• ORPG Lidil


    Op een Amerikaanse highschool worden acht senior-studenten uitgeloot die een week lang naar een superluxe hotel op een eiland in de Atlantische oceaan gaan. Zij mogen één iemand meenemen. Door een storm maken ze een noodlanding op een ander eiland . Ze schuilen die nacht in een grot en vinden daar een portaal naar een nog onbekende wereld.



    PERSONAGES

    Bryce James
    Caleb Foster
    Cillian Grimes
    Elliott Winchester
    Jake Hill
    Kai Jones
    Nick Robbins
    Rudie Avila
    Shane Hill
    Timothy Shephard
    Wesley Miller
    Annalisa "Anna" Walton
    Florentine "Flo" Gooly
    Ivy Copeland
    Jennifer Goldstein
    Maisey Osborne
    Samira Crosby

    Spreadsheet

    VERDELING
    Wes, Samira, Caleb, Nick, Ivy // Shane, Cillian, Rudie, Elliott, Maisey // Bryce, Jake, Anna, Jen, Kaj

    [ bericht aangepast door Ringwraith op 12 nov 2021 - 12:19 ]


    Every villain is a hero in his own mind.

    Shane Hill


    ‘Er is trouwens een brief voor je gekomen.’
          Shane had net zijn avondeten achter de kiezen en stond op het punt om van tafel te gaan toen zijn vader tegen hem sprak.
          ‘Voor mij?’ vroeg Shane met opgetrokken wenkbrauwen.
          Hij verwachtte geen post.
          Er kwam een knoop in zijn maag. Of werd hij toch nog afgewezen voor het college waar hij zich voor had ingeschreven? Kon dat?
          Zijn vader stond op en liep naar de secretaire waar het stapeltje post op lag. Het was een fancy bordeauxrode envelop met gouden krullen erop. Alsof d’r iemand ging trouwen ofzo. Hij zou niet weten wie hem voor z’n bruiloft zou willen uitnodigen, maar het was toch echt zijn naam die erop stond.
          Shane Hill.
          Zijn broer stond op van zijn stoel en leunde met zijn onderarmen op Shanes schouders terwijl hij meekeek. ‘Chique shit.’
          ‘Ja, meer jouw ding,’ mompelde Shane, die het gehijg in z’n nek nou niet heel chill vond. Hij scheurde de envelop maar open en haalde het papier eruit. Er zat zelfs een fucking gouden randje omheen.
          ‘Holy shit,’ grinnikte Jake. Hij had blijkbaar eerder door wat dit was dan hij. Hij leunde verder naar voren, zelfs de stoel verschoof wat. ‘Je weet wel van dat vijfsterrenhotel toch – op een privé-eiland? Daar mochten acht mensen heen.’ Zijn broer nam hem in een headlock. ‘Ziet er naar uit dat wij daar eens lekker gaan chillen.’ Jake trok zijn armen weer terug, maar liet zijn handen op zijn schouders rusten. Hij kneep erin. ‘Fucking awesome, hé.’
          ‘Jake,’ klonk het afkeurend vanuit zijn moeder mond.
          ‘Sorry ma.’
          Shane wist zeker dat zijn broer grijnsde. Zelf las hij eerst nog maar eens verder. Zijn broer had gelijk – hij was inderdaad uitgeloot. Hij was één van de acht mensen die was uitgenodigd om naar het hotel te komen. En hij mocht één iemand meenemen.
          Jake had zichzelf alweer uitgenodigd, maar Shane ging er toch een stuk liever met z’n beste vriend heen.
          ‘Ik weet nog niet…’
          ‘Natuurlijk ga je erheen,’ kapte Jake hem af. ‘Gast – dat is toch hartstikke vet!’
          Shane rolde met zijn ogen. ‘Ja, ík ga wel.’ Hij keek over zijn schouder. ‘Ík.’
          De blik in Jakes ogen werd ijzig. ‘Ik ben je broer, man. Natuurlijk ga ik met je mee. Family first.
          Shane snoof. ‘Jij zou nog eerder een willekeurige chick meenemen dan mij.’
          ‘Bullshit.’
          Shane had geen zin in een discussie, maar toen hij zich van zijn broer wegdraaide, zag hij dat zijn ouders hem scherp opnamen. ‘Je broer kan het wel gebruiken, Shane. Nu hij de beurs niet heeft gekregen. Even wat leuks om hem af te leiden.’
          Dat was toch niet zíjn fout? Hoewel zijn broer niet gescout was, was zijn vader er heilig van overtuigd geweest dat een bevriende coach hem wel naar binnen zou hengelen. Nou, niet dus. Pa had alles uit de kast getrokken, maar Jake was niet door de selectie heen gekomen.
          ‘Als hij dit jaar wat minder afleiding had gehad en niet een paar keer met een kater op het veld had gestaan, was dat misschien wel niet eens gebeurd,’ mompelde Shane. Hij schoof de brief terug in de envelop.
          ‘Pardon?’ klonk Jakes venijnige stem.
          Shane trok zijn schouders op. Het was zo.
          ‘Met wie ga je er dan heen, hm?’
          ‘Alsof je dat niet weet.’
          Jake ging overdwars op zijn stoel zitten en keek hem met een ziedende blik aan. ‘Je kiest die lul boven mij? Wat voor indruk denk je dat dát maakt?’
          ‘Als ik met mijn beste vriend op vakantie ga? Geen idee – ik neem aan dat iedereen dat doet.’
          ‘Je beste vriend.’ Jake snoof. ‘Je slaapt vaker in zijn bed dan in je eigen.’
          Shanes hart sloeg een slag over. ‘Ik slaap niet… ik doe niet…’ hakkelde hij. ‘We zijn gewoon vrienden, man, zeg niet van die ranzige dingen. Soms gamen we gewoon lang en is het makkelijker als ik daar blijf pitten. D’r ligt gewoon een matras op de grond.’
          Jake hield zijn blik vast. Shane deed zijn best om de hitte die naar zijn kop steeg tegen te houden.
          Uiteindelijk krulden zijn lippen in een grijns. ‘Oké man. Ik maakte maar een geintje.’ Hij stond weer op en ontwarde zijn haren alsof Shane een kleuter was. ‘Natuurlijk is mijn broertje geen smerige flikker.’ Hij grinnikte. ‘Stel je voor. Ik zou de ogen uit mijn kop schamen.’
          Shane durfde niet naar zijn ouders te kijken, bang dat voor hen hetzelfde gold.
          Al zei hun stilte wel genoeg.
          Shane pakte de envelop vast en keek zijn broer aan. Hij wilde het onderwerp veranderen – en verdomd snel ook.
          ‘Sorry man. Maar Cill is m’n beste vriend. En kom op – jij zou ook eerder met Bryce gaan dan met mij. Daar beleef je veel meer plezier aan dan met mij.’
          Bryce’ naam kwam moeizaam over zijn lippen. Hij kon het niet helpen dat de gedachte aan de jongen een kriebel door zijn maag joeg die hij vanuit de grond van zijn hart haatte.
          ‘Misschien,’ bromde Jake uiteindelijk. ‘Maar dat is anders.’
          Het was helemaal niet anders. Shane kon echter niet de energie opbrengen om die discussie aan te gaan. Het maakte toch niet uit wat hij zei, Jake haatte Cillian en niets ter wereld zou dat veranderen.
          Voor hij opstond, wierp hij een blik op zijn ouders. Hij las de afkeur in zijn ogen.
          Zij vonden dat hij met zijn broer moest gaan.
          Maar Shane wilde dat helemaal niet. Een hele week met z’n broer in een hotel, hij zou gék worden. En met Cillian – bij Cillian was hij gewoon graag in de buurt. Wat ze ook deden, waar ze ook waren, hij voelde zich daar altijd zichzelf. Thuis.
          Meer dan hier.

    [ bericht aangepast door Ringwraith op 22 sep 2021 - 23:32 ]


    Every villain is a hero in his own mind.

    Rudie Avila

    Zou hij de enige zijn die op dit moment naar de brief keek en niet wist wat hij ermee aan moest? In de gangen had hij het wel gehoord – ieders wens om te winnen, om naar een tropisch eiland te mogen om daar in een privéhotel te verblijven. Rudie had gedacht dat je je daarvoor moest opgeven ofzo; hij had er nauwelijks aandacht aan besteed. Het was in elk geval niet in hem opgekomen dat híj naar dat eiland zou kunnen. Dat wilde hij ook niet – wat moest hij daar doen? Natuurlijk leek het hem mooi, zo’n tropisch eiland. Hij was immers nog nooit de staat uit geweest. Überhaupt nauwelijks verder dan 100 kilometer van zijn huis. Maar hij zou zich er waarschijnlijk alleen maar ontzettend alleen voelen. En wie moest hij meenemen? Tobias sprak hij niet meer, al maanden niet. Timothy was heel aardig tegen hem en was zelfs een paar keer bij hem thuis geweest, maar beschouwde die hem echt als een vriend? Hij ging daar vast liever met iemand anders heen.
          Hij beet op zijn lip.
          Misschien kon hij de uitnodiging wel aan Timothy geven, dan kon hij iemand anders meenemen. Hij kwam overeind van zijn bureaustoel. Ja, dat ging hij doen. Dan kon hij met Wesley gaan, ofzo.
          Zodra hij zijn telefoon pakte, begon hij toch te twijfelen.
          Misschien was dit wel de enige kans die hij kreeg om eens een palmboom te zien. Om te snorkelen en misschien wel allerlei mooie vissen van dichtbij te bekijken. Hij kon het op zijn minst vragen, of Timothy met hem mee wilde?
          Het idee maakte hem zenuwachtig, maar hij pakte er toch zijn telefoon bij en stuurde een berichtje naar de jongen om te horen of hij langs wilde komen als hij tijd had.


    Every villain is a hero in his own mind.

    Timothy Shephard

    Timothy was verrast door het berichtje van Rudie. Het laatste halfjaar had hij best wat met de jongen opgetrokken, maar hij had niet goed geweten wat hij ervan moest verwachten nu ze afgestudeerd waren. Binnenkort studeerden ze beiden in een andere staat. Hij wist dat hij een ontzettende steun voor Rudie was geweest en hij maakte zich geregeld zorgen om de jongen. Geregeld spookte het moment dat hij hem bebloed in een steegje aantrof door zijn hoofd. Dan werd hij badend in het zweet wakker en had hij gedroomd dat hij te laat was, dat de jongen dood was.
          Uit de toon van dit berichtje kon Timothy ook niet veel opmaken. Was er iets aan de hand? Was er iets ergs gebeurd? Of verveelde hij zich? Rudie was niet iemand die snel om aandacht vroeg – hij had eerder snel het gevoel dat hij te veel was. Zeker omdat hij wist dat Timothy het druk had met de zorg van zijn moeder. Op dit moment was zijn vader echter thuis en durfde hij wel even weg te gaan, waarna hij het huis verliet, zijn fiets uit de schuur pakte en naar Rudies huis reed.
          Zijn moeder deed open, met een warme glimlach op haar gezicht. Toch had ze een onrustige blik in haar ogen. Timothy had haar nooit anders gezien. Hij dacht ook niet dat het ooit helemaal weg zou gaan. Wat zij gezien had…
          Er liep een rilling langs zijn rug. Het leek hem afschuwelijk.
          ‘Wat leuk dat je er bent, Timothy,’ zei ze. ‘Rudie heeft helemaal niet gezegd dat je langs zou komen.’
          ‘Hij stuurde me net een berichtje, mevrouw.’ Hij glimlachte beleefd terug.
          De zorg in haar blik werd scherper. Timothy had met haar te doen.
          ‘Is hij boven?’
          Ze gaf een knikje.
          Timothy ging de trap op. Eenmaal op de overloop, bleef zijn blik op de linkerdeur rusten. Daar was het gebeurd. Zouden Rudie en zijn moeder eraan terugdenken, iedere keer dat ze de badkamer in stapten? Het leek hem ontzettend zwaar om daar steeds opnieuw mee geconfronteerd te worden.
          Hij gaf een klopje op Rudies slaapkamerdeur en wachtte tot hij wat geschuifel hoorde. De jongen zat op zijn bureau stoel en frunnikte met zijn vingers.
          ‘Hé,’ zei Timothy met een voorzichtig glimlach. Hij stapte verder de kamer in en ging op de rand van het bed zitten. ‘Alles oké?’
          Rudie pakte een stuk papier van de tafel. ‘Ik uhm, heb gewonnen,’ mompelde hij.
          Timothy strekte zijn hals iets om te zien wat er op het papier stond, maar hij kon het niet zien. ‘Wat heb je gewonnen?’
          ‘De prijs. Van school. Van het hotel.’
          ‘Oh!’ reageerde Timothy verrast. ‘Wat leuk joh!’
          ‘Ja… Nou ja, weet ik eigenlijk niet.’ Een beetje ongelukkig keek de jongen hem aan. ‘Is het verplicht?’
          ‘Je bent al afgestudeerd, ze kunnen je sowieso niets maken. Maar denk je niet dat het hartstikke leuk is? Een gratis vakantie!’
          Hij dacht wel dat Rudie een leuke ervaring als dat kon gebruiken, zodat hij ook nog een positieve herinnering aan zijn middelbare schoolperiode had.
          Rudie trok de zoomen van zijn mouwen over zijn handen en staarde naar de grond. ‘Straks is Jake er ook,’ fluisterde hij. ‘Of een van de andere jongens. En ik kan niet – ik wil niet dat anderen mijn littekens zien.’
          Timothy begreep zijn angst maar al te goed. ‘De kans is klein dat uitgerekend zij ook winnen, toch? Er zijn maar zeven anderen die hebben gewonnen – en wie neemt Jake nou vrijwillig mee naar een eiland?’ Hij trok een mondhoek op.
          ‘Jij kan zeker niet mee?’ mompelde Rudie. ‘Jij moet voor je moeder zorgen hè?’
          Het klonk bijna smekend, alsof hij naar een excuus zocht om ook niet te hoeven.
          ‘Ik moet dan wel wat regelen,’ gaf hij toe.
          Ze waren niet zo close dat hij ooit van plan was geweest om samen met Rudie een week weg te gaan, maar hij gunde de jongen wel heel erg iets leuks en ze konden er vast wat van maken. Hij wist ook wel dat de jongen verder niet zo veel vrienden had. Of…
          ‘Er is ook nog iemand anders die je kunt vragen,’ zei hij op een ietwat plagerige toon.
          Rudie keek op, verwarring op zijn gezicht. ‘Wie dan?’
          Hij bewoog met zijn wenkbrauwen. ‘Een hele leuke jongen. Met wie je eigenlijk nog wel iets goed te maken hebt.’
          Rudie had hem verteld wat er op het eindfeest gebeurd was. Dat hij in paniek de jongen op wie hij al heel lang verliefd was, had afgewezen. Elliott was een lieve jongen, hij geloofde dat die Rudie wel een tweede kans zou geven.
          ‘El-Elliott?’ hakkelde hij, met rode wangen.
          ‘Waarom niet? Hij wil vast héél graag met jou samen op een tropisch eiland zitten. Romantische strandwandelingen maken, samen naar de zonsondergang kijken… Een betere manier om hem te laten merken dat je stiekem gék op hem bent, is er niet.’
          De jongen was nog roder geworden. Zijn verlegen blik was aandoenlijk.
          ‘D-dat durf ik niet, hoor.’
          ‘Wat heb je te verliezen?’ vroeg hij.
          Hij dacht aan Flo. Zelf was hij te laat geweest…
          ‘Als hij nee zegt, ga ik met je mee,’ beloofde hij. Hoe hij dat thuis ging regelen, wist hij nog niet, maar ze vonden er wel wat op.
          Rudie haalde diep adem. ‘Maar ik durf écht niet.’ Hij streek een pluk donker haar voor zijn ogen weg en keek hem wanhopig aan.
          ‘Ik ga wel met je mee naar zijn huis. Dan wacht ik gewoon aan de overkant van de straat.’
          Rudie begon weer aan zijn vingers te frunniken. ‘Hij vindt het vast stom.’
          ‘Natuurlijk niet! Iedereen vindt het leuk om door zijn crush mee naar een tropisch eiland gevraagd te worden.’
          ‘Maar hij vindt me vast niet meer leuk.’
          ‘Heus wel.’ Timothy stond op. ‘Kom, we gaan het meteen doen. Dit is echt de perfécte manier om het met die jongen goed te maken.’
          Rudie keek hem angstig aan, maar Timothy glimlachte bemoedigend.
          ‘Elliott is een hartstikke lieve jongen. Ik kan me niet voorstellen dat hij nee zegt, echt niet.’
          Rudie haalde diep adem en schuifelde toen achter hem aan de kamer uit.


    Every villain is a hero in his own mind.

    Rudie Avila

    Als Timothy niet met hem was meegegaan, was Rudie zeker al vier keer afgehaakt. Zijn benen voelden slap van de zenuwen. Wat zou Elliott wel niet van hem denken? Hij had gehakkeld dat hij helemaal niet op jongens viel. En nu moest hij zeggen dat dat een leugen was? Dat hij Elliott al hartstikke lang leuk vond? Elliott vond hem vast stom omdat hij niet voor zijn gevoelens had durven uitkomen. Van Elliott was het algemeen bekend dat hij op jongens viel – hij had zich er nooit voor geschaamd. En hij had al helemaal niet geprobeerd om… Een scherpe pijn vlamde door zijn borst. Niet aan denken.
          Onzeker keek hij over zijn schouder. Timothy stond aan de andere kant van de straat en stak zijn duimen naar hem op. Terugkrabbelen kon niet meer. Hij wilde niet zijn hele leven een lafaard blijven.
          En dus drukte hij met een trillende vinger op de bel.


    Every villain is a hero in his own mind.

    Florentine Gooly

    'Flo?'
    Haar moeder klopte op de deur en deed hem toen open. Het was goed dat ze net geklopt had, want hoewel Wesley en Flo heel onschuldig gewoon een film waren gaan kijken, was het toch wel op een make-out sessie uitgelopen. Wesley schoot snel een paar centimeter weg en ze deden net alsof ze Interstellar nog steeds keken. Flo had de film al eens eerder gezien en hoewel hij heel boeiend was, was haar aandachtsspanne niet al te groot en sloeg ze de saaie stukjes liever over. Of - zoals nu gebeurd was - had ze Wesley geprobeerd te verleiden door aan zijn oor te knabbelen en zijn nek te kussen.
    'Hé!' Flo deed haar best om niet te veel buiten adem te klinken. 'Is er iets? We zitten middenin een film, dus...'
    'Ja, er is een brief voor je binnengekomen.' Haar moeder stapte naar binnen en reikte haar het papier aan. 'Van je school.'
    'Oh?' Flo trok haar wenkbrauwen op. Wesley had waarschijnlijk de brief aangenomen, naast zich neergelegd en was verder gaan kijken naar de film. Maar Flo was nieuwsgierig en zou het echt niet zo lang volhouden. Een brief, dat kreeg ze niet vaak, en al helemaal niet van school. Ze was niet in de problemen, toch? Ze was verdorie afgestudeerd!
    Ze scheurde de brief open. Haar moeder bleef in de deuropening staan, haar armen over elkaar, waarschijnlijk even nieuwsgierig als zij.
    Terwijl haar ogen over de letters schoten, verscheen er een enorme grijns op haar gezicht. 'Ik heb gewonnen,' zei ze. 'Ik heb gewonnen!' Ze draaide zich naar Wesley. 'Wes, weet je nog die wedstrijd? Die wedstrijd over die vakantie? Vijfsterrenhotel?'
    'Heb je dát gewonnen?' vroeg Wesley oprecht verbaasd. 'Jeumig. Laat zien.'
    Terwijl hij de brief las, vertelde Flo uitgebreid aan haar moeder wat de wedstrijd inhield en wat ze gewonnen had.
    'Je mag iemand meenemen,' zei Wesley.
    'Ja, ik las het! Hmm.' Haar mondhoeken trokken omhoog. 'Wie oh wie zal ik eens vragen?'
    Wesley grinnikte. 'Tja, goeie vraag. Zoveel vrienden heb je niet,' speelde hij het spelletje mee. 'Misschien Maisey? Ivy? Of Timmy natuurlijk, die kan wel een vakantie gebruiken.'
    Haar hartslag nam toe terwijl ze plotseling enigszins geforceerd moest lachen. Als hij zo'n opmerking maakte, werd ze direct bekropen door schuldgevoel - en door een fantastie waarin ze inderdáád Timothy mee vroeg op de vakantie, wat haar nét even iets te leuk leek. 'Nee hoor.' Ze pakte zijn arm vast. 'Ik wil jou natuurlijk mee. Als je kunt. En wilt.'
    Hij grijnsde. 'Natuurlijk wil ik dat. En ik zorg wel dat ik kán.'
    Haar blik ging naar haar moeder - en even verstomde de glimlach op haar gezicht. 'Dat kan wel, toch, mam? Dat red je wel, toch?' Ze wist dat haar moeder het moeilijk vond als haar broertjes - die nogal druk waren - de hele dag thuis rondliepen in de vakantie, en meestal zorgde Flo dat ze genoeg afgeleid waren om haar moeder wat rust en ruimte te geven.
    'Natuurlijk red ik me.' Ze glimlachte, met een kleine trieste blik in haar ogen. 'Natuurlijk. Wat ontzettend leuk, Florentina.' Ze liep naar binnen om haar dochter te omhelzen. 'Hartstikke leuk.'


    If you want the rainbow, you gotta put up with the rain

    Elliott Winchester

    'Mam? Kun jij opendoen?' Elliott had een speld in zijn mond zitten - het shirtje dat hij gisteren bij de kringloopwinkel gekocht had, was nét niet zoals hij het had gewild, dus was hij hem nu aan het aanpassen.
    'Ik zit op de wc!' werd er geroepen.
    'Daar zit je al een kwartier!' Met een zucht stond Elliott op. Zijn moeder zat meestal zo een half uur of langer in de badkamer tijdschriften te lezen - dat moest nu ook wel het geval zijn.
    Hij versnelde zijn pas op de trap naar beneden. Degene aan de deur moest het hele gesprek gevolgd hebben, maar dat kon hem niet zoveel schelen. Waarschijnlijk was het weer een verkoper, of zo. In de vakantie waren meer mensen thuis, en dan sloegen zij vaak hun slag.
    Zijn hart sloeg een slag over toen hij de deur opende en een heel ander iemand zag staan. Iemand van wie hij niet verwacht had hem nog te zien, nu ze allebei weggingen om te studeren en hij Elliott's versierpoging had afgewezen. Het was voor Elliott een soort laatste 'all-or-nothing'-momentje geweest, want hij wist dat ze elkaar na de vakantie niet meer zomaar tegen zouden komen - maar Rudie had gezegd dat hij niet op mannen viel en dat was dat. Elliott zat inmiddels middenin het proces om over hem heen te komen.
    En nu stond hij voor hem. Met zijn bruine ogen, zijn supermooie haar en zijn veel te knappe gezicht. Elliot voelde de vlinders door zijn maag fladderen en besefte dat zijn poging om Rudie te vergeten nog niet bepaald gelukt waren.
    'Hé!' wist hij te zeggen, al voelde hij zich nogal stuntelig. Normaliter wist hij wel wat hij moest zeggen, maar in deze situatie had hij nog niet zo vaak - of zeg maar nooit - gezeten.


    If you want the rainbow, you gotta put up with the rain

    Rudie Avila

    ‘H-hoi,’ stamelde Rudie. Zijn hart had een seconde stilgestaan zodra de jongen de deur had opengedaan. Thuis, in zijn vrije tijd, zag hij er net zo verzorgd en goedgekleed uit als hij op school was geweest. Hij was zo ontzettend knap dat Rudie spontaan vergat wat hij had willen zeggen. Hij voelde zich zelfs een beetje dom – alsof zo’n knappe, leuke jongen ooit écht interesse in hem zou hebben. Hij had het vast verkeerd begrepen. Of – of misschien had hij gewoon gedróómd dat Elliott hem leuk vond.
          In een reflex had hij weggekeken, maar hij dwong zijn blik nu toch weer terug naar die van Elliott. Zijn ogen waren een perfecte mix van lichtblauw en grijs en er lag een warmte in verscholen die hem weer een klein beetje moed gaf.
          Heel voorzichtig veegde hij zijn klamme handen aan zijn broek af. ‘Uhm…’ Hij beet op zijn lip en weerstond de neiging om om te kijken naar Timothy. Wat was het fijn geweest als hij dit eerst had kunnen oefenen. ‘Ik uhm…’ Hij sloeg zijn blik neer. Zijn vingers trilden, zo zenuwachtig was hij. En zijn buik deed pijn. ‘Wilde sorry zeggen,’ zei hij zacht. ‘V-voor wat ik op het eindfeest zei.’

    [ bericht aangepast door Ringwraith op 24 sep 2021 - 19:14 ]


    Every villain is a hero in his own mind.

    Elliott Winchester

    'Dat lijkt me onnodig,' zei Elliott met een kleine, licht waterige glimlach. 'Jij kunt er ook niks aan doen dat het niet - wederzijds was.'
    Hij vroeg zich af of dat was waarom Rudie helemaal naar zijn huis was gekomen. Toegegeven, ze woonden niet eens zo ver van elkaar vandaag, maar alsnog. Hij kwam vast niet toevallig langs dit huis en dacht ineens dat hij nog even zijn excuses moest aanbieden.
    Of misschien wel? Rudie had vrij snel en kort gereageerd dat het niet wederzijds was, en daarna was hij ook meteen verdwenen. Misschien voelde hij zich lullig over de manier waaróp hij Elliott had afgewezen? Maar eerlijk gezegd maakte dat hem weinig uit - de afwijzing zelf was pijnlijker dan de wijze waarop. Natuurlijk was het nog wel kutter geweest als Rudie hem gewoon had uitgelachen of zo, maar dat had hij sowieso niet verwacht. Daarvoor was Rudie veel te lief.


    If you want the rainbow, you gotta put up with the rain

    Shane Hill


    Shane belde niet eens aan, wetend dat zijn vriend toch op zijn kamer was en de muziek te hard had staan om de bel te horen. Via de schutting en daarna een uitstekend randje klom hij naar Shanes slaapkamerraam. Freerunnen deed hij al een tijdje niet meer, maar hier was hij al zo vaak langs geklommen dat hij er niet eens meer bij stilstond. Het raam stond open – altijd, of het nou vroor of niet – en Shane klom erdoor naar binnen.
          ‘Hé pik,’ zei Cillian, zonder zijn blik van het scherm af te nemen. In één oogopslag zag hij dat zijn vriend Sniper Elite 4 aan het spelen was.
          ‘Hé lul,’ antwoordde hij droogjes. Hij schoof de verpakking van een afhaalgerecht aan de kant zodat hij op het bed kon zitten.
          Hoewel Cillian het hele huis voor zich alleen had, was hij nooit beneden. De lege huiskamer en keuken waren vast confronterend, al haalde Cillian altijd onverschillig zijn schouders op als hij er wat over vroeg.
          ‘Ik heb gewonnen,’ viel Shane maar meteen met de deur in huis. ‘Die vakantie.’
          Cillian floot terwijl hij zijn magazijn op iemand leegde. ‘Toe maar.’
          Shane wist niet waarom hij een beetje zenuwachtig was. ‘Ga je mee?’
          ‘Wat de fuck moet ik in een vijfsterrenhotel,’ snoof Cillian. ‘Zie je mij al op het strand liggen?’
          De teleurstelling die hem overviel, was als een klap in zijn gezicht. Zonder Cillian had hij er ook geen zin in. Straks gingen ze naar andere scholen… het had hem juist chill geleken om zoiets samen te doen. ‘Weet ik veel,’ mompelde hij. ‘Ik dacht gewoon…’ Zijn stem stierf weg. Hij haatte de onzekerheid die hij voelde.
          Nu pas scheurde Cillian zijn blik van het scherm los. Een grijns speelde om zijn lippen en hij gaf hem een duw met z’n schouder. ‘Natuurlijk ga ik met je mee man, ik zit je gewoon te fucken. Al ging je een maand lang in een onderzeeër op de bodem van de oceaan liggen – I’ll go wherever you will go.
          Hij gaf hem een knipoog die een golf warmte door hem heen sloeg, al zou dat ook door zijn woorden kunnen komen. Of door het feit dat hij zich zo makkelijk op de kast had laten jagen. Ja – hij hield het daar maar op.
          Opgelucht ademde hij uit terwijl hij hem een duw teruggaf met zijn schouder. ‘Lul.’
          ‘You know you love me.’
          Shanes blik schoot naar die van zijn beste vriend. Sinds hij erachter was gekomen dat hij meer voor Cillian voelde dan vriendschap alleen, was hij zich steeds meer bewust van zulke opmerkingen. Hadden die een dubbele betekenis? Hij kon zich niet zo goed herinneren of hij zulke dingen ook al had gezegd voor Shane daar zo bewust van werd. Hij schudde het van zich af – hij moest niet al Cillians woorden op een gouden weegschaaltje wegen. Cillian was heus niet zoals hij.
          Alle jongens die net als hij waren, waren van die verwijfde nichten. Shane was gewoon een uitzondering, een fóútje. Hij hoorde op meiden te vallen. Het was gewoon een knop in z’n hoofd die hij somehow moest omzetten zodat hij weer normaal werd.
          Hij concentreerde zich weer op zijn omgeving en merkte dat Cillian hem nog steeds aankeek. Vragend, inmiddels. Het was maar goed dat hij niet in zijn hoofd kon kijken. Hij wist een onhandige glimlach te produceren, hoewel hij daarna bedacht dat een grijns beter op zijn plaats was. Hij was er niet bij met zijn hoofd. Kwam dat door die opmerking van Jake? Over hier blijven slapen? In één bed.
          Heel soms dacht hij daar aan. Daarna walgde hij van zichzelf.
          Hij voelde een duwtje tegen zijn knie. ‘Wat is er? Gezeik thuis omdat je mij meeneemt in plaats van hun oogappeltje?’
          Shane greep de uitweg maar wat graag aan. ‘Jake nodigde zichzelf uit zodra de envelop open was en kwam met allemaal family-first bullshit. Pa en ma vonden dat ik ‘m ook moest meenemen. Omdat-ie geen footballbeurs kreeg en de afleiding wel kon gebruiken. Nou, hij springt maar lekker met een of ander wijf in bed ofzo. Heeft-ie ook z’n afleiding.’
          ‘Maar dat is niet zo half zo leuk als met jou aan het strand liggen,’ zei Cillian met een scheve grijns.
          Shane voelde dat hij weer een kleur kreeg en was blij dat het inmiddels begon te schemeren. Meende Cillian dat? Vond hij samen chillen aan zee beter tijdverdrijf dan seks? In tegenstelling tot zijn broer, zei Cillian bijna nooit wat over de meiden met wie hij sliep. Hij wist wel dat het zo nu en dan gebeurde – die meiden vonden het blijkbaar iets om over op te scheppen, maar hij had niet gevoel dat Cillian ooit wat voor hen voelde.
          Misschien kon hij wel niet meer van iemand houden, na Iris.


    Every villain is a hero in his own mind.

    Rudie Avila

    Rudie haalde diep adem. Zeg het hem!
          Hij durfde de jongen niet aan te kijken en staarde naar de drempel.
          ‘Ik raakte in paniek,’ zei hij zacht – niet eens zeker of Elliott hem kon horen. ‘Ik ehm… vind jou ook leuk. Al heel lang.’ Hij hield zijn adem in, bang dat Elliott zou zeggen dat hij inmiddels al ontzettend op hem was afgeknapt of dat het allemaal één grote grap was. Misschien had hij het wel stiekem gefilmd en wees hij hem nu keihard af – en stond dat straks overal op internet.


    Every villain is a hero in his own mind.

    Bryce James

    Bryce kwam al zo lang bij de familie Hill over de vloer dat hij niet langer aanbelde; hij liep gewoon naar binnen. Soms was Jake nog niet eens thuis, maar dan deed hij gerust een kopje koffie met zijn ma of kletste hij met z'n pa over zijn favoriete sport. De enige die hij liever niet tegenkwam, was Shane. Dat was altijd nét ongemakkelijk; meestal ging Bryce dan gewoon naar Jake's kamer om daar te wachten tot zijn vriend thuis was.
    Vandaag was Shane er niet; mama Hill vertelde dat hij net vertrokken was. 'Jake is boven.'
    'Bedankt, Tatiana.' Hij glimlachte naar haar. 'De volgende keer drink ik graag een kopje koffie.'
    Nu wilde hij liever direct naar Bryce toe. De envelop met de brief zat in zijn schoudertas gepropt; hij kon niet wachten om Jake te vragen mee te gaan. Die zou dolblij zijn.
    'Ik hoop dat je niet aan het aftrekken bent,' kondigde hij zichzelf aan, vlak voordat hij de slaapkamer van Jake binnenliep. 'Oh, gelukkig maar. Had weinig trek gehad om dat te moeten aanschouwen.' Hij grijnsde.


    If you want the rainbow, you gotta put up with the rain

    Elliott Winchester

    Elliott wist even niet hoe hij moest reageren. Rudie's woorden drongen heel traag tot hem door - maar zodra dat gebeurde, verscheen er een grote glimlach op zijn gezicht. 'Wauw. Die zag ik niet aankomen.' Hij zette een kleine stap naar voren. Rudie keek nog steeds naar de grond, maar toen Elliott zijn hand pakte, keek hij wel op. 'Maar het is wel een hele leuke verrassing. Wil je - wil je binnenkomen?' Als ze naar zijn slaapkamer zouden gaan, zou zijn moeder hen echt niet storen.


    If you want the rainbow, you gotta put up with the rain

    Rudie Avila

    Zijn hand tintelde – en al snel zijn arm, zijn hele líjf. Hij keek weer op en knikte terwijl de blosjes op zijn wangen donkerder werden. ‘J-ja. Dat is goed.’


    Every villain is a hero in his own mind.

    Jake Hill


    Jake zocht naar een mooie counter, maar er kwam niet echt wat in hem op. Uiteindelijk rolde hij zijn ogen. ‘Ben nou niet echt in de mood,’ zei hij maar. ‘Shane heeft dat tripje gewonnen en die kloothommel vertikt het om mij mee te nemen.’


    Every villain is a hero in his own mind.

    Elliott Winchester

    Elliott's hart leek een stuk sneller te kloppen toen hij Rudie voorging naar binnen. 'Wil je wat drinken?' vroeg hij, terwijl hij naar de keuken liep om een kop koffie voor zichzelf te pakken. 'Koffie? Thee? Water? Fris? We hebben alles eigenlijk wel, hier.' Hij merkte dat hij ratelde, maar dat kwam doordat hij zo enthousiast was - en ook wel een beetje nerveus. De vorige keer had hij precies geweten wat hij had gedaan als Rudie hem had verteld dat hij hem óók leuk vond. Ze waren toen op een rustig plekje op het feest geweest, dus Elliott zou hem dan naar zich toetrekken en hem een kus geven - niet meteen volle bak zoenen, want hij wist dat Rudie dat te spannend zou vinden, maar gewoon een kus. En daarna zou hij zeggen dat hij blij was, en hem vragen op een officiële date. Maar nu - nu was de setting heel anders, en was hij niet voorbereid.


    If you want the rainbow, you gotta put up with the rain