• I KNOW WHAT YOU DID LAST SUMMER




    31 augustus ⦁ 20:15 ⦁ 23 graden


    Na een enerverende zomer hebben de studenten hun weg teruggevonden naar Prescott. Sommigen zullen enkele dagen eerder al zijn gearriveerd, anderen zullen hun koffers nog onaangeroerd in hun dorm hebben staan. Tijd om uit te pakken is er echter niet, want traditiegetrouw wordt het nieuwe academisch jaar geopend met een groots vreugdevuur nabij de campus. Het feest is om exact 20:00 geopend door de directrice, Eloise Johansson, die in een toespraak vooruit heeft geblikt op het komende jaar. Het onderwerp Bethany Young is – al dan niet bewust – vakkundig vermeden. Op een memorial op de binnenplaats van het hoofdgebouw na, is het alsof Bethany nooit bestaan heeft.

    Schijn bedriegt uiteraard, want voor het gros van de studenten zijn hun koffers niet het enige wat ze aan bagage hebben meegenomen dit jaar. Met het tweede studiejaar voor de deur, dat nog uitdagender zal zijn dan het eerste, is het bagage die ze kunnen missen als kiespijn. De brandende vraag is dan ook vooral: wie is er tegen de druk bestand? Lukt het iedereen om de geesten van het verleden te laten rusten of zal de ware toedracht van Beths einde spoedig als een lopend vuurtje rond gaan?

    Cheers to that, and welcome back to Prescott University!






    MESSAGE #001



    I know what you did last summer


    — To all


    [ bericht aangepast op 5 okt 2021 - 22:16 ]


    She's imperfect but she tries

    〚      To hell with them. Nothing hurts if you don't let it.      〛

    Phillipa Maren Buckley







          21      ✦      Female Flash      ✦      Outfit      ✦      With Olivia and Leighton      ✦      Bonfire


          Samen met Olivia was Pippa onderweg naar het kampvuur.
    Ergens in de ochtend was ze terug gekomen op Prescott, samen met Blake. Dit jaar deelde ze gelukkig ook een dorm met Blake, iets waar Pippa blij mee was. De dame die nu naast haar liep was de andere persoon waarmee zij haar dorm deelde. Niet iets waarvoor ze een gat in de lucht sprong, maar het kon altijd erger.
    De reis richting Prescott had Pippa te kort geduurd met alles wat er aan het einde van vorig schooljaar gebeurd was. Beth die haar geheim had verspreid en een roddel er aan toe gevoegd had en niet veel week later Beth die dood was. Vermoord. Ze zou liegen als ze er een traan om gelaten had. Gelukkig was er meteen een feest met bonfire waar ze afleiding aan had. Als het feest zelf niet genoeg afleiding gaf, dan was er altijd nog drank.
    "Heb je een leuke zomer gehad?" vroeg Olivia, wat haar aandacht weer bij het heden trok.
    Kort knikte ze. ‘’Ja, absoluut.’’ beantwoordde ze de vraag. Ze was weinig thuis geweest in de vakantie, dat kwam wel weer tegen de feestdagen. Het was heerlijk geweest om in de zomer niet te hoeven denken aan haar terugkeer op Prescott en de dingen die er gebeurd waren. ‘’En jij? Nog weggeweest?’’

          Een kleine glimlach sierde haar gezicht des te dichter ze bij de bonfire kwamen. De tegenzin en lichte spanning van vanmorgen verliet haar lichaam. Totdat Olivia haar bij de arm had gepakt. "Oh, Pip, voor we bij de rest zijn, ik heb nog iets voor je." Verbaast trok ze een wenkbrauw omhoog. Waarvoor had Olivia iets voor haar? Toen ze het felgekleurde pamflet in haar handen gedrukt kreeg was het duidelijk. EX-GAYS PROVE CHANGE IS POSSIBLE, was er in dikgedrukte letters op te lezen. Haar adem stokte in haar keel en het voelde net alsof iemand een bak met ijswater over haar heen had gegooid. Was dit een grap? "Ik denk dat dit echt heel interessant is voor jou." De woorden van Oliva klonken serieus en toen ze eindelijk het lef had gevonden om op te kijken, zag ze dat haar roommate’s gezicht net zo serieus stond.
    Om haar trillende handen te verbergen, greep ze het pamflet steviger vast. Ze opende haar mond om iets van een antwoord te kunnen geven, maar er volgde geen woorden, waardoor ze deze weer sloot. Tranen prikten achter haar ogen, maar door een keer diep adem te halen wist Pippa deze niet te laten vallen. Waar haalde Olivia het lef vandaan om iets als conversion therapy aan haar voor te stellen? Blijkbaar was het hele love thy neighbour gedoe een leugen. "Als ik jou was zou ik het later doorlezen, je wilt niet dat mensen meteen herinnerd worden aan.. je weet wel... Beth en jouw voorval." vervolgde Olivia. ‘Voorval’. Het was één zoen geweest. Een zoen met de verkeerde persoon maar. Wat een shit kwam daar achterweg.
    Ze moest zichzelf herpakken en niet als een of andere idioot hier staan. Pippa schraapte kort haar keel even, voordat ze het pamflet opvouwde en in haar broekzak propte. Het voelde net alsof ze daar op haar been verbrand werd. Als het niet de eerste dag was geweest, had Pippa zeker weten iets er van gezegd of wat dan ook, maar op dit moment had ze geen zin in gedoe. Niet op de eerste avond en niet als ze nog een heel jaar met Olivia een kamer moest delen. Gotta pick your battles. Deze was het niet waard, nu niet in ieder geval.
    ‘’Bedankt Liv, dat is eh..heel attent van je.’’ wist ze dan toch uit haar mond te krijgen met haar beste nepglimlach, een waar ze jaren op aan het oefenen was. Dat bleek nu goed uit te komen.

          Olivia haar zin in de avond bleek gewoon verder te gaan. Alsof ze net niet Pippa een mentale klap voor haar kop had gegeven. "Oh ik heb zoveel zin in vanavond!" bracht haar roommate uit. De zin die Pippa in de avond had was vergaan als sneeuw voor de zon. Ze voelde hoe Olivia haar arm in die van haar haakte en haar meesleurde richting de groep mensen. De bonfire brandde al. "Kom!" Met deze woorden werd ze meegesleurd richting Leighton, die enthousiast begroet werd door Olivia. "Oh en ik heb Pippa meegenomen."
    Pippa glimlachte even vriendelijk. ‘’Hi,’’ groette ze Leigh. ‘’Fijne vakantie gehad?’’ Voor een tweede keer richtte ze haar ogen op de bonfire en het was net alsof het het lampje in haar brein liet branden. ‘’Eén seconde,’’ mompelde ze. Het felgekleurde pamflet die Olivia zonet aan haar had gegeven haalde ze uit haar broekzak en met vlugge passen liep ze dichter naar het vuur. Zonder enige twijfel gooide ze het pamflet in het vuur. Met een tevreden glimlach op haar gezicht liep ze terug richting het stel. ‘’Zo, nu dat uit de weg is,’’ begon ze en ze veegde een pluk haar uit haar gezichtsveld. ‘’zin in een biertje of wat dan ook?’’ Met het pamflet in het vuur voelde Pippa meteen een soort van opluchting, alsof ze vrijer kon ademhalen. Nu kon ze echt haar best doen om van haar avond te genieten.


    ''And I am still a believer, but I don't know why. I've never been a natural, all I do is try, try, try.''

    ALESSANDRA CAIOMHE MONTAGUE
    Standards only scare off people not meant for you
    twenty • at the bonfire • with zack • outfit

    “Bier smaakt toch veel beter?” grapte Zack, wat hem een oogrol van Aliz opleverde. College boys. “En het bevat alcohol. Bij jouw water mis ik dat.” Het was eigenlijk het incident met Beth vorig jaar dat haar lichtelijk nerveus rondom alcohol in zulke groepen maakte. Het liefst trok ze Zack’s tweede flesje uit zijn handen, maar voor nu hoopte ze dat hij zelf ook besefte dat hij niet biertje na biertje achterover moest gaan klokken.
          ”Aah ja, ik was vergeten dat alles zonder alcohol niet interessant is,” zei ze met een kleine glimlach. “Dat zijn dus geen koffiedates voor jou?” De jongen bracht het gesprek voor even naar Beth, een onderwerp waar ze weinig zin in had, zeker zo aan de start van het jaar. Het zou dit jaar waarschijnlijk nog vaak genoeg over de overleden blondine gaan. Aliz probeerde dan ook op een subtiele manier het onderwerp op iets anders te brengen. Haar woorden deden Zack lachen. Missie geslaagd.
          “Nee, jij hebt je portie horror wel gehad. Tenzij je het niet erg vind om tegen me aan te hangen.” Oh, hij had lef. “Maar ook ik moet eerlijk toegeven, ik heb weinig zin in een the Walking Dead waardige scene. Al zal ik er natuurlijk alles aan doen om je te beschermen.”
          Aliz vernauwde haar ogen tot een dodelijke blik en gaf Zack een tik tegen zijn achterhoofd. “Oh houd je kop toch,” mompelde ze. “Ik ben prima instaat om mezelf te beschermen.” Ze mocht dan wel als de dood zijn voor horror-gerelateerde dingen, ze wist ook van zichzelf dat ze prima haar eigen mannetje kon staan. Als er ooit een zombie apocalypse uitbrak hoopte ze wel in Amerika te zijn, met de vreemde voorliefde voor wapens die mensen hier hadden. Liv had er in de zomer opgestaan om haar te leren schieten en haar vriendin was er zo enthousiast over geweest dat Aliz het niet over haar hart had kunnen verkrijgen om het aanbod af te wijzen. Het gevoel van een pistool in haar handen was ontzettend naar geweest. “Liv heeft me in de zomer leren schieten, dus we kunnen wel partners worden als het er echt op aankomt, met Sev als kok.” Ondertussen had ze genoeg van Sev’s kookkunsten gegeten om te weten dat hij zelfs van de meest minste dingen iets fatsoenlijks in elkaar kon flansen.
          Haar telefoon trilde opnieuw. Blake had haar bericht wel gelezen. Fuck.

    To Blake
    Zover ik weet heeft Zack niet gedaan alsof hij me zag zitten om vervolgens het bed in te duiken met een van mijn closest friends


    Haar antwoord was misschien wel wat te bits, het kon haar op het moment niet veel schelen. Met een zucht stopte ze haar telefoon weer weg. Het was cru om Zack wel te ‘vergeven’ en Blake niet, maar hoe stom het ook was, Zack had haar niet persoonlijk gekwetst en Blake wel.
          Waar ze zelf blij was met Alicia als kamergenoot, was Zack niet zo blij met Leigh. Ze trok haar wenkbrauwen iets op. Leigh was een van haar closest friends. “Sinds wanneer hebben jullie zo’n hekel aan? Hij is zo erg niet, misschien een beetje serieus soms.” Met haar elleboog porde ze zijn zij. “Ik wist niet dat je cijfers goed genoeg waren om iemand bijles te geven,” plaagde ze. “Als je even een waarschuwing geeft wanneer je langskomt, dan kan ik de dorm ontvluchten. Anyway, Alicia is een schat van een meid, ik denk niet dat je problemen met haar zult hebben.”


    To the stars who listen — and the dreams that are answered

    VICTORIA ➹ GRIFFIN

    20 • The Observer • outfit • at the bonfire • with Shiloh


    “To acquire knowledge, one must study;
    but to acquire wisdom, one must observe.”

    Victoria vond het al een hele prestatie dat Shiloh überhaupt naar het feestje was gekomen en was dan ergens ook wel een beetje trots op het meisje. Ze wist dat haar vriendin sociale gelegenheden vaak uit de weg ging, dus dit was toch wel een kleine overwinning. Een zachte "hi" kwam tot bij haar ter begroeting.
          'Normaal gesproken zorgt dat ervoor dat mensen je niet aanspreken,' klonk het serieus. Daar had ze een punt. De meeste mensen zouden niet gaan praten met iemand die een boek zat te lezen. Waarschijnlijk zou Vic dat ook niet gedaan hebben, mocht ze Shiloh niet beter gekend hebben. 'Maar gelukkig heb jij je daar nooit iets van aangetrokken.' Vic grijnsde kort.
          'Mij schrik je zo makkelijk niet af,' antwoordde ze met een knipoog. Ondertussen had ze wel ondervonden dat Shiloh mensen graag mensen op een afstandje hield, maar zelf probeerde ze die muur een beetje te doorbreken. Sinds ze het meisje beter had leren kennen door de bijlessen dan toch.
          Nadat ze het andere meisje een beker bier had toegestoken probeerde ze de titel op de kaft van het boek te lezen. Iets wat niet echt wou lukken. 'Is er iets dat je me wilt vragen, hmm?' Betrapt. Vooraleer Vic naar het boek kon vragen, schoof Shiloh het al naar haar toe. 'Hier.' Al snel herkende ze het boek als de Bijbel. Interessante keuze.
          'Zware lectuur voor vanavond.' Victoria zou zelf nooit spontaan naar de Bijbel grijpen, maar ze veroordeelde Shiloh er niet voor. Als ze daar rust in vond, dan was dat goed voor haar. 'Waar lees je over?' vroeg ze geïnteresseerd aan haar vriendin. De Bijbel bevatte verschillende thema's, dus misschien was er wel iets specifiek waar ze nood aan had vanavond.
          Nadat ze een slokje van haar bier had genomen, had ze naar de zomer van Shiloh gevraagd. De zomer was een delicaat iets voor Vic, maar ze moest zich zo normaal mogelijk gedragen.
          'Niet heel erg bijzonder. Veel gewandeld. Helpt ook om je hoofd leeg te houden gezien. . . recente ontwikkelingen.' Ze knikte begrijpend. Iedereen had natuurlijk over Bethany gehoord, dus het was deze zomer vast bij meerdere mensen blijven hangen.
          'Vreemd dat Johansson er vanavond geen woord over gezegd heeft,' mompelde Vic nog net niet. De vrouw deed net alsof er helemaal niets gebeurd was en dat was vreemd.
          'En jij? Hoe gaat het met jou thuis?' volgde er na een korte stilte.
          'Eerlijk gezegd was het wel fijn om niet constant onder druk te staan.' Victoria doelde natuurlijk op de studie en op de ranking. 'En mijn ouders waren natuurlijk blij dat ik mijn eerste jaar gehaald heb. Daar heb ik jou voor te bedanken natuurlijk.' Vic duwde even met haar schouder tegen die van Shiloh en glimlachte dankbaar. Over haar zwakke moment met bepaalde testresultaten zweeg ze natuurlijk in alle talen.
          'Zijn je diensten dit jaar weer beschikbaar? Ik weet nu al dat ik ze weer nodig ga hebben.'


    Nothing is impossible in my own powerful mind.

    JOSEPH MONROE

    De wijze waarop Jude zijn wangen een paar tinten verschoten ontging Sev niet en zijn grijns werd breder. Hij kon het niet laten, maar het was behoorlijk amusant om zijn vriend zo op de kast te kunnen jagen. God mocht weten waarom hij zo ongemakkelijk werd, want de twee waren een leuk stel.
          Kort sloeg hij zijn ogen ten hemel toen zijn flatgenoot de speech van Johansson samenvatte. Het was pas het tweede jaar, maar hij gokte dat het volgend jaar niet anders zou zijn. Of het jaar daarop. Als hij tenminste nog op vrije voeten was dan.
          “Wellicht heb je de memo gemist van het bieden van privacy aan vrienden, hmm?” kwam Jude dan alsnog terug op het feit dat Sev hun onderonsje had verstoord.
          ”Of die heeft hij gewoon niet willen horen,” kwam Aspen tussendoor. “Privacy, hm? Wat was dat ook alweer?” Normaal gesproken zou Sev door haar woorden en de fonkeling in haar ogen direct een gevat antwoord hebben geformuleerd, maar dit keer niet. De manier waarop Jude hem slechts kort aan leek te kunnen kijken ging niet onopgemerkt voorbij. Een lichte, bedachtzame frons verscheen op zijn voorhoofd en een akelig gevoel maakte zich van hem meester. In alle eerlijkheid had Sev geen idee wat zijn vriend had gezien of gehoord, al was hij misschien wel gewoon paranoïde en beeldde hij zich het in.
          Hij schudde zijn hoofd om zichzelf uit zijn gedachten te halen en wilde een antwoord formuleren, al leidde een trilling van zijn mobiel hem op datzelfde moment af. Gedachteloos viste hij het onding uit zijn zak om te kijken wie hem nu weer lastigviel. Bij het lezen van de notificatie op zijn display kon hij echter niet voorkomen dat er een stomme grijns op zijn gezicht verscheen en zijn frons smolt als sneeuw voor de zon. Aliz. Vrij snel trok hij zijn gezicht echter weer in de plooi, want eruit zien als een verliefde puber stond hem ongetwijfeld niet goed. Hij liet zijn blik rond dwalen, op zoek naar Aliz. Toen hij haar zag krulde een van zijn mondhoeken als vanzelf omhoog tot een scheef lachje en gaf hij haar een kleine knipoog als teken dat er wel meer voor nodig zou zijn om hem eronder te krijgen.
    To: Freckles
    – Je kent me
    – Spreek ik je later vanavond? Wil je iets laten zien

    Hij wilde nog typen dat ze er goed uitzag, maar hij bedacht zich op tijd dat hij in gezelschap verkeerde en keek weer op van zijn mobiel.
          “Sorry.” Hij schraapte zijn keel en richtte zijn ogen weer op het koppel voor hem. “Zelfs de samenvatting van de speech klinkt slaapverwekkend. En wat die memo betreft…” Zijn zin werd gestaakt toen hij in de verte August zag lopen. Juist op het moment dat hij zijn vriend erbij wilde roepen, besefte hij dit niet het meest slimme plan zou zijn. God mocht weten wat er zou gebeuren als August in Aspen een waardige Valeria 2.0 zou zien. Normaal gesproken zou hij er geen moeite mee hebben om popcorn – zoete, weliswaar, fuck Thompson – tevoorschijn te toveren en het schouwspel te volgen, maar hij mocht Jude te zeer en kende August te goed. Bovendien had hij zojuist de ‘Sev, fuck off’-memo luid en duidelijk ontvangen, waardoor hij dit het juiste moment vond om subtiel zijn aftocht in te luiden.
          Daarom hief Sev zijn handen ten hemel in een verzoeningspoging en deed hij zijn best om zijn meest schuldbewuste blik op te zetten. “… wat die memo betreft: al het goede komt in drieën, maar ik zal braaf zijn en wat te drinken halen.”
          Eenieder die Sev een beetje kende zou weten dat die drank in de nabije toekomst nog niet aan het koppel overhandigd zou worden. De jongen was doorgaans overal en nergens op een feest en kon geen meter lopen zonder met iemand anders aan de praat te raken en volledig afgeleid te raken.
          “En oh, die definitie van privacy?” Hij draaide zich al lopend nog om, waardoor hij enkele passen achteruit liep. Een jongensachtige grijns sierde zijn gezicht. “Ik denk niet dat jullie die hier op het feest gaan vinden. Misschien moet je een plek tussen vier muren vinden. Of de bosjes of zo.” Hij gaf Aspen een knipoog alvorens hij zich daadwerkelijk door de menigte heen bewoog en alsnog snel even zijn mobiel pakte om er een bericht achteraan te sturen naar Aliz. Hoewel hij zijn gedachten hoe goed ze eruit zag aanvankelijk letterlijk in een bericht wilde typen, gokte hij dat hij het maar beter anders kon formuleren. Zijn vingers wisten het bericht weer nog voordat het verzonden was en hij herformuleerde het:
    To: Freckles
    – By the way: het is goed je weer te zien, Freckles

    Nu dat gedaan was, stak hij zijn mobiel weer in zijn zak. Onderweg naar August griste hij twee bier mee, waarvan hij van één al een grote slok nam.
          “Ash, hé,” riep hij vanaf een afstandje, waarna hij de afstand overbrugde en hij zijn vriend de andere beker overhandigde. Het voelde vreemd, wetende dat August in tegenstelling tot Ezra en hemzelf niets met … die avond te maken had. Niet op dezelfde manier, althans, zelfs al had hij de jongen achteraf in vertrouwen genomen. En goddank had hij niet het idee dat zijn vriend, die haast als een broer voelde, hem anders bekeek. August was August: hij wist als geen ander dat gedaan moest worden wat nodig was.
          “Op wie heb je de jacht deze avond geopend?”

    w/ Jude & Aspen > August


    If you're my client, I'll get you off.
    If you aren't, the offer still stands.


    Just because you did it,
    doesn't mean you're guilty.


    She's imperfect but she tries

    ZACKARY MARIUS KASEY REEDHAM


    ● ● 19
    ● ● The populair boy
    ● ● Outfit
    ● ● @ Bonfire, w/ Aliz

    “Aah ja, ik was vergeten dat alles zonder alcohol niet interessant is,” glimlachte Aliz. “Dat zijn dus geen koffiedates voor jou?” Een plagende duw vanuit Zack volgde. “Als die koffiedate met jou is, ben ik voor,” grijnsde Zack.
          Oké, misschien moest hij nu een beetje op zijn woorden gaan letten. De nodige alcohol die hij thuis al ophad, plus de twee biertjes hier – shit, was dat flesje nu al leeg? – maakte hem wat loslippiger dan normaal. Hij wist niet goed wat zijn gevoelens voor de blondine daadwerkelijk waren en wilde geen al te hoge verwachtingen scheppen. Ook niet bij haar. Ze kenden elkaar inmiddels al een ruime drie jaar en Zack wilde hun vriendschap niet op het spel zetten. “Maar koffie valt niet bepaald onder mijn favoriete dranken,” voegde Zack er nonchalant aan toe en hield zijn lege flesje omhoog. “Dit smaakt inderdaad beter, Montague.” Hij leunde achterover terwijl zijn hand uitreikte om een nieuw flesje te pakken.
          Subtiel wist Aliz van onderwerp te veranderen, waar Zack gretig op inhaakte. Ondanks zijn eerdere gedachtes ging hij toch weer op de plagerige toon verder, iets hoe het tweetal meestal op elkaar reageerde. De held uithangen hielp echter niet bij Aliz. Als blikken konden doden, dacht Zack geamuseerd. “Oh houd je kop toch,” klonk het vanuit de blondine, nadat ze hem een tik had gegeven. Zack grinnikte. “Ik ben prima instaat om mezelf te beschermen,” voegde ze daaraan toe. “O ja?,” vroeg Zack grijnzend.
    Liv heeft me in de zomer leren schieten, dus we kunnen wel partners worden als het er echt op aan komt, met Sev als kok.” Daarop kon Zack niet anders reageren dan een instemmend knikje te geven. “I’m in,” zei hij enthousiast. “Jij en Liv als aanvallers, we hebben een kok. Ik leen dan wel mijn pa’s auto, dan hebben we ook meteen vervoer. Daar moeten we een heel eind mee komen. Vier tieners, de enige overlevenden van de Zombie Apocalypse.” Zack gebaarde naar Aliz’ telefoon. “Goeie titel voor op sociaal media.”
          “Alles oké?,” vroeg Zack haar, toen de blondine haar telefoon met een zucht opborg. “Je mag die koffiedate ook gebruiken als je wilt praten. Dat weet je hè?” Zijn toon was half plagend, half serieus. Hij wilde niet al teveel druk op de dame leggen, maar haar toch laten weten dat ze bij hem terecht kon.
          “Sinds wanneer hebben jullie zo’n hekel aan elkaar? Hij is zo erg niet, misschien een beetje serieus soms.” Zack beet kort op zijn lip. Shit, na het hele gebeuren met Beth was hij vergeten dat Aliz en Leigh eigenlijk best veel met elkaar optrokken. Hij was zo druk geweest Leigh zwart te maken bij de politie… Hoe zou Aliz reageren als ze dat hoorde? Hoe boos zou ze zijn? “We hebben geen hekel aan elkaar,” haastte Zack zich daarom ook te zeggen. “We.. Liggen elkaar niet zo. Vorig jaar ging het ook goed, dus dat zal dit jaar ook wel zo gaan.” Een por in zijn zij volgde. “Ik wist niet dat je cijfers goed genoeg waren om iemand bijles te geven. Als je even een waarschuwing geeft wanneer je langskomt, dan kan ik de dorm ontvluchten. Anyway, Alicia is een schat van een meid, ik denk niet dat je problemen met haar zult hebben.” Zack gaf een tevreden knikje en wreef daarna overdreven over zijn ribben. “Ik denk dat ik eerst maar eens aangifte van mishandeling ga doen,” mompelde Zack quasi-serieus. “Eerst mijn hoofd, nu mijn ribben.” Hij trok een zielig gezicht, maar vervolgde op normale toon: “Ik ben benieuwd hoe het gaat. Ze kwam er zelf mee aanzetten. Woensdag is de eerste..” Met zijn vingers maakte hij zogenaamde aanhalingstekens in de lucht. “Les. En, wat ga jij dit jaar allemaal doen?”

    LEIGHTON JAMES VIJVERBERG
    19 • mr. second best • with pippa & liv • at bonfire

    De afgelopen zomer was zwaar geweest voor Leighton. Nadat Bethany’s levenloze lichaam gevonden was, werd de vinger al snel naar hem gewezen voor de schuldige. Vooral Zeke en zijn familie waren enthousiast bezig geweest om de moord op hem af te schrijven. Rechercheurs hadden meermaals aan zijn deur gestaan en Leigh kende het interieur van de verhoorkamers inmiddels uit zijn hoofd. Het enige gelukje: iedereen op dat feest was een verdachte en dus was de politie nog niet veel verder gekomen met hun onderzoek. Wel bleef Leigh nog altijd een van de hoofdverdachten.
          Niet dat de jongen hen dat kwalijk nam, hij zou zichzelf ook als verdacht hebben gezien. Hij was immers degene die publiekelijk ruzie had gemaakt met Bethany op de avond van haar dood. Hij was ook degene die het meeste baat had bij haar wegvallen. De eerste plek op de ranglijst, de beste stageplek. Het was nu allemaal van Leigh, alleen had hij het niet gekregen op de manier dat hij wilde. Het was hem niet gelukt door hard te werken. Nee, slechts een moord kreeg hem daar. Natuurlijk was hij verdacht, vertrouwde de politie hem niet. Hij had het perfecte motief, zelfs Leigh kon dat niet ontkennen. Echter was hij de moordenaar niet. Woorden die hij de hele zomer door had gesproken, maar die weinig mensen leken te geloven. Zelfs zijn eigen familie twijfelde, wat hem veel pijn deed. Dachten ze echt dat hij in staat was het leven van iemand anders te ontnemen?
          Leigh’s eerste schooldag had hij nauwelijks overleefd. Hij had te maken gehad met veel starende ogen en gefluister. Kennelijk was het als een lopend vuurtje rondgegaan dat hij als een belangrijke verdachte werd gezien in de Young-zaak. Alsof het niet al erg genoeg was om überhaupt het hoofdonderwerp te zijn in een moord waar hij niks mee te maken had. Op dat moment maakte zijn telefoon een geluid, een teken dat iemand hem een bericht had gestuurd. Hij pakte zijn telefoon erbij, zag dat het van Aspen was. Of hij al bij het vuur was? Nee, Leigh lag nog languit op zijn bed, genietend van de rust, van het alleen zijn. Niemand die hem hier kon aanstaren, of achter zijn rug om geruchten over hem kon delen. Snel stuurde hij een berichtje terug dat hij eraan kwam, waarna hij de telefoon naar de andere kant van het bed gooide. Zijn hoofd liet hij kreunend op zijn kussen vallen.
          Na een aantal minuten op deze manier gelegen te hebben, kwam Leigh eindelijk eruit. Zijn vrienden – of in ieder geval degenen die gebleven waren – wachtten op hem en verrassend genoeg had hij ook wel zin in een feestje. Hij mocht dan misschien wel niet de meest geliefde jongen zijn op dit moment, zijn sociale batterij moest opgevuld worden. Na een leuke outfit uitgekozen te hebben, stylede Leigh zijn haren en fatsoeneerde hij zijn gezicht. Een korte blik in de spiegel liet hem weten dat hij er goed uitzag. Er verscheen een charmante glimlach op zijn lippen. Zijn telefoon greep hij van het bed af, waarna hij zijn slaapkamer verliet. Het was tijd om zijn gezicht te laten zien bij het vreugdevuur.
          Zoals verwacht trok Leigh’s aanwezigheid enkele veroordelende blikken, maar de meesten leken hem niet interessant genoeg te vinden. Hij beschouwde dit maar als een win. Vooralsnog had hij niemand van zijn vrienden gezien. Zelfs Olivia niet, zijn vriendinnetje. Normaal gesproken zou Leigh met de eerste, beste persoon die hem aansprak een gesprek aanknopen, maar hij voelde zich niet zelfverzekerd genoeg hiervoor vandaag. Een brede grijns verscheen op zijn lippen toen zijn naam uit de lippen van een bekende klonk, waarna er een paar armen zich om zijn nek wikkelde. “Livvie,” prevelde hij, waarna hij een kus op haar voorhoofd teruggaf. Daarna verschoof zijn blik naar de dame die meegekomen was: Pippa. Deze dame leek minder dan blij om hier te zijn. Zou het door hem komen? Leigh hoopte van niet.
          “Hey Pips. Mijn vakantie was vervelend, helaas,” gaf de jongen eerlijk antwoord op haar vraag, al was de focus van het meisje alweer ergens anders op gericht. Toen ze een flyer uit haar broekzak haalde, kon Leigh zijn nieuwsgierigheid niet onderdrukken. Hij wierp een korte blik erop en voelde direct zijn maag in zijn schoenen zakken. Hij wist meteen waarom Pippa zo ongelukkig keek. Olivia had weer toegeslagen. Natuurlijk wist Leigh dat ze erg religieus was, maar dit raakte hem persoonlijk. Die flyer maakte weer pijnlijk duidelijk dat hij nooit bij haar uit de kast kon komen. Zachtjes schudde Leigh zijn hoofd, terwijl hij naar zijn vriendin keek, die zich van geen kwaad bewust leek. Zodra Pippa van het duo weggelopen was, draaide hij zich naar Olivia om en pakte hij haar handen vast.
          “Livvie, je moet echt leren mensen in hun waarde te laten, oké? Flyers uitdelen voor conversion therapy is niet bepaald.. Netjes,” sprak Leigh haar aan, terwijl hij moeite moest doen om de woede uit zijn stem te houden. Hij zette zijn vingers onder Olivia’s kin en duwde haar hoofd zachtjes omhoog, waarna hij een snelle kus op haar lippen drukte. Daarna liet hij de dame weer los en focuste hij zich op Pippa, die zich inmiddels weer bij het tweetal had gevoegd. “Ja, laten we dat eens gaan halen,” zei Leigh, terwijl hij de hand van Olivia vastpakte en haar meetrok naar de bar. Met zijn hoofd zat hij nog bij de flyer, niet goed wetende wat hij met deze informatie moest doen. Het meest logische besluit was om het uit te maken, dat zouden Jude en Aspen hem sowieso vertellen. Leigh kon hun stemmen al horen, terwijl ze hem toeriepen dat dit geen gezonde relatie was. Echter hield hij van het meisje, ondanks al haar miskwaliteiten en ondanks haar religie.
          “Maar oké, hoe was jullie vakantie? Of willen jullie alles horen over waarom die van mij zo vervelend was?” vroeg Leigh uiteindelijk, om zichzelf af te leiden van zijn eigen gedachten.



    [ bericht aangepast op 18 sep 2021 - 0:53 ]


    That is a perfect copy of reality.

    Ezra Matthias Huntington




    'Life is a game, you can be a player or a toy.'


    22 – Outfit – At the bonfire – With Alicia
          Alicia's gezicht werd verlicht door zowel het kampvuur als het scherm van haar telefoon. Toen hij haar aansprak draaide ze zich naar hem toe en verscheen er een glimlach op haar gezicht. Voordat hij het wist werd hij in een omhelzing getrokken door de brunette. Een begroeting die niet standaard was tussen de twee, maar tevens niet iets waar hij over zou klagen. Hij wilde haar immers beter leren kennen en als die fase overgeslagen kon worden was dat alleen maar gunstig.
          'Ik ben pas net gearriveerd, het kost tijd om er zo uit te zien.’ Zei Alicia gevolgd door een knipoog. Ezra deed een stap achteruit en nam tevreden knikkend haar outfit in zich op. ''Je ziet er fantastisch uit, heb je een fijne vakantie gehad?'' Complimenteerde hij haar, waarna zij hetzelfde deed over zijn outfit. Er verscheen een glimlach op zijn gezicht. Hij had die avond voor een wat simpelere outfit gekozen, het was immers maar een kampvuur en geel ultra chique feest. Daarnaast had hij er bewust voor gekozen om een jas aan te trekken. Niet per se omdat het 's avonds afkoelde, de alcohol zou hem immers wel warm houden, maar eerder om de optie te hebben zijn jas af te staan. De avond zou bepalen aan welke dame dit zou zijn.
          Tijdens het gesprek voelde hij zijn telefoon trillen in een van zijn zakken. Nu zijn telefoon tevoorschijn vissen was niet helemaal zijn stijl, hij zou diegene later beantwoorden.
          'Maar ik heb een goede vakantie gehad, ik ben de hele zomer bij mijn vader in Mexico geweest.' Beantwoorde Alicia zijn vraag. Dat haar familie in Mexico woonde was dan ook een van de weinige dingen die hij wist over de jongedame naast hem –en ook dat was enigszins weggezakt. Hoe hij aan die informatie was gekomen kon hij zich niet meer herinneren, waarschijnlijk iets van een kennismakingsrondje tijdens hun eerste les.
          'Ah, home sweet home.' Reageerde hij er speels op. 'Je hebt vast wel iets meegemaakt in Mexico, niet?' Hij gaf haar plagend een duwtje met zijn schouder.
          'En jij? Nog spannende dingen beleefd?' Het meest spannende wat hij de afgelopen zomer had meegemaakt was het politieonderzoek naar de moord op Bethany. Angstvallig had hij de nieuwsberichten in de gaten gehouden al stonden die voornamelijk vol met theorieën. De een nog gekker dan de ander. Zolang zijn naam of die van Zack, Sev, Aliz en Blake maar niet genoemd werden. Daarbij waren er ook nog de verhoren die ze hadden moeten doorstaan. Er hoefde maar één iemand bij te zijn die zijn mond voorbijpraatte of het was voorbij. Een erg relaxte vakantie kon hij het niet noemen, hoewel er momenten waren waarop hij even de gebeurtenissen wist te vergeten zoals bij het surfen, maar ook bij het chillen met Blake die hij wel vaker tegen kwam tijdens het surfen. Hij kon niet ontkennen dat hij had genoten van dat gedeelte van de zomervakantie. Echter wilde hij het nu niet over het andere gedeelte hebben.
          ''Hmm spannend, het spannendste was toch echt de bijna dood ervaring tijdens het surfen, maar verder heb ik mij erg netjes gedragen.'' Zei hij al grijnzend. ''Het was een perfecte vakantie; zon, zee, en ook een beetje zuipen.'' Eigenlijk wel meer dan dat. ''Jammer dat het weer voorbij is, ben jij een beetje klaar voor het nieuwe schooljaar?'

    [ bericht aangepast op 15 sep 2021 - 21:50 ]


    -growth is a process

         
          Aspen's gezichtsuitdrukking laat niets los — bijna alsof ze het oké vindt dat Jude zojuist angstvallen is weg gestapt. Wellicht is dat echt zo, hetgeen Jude vrijwel niet zou kunnen geloven. Meestal vinden jongedames deze afstandelijkheid redelijk vervelend — hetgeen alsmaar meer wordt naarmate de relaties intiemer wordt. Jude kan geen risico's lopen, aangezien de afschuwelijke verhalen rondom zijn vader verborgen moeten blijven. Aspen's nabijheid doet hem echter ongelofelijk goed — waardoor hij besluit daar wat langer van te blijven genieten.
          Wanneer hij zijn uitspraak heeft gedaan omtrent de verbroken privésfeer, weet de blondharige jongedame daar feilloos op in te spelen. Grijnzend kijkt hij op de dame neer, terwijl een vreemd gevoel van trots over hem heen spoelt. Maar, Sev lijkt niet te reageren, hetgeen niet gewoon is voor de jongeman. Uiteindelijk ziet Jude de opgelichte telefoon in Sev's hand liggen, terwijl een grijns rondom de mond van zijn kamergenoot speelt. Jude vraagt zich kortstondig af wie het volgende slachtoffer is, dondersgoed wetend dat zijn vriend incapabel is tot een relatie.
          Daarna verdwijnt de telefoon opnieuw, waarbij Aspen en Jude een excuses krijgen. 'Zelfs de samenvatting van de speech klinkt slaapverwekkend. En wat die memo betreft—' Jude volgt Sev's blik terwijl deze dwaalt, landend op August. Direct worden Jude's kijkers ijskoud — zijn ongenoegen jegens de jongeman overduidelijk aantonend, de vuile klootzak. Sev blijkt verstand te hebben, aangezien hij besluit August te laten lopen — hem niet voor te stellen aan Aspen. Goed. '—al het goede komt in drieën, maar ik zal braaf zijn en wat te drinken halen.'
          'Natuurlijk,' mompelt Jude zacht — zijn gedachten nog steeds rondom August gevouwen. Sev zou hun drank hoogstwaarschijnlijk zelfstandig opdrinken, te snel afgeleid door zijn directe omgeving. 'En oh, die definitie van privacy?' Sev vervolgt zijn woorden door vuil klinkende suggesties te geven, waardoor Jude's wangen alsmaar meer rood worden. Uiteindelijk is de knipoog welke richting Aspen wordt geworden voldoende — Jude stapt automatisch naar voren, instinctief aantonend hoe hij over Aspen denkt.
          'Malloot,' stoot hij dan grommend uit, maar daar binnenin een duidelijke affectie hoorbaar. Sev mag een idioot zijn, hij is en blijft Jude's goede vriend. Alhoewel. . . beelden van de avond van Bethany's dood spelen nog dagelijks doorheen zijn gedachten. Wat bezielde Sev?
          'Ik zal je nooit zomaar mee de bosjes in sleuren, hoor.' Jude knippert onschuldig met zijn donkerblauwe kijkers, ogenschijnlijk de waarheid sprekend omtrent dit onderwerp. Natuurlijk heeft hij ervaring rondom de jongedames in de slaapkamer. Alhoewel, veel? Nee, daarvoor moet men bij zijn kamergenoot zijn. 'Dat zou ik wel willen, natuurlijk. Maar— Ik bedoel niet. . . Fuck.' Jude weet inmiddels vrijwel zeker dat hij eruit ziet als een rode tomaat, hetgeen erger wordt door Aspen's directe nabijheid. Alsof hij van een opgeschoten puberleeftijd is.
          'Ik bedoelde eigenlijk. . .' Jude maakt opnieuw contact met Aspen's kijkers, waardoor zijn woorden wegvallen als sneeuw voor de zon. 'Wat zei je?' vraagt hij dan, zijn stamelende woorden prompt uitgesproken als verbazing. Gedurende de zomervakantie leek het zo gemakkelijk om met haar te communiceren via vele berichten. Maar, nu ze tegenover hem staat, wordt het moeilijker. Alsof het hierdoor plots echt is geworden. Ondanks dat dat hem beangstigt, vindt hij het eveneens leuk. Aspen is een jongedame welke hij leuk is gaan vinden. Wellicht te leuk.

    Jude Thompson

    21 • Dromer • Outfit • @ Bonfire • & Aspen, Sev



    OLIVIA HARMONY HARPER
    JUDGY JUDY
    mood ❁ with Roomie Pippa and boyfriend Leighton ❁ at the bonfire
    ready to party!


    De lucht was donker en het meeste licht was afkomstig van het grote vreugdevuur te midden van alle studenten. Aan Pippa haar zijde maakte Olivia haar entree op de first social gathering van het jaar. De eerste keer dat iedereen uit hun jaar weer bij elkaar kwam, na de dood van hun klasgenootje Beth. Dat de geruchtenmolen draaide overuren. Voornamelijk werd er gefluisterd en gewezen naar Leighton Vijverberg, Liv haar vriendje. Het deed haar echter weinig. Leigh was onschuldig. Geen haar op haar hoofd die daar over twijfelde. Mensen mochten praten wat ze wilden, zij zou wat er ook gebeurde naast haar vriend blijven staan.
    ‘’En jij? Nog weggeweest?’’ vroeg haar roommate Pippa.
    Liv draaide haar hoofd dramatisch in Pippa haar richting. “Nee.” Beantwoordde Liv alleen Pippa haar tweede vraag. Ze had geen zin om verder haar zomer te bespreken met het meisje. Haar zomer was heel erg leuk geweest, misschien wel leuker dan mocht wanneer een goede vriendin vermoord was, maar Liv wilde niet liegen. Aliz was bij haar en haar familie blijven slapen en het was enorm gezellig geweest. Ze hadden alles samen gedaan tijdens de dagen dat Aliz bij haar verbleef in Dallas. Liv had Aliz meegenomen naar de shooting range, ze hadden paardgereden, uit eten geweest, gaan stappen en Liv had tevergeefs geprobeerd Aliz te koppelen aan een van haar beste vrienden Isaac.

    Er waren belangrijkere dingen om met Pippa over te praten dan Olivia haar eigen zomer.
    ‘’Bedankt Liv, dat is eh.. heel attent van je.’’ bedankte Pippa Olivia nadat ze haar het pamflet voor conversion therapy had gegeven.
    Pippa glimlachte. Message received.
    "Oh ik heb zoveel zin in vanavond!" ging Olivia ongestoord verder. Ze haakte haar arm in die van Pippa en trok haar mee richting de bonfire. “Kom!”
    Olivia kon zichzelf niet inhouden toen ze Leighton weer zag. Ze had hem zo enorm gemist. En om hem nu weer te zien, in het warme licht van het vuur, zag hij er knapper uit dan ooit. Haar armen wierp ze om zijn nek en daarna wees ze kort op Pippa haar aanwezigheid.
    “Livvie,” prevelde Leighton en hij kuste haar voorhoofd.
    Olivia haar hele lichaam werd gevuld met een gelukzalig gevoel. Leighton die haar naam noemde, haar kuste, dat was alles wat ze wilde in het leven.
    ‘’Hi,’’ groette Pippa Leigh. ‘’Fijne vakantie gehad?’’
    “Hey Pips. Mijn vakantie was vervelend, helaas.” Vertelde Leighton en Pippa haar goede stemming werd meteen overschaduwd door een donkere wolk. Het was vreselijk om te horen dat Leigh zijn zomer zwaar was geweest. Iets wat ze natuurlijk allang wist, maar om het nogmaals te horen deed pijn. Olivia pakte Leighton zijn hand vast en kneep er even in.

    ‘’Eén seconde,’’ mompelde Pippa en ze liep richting het vreugdevuur. Fronsend keek Olivia Pippa na. Ze begreep niets van wat er momenteel gebeurde.
    Leighton draaide zich naar Olivia toe, de blik in zijn ogen was ernstig. Hij pakte haar beide handen vast. Liv slikte en haar hart begon sneller te kloppen. Shit, was er iets ergs? Was Leigh ziek? Of iemand uit zijn familie?
     “Livvie, je moet echt leren mensen in hun waarde te laten, oké? Flyers uitdelen voor conversion therapy is niet bepaald.. Netjes,” zei Leighton.
    Verward keek Olivia hem aan. Waar had Leigh het over?
    “Maar..” begon Olivia onzeker. “Hoezo? Pippa heeft hulp nodig. Dat weet ze zelf ook. Volgens mij wilt ze ook echt veranderen. Ik bedoel sinds dat gedoe met Beth.. We wonen al heel lang samen en ze heeft nog nooit geprobeerd om mij te zoenen.” Legde Olivia zichzelf uit. “Ik denk dat ze echt wel begrijpt wat ze moet doen.” Olivia haar ogen zochten Pippa, maar tot haar verbazing zag ze hoe Pippa de folder zonder pardon in het vuur gooide.
    Zojuist had Pippa nog geglimlacht en haar bedankt. Hoezo gooide ze dan haar folder zo maar in het vuur? De duivel had duidelijk nog een te grote grip op haar. Arm meisje.

    Leighton tilde Olivia haar gezicht iets op door zijn vinger onder haar kin te brengen. Hij kuste haar lippen en er verscheen weer even een glimlach op Olivia haar lippen.
    Misschien zouden zij en Pippa het nooit kunnen vinden, het maakte niet uit, zolang ze Leighton maar had.
    ‘’Zo, nu dat uit de weg is,’’ klonk Pippa haar stem. ‘’zin in een biertje of wat dan ook?’’
    “Ja, laten we dat eens gaan halen,” stemde Leighton in.
    Olivia wierp Pippa een arrogante blik en schudde afkeurend haar hoofd. “Nou vooruit.” zei ze uiteindelijk, duidelijk afstandelijk tegenover Pip.
    Leighton pakte Olivia haar hand vast en trok haar mee richting de bar.
    “Maar oké, hoe was jullie vakantie? Of willen jullie alles horen over waarom die van mij zo vervelend was?” vroeg Leighton.
    “Van mij weet je al hoe mijn zomer was,” zei Pippa. Ze leunde tegen de bar aan en bestelde drie biertjes. De woorden waren amper over haar lippen, of er stonden al 3 Buds voor haar neus. Olivia overhandigde de drankjes aan Leigh en Pippa.
    De reden van Leighton zijn vervelende zomer wist ze ook allang: Beth. Als Olivia al geen hekel had aan haar vriendin Bethany toen ze nog leefde, dan had ze dat nu wel. Die heks kon zelfs vanuit het graf het leven van haar vriendje nog zuur maken. She got what she deserved.
    “Maar, je mag altijd je hart bij me luchten.” Zei Olivia en ze kuste Leighton zijn wang.

    [ bericht aangepast op 16 sep 2021 - 19:26 ]


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

    Aspen Hill
    "Time is everything we have and don't."

    19 • The Rebel • Outfit • Bonfire w/ Jude & Sev
    De verwachte reactie, een die Sev normaliter anders feilloos terug geworpen zou hebben, blijft uit. Een lichte frons verschijnt dan ook kortstondig tussen Aspen’s wenkbrauwen in, om weer te verdwijnen wanneer ze opmerkt dat de jongen afgeleid raakt door zijn telefoon. Een ondeugende grijns verschijnt rond Sev’s mond, waarop Aspen enkel een keer met haar hoofd schudt. In de meeste gevallen zijn ze bijna allemaal hetzelfde — een enkeling daargelaten, die wel durft in te geven op gevoelens, en al wat er bij komt kijken.
          Wanneer haar eigen mobiel eveneens een keer zoemt, weet een vlugge blik op het toestel Aspen te vertellen dat Leigh er eveneens aankomt. Het verbaasde haar niet dat hij er nog niet was en ze zou er zelfs begrip voor hebben gehad als hij helemaal niet gekomen zou zijn. De roddels niet mals te noemen, iets waar Aspen zich overduidelijk tegen verzet door recht achter haar beste vriend te gaan staan. Leighton was niet de schuldige in dit verhaal, aan zijn handen kleefde geen bloed. Maar aan wiens handen dan wel? Een tikkeltje onrustig blikt Aspen een keer rond, tot ze weer naar Jude kijkt, alvorens terug naar Sev.
          ”Sorry,” klinkt het dan, waarop Sev zijn telefoon weer wegsteekt. “Zelfs de samenvatting van de speech klinkt slaapverwekkend. En wat die memo betreft…” Aspen volgt de blik die Sev werpt op de menigte, maar niet ver genoeg om te weten wie het daadwerkelijk is waar zijn poelen op blijven hangen — de reden van de korte onderbreking in het hetgeen dat hij zeggen wil. “… wat die memo betreft: al het goede komt in drieën, maar ik zal braaf zijn en wat te drinken halen.” Met zijn handen in de lucht gestoken start de jongen achterwaarts te lopen. Aspen humt slechts, wetende dat zij en Jude van dat drinken helemaal niets gaan zien. Zodra Sev zich omgedraaid heeft is hij met zijn gedachten allang weer ergens anders.
          ”En oh, die definitie van privacy?” De verduvelde grijns op zijn lippen zegt al meer dan genoeg. Aspen kan de woorden aanvoelen komen die Sev zeggen zal, de ondertoon geen onbekende gezien de suggestieve wijze waarop hij ze laat klinken. “Ik denk niet dat jullie die hier op het feest gaan vinden. Misschien moet je een plek tussen vier muren vinden. Of de bosjes of zo.”
          Malloot,” reageert Jude direct terwijl Aspen opnieuw licht met haar hoofdschud, een klein lachje spelend op haar lippen. Hij zou het nooit leren.
          Het zachte grommende geluid dat Jude daar ondertussen bij laat klinken onderwijl hij naar voren stapt — duidelijk niet helemaal tevreden met hoe Sev zijn woorden insinueert — is desondanks vervlochten met een verborgen toon van vriendschappelijke affectie. Dat de jongens elkaar mochten was dan ook voor niemand een geheim, hun vriendschap algemeen bekend. Er moest een hoop gebeuren wilde deze gebroken raken, of enige schade oplopen. Aspen zou er dan ook nooit tussenin willen gaan staan, hoe graag ze ook steeds vaker en meer bij Jude zou willen zijn — al neemt het de subtiele steek in haar binnenste niet weg als Jude zich zo van haar terugtrekt, zoals hij eerder deed, hoe goed ze dit ook poogt te verbergen; haar gezichtsuitdrukkingen desondanks warm en begripvol.
          ”Ik zal je nooit zomaar mee de bosjes in sleuren, hoor.”
          "Natuurlijk niet," reageert Aspen meteen, waarop ze een hand uit haar kontzak vandaan haalt en deze in richting van Jude steek — plukkend aan het zwarte stof van zijn shirt, eens ze daarbij kan door een stap dichter naar hem toe te zetten. Door de afgelopen weken heen heeft Aspen hem steeds een beetje beter leren kennen, waardoor ze met volle overtuiging kan én durft te zeggen dat Jude niet de persoon is om alle dames een keer af te gaan — om ze vervolgens daarna niet meer te bellen of sms'en. Of een belachelijke lijst op te stellen, zoals degene waar ze lucht van heeft gekregen. Jude is anders, respectvoller. Haar woorden lijken echter verloren te gaan, want Jude start vrijwel direct met ratelen. Hetgeen opnieuw een paar vlinders in Aspen's buik laat ontpoppen, zijn verlegen kant iets dat haar hart doet smelten.
          ”Dat zou ik wel willen, natuurlijk. Maar— Ik bedoel niet. . . Fuck.
          Rode blossen kleuren zijn wangen vurig rood, de schaamte onmiskenbaar vanwege hetgeen Jude ter woorden heeft gebracht. "Jude, het is oké." Zachtjes trekt Aspen hem naar zich toe, waarbij ze ook haar andere hand uit de achterzak van haar spijkerbroek haalt en zo haar beide armen rond zijn middel vouwt. Nooit had Aspen verwacht dat ze zo zou vallen voor de jongen voor haar — waar ze op sommige momenten nog blind is voor hetgeen zich tussen hen in afspeelt, puur uit een klein stukje zelfbescherming. Toch kan Aspen er steeds moeilijker omheen, haar gevoelens ontvouwen zich als vanzelf en er is niets in haar dat het tegenhoudt. Ze vindt hem leuk, meer dan gewoon leuk zelfs.
          ”Ik bedoel eigenlijk. . . Wat zei je?”
          Aspen laat een zachte lach klinken. De verleiding allergrootste om haar lippen alsnog op de zijne te drukken, de aandoenlijke woordenstroom tot stilte brengen; niet omdat ze Jude's woorden niet wil horen, maar omdat ze verzot is geraakt op deze zachte zijde binnen zijn karakter. In plaats daarvan spreekt Aspen, echter.
          "Wat ik zei —," begint de blondine, een glimlach rond haar lippen gekruld. "— is 'natuurlijk niet,' en wat ik je daarna wilde zeggen om het te verduidelijken, is dat ik je inmiddels goed genoeg ken om te weten dat je dat soort dingen niet zal doen." Miniem kantelt Aspen haar hoofd iets terwijl ze naar Jude opkijkt. De rode gloed is nog altijd zichtbaar op zijn wangen, waarop de blondine haar mondhoeken iets verder naar omhoog voelt kruipen. "Althans, niet zoals Sev het bedoelt. Of toch niet zomaar op die manier," voegt ze aan haar woorden toe, Jude's bekentenis nog vers in de oren. Hij zou het wel willen. . .
          ”Denk je dat ik anders gedacht zou hebben?” vraagt Aspen Jude vervolgens, polsend naar hetgeen het is dat hij eigenlijk bedoeld had, voordat hij zich realiseerde dat de blondine hem eerder al had willen zeggen dat ze hem nooit als het type jongen zag dat de meisjes voor enkel een pleziertje ergens naar toe zou nemen.





    'Three words, large enough to tip the world; I remember you.'

    AUGUST ASHER MURRAY
    Bad boys ain't no good, but good boys ain't no fun
    22 • august murray • with sev • at bonfire

    Voldaan en loom lag August op zijn rug in bed. Met zijn ene arm om een chick die hij een paar uur geleden tegen het lijf was gelopen en in zijn andere hand een sigaret, die hij zo af en toe naar zijn mond toe bewoog. Tevreden inhaleerde hij diep en liet de rook vervolgens langzaam aan zijn lippen ontsnappen. Een warmer welkom had hij zich niet kunnen wensen. Wat een geluk dat hij de brunette, wiens naam niet belangrijk genoeg was om te onthouden, tegen was gekomen. Het meisje, dat een paar jaar hoger zat, was op zijn weg naar zijn dorm tegen hem aangebotst en zodoende waren de twee aan de praat geraakt. Al snel hadden ze hun weg gevonden naar haar dorm en van het een was het ander gekomen.
          De onbekende brunette maakte zich voorzichtig los uit hun omhelzing, al steunend op haar elleboog vonden haar ogen die van August.
    ‘Ik ga even douche, zie ik je zometeen bij het vreugdevuur?’ Vroeg ze hem vragend. Hij haalde zijn schouders op. ‘Misschien.’ Was zijn eerlijke antwoord. Hij kon haar simpelweg niets beloven. Hij was nou eenmaal August Murray. Een vlaag van lichte teleurstelling gleed over haar knappe gezichtje, maar ze herpakte haarzelf goed. Good girl. Een laatste kus werd op zijn lippen gedrukt waarna de brunette het satijnen laken om haar borst wikkelde en de badkamer in verdween. Sloom haalde August nog een haal van zijn sigaret waarna hij de peuk op de grond naast het bed uitdrukte. Time to go.
          August had zijn weg terug gevonden naar zijn dorm, ditmaal zonder een meid tegen te komen. Hij had zichzelf opgefrist en klaar gemaakt voor het grootse vreugdevuur die traditiegetrouw het nieuwe academische jaar opende. Het vorige jaar was met de dood van Beth nogal tragisch geëindigd. Beth, wat een lekker wijf was dat. Haar dood was bijna zonde. Beth was by far de lekkerste chick van hun jaar geweest en daarnaast was ze ook nog eens heet in bed. Niet gek dat ze bovenaan Ezra’s en zijn to fuck list stond.
          Het vreugdevuur was druk bezocht en werd geopend door een toespraak van Johansson. Met een half oor had August geluisterd, maar was al snel tot de conclusie gekomen dat het niet de moeite waard was. Hij was toe aan alcohol. Op zijn weg naar de dranken tafel ontdekte hij de brunette van vanmiddag. Ze stond met haar rug naar hem toe wat hem de kans gaf om rechtsomkeert te maken. Hij had geen zin om heel de avond aan haar vast te moeten zitten. Hij had haar immers toch al gehad. Been there, done that. Thank you: next.
          ’Ash, hé,’ een bekende stem bereikte zijn oren. August stond stil en draaide zich om. Sev kwam op een sukkeldrafje op hem af en overhandigde hem een van de twee bekers bier die hij in zijn hand hield. ‘Held!’ Grijnsde August terwijl hij Joseph amicaal op zijn schouder sloeg. Een biertje kon hij nu we gebruiken, alcohol was de antwoord op alles. ‘Op wie heb je de jacht deze avond geopend?’ De grijns op August gezicht werd groter. ‘Tja,’ antwoordde hij geheimzinnig. Hij haalde zijn schouders op en nam een slok van zijn biertje. Zijn ogen gleden over de aanwezigen. Er waren zeker nog een aantal dames met wie hij een beschuitje zou willen eten. Met Blake had hij al een aantal avontuurtjes gehad, maar hij moest zeggen dat hij nog lang niet met haar klaar was. Ook de mooie Olivia stond nog zeer hoog op zijn lijstje en hij zou zeker geen problemen mee hebben om Alessandra eens goed onder handen te nemen. Zoveel keuzes, zo weinig tijd.
          ’En jij dan, Casanova?’ Kaatste hij de vraag van Sev grappend terug.

    "Here comes trouble"


    someone out there feels better because you exist

    ALESSANDRA CAIOMHE MONTAGUE
    Standards only scare off people not meant for you
    twenty • at the bonfire • with zack • outfit

    Zack gaf een plagerige duw tegen haar schouder. Lang leve een fatsoenlijk evenwichtsorgaan en balletlessen waardoor ze niet pardoes van de bank donderde. “Als die koffiedate met jou is, ben ik voor.” Er stond een jongensachtige grijns op zijn gezicht, die ze negeerde. “Maar koffie valt niet bepaald onder mijn favoriete dranken. Dit smaakt inderdaad beter, Montague.” Hij reikte uit naar zijn derde flesje. Op dit tempo hing hij morgenochtend kotsend boven de wc.
          ”Hmm, ik doe wel aan koffie,” de beste manier om lange studienachten te overleven, “niet aan dates helaas,” merkte Aliz op. Ze gaf Zack een quasi-troostend klopje op zijn knie. Nadat haar middelbare schoolvriendje op haar had gecheat met haar beste vriendin was ze behoorlijk hesitant geweest over opnieuw op dates gaan en na het fiasco met Blake vorig jaar was dit enkel erger geworden. Ze was niet van plan om daar nu weer aan te beginnen. Het was dan ook niet erg goed gevallen dat Liv haar in de zomer probeerde te koppelen aan een van haar christelijke vrienden, Isaac, die haar nog steeds berichten stuurde. Toen haar beste vriendin opmerkte dat zij en Isaac ‘mooi kindjes’ zouden maken was ze bijna gestikt in haar eten. De jongen leek de hints niet erg te snappen. Dat hij oprecht aardig was en er ook absoluut niet verkeerd uitzag maakte het niet veel makkelijker. Hij was haast te veel een gentleman, met alles voor haar willen doen. Ze deed liever zelf dingen, mannen het werk laten doen was te achterhaald. Het was dezelfde reden waarom ze Zack een tik tegen zijn achterhoofd gaf bij zijn suggestie dat hij haar wel beschermen kon. Ze was geen damsel in distress.
          ”I’m in,” zei Zack. ““Jij en Liv als aanvallers, we hebben een kok. Ik leen dan wel mijn pa’s auto, dan hebben we ook meteen vervoer. Daar moeten we een heel eind mee komen. Vier tieners, de enige overlevenden van de Zombie Apocalypse. Goeie titel voor op social media.”
          ”Wat schattig van je dat je denkt dat social media nog een ding is tijdens de apocalypse.” Ze stak haar tong uit. Het zou haar eigenlijk niet verbazen als het nog wel daadwerkelijk een ding zou zijn, met iedereens obsessie er mee. Ze kon er zelf ook schuldig aan zijn, dat kon ze ook niet ontkennen, maar ze hoopte tijdens een apocalypse andere prioriteiten te hebben.
          Na nog enkele appjes verstuurd te hebben, stopte ze haar telefoon weer weg. Ze had er een hekel aan wanneer anderen in haar bijzijn constant op hun telefoon zaten, dus ze moest er zelf ook aan geloven. Aan haar pokerface moest ook binnenkort maar eens werken, Zack vroeg onmiddellijk wat er was. Aliz knikte. “Hmmh, gewoon wat gedoe. Niks belangrijks,” antwoordde ze met een kleine glimlach. “Voor iemand die niet van koffie houdt lijk je wel erg geïnteresseerd te zijn in een koffiedate.” Haar woorden gingen gepaard met een zacht gegrinnik. “Wel lief van je, die opoffering.”
          De dingen die hij over Leigh zei daarentegen bevielen haar niet heel erg, wat ze ook liet blijken. Zack kwam enigszins terug op zijn woorden en Aliz liet het daar maar bij. Het laatste waar ze zin in had die avond, en zeker zo aan het begin van het jaar, was zinloze drama. Daar zou de rest van het jaar nog wel genoeg van komen. Misschien wel iets minder, nu dramaveroorzaker Beth er niet meer was. Wat dat betrof kon Aliz er niet erg rouwig om zijn dat Beth niet meer in leven was.
          “Ik denk dat ik eerst maar eens aangifte van mishandeling ga doen. Eerst mijn hoofd, nu mijn ribben,” zeurde Zack met een pruil op zijn gezicht. “Ik ben benieuwd hoe het gaat. Ze kwam er zelf mee aanzetten. Woensdag is de eerste... ‘les’. En, wat ga jij dit jaar allemaal doen?” Aanhalingstekens, juist. Werden het zulk soort ‘lessen’? De glimlach viel van haar gezicht. Soms waren alle mannen precies hetzelfde. Ze schoof enkele centimeters bij hem vandaan.
          ”Ik denk dat je niet veel met die aangifte voor je hoofd kunt doen, als er niks daar binnen zit wat te beschadigen valt,” merkte ze onschuldig op. Waar ze anders zachtjes op zijn hoofd had getikt met haar vuist om quasi te testen of deze hol was van binnen, liet ze dat nu links liggen. “Ik ga Sev en Ez weer helpen waarschijnlijk. Misschien wat vrijwilligers werk doen, als daar tijd voor is.” Het eerste jaar was soms al een absolute hel geweest met hoeveel tijd ze in de studie moesten steken. Ze hoopte nog iets van een sociaal leven over te houden. “En herhalingen zoals aan het einde van het vorige schooljaar voorkomen,” vervolgde ze op een gedemptere toon.
          Haar ogen gleden over de menigte en bleven hangen op Sev, die op dat moment ook naar haar keek. Zelfs vanaf deze afstand kon ze de knipoog zien die hij haar kant op gaf, iets wat hem een oogrol op leverde. Haar mobiel trilde, waarschijnlijk ook Sev. Ze moest haar best doen om niet gelijk te antwoorden.
          ”En jij, van plan om dit jaar weer lacrosse te spelen?” vroeg ze.


    To the stars who listen — and the dreams that are answered

    SHILOH KIMATHI
    age 19
    outfit

    with Victoria
    place close to the campfire





    T

    H

    E



    Q

    U

    I

    E

    T



    K

    I

    D
    IK      HAD      HET      nooit achter mezelf gezocht dat ik blij kon worden van iemand anders zijn of haar gezelschap. En toch zat ik hier, vlakbij het kampvuur, lachend en wel, met iemand die ik mijn vriendin durfde te noemen: Victoria. “Mij schrik je niet zo gemakkelijk af,” zei ze terwijl ze me een knipoog toewierp. Een schaduw van een glimlach gleed over mijn gezicht – de beste variant die ik op kon brengen na de verschrikkelijke dood van mijn broer. Victoria kende mijn glimlach echter niet anders dan degene die ik haar nu liet zien dus ik hoopte dat hij bij haar wel gemeend over zou komen. Want ik was er oprecht blij mee dat ze het nog niet opgegeven had ondanks mijn verschrikkelijke sociale vaardigheden.
          Ondanks deze handicap merkte ik wel op dat Victoria zichzelf in alle mogelijke bochten wrong om de titel van mijn boek te kunnen bekijken. Ik kon het niet laten haar een beetje te plagen en vroeg of er misschien iets was dat ze me wilde vragen. Zonder haar antwoord af te wachten, schoof ik het boek, oftewel de Bijbel in het Hebreeuws, naar haar toe. “Zware lectuur voor vanavond,” was haar droge opmerking die ik erg kon waarderen. Langzaam knikte ik terwijl ik het boek weer van haar overnam – het was de enige tastbare herinnering die ik nog had aan mijn ouderlijk huis. Vervolgens vroeg ze me waar ik precies over las en ik trok verrast doch niet begrijpend mijn wenkbrauw naar haar op.
          “Wil je oprecht weten waar ik over lees of is dit een poging tot smalltalk waar het sociaal geaccepteerd is dat je er in meegaat?” Mijn stem klonk niet veroordelend – eerder oprecht zoekende naar een antwoord. Het was nieuw voor me dat iemand oprechte interesse toonde bij het zien van mijn persoonlijke Bijbel. Mijn hele jeugd had ik gespendeerd aan het ontcijferen van de taal om vervolgens zaken te arceren die tegen hetgeen ingingen wat mijn ouders me mijn hele jeugd voorgeschoteld hadden. Toch had ik zo’n vermoeden dat in deze situatie eerlijkheid niet een al te wenselijke optie was.
          Vandaar dat ik een andere weg insloeg met ons gesprek door naar Victoria haar thuissituatie te vragen. Nadat ze gevraagd had hoe mijn vakantie was gegaan en een slokje van haar bier genomen had. De alcoholische substantie bevond zich nog onaangeroerd in mijn handen hoewel ik na enige innerlijke overtuiging haar voorbeeld volgde. Het had een bittere en wrange smaak, maar net genoeg bitterheid om de avond dragelijk te maken.
          “Vreemd dat Johansson er vanavond geen woord over gezegd heeft,” voegde ze toe met een gedempte stem. Ook hierop knikte ik slechts. “Alhoewel,” begon ik op een bedenkelijke toon, “het is natuurlijk wel een smet op hun schoolreputatie. Ze zullen waarschijnlijk minder aanmeldingen hebben gekregen ten overstaande van vorig jaar. De dood van dat kreng wordt in de doofpot gestopt, waar het ook hoort.” Voor een kort moment had mijn stem doods geklonken maar ik wist dit snel te herstellen door het gesprek terug naar Victoria te leiden.
          “Eerlijk gezegd was het wel fijn om niet constant onder druk te staan. En mijn ouders waren natuurlijk blij dat ik mijn eerste jaar gehaald heb. Daar heb ik jou voor te bedanken natuurlijk.” Ze duwde zacht tegen mijn schouder aan en ik verstijfde even door het lichamelijk contact om enkele seconden daarna weer te ontspannen. “Ik kan toch nog zo’n mooi verhaal vertellen, het is jouw eigen keuze wat je ermee doet. Ik ben niet degene geweest die zich elke dag kapot gewerkt heeft,” zei ik terwijl ik nu degene was die mijn schouder zachtjes tegen die van haar aan liet komen. “Als je ouders dat nou eens konden zien. . .”
          Bij het zien van Victoria haar glimlach trokken mijn mondhoeken zich ook automatisch op. Mijn hart werd warmen toen ze me nogmaals om hulp vroeg – wetende dat dit iets is waar ze moeite mee heeft. Hulp inschakelen is vaak iets wat wordt gezien als falen, bewijs dat je het toch niet alleen kan. Het had me een behoorlijke tijd gekost om Victoria ervan te overtuigen dat hulp inschakelen betekent dat je juist nog meer initiatief toont om je doel te bereiken. Je laat op deze manier zien dat je er alles aan wilt doen om te komen waar je wilt zijn – iets waartoe ik altijd bereid ben om te helpen.
          “Altijd,” vertrouwde ik haar dan ook toe waarna ik iets meer naar achteren leunde en mijn blik rond liet gaan op de open plek. “Had jij al een paar andere bekende gezichten gespot? Op mij na, natuurlijk.” Een geluidloze lach liet me mijn schouders op en neer bewegen en ik blikte weer terug in haar richting om haar antwoord af te wachten.




    I have seen my own sun darkened

    ZACKARY MARIUS KASEY REEDHAM


    ● ● 19
    ● ● The populair boy
    ● ● Outfit
    ● ● @ Bonfire, w/ Aliz

    Flesje nummer drie. Met zijn sleutel wipte hij het dopje van de fles, dat met een zachte plop in het gras belandde. Het flesje eindigde, as usual aan zijn lippen. Gelukkig hoefde hij niet meer naar huis te rijden, dacht Zack geamuseerd. Het kon nog een opgave worden zijn auto recht op de weg te houden als hij in dit tempo door bleef gaan. Toch had hij de alcohol nodig om de avond te komen. Doordeweeks had hij genoeg afleiding van lacrosse en zijn studie, maar in het weekend lag dat redelijk stil. Bovendien, welke student dronk er níét?
          “Dat weet ik,” antwoordde Zack, toen de blondine vertelde wel aan koffie te doen maar niet aan dates. “Dat heb je vertelt. Op de middelbare school.” Hij gaf zichzelf een bevestigend knikje, al snapte hij niet wat Aliz destijds in die kwal zag. Dat werd nog eens dubbel bewezen toen bleek dat de jongen vreemd was gegaan. Met haar beste vriendin, notabene. Zijn blik kreeg toen iets medelevends. “Hij was gewoon een omhooggevallen eikel. Je vind heus wel iemand.”
          Een tik op zijn achterhoofd volgde, toen Zack haar beloofde te beschermen – al was dat blijkbaar niet echt nodig gezien Aliz’ antwoord dat volgde. Een serieuze planning over een zogenoemde Zombie Apocalypse volgde. “Wat schattig van je dat je denkt dat social media nog een ding is tijdens de apocalypse.” Een plagend uitstekende tong vanuit de blondine volgde, waarop Zack in de lach schoot. “Je weet maar nooit,” grinnikte hij. “Het kan nog wel goed van pas komen.”
          Het ontging hem niet hoe Aliz’ gezicht betrok, na het checken van haar telefoon. “Hmmh, gewoon wat gedoe.” Ack liet zijn wenkbrauwen fronsen. Gewoon wat gedoe? “Niks belangrijks. Voor iemand die niet van koffie houdt lijk je wel erg geïnteresseerd te zijn in een koffiedate.” Een zacht gegrinnik volgde. “Wel lief van je, die opoffering.”
          “Zo ben ik nou eenmaal,” grijnsde Zack, waarna hij zijn gezicht weer serieus trok. “Maar ik meen het wel, Aliz, dat weet je. Als er iets is, weet je me te vinden.” Toen zijn relatie net uit was met Bethany stond de dame naast hem ook voor hem klaar. Dat zou hij niet snel vergeten en kon hij alleen maar waarderen. Hoewel ze openlijk weleens met elkaar flirtten, wilde hij hun vriendschap daarmee niet verpesten. Aliz was niet de enige dame met wie hij openlijk flirtte, ook bij zijn nieuwe ‘leerling’ waren de nodige opmerkingen al over en weer gegaan – en hun lessen waren nog niet eens gestart. Dat leverde hem een stootje tegen zijn zij op, waarop Zack quasi-zielig pruilde.
          “Ik denk dat je niet veel met die aangifte voor je hoofd kunt doen, als er niks daar binnen zit wat te beschadigen valt,” merkte Aliz op. “Ik ga Sev en Ez weer helpen waarschijnlijk. Misschien wat vrijwilligers werk doen, als daar tijd voor is. En herhalingen zoals aan het einde van het vorige schooljaar voorkomen.”
          Zack trok een geërgerd gezicht. Juist. Moest ze hem daar nu aan helpen herinneren? Een ongemakkelijk gevoel bekroop Zack, misschien versterkt door de alcohol. Met een zuur gezicht keek hij Aliz aan. “Moet je het daar nu echt weer over hebben?,” vroeg hij mopperend, maar ook zijn toon was zacht. “Ik dacht dat we het erover eens waren dat het een óngeluk was en dat we er verder niet meer over zouden spreken.” Nijdig nam Zack een slok van zijn bier, al zorgde die slok ervoor dat het flesje voor de helft leeg was. Godzijdank sneed Aliz een nieuw onderwerp aan.
          “En jij, van plan om dit jaar weer lacrosse te spelen?” Met een nors gezicht knikte Zack, al ontdooide zijn houding enigszins toen hij aan de nieuwe tactieken dacht die hij en Jude van de zomer hadden bedacht. Of het haalbaar was, moest nog blijken – maar niets was voor het duo te gek of onmogelijk. “Uiteraard,” zei Zack, waarbij zijn enthousiasme stukje bij beetje toenam. “Jude en ik hebben van de zomer weer wat toffe moves bedacht,” vervolgde hij toen. “Die willen we gaan gebruiken in de komende openingswedstrijd. Daar ben je bij toch?”

    VICTORIA ➹ GRIFFIN

    20 • The Observer • outfit • at the bonfire • with Shiloh



    “To acquire knowledge, one must study;
    but to acquire wisdom, one must observe.”

    In het begin was het voor Victoria behoorlijk wennen geweest. Shiloh was een stuk minder sociaal dan zijzelf en pikte sociale cues ook minder vlug op. Dat had natuurlijk al voor enkele hilarische situaties gezorgd tussen de twee, maar inmiddels wist Vic wel hoe ze ermee moest omgaan. Shiloh niet als vreemd behandelen en haar niet aankijken alsof ze gek was hielpen daar goed bij. Het kwam dan ook als geen verrassing toen het meisje zich luidop afvroeg of Vic écht wou weten waarover ze las of niet.
          'Ik wil oprecht weten waarover je leest,' antwoordde ze dan ook bevestigend, met een glimlach. 'Ik heb zelf eerlijk gezegd nog nooit een Bijbel opengeslagen,' gaf ze toe. Thuis werd het niet zo nauw genomen met religie. 'En al zeker niet wanneer het in een taal geschreven is die ik niet begrijp.' Haar vinger wees naar Shiloh's exemplaar dat duidelijk niet gewoon in het Engels geschreven was.
          Toen het gesprek de richting van Beth insloeg voelde Vic zich wat minder op haar gemak. Het liefst wou ze dat ze die avond niets gezien had, dan zat ze nu niet met de gevolgen opgescheept. Slapen was nog moeilijker dan voorheen waardoor ze vaak tot een gat in de nacht wakker was. Toen ze Johansson's toespraak vreemd benoemde, knikte Shiloh instemmend.
          'Alhoewel,' leek ze daarna toch van mening te veranderen. 'Het is natuurlijk wel een smet op hun schoolreputatie. Ze zullen waarschijnlijk minder aanmeldingen hebben gekregen ten overstaande van vorig jaar. De dood van dat kreng wordt in de doofpot gestopt, waar het ook hoort.' Waarschijnlijk had ze daar een punt. Over de reputatie van de school dan. Voordat ze daar iets op kon zeggen, leidde Shiloh het gesprek alweer naar een ander onderwerp.
          Victoria vertelde hoe het afgelopen zomer thuis was geweest en dat ze het wel fijn vond om niet constant onder druk te staan. 'Ik kan toch nog zo’n mooi verhaal vertellen, het is jouw eigen keuze wat je ermee doet. Ik ben niet degene geweest die zich elke dag kapot gewerkt heeft,' antwoordde Shiloh toen Vic haar bedankte voor haar hulp. 'Als je ouders dat nou eens konden zien. . .'
          Victoria zuchtte kort. Ouders... 'Ik denk dat ze gewoon heel graag willen dat ik het goed doe en daarom soms zo hard pushen. Ze bedoelen het vast goed,' antwoordde ze schouderophalend.
          Toen het over haar resultaten ging, deinsde Vic er niet voor terug om ook voor dit jaar Shiloh's hulp in te schakelen.
          'Altijd.' Het was fijn om te weten dat haar vriendin weer voor haar klaar zou staan.
          'Thanks.' Een oprechte glimlach sierde haar lippen weer waarna ze nog een slokje van haar bier nam. Inmiddels was het alweer wat drukker geworden bij het vuur. Het zou haar niets verbazen als heel wat mensen de welkomstspeech van Johansson hadden overgeslagen.
          'Had jij al een paar andere bekende gezichten gespot? Op mij na, natuurlijk.' Shilohs stem haalde haar uit haar gedachten. Ze schudde haar hoofd.
          'Alleen Eleanor daarstraks, maar we delen een kamer.' Het was dus redelijk logisch dat ze het meisje al gezien had toen ze allebei weer waren toegekomen. Misschien dat ze laten August ofzo nog wel ging opzoeken, maar dat kon ze niet aan Shiloh vertellen. 'Wat zeg je van een rondje mensen kijken?' stelde ze grijnzend voor aan haar vriendin. Het was iets wat ze graag in aula's deden, maar het feestje van vanavond leek haar ook de perfecte locatie.


    Nothing is impossible in my own powerful mind.