waren, anders had hij geschreeuwd dat Lara moest opflikkeren. Kal was er nooit echt een fan van geweest hoe hij Lara behandelde. Dus in plaats van te schreeuwen, trok Ramsey zijn wenkbrauwen naar Lara op. Het meisje sloeg haar blik ten gronde en liep snel naar een van de twee slaapkamers in de ruimte.
    "Zou Don leuk vinden om te horen." Grijnsde Ramsey breed. "Vertel jij het hem of ik?"

    [ bericht aangepast op 6 okt 2021 - 20:53 ]


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too


    Alyssa
    20 | Ray of sunshine | With Salem | at the party | Outfit


    ”Let kindness be the language of your heart."

          Na haar cadeaus stilletjes als laatste op de bestemde tafels te hebben gedropt, was ook Alyssa richting de feestzaal gegaan. Ze had er bewust voor gekozen om niet te vroeg te zijn. Met Laslo had de dame niet de beste band en met Jouka lag het gecompliceerd. Het laatste wat ze wilde was om een van de eerste te zijn en ongemakkelijke praatjes te moeten houden. Eenmaal in de feestzaal aangekomen keek ze haar ogen uit. De dames hadden het fantastisch gedaan. Ze moest absoluut niet vergeten om zowel Dinah als Kali complimentjes te geven. Ze moest de laatste dame sowieso nog zien om haar haar boek terug te geven. Aly haar eerste stop in de feestzaal was bij de tafel met glowsticks. Ze was een sucker voor die dingen. Van elke kleur pakte ze er een. Terwijl ze druk bezig was om een van de glowsticks als een armband om te doen, hoorde ze een vriendelijke en maar al te bekende stem. Het was Salem. Met een warme glimlach keek ze op. “Ik hoop dat ik een juiste bekerkeuze voor je heb gemaakt.” lachte Salem waarna hij knikte richting de tafel met het bordje. Haar blik gleed over de korte uitleg heen waarna ze lachte. "Dat heb je erg goed ingeschat." Dankbaar nam ze de gele beker aan. De jongen zijn gespierde armen om haar heen gaf haar een warm en fijn gevoel. Ze zou zo minutenlang kunnen blijven staan. De omhelzing was helaas maar van korte duur maar liet de brunette stiekem naar meer lichamelijk contact met de jongen verlangen.

    "Cheers!" Met haar gele beker tikte ze zacht tegen die van Salem aan. Haar ogen bleven tijdens het proosten die van Salem aan kijken. Nou was het sowieso geen straf om in zijn ogen te mogen kijken. Die dingen waren zo blauw als de zee. Het was ongelooflijk. Maar er was ook nog iets met 7 jaar slechte seks en alhoewel Aly twijfelde of dat echt een ding was, kon je maar beter het zekere voor het onzekere nemen. "Super lief dat je een drankje voor me meegenomen hebt!" bedankte ze haar knappe vriend. "Nu verdien jij eigenlijk ook iets van mij.." vervolgde ze zichzelf op een opgezette mysterieuze toon. Met een kleine smirk hield ze haar glowsticks omhoog. Misschien was het niet helemaal waar Salem op gehoopt had maar de avond was nog jong. "Hmmm blauw is wel leuk dat past mooi bij je ogen!" Zacht pakte ze zijn pols vast om de blauwe glowstick bij hem om te doen. Een kleine tinteling vloog door haar hand. Waarom had aanraking met Salem zo een effect op haar. "Hm.. maar geel past ook wel bij je beker dus misschien moet die er ook wel bij." zonder te overleggen deed ze ook de gele glowstick bij de jongen om. Pas toen besefte ze zich dat ze zonder toestemming van de jongen zelf had gehandeld. Bezorgd keek ze op van zijn pols naar zijn gezicht. "Oh.. als je niet van glowsticks houdt, moet je dat zeggen dan haal ik ze weer weg hoor!"



    "There is strength in your softness."

    [ bericht aangepast op 7 okt 2021 - 23:24 ]

                C H A R L I Z E            
    23 | the Queen of Mean | Outfit | alone at Laslo's and Jouka's party



          Na de zeer enerverende middag met Evelynn die pisnijdig weg was gegaan, Ramsey die te veel testosteron in zijn lichaam had rondvliegen, Leya die geen flauw idee had wat er gebeurde maar haarzelf er toch middenin mengde en Laslo die er slechts bij stond te kijken hoe alles voor zijn neus naar de hel ging. Ik begreep niet waar iedereen zich druk om maakte. Daarbij was ik allesbehalve in de fout. Het enige wat ik had gedaan, was op de deur van Laslo kloppen en vriendelijk vragen of hij interesse had om te zien wat er gebeurde in de woonkamer.
          Uiteindelijk was ik kalm opgestaan en had mijn kleding rustig afgeklopt. Ik zwaaide de aanwezige nog een goede dag toe en ging weer verder alsof er niets gebeurd was. Echter was ik er nog steeds niet over uit of ik een gigantische hekel moest hebben aan de roodharige of haar moest bewonderen om haar guts. Waar ik in ieder geval wel over uit was, was dat ik één van mijn flessen wodka ging opgraven die van tevoren verstopt het over het terrein.
          Dit gedaan hebbende, wilde ik op bezoek gaan bij Gabrièl — die naar horen zeggen straf had gekregen vanwege zijn arrogante houding. Hij moest in zijn kamer blijven, wat ik ergens een slecht voorbeeld vond van een straf. Zeker aangezien de ontvangst van het feest voor Jouka en Laslo zich daar plaatsvond. Dinah vond het nodig zodra ik binnenkwam me een tekentje op de binnenkant van mijn pols te geven. Ik liet haar begaan — ze was immers de jongere zus van een goede vriend, hoewel ik het niet kon laten mijn wenkbrauw vragend naar haar op te trekken. “Voor later,” legde ze uit met een speelse knipoog. De manier waarop ze dat zei deed me mijn fles aan mijn lippen zetten en een flinke teug nemen van de doorzichtige zaligheid. Het was alleen wel teleurstellend dat er nog maar een gehalveerde hoeveelheid in zat.
          De reden waarom ik de kudde volgde in de richting van de feestzaal, was niet omdat ik de jongens nou zo leuk vond dat ik hun verjaardag mee wilde vieren. Het was eerder dat ik alles zo in de gaten kon houden en firsthand alle nieuwtjes binnenkreeg. Als voorzitter van The Newspaper Club was niet natuurlijk mijn taak — iets wat ook als een prima dekmantel fungeerde. De fles wodka was inmiddels nagenoeg leeg en dus werd ik gedwongen mezelf naar de bar te begeven waar geen drank te vinden was met een hoger alcoholpercentage dan 12,5%. Vervolgens viel mijn oog op de bizarre gekleurde bekers en snoof ik. No thanks. Ik pakte gewoon de gehele fles van de tafel af en nam deze mee naar een hoekje van de zaal.
          Let the drama begin. . .

    [ bericht aangepast op 8 okt 2021 - 11:03 ]


    I have seen my own sun darkened


    Evelynn
    20 | The girl who went roque | With Donovan | @ the party | Outfit


    ”Some people are not meant to be tamed."

          Met veel enthousiasme was Eve de feestzaal ingelopen. Na alle gebeurtenissen van de middag was ze dringend toe aan een feest met muziek en drank. Ze liep dan ook voor een eerste stop richting de bar maar bleef halverwege even stilstaan. Ze kon vanaf hier al zien dat er een kleurcode gold. Geel was single, groen was ingewikkeld en roze was bezet. Welke kleur moest zij kiezen? Technisch gezien was ze single maar het was niet haar insteek om met iedereen te tongen of te flirten. Aan de andere kant was ze ook niet officieel bezet en ze was bang dat als ze groen zou kiezen Ramsey dat misschien weer verkeerd op zou vatten. Twijfelend doorzochten haar ogen de ruimte opzoek naar de jongen. Was hij er al? En zo ja, welke kleur had hij dan gepakt? Tot haar teleurstelling was de jongen nergens te bekennen. Precies op dat moment gaf Charlize haar een prachtig idee. De demoon was naar de tafel gelopen en had in plaats van een gekleurde beker een hele fles wijn mee genomen. Op die manier hoefde Eve geen keuze te maken. Tenminste niet totdat Ramsey eerst zelf gekozen zou hebben. De redhead wachtte even tot Char weg gelopen was en volgde toen haar voorbeeld door een hele fles rosé van de tafel te grijpen. Het was nog iets te vroeg om gelijk los te gaan op de dansvloer en dus verplaatste Eve zich wat meer richting een van de hoeken van de zaal. Ze was benieuwd wat de avond zou brengen en hoe het tussen haar en Ramsey zou gaan. Om haar onzekerheid weg te spoelen nam ze alvast wat grote slokken uit haar toegeëigende wijnfles.




    Na haar Ik kies jou moment was ze met een verhoogde hartslag de gangen in verdwenen. In een dwaas had ze een deur geopend en was ze in het washok beland. Ze had een tijdje met haar rug en hoofd tegen de muur gestaan. Ze had tot zichzelf moeten komen. Wat had haar in godsnaam zo bezield? Het voelde alsof ze een slechte dramatische romcom scene na had gespeeld. Lichtelijk beschaamd had ze ijsberend door het kleine hok heen gelopen terwijl ze zichzelf duizend keer voor stom en gek had verklaard. Uiteindelijk had ze zichzelf bij elkaar geraapt. Zo erg was het niet om soms eens wat kwetsbaarder en gevoeliger te zijn. Tenminste dat had ze zichzelf wijs gemaakt. Vastberaden was ze het hok uitgelopen naar haar kamer om haar spullen te pakken en vervolgens bij haar beste vriend Elias zich stilletjes klaar te maken. Die jongen had haar volgensmij nog nooit zo stil meegemaakt. Ze zou hem deze avond nog wel even opzoeken om alles uit te leggen. De redhead schrok op uit haar gedachtes toen ze onverwachts een hand haar pols vast voelde pakken. Ze werd zachtjes mee getrokken naar een wat donkerdere plek in de feestzaal. Verbaasd had ze zichzelf mee laten voeren. Het was Donovan. De laatste keer dat hij als eerste iets tegen haar had gezegd was nog voor de zomervakantie geweest en dan ging het om een simpele 'hoi' toen ze naast hem kwam zitten tijdens een van hun gezamenlijke lessen. "Weet je zeker dat je wel de goeie mee trekt?" grapte Eve dan ook toen ze eindelijk tot stilstand kwamen.


    ”Feel like making a deal with the devil?"

    [ bericht aangepast op 8 okt 2021 - 14:01 ]

    Neirin
    "Light is easy to love. Show me your darkness."

    ⇻ 25 ⇼ The Fox ⇼ Outfit & high heels ⇼ Her old room w/ Kenna ⇺
    Het was net die ene druppel teveel geweest — voldoende om iets binnenin de jonge Demon te doen knappen, waarop Neirin haar irritaties los liet gaan, als een woeste storm met vuistslagen in een venijnige regenbui. Hij had het verdiend, vond ze zelf. En menig andere persoon om haar heen was het daar vast mee eens geweest, anders hadden ze het simpelweg niet laten blijken. Wanneer iemand onder Neirin’s huid wist te kruipen op een niet zo positieve wijze, haar voedde met steeds meer en meer irritaties en provocaties, dan was dat vragen om problemen. Met haar wijsvinger veegt de blondine een keer over de gevoelige plek onder haar rechter jukbeen heen, de enige plek waar ze een rake klap heeft mogen ontvangen. Haar vleugels ritselen zacht als Neirin deze langzaam een keer uitstrekt over de volle breedte — gekneusd door een paar andere stompen, gekweld door de slaapkamer waarin ze zich sinds het incident bevindt. Opgesloten, voor straf. En dat terwijl ze nog wel even door had kunnen gaan met haar woede botvieren, ware het niet dat ze moest voorkomen de rest van de avond ook op haar kamer te zitten, gezien het feest dat gepland stond.
          Een van de weinig voordelen die het huisarrest had opgeleverd is dat Neirin haar kamer volledig ingepakt had zitten — klaar om oververhuisd te worden naar de nieuwe ruimte, iets dat ze heeft moeten missen, tezamen met de opening van de dag. Wat had ze nog meer gemist? Neirin slaakt een zachte zucht, terwijl ze haar make-up spullen terug in een doos stopt, alvorens nog een kleur op haar lippen te smeren. De uren in deze ruimte hadden haar in ieder geval weten te kalmeren; de irritaties voorlopig weer verdwenen, hetgeen de jongen zelf in hand had om weer terug op te wekken. Neirin was nog net niet in staat geweest haar donkere veren te tellen, puur vanwege de verveling die in de laatste minuten van haar opsluiting zijn intrede besloot te maken.
          Nu klonk het raspende geluid van een sleutel dat in het slot werd gestoken, gevolgd door de schrapende klanken die de draaiingen met zich meebrengen. Zorgvuldig vouwt Neirin de grijs zwarte vleugels terug op haar rug, waarna ze zich omdraait richting de deuropening. Haar lichte kijkers bestuderen de bordeaux rode kleur van haar lange nagels, terwijl de rest van haar kleding in het zwart is gestoken. Wanneer haar blauwe kijkers zich tot de deuropening richten, neemt ze de onbekende verschijning dat tevoorschijn is gekomen volledig in zich op.
          ”En ik maar denken dat het Asteria zelf is die me hier ook weer vandaan kwam halen.”
          Subtiel trekt Neirin een van haar wenkbrauwen op, terwijl haar blik vast blijft hangen op het veel te knappe gezicht van de blondine in de deuropening. Aan alles wist Neirin op te merken dat haar jeugdige uitstraling geen goede indicatie was voor de leeftijd die de vrouw vermoedelijk droeg. De pulserende kracht om haar heen verried de eerste paar honderd jaar meteen al. Desondanks poogt Neirin onaangedaan over te komen, onderwijl ze zich afzet van het bureau waartegen ze geleund stond. Nu ze uren op de slaapkamer door had gebracht was Neirin’s gemoedstoestand terug naar een normaal niveau gezakt — wat maar goed is ook, wilde ze weer “vrij” gelaten worden.
          ”Je bent nieuw hier,” brengt Neirin vervolgens uit, haar woorden geen vraag, maar een antwoord dat ze op voorhand al wist. Miniem kantelt ze haar hoofd iets, ogen lichtjes toegeknepen terwijl ze de vrouw nog altijd tracht te peilen. De meeste gezichten waren tenslotte geen onbekende meer voor de blondine, maar de dame wie haar deur van slot had gehaald was dat wel degelijk. Soepel laat de jonge Demon haar vingers door haar lange lokken heen glijden, duwen haar nagels een lok achter haar oor. Nu de deur open was kon Neirin haar vrijheid al ruiken, maar iets in de houding van de vrouw voor haar attendeerde Neirin er eveneens op dat dit geen tweede keer moest gebeuren. Was het een belofte die ze kon maken? Vast wel, tot op een zekere hoogte althans. Desalniettemin wilde Neirin veel te graag weg uit de slaapkamer, richting het feest dat gepland was en waar ze net als de rest hoorde te zijn. Ze was er helemaal klaar voor, tot in de puntjes verzorgd, maar helaas niet zonder toestemming van een meerdere.
          ”Een brenger van goed of slecht nieuws, misschien?”


    [ bericht aangepast op 8 okt 2021 - 15:41 ]


    'Three words, large enough to tip the world; I remember you.'

    KALI
    she wore a smile like a loaded gun
    twenty • with ramsey • humanitas • outfit

    Een bekende grijns verscheen op Ramsey’s gezicht bij haar voorstel om ook een feest voor hem te organiseren. “Hou ik je aan.” Zijn stem klonk onkarakteristiek zacht. Of beter gezegd: onkarakteristiek zacht voor andere mensen. Deze kant van Ramsey, eentje die niet vele te zien kregen, maakten dingen enkel vele malen ingewikkelder. Het zou makkelijker zijn wanneer hij niet ook dit in zich had. Het was een kant van hem die ze enkel te zien kreeg wanneer ze met z’n tweeën waren. Een kant die in hem naar bovenkwam wanneer ze zich niet goed voelde en die wist wat hij kon doen om haar beter te laten voelen. Al hadden ze een grote ruzie gehad, Kali wist dat altijd op Ramsey kon rekenen als het eropaan kwam.
          ”Ik zal je een feestje geven om niet te vergeten. Pinky promise,” beloofde ze. Voor enkele seconden haakte ze haar pink om de zijne. “Maar dan moet je mij wel vrij spel geven en mij laten organiseren wat ik wil. Anders gaat het hele feest niet door.” Letterlijk. Er vormden al enkele ideeën in haar hoofd wat ze zou kunnen doen voor zijn feest. Unlike Laslo en Jouka zijn gastenlijst waarschijnlijk een stuk exclusiever maken. Ze toverde een kleine glimlach op haar gezicht, waarna ze zichzelf snel tussen Ramsey en de tafel plaatste om zijn blik te ontwijken. En om te voorkomen dat hij ging proberen om nog een cadeau van tafel te jatten. Hun ruzie van die ochtend was ze nog altijd niet vergeten en met een zachte stem bood ze haar excuses aan. Hoe vaak ze ook aan het bekvechten waren met elkaar, na afloop voelde het nooit goed. Er was nog geen seconde voorbij gegaan voordat ze zijn handen op haar schouders voelde en nog een seconde later zijn vertrouwde armen om haar heen. Haar eigen armen sloten rondom zijn hals, wat nu iets gemakkelijker ging dan normaal met haar hakken aan. Met haar hoofd leunde ze tegen zijn borstkas.
          ”Vergeet het.” Zijn armen verdwenen van haar lichaam. “Het spijt mij ook. Ik had je niet zo moeten noemen.”
          Kali richtte haar ogen op zijn gezicht en haar blik verzachtte. Dat hij nu zijn excuses aanbood betekende veel, op meerdere fijn. “Het is fijn om te weten dat je mij niet… niet dat vindt.” Ze wist van zichzelf dat ze allesbehalve preuts was en ze schaamde zich er absoluut niet voor, maar Ramsey’s woorden hadden meer pijn gedaan dan ze zou willen toegeven. Er waren vele mensen wiens mening er niet toedeed voor haar, maar de zijne deed dat wel. “Ik wil niet dat je zo over me denkt.” Ze sloeg haar armen over elkaar en keek omhoog naar het plafond. Satan, wat haatte ze dit.
          ”Moet jij niet naar dat kutfeest?” Ramsey gaf haar een zachte duw. “Of verkies jij een privé feestje met mij boven al die losers in de feestzaal?” En daar was de andere b]Ramsey[/b] weer.
          Het klonk niet verkeerd, de rest van de avond in alle rust samen met Ramsey spenderen, misschien op hun vertrouwde plek, nu bijna iedereen van hun jaar ergens anders was. “Dinah vermoordt me als ik niet op kon dagen, dus tenzij jij belooft mijn bodyguard te spelen moet ik wel gaan. Maar in alle eerlijkheid? Ik heb niet heel veel zin om te gaan,” gaf ze toe. “Je moet wel op je woorden passen met je ‘kutfeest’ als je zelf ook eentje wilt.” Zachtjes porde ze hem tussen zijn ribben. En zo gemakkelijk vielen ze weer in hun gebruikelijke gedrag.
          Hun gesprek werd onderbroken door de deur die openging. Lara kwam binnen. Ze keek hen slechts voor een enkele seconden aan waarna ze haast wegvluchtte richting een van de slaapkamerdeuren. De deur waar Gabe zich achter bevond. Dat had ze niet bepaald zien aankomen.
          "Zou Don leuk vinden om te horen," grijnsde Ramsey. "Vertel jij het hem of ik?"
          Kali rolde met haar ogen en gaf hem dit keer een duw. “Wat dacht je van geen van beide? Het zijn onze zaken niet.” Ze had wel andere zaken aan haar hoofd dan wat Lara en Gabe allemaal met elkaar uitspookten. Het stond niet bepaald op haar prioriteitenlijst om te bespreken. Haar ogen gleden van de gesloten deur terug naar Ramsey. Was ze hem meer uitleg verschuldigd over die ochtend? Ja. Was het doodeng om te doen? Ook ja. Haar hand reikte naar voren om de zijne vast te pakken maar op de laatste seconden trok ze deze weer terug. “Ramsey… die date. Ik bedoelde niet dat ik spijt had dat ik die weddenschap met je was aangegaan.” Ze wist niet zeker of hij haar eerdere verontschuldiging goed had begrepen. “Het spijt me dat ik er op het moment zelf een grapje van maakte, vanochtend. Ik bedoelde niet dat ik niet op een date met je wilde. Je weet dat ik mijn beloftes na kom en dat ik geen weddenschap aan ga als het andere einde van de deal mij absoluut niet bevalt…” Kali haalde haar schouders op en richtte aarzelend haar ogen op die van Ramsey. “Het is gewoon… dates zijn… Ze zijn eng, okay? Het maakt dingen anders en na dat gedoe met Luca -.” Ze maakte haar zin niet af. Relaties had ze altijd al spannend gevonden. Emotioneel met iemand iets aan gaan was heel anders dan dat op een fysieke manier. Van het eerste kon je niet zo snel wegrennen en het des te meer pijn als het misging.


    To the stars who listen — and the dreams that are answered

    DONOVAN
    I stopped fighting my inner demons, we're on the same side now
    23 • the mysterious one • with eve • at feestzaal

    In de luwte van de feestzaal had Donovan zich verdekt opgesteld. Teruggetrokken in de schaduwen, aan de rand van de zaal, kon hij iedereen goed in de gaten houden. Heel eerlijk had hIj het feestje eigenlijk willen overslaan maar Zuze was het daar niet mee eens geweest.
          Na de hele situatie met Luca vanmiddag had Donovan zich door zijn kersverse kamergenote over laten halen om toch even z’n gezicht te laten zien. Dat zouden Laslo en Jouka leuk vinden! had Zuze’s stem opgetogen geklonken. Donovan betwijfelde het, maar ze leek zo enthousiast dat hij toch had ingestemd. Hij kreeg het niet over zijn hart om haar teleur te stellen. Heel even gaan kon geen kwaad.
          Zowel Laslo als Jouka leken gelukkig te zijn met het verrassingsfeestje dat door Dinah en Kali tot in de puntjes geregeld was. De grote grijnzen op hun gezicht verrieden dat. Nadat iedereen hen gefeliciteerd had, en de cadeautjes op een tafel hadden gelegd waren ze doorgegaan naar de feestzaal waarin Donovan zich op dit moment bevond. Een cadeautje had hij voor beide heren niet gehad, het was immers pas een last minute plan om toch te gaan. Hij zou het later wel met ze goed maken. Ongezien was hij achter de mensenmenigte de zaal in gelopen, waarna hij zich vervolgens had teruggetrokken in het donker.
          Nochalant leunde hij tegen de muur aan, zijn hadden verscholen in de diepe zakken van zijn broek. Zijn oog viel op het teken die op zijn pols wat getekend. Wou hij eigenlijk wel weten wat dat te betekenen had? Donovan had nooit van feestjes gehouden en als hij dit zo zag had hij een donkerbruin vermoeden dat hij er ook nooit van ging houden.
          Donovan’s blik werd getrokken door de rode haren van Eve, die steeds dichterbij leek te komen. Even aarzelde hij maar greep toch haar pols vast op het moment dat ze hem passeerde en trok haar voorzichtig naar zich toe, de duisternis in.
          ’Weet je zeker dat je wel de goeie mee trekt?’ Klonk haar stemmen grappend toen ze voor hem tot stilstand kwam.
    ‘Natuurlijk weet ik dat zeker.’ Antwoordde hij serieus. Zijn blik gleed van haar gezicht naar de wijnfles in haar hand en weer terug. ‘Zware avond?’ Het was meer een constatering dan een vraag.

    "Throw me to the wolves and I'll return leading the pack"

    [ bericht aangepast op 9 okt 2021 - 20:21 ]


    someone out there feels better because you exist

    Elias




    Have you ever wanted to share more of yourself, but felt terrified?


    20 – The Halfblood - Outfit – With Zuze – At the food & drinks table – Yellow cup
          Eerder die middag had hij meerdere keren op het punt gestaan om het gesprek met zijn kamergenoten te beëindigen, maar keer op keer wisten zij hem bij het gesprek te betrekken. Het initiatief ontbrak hen dan ook zeker niet, hetzelfde gold voor hun doorzettingsvermogen. Elias wist dat hij in deze situatie geen gemakkelijke gesprekspartner was. Desondanks werd hij toch overspoeld met opluchting toen Evelynn de kamer binnen stormde. Nooit had hij gedacht dat zijn exit zou verschijnen in de vorm van een gevleugelde redhead.
          Wat de reden voor Evelynn haar plotselinge entree was, wist hij niet. Zelfs in de privacy van zijn kamer bleef de jongedame verassend stil voor haar doen, wat enkel kon betekenen dat ze er niet over wilde praten. Dus vroeg Elias er niet naar. Als ze het erover wilde hebben dan zou ze er vanzelf mee komen.
          De tijd hadden ze gevuld met het klaarmaken voor het feest van de avond. Verscheidene outfits werden uit de kast getrokken en het had er uiteindelijk toe geleid dat hij een iets interessantere outfit aanhad dan hij in eerste instantie van plan was. Het geplande egaal witte shirt had nu plaatsgenomen voor een wit blouseje met een print. De zwarte broek bleef echter wel. Ware het onder het nom van een comfort kledingstuk.
          Hun wegen scheidden weer toen het feest daadwerkelijk begon. Later die avond zouden ze elkaar vast nog tegenkomen

          Toen het cadeau gedeelte eenmaal voorbij was en de kamer ingeruild werd voor een feestzaal kon het feest pas echt beginnen. De planning kwam als een zegening, want Elias had wel behoefte aan een goed feest. Al waren er wel enkele stappen die hij moest doorlopen voordat hij een goede avond zou worden. Stap nummer 1 was zo snel mogelijk alcohol door zijn aderen laten stromen. Het doel was niet om ladderzat te raken, maar wat liquid courage kon geen kwaad.
          Zich begevend richting de bar liet hij zijn duim even over zijn pols glijden. Eerder had Dinah daar een symbool getekend. Wat het doel ervan was bleef nog even geheim, wat hem direct uit liet gaan van worst case scenarios. Eigenlijk wilde hij er ook helemaal niet aan mee doen, maar Dinah had uiteindelijk weten overtuigen. Elk ander had dit niet voor elkaar gekregen, maar hij vertrouwde haar. Ze zou hem nooit iets aan doen.
          Bij de bar groette drie verschillende bekertypes hem: taken, single & it's complicated. Erg lang hoefde hij hier niet over na te denken. Hij was sinds enkele maanden hartstikke single waardoor de gele bekers de meest geschikte optie waren. Ergens had een 4e optie ook welkom gewezen. Iets in de trant van ‘single, maar niet opzoek naar iets nieuws.’ Hij vulde het gele bekertje en gooide de inhoud vrijwel direct achterover voordat hij opnieuw wat inschonk voor zichzelf.
          Na het eerste drankje werd het tijd voor wat snacks. Hier hoefde hij niet lang voor te zoeken. Ook de snacks werden schaamteloos uitgeprobeerd. Eenmaal voldaan nam hij de ruimte eens in zich op. Het begon al steeds drukker te worden en de bas in de muziek was al goed te voelen in zijn lichaam. Van het neon effect was nog weinig zichtbaar, al betwijfelde hij of dit zo zou blijven.
          De behoefte aan gezelschap krabbelde naar boven. In tegenstelling tot wat hij regelmatig uitstraalde was hij absoluut niet een persoon die lang alleen kon blijven. De honger naar menselijk contact kwam net zo snel om de hoek kijken als zijn behoefte aan snacks. Nog snel voordat hij opzoek ging naar bekenden griste hij een handje nootjes mee waarna hij zich abrupt omdraaide en weg wilde stappen.
          Alleen stond er iemand in de weg.
          De botsing zorgde ervoor dat zijn drinken over de randen heen klotste en zijn hand afkoelde. Haastig stapte hij opzij om de boosdoener te bekijken. Grote groenblauwe ogen keken hem aan, extra opvallend door de donkere lokken van iemand die zeker een kop kleiner was dan hij. Het kon maar één iemand zijn: Zuze. Haar plotselinge aanwezigheid zorgde voor een lichte vertraging in zijn hoofd die pas voorbijging na enkele keren te hebben geknipperd.
          ''Shit, sorry.'' Stamelde hij. ''Alles oké?'' Een snelle scan vertelde hem dat ze er aan de oppervlakte oké uit zag sterker nog ze zag er fantastisch uit. Het vereiste dan ook een actieve beheersing van alles wat uit kon stralen dat hij zich nog steeds aangetrokken voelde tot zijn ex. Geen starende blikken, niet bijten op zij onderlip, en zeker niet onbewust spiegelgedrag uitvoeren. In plaats daarvan moest het masker op; star en kil. Waar hij vanmiddag het masker nog redelijk op wist te houden, kostte het hem nu alleen moeite. In een poging dat te verbergen nam hij een slok van zijn drinken.
          ''Kan ik je een drankje aan bieden ter excuses?''

    [ bericht aangepast op 10 okt 2021 - 1:35 ]


    -growth is a process