• IN TIMES OF PEACE, PREPARE FOR WAR
    Be careful, only those you trust can betray you



    VOLGORDE


    ALONE
    [face=arial


    NOG NIET IN HET VERHAAL
    Eleonore, Dagmar, Anna, Suze, Aurora, Anastasiya, Serilda, Eva, Isolde, Viktoriya, Wolfgang, Johann, Klaus, Lorenzo, Benjamin, Reiner, Nathanal,, Finlay, Ingvar, Salvatore, Morritz, Aleksey

    HET VERHAAL
    First of September, 1938
    Na het einde van de eerste wereldoorlog in 1918 bleef het onrustig in Duitsland. De verloren oorlog en het aftreden van Keizer Wilhelm II zorgde voor veel ontevredenheid onder de Duitse bevolking. Daar maakte de Nationaalsocialistische Duitse Arbeiderspartij (NSDAP) dankbaar gebruik van. Hun leider Hitler wist met zijn spreektalent steeds meer leden te werven, waarna hij in 1923 door middel van een mislukte staatsgreep de macht probeerde te grijpen. Nadat Hitler met een relatief lichte straf vrijkwam wou hij de macht op een legale manier veroveren middels politieke wegen en deed dit met veel succes. In de jaren die volgden is Hitler steeds machtiger geworden, waardoor hij zelfs in januari 1933 verkozen werd tot rijkspresident, wat vrijwel direct leidde tot een verdeeldheid in Nazi-Duitsland tussen zijn voor- en tegenstanders. Langzaam maar zeker veranderde Hitler Duitsland van een beginnende democratie in een totalitaire staat, met hemzelf als absolute dictator.

          Ergens op het platteland op de grens van Duitsland en Zwitserland, ver weg van de politieke machtspelletjes, staat Montreuxe; een chique kostschool voor jongens en meiden tussen de 12 en 21 jaar. Montreuxe staat bekend om haar uitstekende educatie en haar excellente leerprogramma's. Al generaties lang worden studenten vanuit heel Europa daardoor naar Montreuxe gestuurd. In deze RPG richtte we ons op de achtstejaars, die na een turbulente zomer thuis - al dan niet gendoctrineerd, terugkeren naar Montreuxe voor een nieuw schooljaar. Hitler wordt met de dag voelbaar sterker, wat zorgt voor een gespannen sfeer. Toch heeft er al die jaren binnen de muren van Montreuxe rust en vrede geheerst. De ligging van het internaat in the middle of nowhere heeft hierbij een grote rol gespeeld. De studenten hebben daardoor al die tijd maar weinig meegekregen over wat zich in de buitenwereld afspeelt. Technologie is in deze tijd nog amper ontwikkeld, waardoor de leerlingen afhankelijk zijn van de krant en de brieven van hun geliefden die eens in de zoveel tijd worden geleverd.
          De kostschool heeft altijd gefungeerd als veilige haven, maar met een aankomende oorlog in het vooruitzicht lijken de spanningen tijdens de zomer hoog op gelopen te zijn. Er hangt iets in de lucht, dat niemand kan negeren. Iedereen bereidt zich, bewust of onbewust, voor op wat er komen gaat. Zo keren niet alle studenten dit schooljaar terug en worden vriendschappen meer dan ooit op de proef gesteld. Wie is er nog te vertrouwen?

    Ondanks dat onze characters aan de vooravond van de tweede wereldoorlog staan, blijft het een internaat vol tieners, die midden in hun pubertijd zitten, dus drama gegarandeerd.[/center]


    ACHTSTEJAARS


    Eleonore Madeline de Marigny Ester Expsito Varian 1.2
    Dagmar Elin Cohen Jrgensen ✡ Renee Murden Iotte 1.1
    Anna Pradl Imogen Poots Livgardet 1.1
    Suze Mae Polak ✡ Bogdan Kadritskaya Reeses 1.4
    Aurora Camorra Cindy Kimberly calice 1.4
    Anastasiya Pelagiya Belova FC Epione 1.5
    Serilda Marie LaRue Scarlett Leithold Rionach 1.5
    Eva Mina Maria Reiss FC Dimitrescu 1.6
    Isolde Lorelei Adler Romee Strijd Iotte 1.6
    Viktoriya Olesya Drozdova FC Varian 1.6



    Wolfgang Theodore Schultze Froy Gutierrez Iotte 1.1
    Johann Franz Voss Janis Ancens Livgardet 1.2
    Klaus Kahl Lucky Blue Smith calice 1.3
    Lorenzo Andrea Cavallo FC Epione 1.2
    Benjamin Adrian Ziegler Daniel Brhl Zemo 1.3
    Reiner Artur Birchenfelt Chris Evans Dimitrescu 1.4
    Nathanal Izja Borghesius Maxence Danet-Fauvel Amren 1.5
    Finlay Docherty FC Varian 1.6
    Ingvar Gustav Sernander Philip Kamper Livgardet 1.6
    Salvatore Camorra Tom Cornelisse calice 1.6
    Moritz Peer Cohen Clrrisseau FC Reeses 1.6
    Aleksey Belova FC Tad 1.6

    REGELS
    Er is een minimum van 150 woorden
    De hoofdregels van Quizlet gelden ook hier
    16+ is toegestaan, gelieve wel boven je post vermelden
    Houdt het gezellig en leuk voor iedereen
    Bij voorkeur minimaal 1 keer in de week de mogelijkheid hebben om te kunnen posten, mocht dit niet lukken, laat me dit dan alsjeblieft van te voren weten, bij twee weken radiostilte is er een kans dat je uit de RPG wordt gezet
    Indien je niet meer met deze RPG mee wil doen, gelieve jezelf uit te schrijven bij Iotte
    Vermeld de naam van je char, de plek waar hij/zij is en het gezelschap boven je post





    KAMERINDELING

    Herren
    Kamer 801 Nathanal Izja Borghesius & Lorenzo Andrea Cavallo
    Kamer 802 Wolfgang Theodore Schultze & Aleksey Belov
    Kamer 803 Johann Franz Voss & Reiner Artur Birchenfelt
    Kamer 804 Benjamin Adrian Ziegler & Klaus Kahl
    Kamer 805 Salvatore Camorra & Ingvar Gustav Sernander
    Kamer 806 Finlay Aurelio Docherty & Moritz Peer Clrrisseau

    Damen
    Kamer 807 Dagmar Elin Jrgensen & Anastasiya Pelagiya Belova
    Kamer 808 Eleonore Madeline de Marigny & Anna Pradl
    Kamer 809 Isolde Lorelei Adler & Eva Mina Maria Reiss
    Kamer 810 Serilda Marie LaRue & Aurora Camorra
    Kamer 811 Viktoriya Olesya Drozdova & Meike Schmidt (NPC)
    Kamer 812 Suze Mae Polak & Sophie Jacobs (Joodse NPC)




    ROOSTER

    Montag
    08:30 - 09:40 | Duits, Herr Werner
    09:45 - 10:55 | Wiskunde, Herr Mller
    11:00 - 12:10 | Biologie, Frau Zimmermann

    12:10 - 12:55 | Pauze

    13:00 - 14:10 | Geschiedenis, Herr Kning
    14:15 - 15:25 | Muziek, Herr Seidel
    15:30 - 16:40 | CKV, Frau Keller
    16:45 - 17:55 | LO Jungs, Herr Becker
    LO Mdchen, Frau Meyer


    Dienstag
    08:30 - 09:40 | Engels, Herr Schmid
    09:45 - 10:55 | Verzorging, Frau Wei
    11:00 - 12:10 | Economie, Herr Walter

    12:10 - 12:55 | Pauze

    13:00 - 14:10 | Scheikunde, Herr Kaiser
    14:15 - 15:25 | M&O, Herr Berger
    15:30 - 16:40 | LO Jungs, Herr Becker
    LO Mdchen, Frau Meyer
    16:45 - 17:55 | Eugenetica, Herr Wittmann


    Mittwoch
    08:30 - 09:40 | CKV, Frau Keller
    09:45 - 10:55 | Aardrijkskunde, Herr Gnther
    11:00 - 12:10 | Natuurkunde, Herr Krmer

    12:10 - 12:55 | Pauze

    13:00 - 14:10 | Eugenetica, Herr Wittmann
    14:15 - 15:25 | Filosofie, Herr Bergmann
    15:30 - 16:40 | Frans, Frau Vogt



    Donnerstag
    08:30 - 09:40 | Techniek, Herr Dietrich
    09:45 - 10:55 | Informatica, Herr Schreiber
    11:00 - 12:10 | Duits, Herr Werner

    12:10 - 12:55 | Pauze

    13:00 - 14:10 | Wiskunde, Herr Mller
    14:15 - 15:25 | LO Jungs, Herr Becker
    LO Mdchen, Frau Meyer


    Freitag
    08:30 - 09:40 | Engels, Herr Schmid
    09:45 - 10:55 | Kunst, Frau Brandt
    11:00 - 12:10 | Verzorging, Frau Wei

    12:10 - 12:55 | Pauze

    13:00 - 14:10 | Informatica, Herr Schreiber
    14:15 - 15:25 | Levensbeschouwing, Herr Vogt
    15:30 - 16:40 | LO Jungs, Herr Becker
    LO Mdchen, Frau Meyer

    inclusief NPC docenten
    LESOVERZICHT
    [center]AARDRIJKSKUNDE
    Dagmar Elin Jrgensen
    Johann Franz Voss
    Klaus Kahl
    Benjamin Adrian Ziegler
    Reiner Artur Birchenfelt
    Nina Helene Ackermann
    Lucrezia Dulce De Angelis

    BIOLOGIE
    Frederick Ryker Aschenburg
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Muriel Ada Durchdenwald
    Reiner Artur Birchenfelt


    ECONOMIE
    Wolfgang Theodore Schultze
    Dagmar Elin Jrgensen
    Eleonore Madeline de Marigny
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Klaus Kahl
    Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Rycker Aschenburg
    Reiner Artur Birchenfelt
    Aurora Camorra
    Lucrezia Dulce De Angelis
    Valentino Camorra
    Inez Renata Borghesius


    FILOSOFIE
    Muriel Ada Durchdenwald
    Suze Mae Polak
    Aurora Camorra
    Valentino Camorra


    FRANS
    Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Rycker Aschenburg
    Suze Mae Polak
    Lucrezia Dulce De Angelis
    Inez Renata Borghesius


    GESCHIEDENIS
    Dagmar Elin Jrgensen
    Anna Pradl
    Eleonore Madeline de Maringy
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Klaus Kahl
    Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Rycker Aschenburg
    Suze Mae Polak
    Aurora Camorra
    Lucrezia Dulce De Angelis
    Reiner Artur Birchenfelt
    Inez Renata Borghesius


    KUNST
    Anna Pradl
    Eleonore Madeline de Marigny
    Lucrezia Dulce De Angelis


    LEVENSBESCHOUWING
    Dagmar Elin Jrgensen
    Aurora Camorra


    MAATSCHAPPIJLEER
    Reiner Artur Birchenfelt


    M&O
    Eleonore Madeline de Marigny
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Klaus Kahl
    Frederick Rycker Aschenburg
    Inez Renata Borghesius


    MUZIEK
    Anna Pradl
    Valentino Camorra


    NATUURKUNDE
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Muriel Ada Durchdenwald
    Reiner Artur Birchenfelt
    Nina Helene Ackermann


    SCHEIKUNDE
    Wolfgang Theodore Schultze
    Johann Franz Voss
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Muriel Ada Durchdenwald
    Frederick Rycker Aschenburg
    Reiner Artur Birchenfelt
    Nina Helene Ackermann


    TECHNIEK
    Benjamin Adrian Ziegler
    Wolfgang Theodore Schultze
    Johann Franz Voss


    S P O R T T E A M S


    HOCKEY
    Captain Dames: Eleonore Madeline de Marigny
    Dagmar Elin Jrgensen (midmid)

    Captain Mannen: Frederick Rycker Aschenburg



    KORFBAL
    Captain Dames: Inez Renata Borghesius
    Johann Franz Voss


    PAARDRIJDEN
    Anna Pradl


    SCHAKEN
    Eleonore Madeline de Marigny
    Johann Franz Voss
    Muriel Ada Durchdenwald
    Aurora Camorra
    Valentino Camorra
    Reiner Artur Birchenfelt


    TENNIS
    Anna Pradl
    Muriel Ada Durchdenwald


    VOETBAL
    Captain Heren: Wolfgang Theodore Schultze (linksback)
    Lorenzo Andrea Cavallo (links mid)
    Klaus Kahl
    Benjamin Adrian Ziegler (spits)
    Reiner Artur Birchenfelt (spits)
    Valentino Camorra

    E X T R A

    DAMES BAKCLUB VOOR THEEKRANSJES
    Voorzitter: Anna Pradl
    Aurora Camorra


    DEBAT CLUB
    Voorzitter: Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Ryker Aschenburg
    Dagmar Elin Jrgensen
    Eleonore Madeline de Marigny


    ETIQUETTE
    Dagmar Elin Jrgensen
    Anna Pradl
    Klaus Kahl
    Lucrezia Dulce De Angelis


    GENTLEMEN'S CLUB
    Voorzitter: Klaus Kahl
    Rechterhand: Wolfgang Theodore Schultze
    Bestuur
    Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Rycker Aschenburg
    Reiner Artur Birchenfelt
    Valentino Camorra


    GODSDIENS
    Reiner Artur Birchenfelt


    GYM
    Reiner Artur Birchenfelt


    GYMNASTIEK
    Suze Mae Polak


    JOODSE CLUB
    Voorzitter: Suze Mae Polak
    Dagmar Elin Jrgensen


    KLASSIEKE TAAL
    Dagmar Elin Jrgensen
    Eleonore Madeline de Marigny
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Muriel Ada Durchdenwald
    Aurora Camorra


    NEWSPAPER CLUB
    Voorzitter: Dagmar Elin Jrgensen
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Nina Helene Ackermann
    Lucrezia Dulce De Angelis


    POLITIEKE WETENSCHAP
    Reiner Artur Birchenfelt

    Nog geen vakken opgegeven: Adalyn, Felix
    VERJAARDAGEN
    JANUARI




    APRIL



    JULI
    4 juli Suze Mae Polak

    OKTOBER
    11 oktober Wolfgang Theodore Schultze
    28 oktober Reiner Artur Birchenfelt

    FEBRUARI
    7 februari Adalyn Viktoria Khn



    MEI
    17 mei Nathanal Izja Borghesius


    AUGUSTUS


    NOVEMBER
    14 november Frederick Ryker Aschenburg
    17 november Eleonore Madeline de Marigny

    MAART
    7 maart Klaus Kahl
    18 maart Muriel Ada Durchdenwald
    22 maart Felix Hubert Keller

    JUNI
    10 juni Dagmar Elin Jrgensen
    17 juni Benjamin Adrian Ziegler

    SEPTEMBER


    DECEMBER
    19 december Lorenzo Andrea Cavallo
    22 december Lucreia Dulce De Angelis


    geen verjaardagen: Anna, Johann, Nina, Aurora, Valentino, Inez
    RELATIELIJSTJES

    [ bericht aangepast op 7 feb 2022 - 20:12 ]


    someone out there feels better because you exist

    Mt :Y)


    Unfamiliar, rare, strange and yet marvelous.

    Hi, Im a little late 🥺


    El Diablo.

    Suze Mae Polak
    ▫ Negentien jaar ▫ Outfit: schooluniform ▫ With Klaus ▫ At Klaus' bedroom
    ✡ ✡ ✡ ✡ ✡ ✡

    Wat wilde Klaus van haar? Die vraag had Suze de halve nacht bezig gehouden, al was ze al snel tot de conclusie gekomen dat het niet veel goeds zou zijn.
    Heel lang had Suze de slaap niet kunnen vatten en had ze onrustig liggen woelen in bed, terwijl haar gedachten alle kanten uitvlogen ze dacht aan haar ouders, haar broer Boaz van wie ze nog altijd niks hadden gehoord. Maar ook aan haar gesprek met Reiner de vorige avond, hoe hij had uitgelegd dat zij als Joodse niet meer welkom was. En Klaus natuurlijk. Die zich ver verheven voelde boven de rest. Hoe hij Gabriel zonder enige reden in elkaar had gerost.
    Zachtjes stapte Suze uit bed, om haar kamergenootje Nina niet wakker te maken terwijl ze naar de badkamer liep.
    Opnieuw voelde de brunette zich boos worden als ze aan het gehavende gezicht van Gabriel dacht. Hoe konden mensen elkaar dit aan? Zoveel haat Zoveel onnodig geweld Waar was dat allemaal voor nodig?
    Opnieuw maalden haar gedachten rond, terwijl ze haar schooluniform aantrok en zorgvuldig haar haren borstelde. Ze zag er als een berg tegenop om naar Klaus te gaan, maar Suze wilde zich ook niet laten kennen. Ze wilde voor Gabriel opkomen, voor zichzelf en de andere Joodse studenten.
    Je kan het. Vastberaden keek Suze zichzelf in de spiegel voor ze de badkamer en daarna de slaapkamer verliet.
    Het was stil in de gangen van Montreuxe. Iedereen sliep waarschijnlijk nog of maakte zich op voor de eerste lesdag.
    In haar handen hield Suze een dienblad met een kop koffie erop, twee broodjes, een plakje kaas en een kuipje jam. Ze had er lang over gedaan om het juiste ontbijt voor Klaus te vinden. Had ze zijn verzoek moeten negeren? Een potje van zijn ontbijt moeten maken of er juist haar best op moeten doen?
    Ze wilde niet de indruk wekken dat ze braaf al Klaus bevelen opvolgde, maar het leek haar ook geen optie om al zo vroeg op de ochtend ruzie met de jongen te zoeken.
    Bij kamer 804 hield Suze halt en klopte op de deur maar die was al open.
    Klaus? Haar stem klonk timide en voor enkele seconden aarzelde Suze voor ze naar binnen stapte. Klaus trof ze aan, hangend op zijn bed.
    Je ontbijt. Oog in oog met de jongen klonk haar toon wat koeler.
    Het liefst had ze het dienblad op zijn bed gekwakt. In plaats daarvan zette ze het op zijn nachtkastje, alvorens ze een paar passen achteruit zette. Zeg het maar, vervolgde de brunette. Je wilde me spreken? Waaraan ze wat venijnig toevoegde: En ik heb jou ook wel wat te zeggen.
    "I wish I could wake up to the fact that it was only a nightmare"


    FAINA ALEKSEEVA
    EMILIYA KISELYOVA

    ❝ Nothing ever ends poetically. It ends and we turn it into poetry. All that blood was never once beautiful. It was just red. ❞

    Somewhere at the entry with Wolfgang 19, Russian Nobility

    Faina hield van lezen. Nee wacht, de jongedame hield soms van lezen. Hoeveel ze zich concentreerde of hoeveel ze het probeerde zich te concentreren op het boek voor haar neus hing af van een paar factoren, waaronder ten eerste het verhaal. Als het een boek is met een verhaal met tempo, waarin het karakter van het n naar het ander wordt gegooid en er eigenlijk geen goed einde lijkt aan te komen zal Faina op het randje van haar stoel zitten, maar als het een langdradig boek is waar berhaupt geen einde aan lijkt te komen zal de jongedame zich niet eens rond het boek bevinden. Zon soort boek zou ze nooit kiezen, zolang kan ze haar aandacht niet op letters houden. Er waren namelijk veel meer interessante dingen in de wereld zelf dan in het sprookjesverhaal, een boek moest het waard zijn. Moest hr en haar aandacht waard zijn en als het dat niet was, waarom dan tijd verspillen?
          De auto reed met te veel snelheid, waardoor Faina een paar millimeter van haar bijrijdersstoel vloog en ze haar spullen in de achterbak hoorde rammelen. Ze kon het niet laten haar broer, die had aangeboden haar naar Duitsland te brengen als afscheid, met een snelle boze blik aan te kijken. Er was niemand meer betrouwbaar dan haar oudere broer, maar er waren wel zoveel mensen meer betrouwbaar in het verkeer dan haar oudere broer. Hij mompelde sorry, zij richtte zich weer op de tekst voor haar neus, maar niet echt. De tweede factor was namelijk ook de situatie om haar heen, tijdens het lezen. Faina kon zich het best concentreren in stilte en rust en dus niet in een auto die haar iedere bocht uit het raam probeerde te laten vliegen. Het enige wat tussen de auto's droom en de realiteit instond was Faina, die zich vastgreep aan de deur iedere keer dat haar broers falende rijtechnieken haar opnieuw teleurstelling brachten. Mannen... Superieur, maar niet heus.
          Ook het waard om te noemen was hoeveel interesse ze nou werkelijk had in het boek. Koos ze een boek, omdat ze hem zelf leuk vond of koos ze een boek, omdat er drie mannen in haar huis waren met meer kennis over literatuur dan haar en dat bedreigender is dan je denkt. Zelfs als de jongedame zich naar de boekenkast toe bewoog, alleen om een stofje weg te vegen, zou ze worden overladen met iedere keer dezelfde discussie ''welk boek past bij Faina?''. In deze discussie had ze absoluut geen stem en het zou een wonder zijn als er iemand haar zou vragen om haar mening. Het enige wat ze wou was n boek voor alleen de heenreis, maar nu heeft ze genoeg boeken om zeven heenreizen en terugreizen mee te vullen. Ze was helemaal geen echte boekenwurm, maar was nou eenmaal opgegroeid bij schrijvers.
          In de mannelijke vingers van de familie zat zoveel schrijftalent. Hun vingers konden binnen een paar minuten een fictieve droomwereld zo goed beschrijven dat hun lezer wensten dat het realiteit zou worden of een in een liefdesbrief zo goed dichten dat vrouwen als een blok voor hun romantische woorden vielen. In Faina's vingers zat daarentegen geen enkel botje met een beetje schrijftalent. Het enige wat ze kon was voor verslagen feiten goed formuleren of in haar huiswerk antwoorden zo kort en krachtig mogelijk beschrijven, maar een goed fictief verhaal zou nooit van haar zijn. Ze kon het wel proberen, maar succes was niet te garanderen.
          Faina hield meer van feiten. Feiten zorgden ervoor dat je bij de les bleef en gaven je kennis dat later in het leven misschien handig zou kunnen zijn, fictie zorgde ervoor dat je er juist van afdreef, althans in haar ogen. Faina beschreef liever feiten. Waar het op staat en hoe het is, in plaats van hoe het had kunnen of moeten zijn. Een feit was dat ze nu naar Montreuxe ging en hoe graag ze thuis had willen zijn, feiten kan niemand ontkennen. Montreuxe is waar het op staat, thuis is hoe het had moeten zijn. Niemand kon het haar kwalijk nemen dat ze zich op dit moment liever op de realiteit richtte, als ze wisten hoe fictie haar leven op dat zelfde moment wel niet leek. Je wordt namelijk niet iedere dag een nieuw mens, met een nieuwe naam en een nieuw leven.
          ''Wie ben je?'' Vroeg haar broer naast haar zo plotseling dat Faina opschrok uit het boek dat ze toch niet las, maar waar ze om de paar minuten gewoon een pagina van omsloeg om toch de indruk van interesse te wekken.
          ''Hmmm?''
          ''Wie ben je?'' Vroeg hij opnieuw, ditmaal met meer de klemtoon op wie. Dit had ze thuis zo vaak getraind. Deze vraag had ze zo vaak op verschillende momenten van de dag gekregen om haar eraan te laten wennen en de kans op fouten zo klein mogelijk te maken.
          ''Emiliya Kiselyova'', antwoorde Faina zonder enkel teken van emotie, alsof ze deze naam heel haar leven al had en er niks bijzonders aan was. Haar broer knikte, net zoals zij wist hij wat er komen ging. Afscheid was al genomen, Faina bestond alleen nog voor haar familie. Voor de nieuwe wereld waarin ze zou treden, zou haar naam Emiliya zijn.
          De auto parkeerde zich waar hij moest parkeren. Haar broer haalde zijn handen van het stuur en stak een sigaret op, zoals hij altijd deed wanneer hij van iets afscheid moest nemen. Hij stak een sigaret op toen zijn favoriete krant ermee ophield, hij stak een sigaret op toen de F van zijn favoriete typmachine ophield met werken, hij stak een sigaret op toen hij afscheid moest nemen van Pasha en hij stak een sigaret op toen hij afscheid moest nemen van haar. Faina keek toe hoe een grijze wolk zijn mond verliet en draaide haar hoofd weg, zodat ze zelf niet zou stikken in de rook. ''Moet je niet mijn koffers uit de kofferbak halen?'' Vroeg ze, zonder hem aan te kijken.
    ''Kan je dat niet zelf?'' Antwoordde hij, terwijl er opnieuw rooklucht uit zijn lippen kwam tegelijk met de woorden die hij sprak. Faina rolde haar ogen en keek hem aan. Ze hadden al afscheid genomen, hij was op dit moment gewoon haar chauffeur, maar nog steeds was ze nog niet voorbereid genoeg om hem achter te laten zonder gevoel. Alle emotionele woorden waren al gezegd, het was nu aan haar om uit te stappen en niet meer om te kijken toen hij wegreed. Het was nu aan haar om Emiliya's leven op Montreuxe te beginnen.
          ''Ga je nog?'' Vroeg hij, nadat ze hem een minuut in stilte had aangestaard. Hij leek het zo makkelijk te hebben, dat wilde zij ook. De jongedame pakte, als laatste zussen streek, zijn sigaret tussen haar wijs- en middelvinger en voor hij kon protesteren was ze de auto al uit. ''Dag broer,'' glimlachte ze, terwijl ze een laatste rookwolk expres de auto in blies en zijn woorden smoorde door de deur dicht te slaan. Zelf pakte ze haar koffers uit de achterbak, Faina hoorde haar broer nog succes roepen, voordat ze ook die autodeur had dicht geslagen. Haar koffers waren maar met zijn tween en ze waren niet eens zo groot. Het had alles wat ze nu nodig zou hebben en ondertussen hadden haar ouders haar vast al een pakketje gestuurd met de overige dingen van het benodigdheden-lijstje. Ze zette haar koffers eerst nog even naast zichzelf neer op de grond en keek stiekem toch naar hoe de auto van haar broer verdween. De jongedame wou nog niet meteen de school betreden, dus daar stond Faina dan, alleen met nog een sigaret tussen haar wijs- en middelvinger die haar herinnerde aan haar broer en haar familie, voor de grote school Montreuxe. Hoe fictie het ook klonk voor haar, het was nu echt de realiteit die ze moest accepteren.
          De sigaret zette ze tussen haar lippen, waarna ze haar handen verstopte in haar jas. Haar ogen liet ze over de grote school en de mensen ervoor deed glijden, haar nieuwe realiteit was voor hun al langer realiteit geweest. Het kostte haar een paar minuten, misschien twee of drie, voordat ze hem in de gaten had. Ze wist niet hoe lang hij daar had gestaan en of hij berhaupt haar aandacht wou trekken, maar volgens Faina's kijkers stonden zijn kijkers ongeveer op haar sigaret. De jongedame wou aan hem vragen wat er nou precies zo interessant was, maar realiseerde zich op tijd dat sigaretten op Montreuxe waren verboden. Ze wist berhaupt niet eens zeker of zij zijn aandacht had, maar wist wel dat er geen sigaretten werden toegelaten op deze school. Dat had de jongedame moeten bedenken, voordat ze voor zijn neus nog een keer een rookwolk uitblies. Heerlijke eerste indruk.
          ''Hij is niet van mij'', riep ze naar hem, om toch nog iets van mogelijk schade te verkleinen, terwijl ze met haar andere hand wees naar de sigaret die ze nog steeds in haar handen had om de n of andere reden. Ze had hem voor zijn neus kunnen uitstampen en weg kunnen lopen, dat had haar tweelingzus haar waarschijnlijk ook aangeraden om te doen, maar Yulia was hier nu niet en Faina was op haar eigen brein aangewezen. Het meest slimme wat haar brein nu ook kon bedenken was de sigaret naar hem te wijzen en te vragen: ''Wil je hem hebben?'' Ze kende hem niet en misschien was wat ze deed totaal onlogisch, maar ja. Ze moest iets. Welkom op Montreuxe dan maar.
          Haar ogen waren duidelijk op hem gericht net zoals haar hand met de sigaret. Aan hem nu de volgende zet.




    Unfamiliar, rare, strange and yet marvelous.

    AURORA CAMORRA
    Being a bitch is my kink, what the fuck else did you think?
    W. Finlay Outside



    Een waterige ochtendzon scheen op Aurora haar gezicht. Langzaam opende ze haar ogen en knipperde een paar keer om wakker te worden. Gisteravond was ze naakt in slaap gevallen onder de dekens van Ryker en het duurde even voordat ze wist waar ze was. Oja, Zwitserland. Slaperig wreef ze in haar ogen. Net zoals het even duurde voordat ze besefte dat ze zich op Montreuxe bevond, duurde het ook even voordat Aurora doorhad dat haar bedpartner niet langer aanwezig was. Enigszins opgelucht draaide Aurora zich om onder de witte lakens. Het was niet dat ze het niet leuk met Ryker had gehad, in tegendeel zelfs, maar het was zo lang geleden dat ze naast iemand was wakker geworden dat het een opluchting was om dat voor nu nog even te kunnen uitstellen. Het was alsofRyker het had aangevoeld dat ze haar tijd alleen nodig had, maar dat kon helemaal niet. Hij kon niet weten dat ze thuis nooit bleef slapen bij haar tussendoortjes. Hij kon niet weten dat het ze het na de seks voor gezien hield, om terug te keren naar het landhuis, zodat haar broer niet alleen hoefde te slapen. De enige personen die wisten hoe het er thuis aan toe ging waren Salvatore en zijzelf... Oh, Salvatore.. de opluchting die ze zojuist had ervaren werd lichtelijk overschaduwd door een schuldgevoel naar haar broer. Zou hij het wel gered hebben de vorige avond? Ze had hem helemaal niet meer gezien... Zou hij ok zijn?
          Aurora hand reikte naar Ryker zijn nachtkastje en ze liet haar vingers glijden over het houten oppervlak. Het was zo stil en ze had de kamer helemaal voor zich alleen. Zo meteen zou ze naar haar broer gaan, maar voor nu wilde ze nog heel even genieten van de rust en haar tijd alleen. Aurora grinnikte toen ze terugdacht aan de vorige avond. Het was een lekkere binnenkomer geweest, dat feestje van de Gentlemens Club en Ryker was de kers op de taart geweest. Het was gezellig, de seks was goed, daarna hadden ze nog even gekletst en uiteindelijk was ze op zijn borst in slaap gevallen. Al met al een goede eerste avond. Tevreden duwde Aurora zichzelf overeind en ging met haar handen door haar haren. Nu Ryker er niet was, zou n vraag nog onbeantwoord blijven: was de jongen cht zo aantrekkelijk of vonden de whisky en wijn dat voornamelijk? Aurora haar oog viel op een briefje op het bureau en een glimlach verscheen op haar gezicht. Oja, zo ging dat. Het welgemeende sorry, moest ervandoor-berichtje. De dekens met zich mee slepend stond Aurora op, pakte het papiertje en liet haar ogen erover heen glijden. Haar eerdere vraag over Ryker zijn aantrekkelijkheid zou zo te zien later vandaag worden beantwoord. Hij was alvast opgestaan, moest dingen regelen, maar hij stelde voor om in de pauze iets te drinken. Aurora haar hart sloeg over. Niet omdat ze verliefd op de jongen was, maar omdat ze zich moest binden aan deze vreemdeling die ze nog nooit nuchter had gesproken. Binden, het was maar samen iets drinken, maar toch, het voelde als zich binden. Aurora was zo gewend geraakt aan geen verplichtingen te hebben door er s nachts altijd ervan door te gaan, dat ze dit als een grote stap ervoer.
    En toch pakte ze de pen die Ryker had laten liggen en draaide het papiertje om. De onzekerheid en bindingsangst was niet sterk genoeg om haar ervan te weerhouden Ryker later die dag te ontmoeten. Ze moest toegeven dat ze de jongen als een prooi achterna had gezeten de vorige avond. Dat kon niet alleen de alcohol zijn geweest, toch?
    Zie je tijdens de pauze.
    Pende Aurora neer in een sierlijk handschrift. Ze griste haar lipstick van het nachtkastje, bracht de felrode kleur aan op haar lippen en kuste het papier. Was het te veel? Nee, dat bestond niet.
          Hoe fijn de stilte en privacy hier ook was, Aurora had een broer waar ze zich druk om maakte. Ze opende de kast aan Ryker zijn kant van de kamer, pakte een wit t-shirt en trok het over haar naakte lichaam heen. Haar jurk raapte ze op van de grond en met haar lipstick en hakken in haar handen begaf ze zich op de gang. Tot haar geluk kwam ze niemand tegen, terwijl ze haar weg maakte naar haar eigen kamer. Haar roommate had ze nog niet ontmoet en ze hoopte niet dat dit het moment was dat ze eindelijk haar gezicht zou laten zien. Aurora wilde eerst douchen, zich fatsoenlijk aankleden en Salvatore spreken. Zo stil en onopvallend als ze kon benaderde ze de deur en bad dat haar kamergenootje er nog niet was. Voorzichtig opende Aurora de deur en spiekte naar binnen.

    Buongiorno sorella.
    Salvatore zat opgewekt op Aurora haar bed. Zijn benen lang uitgestrekt en zijn handen achter zijn hoofd. De grijns op zijn gezicht sprak boekdelen.
    Cazzo! riep Aurora geschrokken en ze bracht de jurk die ze vast had voor haar, grotendeels, naakte lichaam. Onder Ryker zijn shirt droeg ze nog altijd niets en dit was niet bepaald het moment of de outfit waarin ze haar broer wilde spreken. Je moet me niet zo laten schrikken! bracht Aurora pinnig uit en ze sloot de deur achter zich. Met een lichtelijk betrapt gevoel keek Aurora haar tweelingbroer aan. Hij zat daar maar, breed grijnzend en hoofdschuddend.
    Hou je kop. zei ze, maar ze kon een kleine glimlach niet onderdrukken.
          Om verder het onderwerp van haar slaapplaats te ontwijken pakte Aurora kleding voor die dag en verplaatste zich vliegensvlug naar de badkamer.
    Hoe heb je geslapen? Vroeg ze Salvatore, terwijl ze de douche aandeed.
    Prima.
    Eerlijk?
    Eerlijk.
          Gedoucht, aangekleed en met haar haar en make up weer gedaan was ze klaar voor de eerste schooldag. Na haar douche had ze Salvatore alles verteld over haar avond, op een paar kleine details na dan. Ze vertelde over de mensen die ze had leren kennen, de functie van de Gentlemens Club, de vreemde interactie tussen Reiner en Suze, over de Jodenhoek en elk ander detail dat van belang kon zijn voor hun integratie op de school. Het enige wat ze voor zich hield, waren Ryker zijn uitlatingen over bleekscheet Kahl. Dat was informatie die haar broer nog niet perse nodig had op dit moment en dus hield Aurora het voor zich. Ze wilde de jongen eerst nuchter zien, voordat ze een definitief oordeel over hem vormde. Na Salvatore een volledige update te hebben gegeven over haar avond, verruilden ze de slaapkamer van Aurora in voor de gangen van de school.
    Ik heb je niet meer gezien gisteren. zei Aurora, maar eerlijk gezegd had ze ook niet verwacht dat Salvatore naar het feestje zou komen.
    Ik jou ook niet.
    Verward keek Aurora naar haar broer.
    Ik kon niet slapen,
    Dus toch. Onderbrak Aurora hem.
    Salvatore gaf haar een veel betekenende blik: hij wilde er nu niet over praten.
    DUS dacht ik, ik ga toch een kijkje nemen. ging hij verder. Maar jij was blijkbaar al vertrokken.
    Dit keer gaf Aurora hem een veel betekenende blik: hier wilde zij niet over praten.
          Even liepen ze in stilte naast elkaar. Bij een groot raam aan de voorzijde van het schoolgebouw bleven ze staan. Aurora legde haar handen op de koude stenen vensterbank en tuurde naar de lange oprijlaan van het internaat.
    Het is goed dat je lid bent geworden van die club. zei ze tegen haar broer.
    Dat denk ik ook.
    In de verte zag ze een rode auto aankomen rijden. Aurora kneep haar ogen samen om beter te kunnen zien of ze gelijk had. En ja hoor; niets minder dan een rode Alfa Romeo begaf zich op het schoolterrein van Montreuxe.
    Misschien dat ik naar beneden ga. zei Aurora, met haar ogen nog steeds op de Italiaanse auto gefocust. Ga je mee?
    Nee, ik wil eerst even iemand spreken. vertelde Salvatore.
    Die woorden lieten Aurora haar blik op de auto doen verbreken. Wie? vroeg ze nieuwsgierig.
    Jij bent niet de enige die met mensen praat hier. zei Salvatore mysterieus.
    Aurora knikte en trok haar wenkbrauwen op. Oke, oke. Nou veel plezier met praten. zei ze ongelovig en kuste haar broer op zijn wang.

    Het duurde even voordat Aurora beneden was. De slaapvertrekken bevonden zich op de achtste verdieping en dus moest ze ontelbare treden afdalen voordat ze eindelijk de begane grond van het internaat had bereikt. Haar hakken zakten weg in het grind op de oprijlaan en ze bracht een hand boven haar ogen om de zon uit haar zichtveld te blokkeren.
    Langzaam kwam de rode alfa romeo tot stilstand en Aurora kneep opnieuw haar ogen samen.
    Een jongen stapte uit. Hij had donkere haren en een erg knap gezicht, maar het meest interessante: hij oogde Italiaans.
    Ciao! Riep Aurora luid naar de jongen. de dag begint goed zie ik. Hoe meer landgenoten, hoe beter! Ging ze verder in pijlsnel Italiaans. Dit was precies waar Aurora op had gehoopt toen ze de auto had zien aankomen rijden. Het was een gokje geweest, maar een gokje die het proberen waard was. Als een ding haar gisteravond iets geleerd had, dan was het dat ze bondgenoten nodig had in deze slangenput van het internaat.


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

    PASCALE CLRRISSEAU
    age 19
    outfit

    with Moritz
    place at the trainstation


    DE      HELE      TREINREIS      op weg naar Frankrijk had ik geen oog dichtgedaan. Telkens wanneer mijn oogleden dicht dreigden te glijden, lieten beelden van onze ouders die ons uitzwaaide me weer wakker schrikken. Het enige positieve aan deze reis was dat ik oom Gerald nooit meer hoefde te zien. Mijn bovenbenen klemde ik bij de gedachten stevig tegen elkaar aan en stortte me daarna op de kruiswoordpuzzels om mijn gedachten af te leiden.
          Een scherp fluitend geluid kondigde aan dat we inmiddels de laatste halte hadden bereikt. Het luide snurkende geluid naast me vertelde me al hoe laat het was en ik liet hoofdschuddend mijn blik over Moritz glijden. Zachtjes prikte ik met mijn vinger in zijn wang.
          Kom op, opstaan schone slaapster. Straks missen we ons vervoer, fluisterde ik. Een aantal mensen die langs onze coup liepen, keken ons vervreemd aan en ik voelde het bloed naar mijn wangen stijgen. Alsof op ons hoofd geschreven stond dat we Joods waren.
          Moritz! deed ik nog een poging om hem wakker te maken ietwat harder deze keer. Toen er nog geen reactie kwam, schudde ik hardhandig aan zijn schouder. We moeten gaan, gaf ik als uitleg en ik pakte zijn koffers die ik snel in zijn handen duwde. Haastig pakte ik ook de mijne en liep achter mijn tweelingbroer aan de coup uit.

    [ bericht aangepast op 6 nov 2021 - 19:40 ]


    I have seen my own sun darkened

    Inez Renate Borghesius
    19 years            Voorzitter Vrouwen Korfbalteam / Vice-voorzitter News Paper Club            vlakbij de ingang            w. Salvatore            Schooluniform



    Het gestommel van Dagmar vroeg in de ochtend had me wakker weten te maken. Alhoewel ik kon nauwelijks mijn ogen doen aangezien deze zo dik waren en warm aanvoelden. De hele nacht had liggen snikken in mijn bed. De confrontatie aangaan met Klaus op het feest was al erg genoeg en vervolgens maak ik het allemaal erger door hem te kussen. Wat dacht ik wel niet?
          Meewarig schudde ik mijn hoofd en gooide mijn benen over de rand van het bed. Een hevige hoofdpijn maakte dat ik moest wachten voordat ik op kon staan. Duizenden zwarte en witte vlekken dansten voor mijn oogleden. Ik wreef in mijn ogen in de hoop de vlekken te kunnen verjagen.
          Ergens in mijn achterhoofd realiseerde ik me dat ik me vlug klaar moest maken, maar de kracht scheen niet terug te komen in mijn spieren. Mijn energie die ik had gisteravond leek compleet te zijn verdwenen. Ik bleef nog een tijdje lusteloos voor me uit zitten staren tot ik het geluid van een dichtslaande deur hoorde ten teken dat Dagmar inmiddels de kamer uit was. Een gevoel van stress vermengd met paniek begon zich vanuit mijn buik te verspreiden over mijn lichaam. Als ik niet opschoot, zou de jongen waarvan de bedoeling was dat ik die rondleidde in zijn eentje in de gang staan te wachten. Hoe beroerd ik me ook voelde, die jongen zou niet het dupe mogen zijn van het drama dat zich momenteel in mijn leven afspeelde.
          Gejaagd begon ik mijn kleding bij elkaar te zoeken en sprong ik uit het groene jurkje van Eleonore. Ik was met dat ding en al in slaap gevallen dus vanavond moest ik de kreukels eruit strijken voordat ik hem weer terug kon geven aan mijn vriendin. Vervolgens trok ik mijn schooluniform aan, nam niet de tijd om mijn stropdas netjes te strikken en hing hem slechts om mijn nek en gooide nog een plens koud water in mijn gezicht. Eenmaal op de gang kwam ik erachter dat ik mijn haar vergeten was te borstelen en dus kamde ik slechts met mijn vingers erdoorheen in de hoop het iets in het gareel te krijgen.
          Auw auw auw, mompelde ik toen mijn vingers een klit tegen kwamen. Ik was nog bezig om mijn hand te bevrijden uit de klit toen ik de hoek om sloeg in de richting van de hal en ternauwernood kon stoppen voor de jongen die nonchalant tegen de muur geleund stond. Ah sorry. . . mompelde ik alvorens mijn ogen de zijne vonden. Plots scheen er in de verste verten van mijn herinneringen een laatje open te aan. Ow, ik ken jou. Heb je je zus uiteindelijk nog kunnen vinden? vroeg ik hem terwijl ik nonchalant mijn haren uit de klit aan het trekken was.


    I have seen my own sun darkened

          KLAUS KAHL      
    Most people like flying kites, riding bikes in the woods, baking cake 'cause its good, I mean I would if I could...
    Pyjamabroek Suze Kamer 804




    tw: anti-semitism

    Klaus lag op zijn bed. Hij pulkte aan de stof van zijn geruite pyjamabroek en zijn ogen waren op de deur gefixeerd. Het was warm in de slaapkamer die hij met Benjamin deelde. Klaus droeg geen shirt of sokken en wachtte geduldig tot hij besloten had wat hij als eerste vandaag zou gaan doen. Langzaam bracht hij zijn hand naar zijn gezicht en streek met zijn duim langs zijn lippen. Inez had hem de vorige avond gekust. Zelfs uren na de kus kon hij haar aanraking nog altijd voelen. Inez. Gisteren had hij haar ontmaskerd. Het complot ontmanteld. Met de kus die ze hem gaf bezegelde ze in Klaus zijn ogen de overeenstemming tussen hen beiden dat Inez het goed moest maken. Het door haar gepleegde verraad was zo vergaand, dat ze met iets heel goeds moest komen, wilde ze deze fout uitwissen. Die kus was een leuk gebaar, maar het was niet genoeg. Klaus wilde Inez niet meer zoenen. Niet nu hij wis wat voor een leugen er achter haar liefde schuil ging. Bovendien voelde Klaus er weinig voor om een meisje te dwingen hem affectie te geven. De gedachte alleen al maakte hem onpasselijk. Hij was veel, maar geen verkrachter.
          De nagel van zijn duim drukte hij in zijn onderlip om de tinteling die Inez haar kus had achter gelaten te evenaren. Hij was vrijgezel. En nu echt. De afgelopen maanden was hij technisch gezien misschien vrijgezel geweest, in zijn hoofd was hij altijd trouw gebleven aan zijn ex-vriendinnetje. Maar met het verbanden van Inez haar pasfoto kwam een einde aan de loyaliteit naar haar. Ondanks dat de avond niet was gelopen hoe Klaus wilde, voelde hij zich goed. Ontspannen, optimistisch en misschien zelfs vrolijk. Die rat van een Gabriel in elkaar slaan bleek een goed plan geweest. Het had alle opgebouwde spanning in zijn lichaam doen verlaten. Vandaag was een nieuwe dag en daarmee zouden er nieuwe kansen zijn.
          Er stonden een aantal dingen op Klaus zijn planning. Hij moest zijn schoenen laten poetsen door een van de jongerejaars van de Gentlemens Club (Gabriels gore Jodenbloed zat over de neus en zijkant verspreid), hij zou een nieuwe leerlinge rondleiden en had Suze opgedragen vandaag met hem te komen praten. Het werd tijd dat het uitschot van de school zich anders ging gedragen. Al moest Klaus toegeven dat die haakneus gisteravond wel van pas kwam...
    Klaus zakte onderuit op zijn bed en genoot van het vooruitzicht om dit schooljaar de touwtjes weer strak in handen te houden. Alles zou precies gebeuren zoals hij wilde en wie niet horen wil, zou voelen. Zijn lieftallige vriendinnetje was er niet langer om hem tegen te houden wanneer hij de grens wilde opzoeken. Dit jaar zou hij pas echt ontdekken waar hij toe in staat was. Juist door zijn relatie met Inez had hij geprobeerd terughoudend te zijn, maar nu dat voorbij was...
          Er werd op de deur geklopt. Klaus keek op en liet zijn lippen los.
    Klaus? klonk een timide stem achter de deur. Blijkbaar werd er voor hem besloten welk item van zijn to do lijst hij als eerste zou afwerken.
    Klaus zweeg. Laat haar zelf maar de moed bij elkaar rapen om naar binnen te komen.
    Langzaam werd de slaapkamerdeur open geduwd en verscheen Suze in zijn blikveld.
    Je ontbijt.
    Klaus ontmoette Suze haar ogen en vroeg zich direct af hoe Reiner haar ooit met n vinger had aangeraakt. In n oogopslag kon je zien uit wat voor smerig rattennest ze afkomstig was. Het was een schande zat het meisje het schooluniform van Montreuxe mocht dragen en het werd tijd dat daar verandering in werd gebracht.
    Suze zette het dienblad met Klaus zijn ontbijt op zijn nachtkastje neer. Vervolgens zette ze een paar stappen achteruit. Gelukkig maar, want Klaus wilde niet zo dicht in haar buurt zijn. Het was alsof ze een ernstig besmettelijke ziekte onder de leden had. Ze voelde vies aan, onrein.
          Zeg het maar, zei de brunette toen. Je wilde me spreken? En ik heb jou ook wel wat te zeggen.
    Klaus lachte. Met een brede grijns en ontbloot tandvlees keek hij naar Suze. En wat heb jij mij dan te zeggen? Vroeg hij nieuwsgierig. Al wist hij dat ze waarschijnlijk kwam huilen om haar jodenvriendje... Ontspannen duwde Klaus zichzelf overeind in bed en keek naar het dienblad dat het meisje had meegebracht. Een kop koffie, twee broodjes, een plakje kaas en een kuipje jam. Vanzelfsprekend voelde Klaus de drang om het kopje naar Suze haar hoofd te gooien, de hete koffie over haar gezicht uit te gieten of om het mesje voor de jam tussen haar ribben te steken. Maar hij deed het niet. In plaats daarvan pakte Klaus het kopje koffie vast, nam een slok en smeerde daarna n broodje met jam en belegde het andere broodje met kaas. Van Suze keek hij naar het raam. Ze waren op de achtste verdieping. Hoe bevredigend zou het zijn om haar uit het raam te kunnen gooien, haar lichaam kapot zien slaan op de kiezelsteentjes beneden... Klaus glimlachte. Wil je ook? Vroeg hij en hij hield het bordje met de twee broodjes naar Suze op. Of heeft jullie ras geen honger? Leven jullie alleen van het stelen van andermans geld? Klaus dronk nog wat koffie, nam een hap uit het broodje met jam en wendde zich daarna weer tot Suze. Hebben jij en mijn neefje eigenlijk seks gehad? vroeg hij, tussen de koffie en zijn volgende hap door.

    [ bericht aangepast op 6 nov 2021 - 21:20 ]


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

    SALVATORE CAMORRA
    It never was about the money or the drugs. For you there's only love
    It never was about the party or the clubs For you there's only love
    W. Alone Kerkers


    Veel had Salvatore niet geslapen die nacht. De vreemde omgeving waarin hij zich nu bevond gaf hem een onrustig gevoel. Ook het feit dat hij alleen sliep hielp niet bij dat onbehagelijke gevoel van onveiligheid. Het was niet eens dat hij niet bij Aurora op de kamer sliep, maar berhaupt het feit dat hij alleen sliep. Zijn kamergenoot was nog niet op komen dagen en Salvatore hoopte vurig dat hij hem vandaag wel zou ontmoeten. Het hele jaar alle nachten alleen doorbrengen zag hij simpelweg niet zitten.
          Na bijna de hele nacht naar het plafond te hebben gestaard, zag Salvatore eindelijk de zon op komen en dat voelde als een verlossing. Nachten konden zo oneindig lang duren wanneer je geen slaap kon vatten. Een persoonlijke kwelling vol angsten en onbekendheid, die alleen de zon weg kon nemen. Bij het opkomen van de zon stond Salvatore op uit zijn bed om zich klaar te maken voor zijn dag. Vervolgens had hij zijn zusje opgewacht op haar kamer.. Blijkbaar was haar kamergenootje er ook nog niet, want Salvatore trof niemand aan in kamer 810. Of het meisje was net zoals zijn eigen zusje in een ander bed beland dan in haar eigen. Hoofdschuddend ging Salvatore zitten en strekte comfortabel zijn benen uit op het bed. Het meisje dat hij de vorige avond had ontmoet had zijn vermoedens bevestigd: Aurora was er van tussen met een jongen. Op de eerste dag. Salvatore zei niets van zijn zus haar gedrag. Wie was hij om haar hard te veroordelen, wanneer zij de persoon was die hij het meeste nodig had in zijn leven? Voor zijn gevoel had hij geen recht van spreken.
          Salvatore kende de naam van het meisje waarmee hij was teruggelopen naar de achtste verdieping niet. Toch voelde hij een soort verbondenheid met haar. Iets in haar zijn die vorige avond had hem ongerust gemaakt. Het meisje met de rode haren leek niet goed te weten wat ze met zichzelf aan moest op het feest en Salvatore had zich net zo gevoeld. Maar ze leek ook overstuur, lichtelijk wankel en daarom wilde hij vragen hoe het met haar ging. Dat was het minste wat hij kon doen voor haar, gezien zij hem zo vriendelijk had verwelkomd de vorige avond.
          Het duurde en het duurde maar voordat Aurora haar gezicht eindelijk liet zien, maar uiteindelijk werd de deur geopend en kwam zijn schaars geklede tweelingzus binnenlopen. Het zal ook eens niet. Salvatore rolde met zijn ogen en grijnsde breed, maar verder spraken ze er niet over.
    Zijn zus nam een douche, maakte zich klaar en deed haar verslag over het feest van de Gentlemens Club. Salvatore probeerde de namen die ze noemde te onthouden, maar alles leek op elkaar. De Duitse namen klonken vreemd in zijn oren en waren n Duitse brei. Hij hoopte maar dat hij eraan kon wennen en dat het hem zou lukken om de namen van hun klasgenoten te leren. Uiteindelijk verlieten ze kamer 810 en liepen naast elkaar over de gangen van Montreuxe. Voor het eerst voelde Salvatore iets van opluchting over hem heen komen sinds hij op het internaat was gearriveerd. Samen met Aurora lopen door de school voelde als lopen door hun landgoed thuis. Het was bekend. Voelde normaal en goed.
          Toen een rode Alfa Romeo de oprijlaan van de school betrad, was Aurora gevlogen. Salvatore wist precies waarom. Als er een Italiaanse student in die auto zat, dan zou een vriendschap met diegene sluiten vast gemakkelijker gaan dan met de Duitsers hier. Het idee kwam in Salvatore op om een Italiaanse club te beginnen. Eventueel geheim. Wanneer er genoeg studenten uit Itali kwamen zouden ze elkaar kunnen ontmoeten voor het spelen van kaartspellen en het drinken van sterke drank. Ja, dat was een goed idee.
    Aurora verdween uit de gang en Salvatore leunde tegen de muur aan terwijl hij met zijn ogen de rode auto volgde. Net toen hij aanstalten wilde maken om het roodharige meisje op te zoeken, hoorde hij een bekende stem.
          Ah, sorry... mompelde het meisje. Salvatore keek haar aan en grinnikte bij het zien van haar warrigheid. Ow, ik ken jou. Heb je je zus uiteindelijk nog kunnen vinden?
    Salvatore glimlachte. Zoiets, ja. grinnikte hij, maar besefte dat dat een heel vreemd antwoord was om een vreemde te geven. Ja, ik heb haar net gesproken. Verduidelijkte hij zichzelf toen.
    Heel even liet hij een stilte vallen, waarna hij het meisje lichtelijk medelevend aankeek. Voel je je al wat beter dan gisteravond? vroeg hij voorzichtig. Als je er niet over wilt praten, dan moet je het zeggen, maar je zag er, even zocht Salvatore naar de juiste woorden vermoeid uit. Besloot hij, in de hoop daarmee niet te veel in het meisje haar persoonlijke leven te mengen. Salvatore geeuwde en bracht zijn hand voor zijn mond. Sorry, Verontschuldigde hij zichzelf. Slechte nacht gehad.

    [ bericht aangepast op 6 nov 2021 - 23:19 ]


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

    Serilda Marie LaRue
    "Don't reveal too much. Let them assume. Let them wonder."

    20 Transfer student Somewhere w/ Reiner
    Nadat Serilda de vorige avond Reiner uiteindelijk alsnog niet wist te vinden, besloot de blondine het feest gauw weer te verlaten gezien deze ook al aardig tot zijn einde leek te zijn gekomen. In alle rust had ze haar laatste spullen op de kamer opgeruimd kleding netjes opgeborgen in de voor haar bestemde kledingkast en/of lades. Haar kamergenote was die nacht niet meer naar hun kamer gekomen, waardoor Serilda ook met haar nog geen kennis had kunnen maken. Overmand met vermoeidheid en in volle gedachten verzonken over al wat haar mogelijk nog te wachten kan staan, is Serilda dan ook gauw in slaap gevallen, eens ze tussen de lakens is gekropen.
          Nu liep ze door de lange gangen heen, opnieuw. Dit keer echter met wat verkregen hulp, want toen Serilde uren geleden in alle vroegte al wakker werd en besloot op te staan, had ze opnieuw niet geweten waar ze nu precies heen moest gaan. Sommige routes waren vanzelfsprekend geweest, maar de blondine was nog lang niet thuis in het grote landhuis waar ze nu haar vertrouwde plek van moest zien te maken. Ze botste iets meer dan uur geleden ook uit het niets tegen iemand op, zodra ze de hoek om wilde slaan om opzoek te gaan naar een ontbijt. De jongen, Matthias, was zo vriendelijk geweest om haar te helpen. En niet alleen met het wijzen van de weg, maar ook met het vertellen waar ze Reiner vermoedelijk alsnog kon vinden. Serilda was hem dankbaar geweest, nog steeds.
          In de grote hal vond ze echter iedereen, ook al kon Serilda nog lang hun namen niet, maar er was nog steeds geen spoor van Reiner te bekennen. Althans, niet totdat iemand haar erop wees dat hij hem ergens een kop koffie had zien drinken. Serilda verliet de grote hal dan ook weer en sloeg haar armen losjes over elkaar heen terwijl ze in een stevige pas richting een van de smallere vertrekken liep. Uiteindelijk spotte Serilda de jongen verscholen achter een lang gordijn (van plafond tot vloer), zittend op de rand van een vensterbank in het uiterste hoekje, met het raam een klein stukje open. Het was voldoende om de geur van rook direct te doen verdwijnen, naar buiten de frisse ochtendlucht in. Zijn kof koffie stond vlak naast hem op de marmeren vensterbank, (half) leeg vermoedelijk.
          Ah, daar ben je dan.
          Een zachte doch geamuseerde ondertoon vlocht zich tussen de klanken van Serildas stem door, zonder enig spoor van een verwijt. Ze kon het niet helpen een klein beetje te plagen, hopende dat de jongen zich er niet al te hard aan zou storen puur om het spreekwoordelijke ijs wat te breken. Nieuwsgierig nam Serilda de jongen in zich op, wie onbewust een beetje leek te schrikken van haar plotselinge verschijnen, terwijl ze langzaam de ruimte betreedt. Haar vingers glijden zachtjes over de assistraven van de deurpost heen, waarna Serilda haar arm langs haar lichaam laat vallen als ze verder door naar binnen loopt.
          Ik hoop dat ik je gisteren niet onnodig lang heb laten wachten, maar mijn reis hierheen liep helaas wat vertraging op, brengt Serilda vervolgens uit, wetende dat ze eigenlijk gisteren overdag al op Montreuxe aangekomen zou zijn, samen met haar zusje. Echter, door onverwachte bijkomstigheden liep de hele planning uit en duurde de rit hierheen vele male langer dan verwacht. Haar ouders hadden er nog een bericht over uit gestuurd, maar Serilda betwijfelt of deze uiteindelijk wel op tijd is aangekomen. Je bent wel moeilijk te vinden hier, grinnikte ze vervolgens, zacht bijtend op de binnenkant van haar wang, terwijl ze tot een gepaste afstand bij Reiner stil komt staan.
          In plaats van acht te slaan op de sigaret die hij zit te roken, blikt ze via het grote raam naar buiten. Is het een bedrieglijke schijn, of is het hier echt zo mooi en rustig in de ochtend? vraagt Serilda zacht aan Reiner, knikkend naar het uitzicht buiten, waar het voor nu sereen lijkt te zijn, maar ook tactvol doelend op de hele school en al diens leerlingen.


    [ bericht aangepast op 23 nov 2021 - 19:45 ]


    'Three words, large enough to tip the world; I remember you.'

    〚      Talent isn't genius, and no amount of energy can make it so. I want to be great, or nothing.      〛

    Anastasiya Pelagiya Belova





          19      ✦      With Aleksey      ✦      Montreuxe's hallway



          Zenuwen gierden door haar lichaam toen ze de hal van Montreuxe binnentrad.
    Van de irritatie van vanochtend was niets meer over. Officieel zou ze gisteren aankomen in het kasteel. Net zoals de andere studenten die naar Montreuxe gingen. Door een administratieve fout echter was dit niet mogelijk, had haar oom haar verteld.
          De zenuwen waren dezelfde zenuwen die ze had gevoeld op haar eerste schooldag in Leningrad, toen ze net uit Moskou verhuisd was. Ze was nu net zo onzeker en nerveus als toen, misschien wel iets meer zelfs. Zwitserland was een ander land, met een andere taal en andere mensen. Het was simpelweg eng. Dit keer was ze gelukkig niet alleen, zoals zeven jaar geleden in Leningrad.

          Weet jij waar we zijn moeten? vroeg ze, haar stem zachter dan dat ze gewild had.
    Haar neef Aleksey was deze keer aan haar zijde en Anastasiya vond het geruststellend. Zijn aanwezigheid zorgde ervoor dat ze zich iets zekerder voelde.
    Toch wreef ze met haar rechterhand over haar linkerpols, een handeling die ze vaker deed bij nervositeit. Het verraadde altijd maar weer hoe ze zich voelde. Bij haar auditie van de zomer voor een balletschool had een van de andere auditanten dit doorgehad en dit geprobeerd tegen haar te gebruiken door middel van woorden. Het meisje had ook nog geluk gehad. Asya haar auditie was verre van perfect geweest. Goed genoeg om om nog toegelaten te worden, maar niet perfect. Van de zomer had ze extra veel geoefend om het te perfectioneren. Mensen hier kende ze niet en uiteindelijk werd de stad ontdekken ook minder leuk.
    Wat kan ik...hier verwachten, Alex? Het zou fijn zijn om voordat de lessen begonnen ook maar iets te weten over de gang van zaken op de school. Dat Alex al eerder op Montreuxe gezeten had was een kleine zegening.



    Schuingedrukte is Russisch


    ''And I am still a believer, but I don't know why. I've never been a natural, all I do is try, try, try.''

    WOLFGANG THEODORE SCHULTZE
    Some days, I feel everything at once. Other days, I feel nothing at all.
    20 captain soccerteam rechterhand gentlemen's club with nore and emiliya outside
    slight 16+? Douche scene 2.0 enz

          Toen Wolfgang het condoom tevoorschijn had gehaald was Nore iets overeind gekomen en geknikt. Ze had hem op een hese fluistertoon gezegd dat de het zeker wist en dat hij zich geen zorgen hoefde te maken, want ze was geen breekbare pop. Vervolgens had ze liefdevol zijn hals en borst gekust, waarna ze zijn broek los had gemaakt en haar hand in zijn boxer had laten glijden. Dat Nore geen breekbare pop was, werd snel duidelijk.
          Nadat ze de liefde hadden bedreven liet Nore zich nog na hijgend tegen Wolf aanvallen. Hij nam haar opnieuw in zijn armen en kuste haar kruin. Wat hij op dit moment voelde was met geen pen te beschrijven. Woorden zouden het magische moment alleen maar verpesten, waardoor hij wijselijk zijn mond hield. Hij was nog nooit zo gelukkig geweest.
          Dat was zeker voor herhaling vatbaar, murmelde Nore, ook zij klonk tevreden. Een zachte kus op zijn kaak volgde, waarna ze zich tegen zijn blote borstkas aan nestelde. Als Wolf de tijd stil had kunnen zetten, had hij dat gedaan. Konden ze maar voor altijd zo blijven liggen. Nog steeds kon hij de juiste woorden niet vinden, maar drukte haar als reactie nog iets dichter tegen hem aan. Hij was het met haar eens. Dit smaakte zeker naar meer.
          Met haar vingers tekende Nore vervolgens langzaam figuurtjes op zijn huid. Het kietelde, maar het voelde tegelijkertijd zo fijn. Ik ben blij dat dat ik met jou ben, ging ze zachtjes verder. Voorzichtig draaide hij haar gezicht naar het zijne toe, zodat hij haar in haar ogen kon aankijken. Ik ben ook blij dat ik met jou ben, hij kuste vervolgens zachtjes haar lippen. En dat ik je tien jaar geleden heb leren kennen, ook al kon ik je eerst niet uitstaan. Dat is behoorlijk veranderd. Ging ze zachtjes lachend verder en ook hij grinnikte. Gelukkig maar.

          Het was geen verrassing dat zowel Nore als Wolf hun neus daarna niet meer op het feest hadden laten zien. Ze hadden nog wat liggen kletsen en knuffelen, waarna ze samen in slaap gevallen waren. Ook Anna hadden ze niet meer binnen horen komen. Wolf werd wakker met Nore nog steeds in zijn armen. Ze lag zo vredig te slapen, dat het bijna vertederend was. Ze was prachtig, zelfs in haar slaap. Hij mocht wel in zijn handjes knijpen dat hij haar zijn vriendin mocht noemen.
          Gehuld in haar uniform kwam Anna de badkamer uitgelopen. Wolfgang keek op. Goedemorgen, begroette hij zijn goede vriendin zachtjes, zijn stem klonk nog schor van de slaap. Voorzichtig schraapte hij zijn keel, hij wou Nore nog niet wekken. Zijn oog viel op de wekker naast haar bed. Jij bent vroeg op, wat ga je doen? Vroeg hij Anna die op het punt stond om de kamer te verlaten. Ze had zich omgedraaid en hem verteld dat ze een nieuwe studente moest ontvangen. Ook zij was aangesteld als buddy. Daarna had ze afscheid van hem genomen en de deur zachtjes achter haar dichtgetrokken. Dat herinnerde hem dat ook hij haast moest gaan maken. Net als Anna had hij ook verplichtingen.
          Nore leek vervolgens langzaam te ontwaken. Goedemorgen, murmelde hij zachtjes terwijl hij voorzichtig haar lippen kuste. Heb je goed geslapen?
          Het liefst had hij heel de ochtend met haar in bed willen liggen, maar met tegenzin moest hij nu toch echt opstaan. De nieuwe studente, hij meende dat ze Emiliya heette, zou elk moment kunnen arriveren en voor dat hij haar zou opvangen moesten Wolf en Nore nog wel hun jaarlijkse rondje rondom het kasteel doen. Vanaf het moment dat Nore op Montreuxe gekomen was, waren de twee daar mee begonnen en sindsdien was het traditie geworden. Ieder schooljaar, op de eerste lesdag maakte ze een rondje rondom het kasteel nog voor de lessen begonnen waren, om zo bij te kunnen kletsen en hun vakanties uitgebreid te kunnen bespreken. Wolf had het altijd een goed begin van het nieuwe schooljaar gevonden. Nu ze de gehele zomer samen hadden gespendeerd hoefde ze niet veel meer bijpraten, maar het was nog steeds een fijne traditie, die Wolfgang graag in eren wilde houden.
          Ik ga even snel douche, Hij sloeg het dekbed van zich af en kuste Nore nog eenmaal voor hij naakt het bed uitstapte en onderweg naar haar badkamer zijn kleren van de grond viste. De douche was al snel op goede temperatuur en liet een gordijn van stoom in de ruimte achter. Genietend had hij zijn ogen gesloten, terwijl het warme water over zijn lichaam stroomde. Hij verkeerde nog in een gelukzalig roes van gisteravond. Hij opende zijn ogen toen hij Nore haar hand over zijn bovenarm voelde glijden. Ze was hem achterna gekomen. Snel maakte hij ruimte voor haar onder de douche zodat de warme stralen ook over haar lichaam konden stromen. Zijn lippen vonden die van haar en even leek hij geen haast meer te kennen. Met Nore haar lichaam tegen het zijne aan en de warmte van de douche kon hij zich niet meer inhouden. Gisteravond was zo fijn geweest en hij wou meer. Hij bleef ook maar man.

    Round two it is; u all know what happened. We are sorry guys ^^

          Na hun stomende douche scne was Wolf snel even naar zijn eigen kamer gegaan om zijn uniform aan te kunnen trekken. Nore zou hij binnen vijf minuten terug op de gang ontmoeten, zodat ze samen naar beneden konden gaan. Voorzichtig klopte hij op de gesloten deur van zijn kamer, hij stond al niet op goede voet met Ryker, dus hij wou hem zeker niet storen. Hij hoorde echter niets. Voorzichtig opende hij de deur. De kamer was leeg. Opluchting maakte zich meester van Wolfgang, een confrontatie met Ryker was het laatste waar hij zin in had. Zijn oog viel op het briefje op het bureau in het midden van de kamer, maar wendde zijn blik af. Het waren zijn zaken niet.
          Vlug kleedde Wolfgang zich om en binnen no time stond hij aangekleed en met zijn haren netjes gedaan weer buiten. Geduldig wachtte hij tot Nore haar kamer uit kwam en samen liepen ze naar beneden. De trappen af, de gangen door.
          In de hal liepen ze Hendrika tegen het lijf, het meisje zat bij Nore in het hockeyteam en sprak haar daar ook vervolgens over aan. Ik zie je zo buiten wel, fluisterde Wolfgang in Nore haar oor, waarna hij haar een kus op haar wang drukte. Hij gunde de meisjes even hun tijd alleen, nam afscheid van Hendrika en vervolgde zijn weg naar buiten. Hij maakte het zich gemakkelijk tegen een van de bomen voor de ingang van het kasteel en ademde de frisse ochtend lucht in.

          Wolfgang zijn blik bleef hangen op een meisje die hij nog niet eerder had gezien. Ze stond wat verloren met twee koffers naast zich. De sigaret die ze tussen haar wijs- en middelvinger vasthield verplaatste ze naar haar lippen. Wolfgang wist niet waarom ze zijn aandacht trok, maar nu hij haar zo bekeek kon dit goed de nieuwe zijn, die hij moest opvangen.
          De blik van het meisje had het zijne gekruist. Hij is niet van mij, riep ze naar hem, doelend op de sigaret. Grinnikend en met zijn handen in zijn zakken was hij nonchalant op haar afgestapt.
          Sigaretten zijn verboden op Montreuxe, deelde hij haar knipogend mee toen hij op gehoorsafstand was. Zijn ogen schitterde. Het was niet alsof het gros van de studenten inclusief hemzelf zich daar netjes aan hielden. Roken deed zon beetje iedereen en de docenten wisten dat maar al te goed. Veel konden ze er toch niet aan doen.
          Wil je hem hebben?' Vroeg ze hem vervolgens brutaal, toen hij de afstand tussen hen had verkleind. Weer moest hij lachen. Ze had lef, dat mocht hij wel. Sterker nog dat deed hem ergens denken aan Nore. Uitnodigend hield ze de sigaret voor hem. Wolfgang pakte hem aan en nam een trekje, waarna de rook langzaam aan zijn lippen ontsnapte. Mijn naam is Wolfgang Schultze, stelde hij zich vervolgens voor. Maar iedereen noemt me Wolf, hij stak zijn hand uit. En wat mag jou naam zijn? Vroeg hij haar, charmant als altijd.
          Nadat het meisje zichzelf had voorgesteld, zag hij in zijn ooghoek Nore naar buiten komen. Hij zwaaide even naar haar om zo haar aandacht te trekken en draaide zich vervolgens terug naar Emiliya. Ik kan je meteen nog aan iemand anders voorstellen. Ging hij verder. Emiliya, dit is Eleonore de Marigny, hij draaide zich naar zijn vriendin. En Nore, dit is Emiliya Kiselyova.

    "There are two things from which to choose: profit or loss"

    [ bericht aangepast op 7 nov 2021 - 21:48 ]


    someone out there feels better because you exist

          REINER ARTUR BIRCHENFELT     
    So follow me, and we will write our own history.
    W. Johann Serilda Reiner's personal smoking lounge







    De zon scheen al tussen de gordijnen door toen Reiner de volgende ochtend wakker werd. Met een grimas wreef hij in zijn nog gesloten ogen. Zijn hoofd voelde zwaar, alsof hij al een hele dag wakker was.
    Langzaam begon het hem te dagen waar het rare gevoel vandaan kwam. Hm. Dus dit was hoe een xtc-kater voelde.
    Het moment dat hij zich realiseerde waar zijn drukke hoofdpijn vandaan kwam, was het moment dat hij besefte dat hij niet alleen in zijn bed lag. De enorme schok overviel hem en met een ruk zat hij rechtop in zijn bed.
    Johann lag naast hem, nog diep in slaap. Hij droeg geen shirt.
    Oh nee. Oh nee, oh nee, oh nee.
    Het was geen rare droom geweest. Johann was daadwerkelijk bij hem in bed gekropen, de nacht van het feestje. En hij had het toegelaten. Hij wist nog precies wat er gebeurd was.
    Zo voorzichtig als zijn gestreste lichaam het toeliet, kroop hij uit bed. Zijn kamergenoot lag gelukkig het dichtst bij de muur, dus het lukte Reiner om hem niet wakker te maken. Zo stilletjes mogelijk sloop de jongen naar de gedeelde badkamer die aan de slaapruimte grensde. Daar deed hij de deur dicht terwijl hij zijn ademhaling angstvallig voelde versnellen. Snel draaide hij de deur op slot en ging hij tegen de muur van de badkamer zitten, zijn hoofd rustend in zijn handen. Dit was niet goed... Zijn hart bleef maar op een idioot tempo doorkloppen terwijl zijn ademhaling alleen maar ongecontroleerder begon te worden.
    Hij moest rustig worden.
    Met zijn hand reikte hij gedachteloos naar het kettinkje om zijn nek.
    Adem in
    Adem uit

    Met zijn ogen gesloten probeerde de jongen zich volledig op zijn ademhaling te focussen en zijn pure staat van paniek te negeren. Zijn hoofd liep bijna over van de scenarios.
    Wat als Johann en hij hierdoor geen vrienden meer konden zijn?
    Wat als iemand hen had gehoord die nacht?
    Adem in
    Adem uit

    Wat als mensen konden zien dat er iets mis was?
    Wat als Johann iemand zou vertellen wat er gebeurd was?
    Wat als mensen zouden gaan roddelen?
    Wat als ze hem allemaal zouden laten vallen? Zijn vrienden? Zijn familie?
    Wat als het leger hem niet meer zou willen?
    Hij klemde zijn kaken op elkaar terwijl hij zijn trillende lichaam onder controle probeerde te houden.
    Adem in en uit, fluisterde hij nu zachtjes tegen zichzelf. Hij voelde tranen achter zijn ogen branden.
    Wat had hij gedaan?
    Wie was hij?

    Reiner had de jongen die hij die ochtend in de spiegel zag nauwelijks herkend. Sterker nog, hij had hem nauwelijks in zijn helderblauwe ogen aan kunnen kijken. Reiner verafschuwde die persoon, weerspiegelt in zijn reflectie. Hij had zich doodongelukkig afgevraagd waarom hij niet iemand anders kon zijn. Een normale, katholieke jongeman die niet alles overdacht en die het gewoon bij vrouwen kon houden. Geen verachtelijke, geesteszieke smeerlap die aan zijn kamergenootje zat.
    Hoe durfde hij zichzelf nog aan te kijken en het zilveren kruisje nog rond zijn nek te dragen?
    De jongen had het voor elkaar gekregen om te douchen, zijn schooluniform aan te trekken en zijn haren te fatsoeneren zonder Johann wakker te maken. Gelukkig had hij die confrontatie nog even kunnen uitstellen.
    In stilte had hij de kamer verlaten en was hij met gerechte rug naar de eetzaal gelopen. Daar had hij een kop koffie gehaald. Hij was echter niet in de eetzaal blijven zitten, want vooralsnog was hij nog niet klaar om zijn vrienden onder ogen te komen. Hij moest nog even voor zichzelf verwerken wat er precies gebeurd was. Uiteindelijk had hij daarom n van zijn verstopplekjes opgezocht om een sigaret te roken. Als rookverslaafde op een rookvrij internaat, moest je vindingrijk zijn.
    En daarom nam hij plaats in n van de kleinere halletjes, beschut achter een lang gordijn. Het was een ruimte waar vrijwel nooit iemand kwam omdat het slechts leidde tot de kamer van de concirge.

    Reiner had het gevoel dat hij pas een minuut op zijn plek zat toen iemand het gordijn wegtrok.
    Tot zijn verrassing was het niet de chagrijnige, grijze concirge die hem betrapte. In plaats daarvan zag hij een blond meisje met lange haren en een nieuwsgierig maar vriendelijk gezicht. Reiner had haar nog nooit eerder gezien.
    Ah, daar ben je dan.
    Reiner fronste lichtjes. Daar ben je dan? Kende ze hem? Hoorde hij haar te kennen? Oh man, deze dag begon echt niet goed,
    Ik hoop dat ik je gisteren niet onnodig lang heb laten wachten, maar mijn reis hierheen liep helaas wat vertraging op, vervolgde ze toen met een schattig Frans accent.
    Reiners wenkbrauwen trokken lichtjes op toen hem iets begon te dagen.
    Ooh, dan moet je Serilda zijn, antwoordde hij toen, opgelucht dat hij haar inderdaad nog nooit eerder gezien had en een ongemakkelijke situatie had afgeketst. Hij had het meisje toegewezen gekregen om rond te leiden door Montreuxe. Door alle gebeurtenissen van de afgelopen avond, had hij helemaal niet meer aan de nieuwkomer gedacht. Serilda LaRue, toch? Ik ben Reiner, maar dat wist je dus al. Reiner Birchenfelt.
    De jongen gooide de rest van zijn sigaret uit het raam en klom met zijn lange lichaam overeind om haar fatsoenlijk te begroeten. Hij had inderdaad een tijdje op haar gewacht, maar hij wilde haar niet in verlegenheid brengen door dat te zeggen. Daarnaast had hij het niet erg gevonden. In die tijd had hij vast het eerste hoofdstuk kunnen lezen uit het nieuwe geschiedenis lesboek dat ze eerder die dag hadden moeten ophalen.
    Het geeft niet, dat kan gebeuren. Goed dat je alsnog gearriveerd bent, knikte hij haar daarom toe. Waardoor heb je vertraging opgelopen?
    Je bent wel moeilijk te vinden hier, grijnsde het meisje. Reiner haalde zijn schouders op. Hij had die dag ook niet per se gevonden willen worden, dus dat kon kloppen.
    Ja nou Roken is verboden in Montreuxe, antwoordde hij terwijl hij zijn zilveren aansteker van de vensterbank opraapte. Dus dan moet je plekken zoeken waar je niet te snel betrapt kunt worden.
    Tot zover zijn momentje alleen.
    Misschien een goede om mee te beginnen dus, wat betreft je rondleiding, zei hij toen terwijl hij gebaarde naar de vensterbank. De rokersruimte. Of nouja. Mijn rokersruimte.
    Is het een bedrieglijke schijn, of is het hier echt zo mooi en rustig in de ochtend? vroeg Serilda terwijl ze uit het raam keek. Reiner volgde haar blik en sloeg zijn armen over elkaar.
    Nee, in de ochtend is het altijd mooi en rustig, humde hij toen. Ik ga hier vaak heen voor de lessen beginnen.
    Het was een ritueel dat zich thuis in Berlijn ook vaak voltrok. Daar had hij een groot raam in de muur van zijn slaapkamer. Via het kozijn kon hij voorzichtig naar het dak buiten klimmen om op de dakpannen te gaan zitten. Daar kon hij rustig kijken naar de mensen beneden, roken en zijn gedachten op een rijtje te zetten.
    Hij zuchtte. Maar zodra iedereen hier op de been is. Nou ja.. je zult het wel merken.
    Zodra dat gebeurde, was er weinig over van de serene rust op Montreuxe.
    Zijn blik verschoof even naar zijn horloge om vervolgens terug te glijden naar het blonde meisje. We kunnen de tour nu doen, als je wilt? We hebben nog eventjes de tijd.


          The true soldier fights not because he hates what is in front of him, but because he loves what is behind him."
    - G.K. Chesterton
         

    [ bericht aangepast op 7 nov 2021 - 22:22 ]


    "this world is cruel, but i still love you."

    Ingvar      Sernander
    19            With Eva            outside Montreuxe

    I wont be the first to fall. But will I be the last to stand?




         
    Het zou sowieso al een lange reis zijn geweest, maar gezien de auto halverwege had besloten om ermee op te houden, kon er nog een halve dag aan toegevoegd worden. Het had zowel Ingvar als Eva niet bepaald in een goede bui gebracht. Gelukkig waren ze in de buurt van een hotel op het moment dat hun auto het had opgegeven. Zo hoefde alleen de lokale monteur overtuigd te worden om wat nachtwerk af te leveren en konden Ingvar en Eva de nacht in het hotel doorbrengen. Op aparte kamers natuurlijk, al vond Ingvar dit nogal spijtig. Hij had graag tot laat in de nacht met Eva kunnen praten, maar hij zat met een chauffeur die hem op een bepaald tijdstip in hun kamer verwachtte en de twee streng in de gaten hield. Op verzoek van Eva's moeder natuurlijk. Het was al een licht wonder geweest dat hij van de zomer had mogen langskomen voor hun terugkeer naar Montreuxe.
          Gelukkig hadden ze de volgende dag vroeg weer op weg gekund en kwamen ze nog redelijk op tijd aan op Montreuxe. Toch irriteerde het Ingvar dat zijn aankomst niet gelopen was zoals verwacht. De gentleman's club had de vorige avond vast een feest gegeven en deze had hij nu dus gemist. Niet bepaald wenselijk, want zo had hij geen invloed kunnen hebben op al de nieuwe leerlingen. Of zorgen dat de huidige leerlingen zich een beetje zouden gedragen. Klaus kennende had hij vast weer iets uitgespookt, denkend populair te zijn, terwijl hij eigenlijk alleen maar liet zien wat voor een gek hij was.
          'Heb jij vannacht wel kunnen slapen?' vroeg hij aan Eva die naast hem zat in de auto. De wegen begonnen steeds smaller te worden tussen de machtige bergen. Hoewel Ingvar bergen wel kon waarderen, vond hij deze toch wel een beetje erg imposant. Moesten ze nou echt zo hoog zijn dat ze beklimmen een nachtmerrie ging zijn? Nee, gaf hem maar de Zweedse bergen, fatsoenlijke hoogte, geen last van sneeuw in de zomer. Hij zat alleen hier in Zwitserland, want zijn vader wilde zo perse dat zijn erfgenaam naar een goede school ging, dat hij kennis opdeed over andere landen.
          Zelf had Ingvar dus absoluut niet kunnen slapen in het hotelbed. De kwaliteit van het matras was slecht en de frustratie over de hele situatie had niet bepaald meegeholpen. Normaal kon hij dingen prima laten gaan, maar dit was deze keer niet zo gemakkelijk geweest. Was het gekomen door de aanwezigheid van Eva? Hij wilde het beste voor haar, raakte soms gerriteerd van dingen die haar belemmerden. Zo blijkbaar ook dit oponthoud, want Eva had zich net zo zitten opvreten als hijzelf.
          Het duurde niet lang voor de school eindelijk in zicht kwam. Als een echte gentleman was hij gauw uit de auto gesprongen zodra hun chauffeur geparkeerd had en was hij om het voertuig heengelopen om de deur voor Eva te kunnen openen. 'Gaat u gang, Frulein,' vertelde hij haar naast de deur, zijn lippen in een lichte grijns. 'Tijd om deze school te laten zien dat jij toch nog gekomen bent.' En hijzelf natuurlijk ook, maar voor nu draaide het om Eva. Hij zou later vandaag wel kenbaar komen maken dat hij er ook nog was.

    [ bericht aangepast op 7 nov 2021 - 22:36 ]


    Stenenlikker

    Aleksey Belov


    Belov's don't start wars. We finish them.

    Het voelde als thuiskomen.
          De Rus nam het imposante kasteel voor zich in zich op toen hij samen met zijn nichtje richting de ingang liep. Hoewel het ruim een jaar geleden was dat hij voor het laatst op de grond van Montreuxe welkom was geweest, voelde het zonder meer alsof hij huiswaarts was gekeerd. En hij zou liegen als hij zou zeggen dat het niet goed voelde.
          Het voelde het als een overwinning. Het incident van voor zijn schorsing stond nog op zijn netvlies gebrand. Zowel binnen als buiten de muren van Montreuxe had de vechtpartij en zijn schorsing voldoende stof op doen waaien. Zijn moeder was volledig overstuur geweest door het hele gebeuren. Want hoe kon hij? Dat was haar zoon niet. Zijn vader was al evengoed teleurgesteld in hem geweest om een geheel andere reden. Maksim Belov had zijn zoon verscheidene keren verweten dat de vechtpartij zo openlijk was gebeurd en dat hij het niet eens af had gemaakt. Aleksey had maar wat vaak aan moeten horen wat voor geld er in de schaal gelegd moest worden om dit allemaal weer weg te poetsen.
          Maar nu, aan het einde van de rit, bleek het Zwitserse internaat net zo weinig ruggengraat te hebben als die slappeling van een Eichenauer. Sterker nog, ze kregen er een extra Belova bij.
          Weet jij waar we moeten zijn? hoorde hij Anastasiyas stem zacht de stilte tussen hen verbreken. Zijn blik dwaalde af naar zijn nichtje. Kort bestudeerde hij haar houding; hoe ze uit nervositeit met haar hand over haar pols wreef. Ergens maakte hij zich zorgen om hoe ze zou aarden, maar tegelijkertijd zou iedereen ook maar een verkeerde vinger naar haar uitstak met hem te maken krijgen; een belofte die hij aan zichzelf had gedaan. Hij humde kort op haar vraag. Dit kasteel kende geen geheimen voor hem.
          Wat kan ik hier verwachten, Alex? Zonder dat de jongen het echt door had, trok hij zijn wenkbrauw op. Hij zou Asya onder geen beding vertellen wat er zich allemaal binnen de muren van het instituut afgespeeld had in de periode die hij er had verbleven. Voornamelijk niet het incident waar hij zelf een hoofdrol in had gespeeld. Voor zover Asya wist was het een klein opstootje geweest en had het bestuur de pik op hem gehad. Ze wist niet beter dan dat de reden waarom ze vandaag pas arriveerden door een administratieve fout was, in plaats van een stille afhandeling van het smeergeld. Het was niet alsof hij zijn nichtje kon vertellen dat de tegels waarop ze nu stond besmeurd waren geweest met het bloed van een jongen die hij eigenhandig bijna de dood ingejaagd had. Want veel had het niet gescheeld.

    TW: Violence / Vibe + Vibe

    Probeer je me iets te vertellen, Eichenauer?
          De twee jongens stonden pal tegenover elkaar. Hun hoofden slechts enkele centimeters verwijderd nadat Aleksey de Duitser tegen de muur had geduwd. Dreigend. De blik in zijn ogen kil. De hele avond had dat schlemiel al gepresteerd om het bloed onder zijn nagels vandaan te halen. Sneren naar Rusland en Russen. Niet rechtstreeks aan hem geadresseerd, maar wetend dat Aleksey het kon horen. Zo ging het de laatste tijd wel vaker. Het was keer op keer een slappe, hinderlijke poging om zijn autoriteit te verzwakken. Om zijn aanzien aan te tasten. Aleksey wist niet of hij het lachwekkend of stompzinnig moest vinden, maar de blikken van de rest van de andere jongemannen, vol anticipatie, ontgingen hem niet. Het was kinderspel. Hij wist niet of het wellicht de alcohol was, of de drugs, maar zijn bloed kookte. Het was alsof een schaap dacht kans te maken in een gevecht met een wolf, niet wetende dat het roofdier elk moment kon toeslaan. Toe zou slaan. Alles wat ervoor nodig was, was slechts n klein zetje. En vonk om de boel in de hens te zetten. Een luttele opmerking die daadwerkelijk over de schreef ging. En voor dat moment hoefde de Rus niet lang geduld op te brengen.
          Het joch bracht het vuile lef op om hem een duw tegen zijn borstkas te geven om zo afstand te creren, alvorens hij het antwoord gaf waarvan Aleksey niet gedacht had dat hij het zou durven geven. Maar hij deed het. Luid en duidelijk. En het maakte hem witheet van woede.
          Nu je het zo brengt: ja, misschien wel, ja. Je zou kunnen stellen dat die Russische familie van je nog ergere parasieten zijn dan Jo
          Eichenauer kon zijn zin niet afmaken. Met volle kracht raakte Alekseys vuist zijn gezicht. Hij voelde het bot onder zijn neus kraken. Bloed vloeide. Op de achtergrond hoorde hij wat gejoel, maar het zou niet bij n klap blijven.
    Het volgende moment schoot een scherpe pijn schoot door zijn gezicht heen, maar het was alsof hij het nauwelijks doorhad. Hij bekommerde zich er niet om zichzelf goed te dekken; ging er met open vizier in. Dit gevecht had niet tot doel om er zonder kleerscheuren vanaf te komen. Er was iets in hem geknapt. Ontketend. De woorden van zojuist galmden pijnlijk na. Woorden die nooit uitgesproken hadden mogen worden. Woorden die nooit meer uitgesproken zouden worden als hij klaar was.
          Hij telde niet hoe vaak zijn vuist landde. Hoe vaak hij een klap incasseerde. Het geroep van mensen om hen heen ging volledig aan hem voorbij. Een blinde razernij had zich van hem meester gemaakt. Met vruchteloze pogingen om hem weg te trekken maakte hij woedend korte metten*. Dit was het gevecht tussen hem en Eichenauer. Iedereen die ertussen kwam zou hetzelfde lot wachten.
          Aleksey stopte niet. Niet toen de jongen de tegels raakte. Niet toen bloed op de tegels spatte of toen de klappen die hijzelf moest incasseren afzwakten. Zelfs niet toen het lichaam bewegingloos op de grond lag. In een vlaag van verstandsverbijstering ging de Rus door, alsof het geen persoon, maar een boksbal was waar hij op insloeg. Harder. Sneller. Dodelijker. Er was een waas voor zijn ogen gekomen. De duisternis die altijd op de loer lag, maar die hij altijd in bedwang wist te houden, had de controle overgenomen. En ze had geen intentie om gijzelaars te nemen: dit gevecht zou maar op n manier eindigen. Voor de zoveelste keer wilde hij zijn vuist met al zijn kracht neer laten komen op het uitschot onder hem, maar dit keer werd hij met meer kracht van het lichaam afgetrokken.
          Laat me los, grauwde hij dierlijk zonder zijn helblauwe ogen ook maar een moment van het ogenschijnlijk roerloze lichaam op de grond af te wenden.Ik maak hem af. Ik maak hem verdomme f. Hij deed verwoede pogingen om zich los te trekken, maar het was een ijzeren greep waar hij onmogelijk uit kon ontsnappen. Desondanks bleven zijn ogen haast geobsedeerd gefixeerd op de borstkas van de Duitse jongen. Hij had de vurige hoop om geen enkele beweging te constateren; een bevestiging te krijgen dat hij er een eind aan had gemaakt, maar de frustratie was groot toen hij zag dat hij hierin gefaald had. Hoewel traag, was de beweging onmiskenbaar. Een diepe grom verliet zijn keel. Hij kon het afmaken. Hier en nu. De ademhaling was zwak. Misschien was n welgeplaatste klap al genoeg. Wellicht twee. Hooguit drie om er zeker van te zijn. Een genadeklap.
          In de verte hoorde hij de stem van Ryker galmen. Vloekend dat hij de gevangenis nog in zou gaan. De stem van Reiner die hem beheerst en kordaat aangaf dat het genoeg was. Maar was het dat ook echt? Alsof de mislukkeling het waard was om op de aardkloot rond te lopen. Alsof Aleksey niet iedereen op dit godvergeten internaat een plezier zou doen om hem uit zijn lijden te verlossen. Om
          Het lichaam van Eichenauer werd nog meer aan zijn zicht onttrokken door lafaards die naar hem toesnelden. Het was echter bovenal de gezamenlijke kracht van Reiner en Ryker die voorkwam dat hij voor de volgende ronde zou gaan. Dat hij alle verraders rondom dat schlemiel opzij zou duwen om af te kunnen maken waaraan hij begonnen was. Het was hun resolute optreden dat het monster in hem weer terug de kooi in wist te dringen. Hem terug naar de realiteit bracht. Zelfs hij kon niet door het front dat de twee Duitsers vormden heen. Een blokkade die hem dwong weer bij zinnen te komen.
          En voor nu haatte hij hen ervoor.
          Hijgend stond hij daar, in het midden van de entreehal van Montreuxe, zijn vuisten nog altijd krampachtig gebald. Zijn knokkels geschaafd. De normaal glanzend marmeren tegels werden ontsierd door het bloed van beide jongens. Steeds meer verdrong de interventie van zijn vrienden de echo van de uitlatingen die dat joch had gedaan naar de achtergrond. Pas nu de adrenaline langzaam daalde, voelde Aleksey de bonzende pijn in zijn lichaam. De scherpe steken als hij ademde. Hoe zijn mond gevuld werd met de doordringende smaak van ijzer. Gefrustreerd spuwde hij wat bloed uit.
          In een getergd gebaar schudde hij de handen van zijn twee vrienden van zich af. Zelfs al hadden ze misschien gelijk het onderkruipsel was een gevangenisstraf niet waard ze hadden het recht niet gehad om ertussen te komen. Het was zijn reputatie die op het spel stond. Zijn afkomst en familie die bespot werden in het openbaar, met een tal van mensen om hen heen die zijn zet hadden afgewacht. Het was iets wat hij niet ongestraft kon laten. Er was een voorbeeld nodig voor eenieder die er hetzelfde over dacht. Een waarschuwing dat zij de volgende zouden zijn als ze ook maar iets in hun hoofd zouden halen.
          Nu pas richtte hij zijn blik op, weg van de plek waar de worsteling zojuist had plaatsgevonden. De consternatie had blijkbaar genoeg volk aangetrokken. Alsof mensen niets beters te doen hadden. Aleksey haalde diep adem, de scherpe pijn in zijn lichaam en de duizelingen in zijn hoofd verbijtend, waarna hij zijn mond opende.
          Mocht er nog iemand anders iets over mijn familie te melden hebben, dan is dit het moment. Zijn stem was zacht, maar dreigend luid genoeg om de ijzige stilte te doorbreken. Er schemerde een soort gevaarlijke kalmte in door; een schril contrast met de withete razernij van zojuist. Alsof er niets was gebeurd. Er geen bloed had gevloeid. Hij de controle niet volledig was verloren. Traag liet hij zijn blik over de omstanders glijden. De blik in zijn ogen niet langer verwilderd, maar koel als vanouds, alsof ze de sfeer in de hal spiegelden. In stilte daagde hij hen uit om hun bek open te trekken, zijn ogen kort rustend op elk individu. Sommige blikken die hij ontmoette waren gevuld met angst. Shock. Of ontzag. Het gaf een bevredigend gevoel van macht. Een gevoel van sereniteit, nu de hirarchie en orde binnen Montreuxe weer hersteld was.
          Het was Aleksey zelf die de stilte na slechts enkele momenten alweer verbrak door zijn keel te schrapen. In een kordaat gebaar veegde hij met de rug van zijn hand wat bloed weg dat uit zijn neus vloeide, waarna hij mensen koeltjes duidelijk maakte dat ze moesten oprotten.
          Zo hoor ik het graag. De show is voorbij.

    * Suze + Lorenzo if I remember correctly


    Hoezeer die laatste vier woorden zijn eigen lot op Montreuxe bezegeld hadden, had Aleksey niet geweten, maar voorbij was zijn tijd op het internaat snel genoeg. Tot nu. Wat was een show immers zonder een toegift? Zijn terugkeer op de school zou voor iedereen een volslagen verrassing zijn. Een wanhopige poging van de school om alles zo ordelijk als mogelijk te laten verlopen. Alles om er niet te veel ruchtbaarheid aan te geven dat een jongen die permanent geschorst was geweest, nu toch weer binnen de muren verwelkomd was. Voor de jongen was het enkel een teken van wat hij altijd van huis uit had meegekregen: alles en iedereen was te koop voor de juiste prijs. Aleksey was er niet rouwig om dat zijn komst onaangekondigd was: Montreuxe was immers verschillende zangvogeltjes rijk, die hij liever de nek omdraaide voordat ze roddels over hem konden verspreiden dan achteraf. Zo kon hij niet wachten om de kleine, lieftallige Dagmar hoogstpersoonlijk een goedemorgen toe te wensen. Dat was wel het minste wat hij kon doen na alles wat zij voor hem had gedaan, nietwaar?
          Alleen maar goede dingen, stelde hij zijn nichtje uiteindelijk gerust op haar vraag wat ze kon verwachten. Over hun koffers hoefden ze zich al geen zorgen meer te maken. Daar werd al voor gezorgd. Er komt zo waarschijnlijk iemand om alle saaie plichtplegingen met je te doorlopen zodat je van de regels op de hoogte bent en weet waar je alles kunt vinden. Zijn normaal koele voorkomen werd verbroken door een zeldzame, scheve grijns die hij haar gunde bij het uitspreken van zijn volgende woorden.
          En als je dat eenmaal overleefd hebt, dan ben ik er om je te leren hoe je diezelfde regels kunt breken en om je aan een paar belangrijke mensen voor te stellen. Weet je door wie je rondgeleid wordt? Aleksey zou ervoor zorgen dat Asya wist met wie ze kon omgaan. Net zoals hij zou garanderen dat mensen wisten dat ze zijn lieftallige nichtje met respect moesten behandelen. Aan eenieder die iets anders in gedachten had, zou hij met liefde hoogstpersoonlijk een les etiquette bijbrengen. Bovendien was dit een mooie gelegenheid om de mensen te zien die hij tot zijn eigen vriendenkring rekende. Klaus, Ryker, Reiner, Wolf. En uiteraard de dames die hem zelfs tijdens zijn afwezigheid niet hadden kunnen missen. Hij was ervan overtuigd dat Inez, Anna en Nore Asya snel genoeg zouden omarmen. En hem, natuurlijk. Hij kon het hen niet kwalijk nemen. Wellicht was het bij een enkeling wel wederzijds.
          Al snel was het gelaat van de Rus weer ondoorgrondelijk als altijd en indringend keek hij zijn nichtje aan. Als iemand je lastigvalt, dan kom je naar mij toe. Begrepen? Zijn hand bewoog zich naar haar pols. Zacht maar kordaat trok hij deze weg, zodat ze haar zenuwtrekje moest onderbreken. Een bedenkelijke frons was op zijn voorhoofd verschenen.
          Waarom ben je nerveus? Ze was een Belova. Een Belova hoorde geen zenuwen te hebben anderen hoorden zenuwen jegens hen te hebben. Of zijn nichtje het nu wilde of niet: haar gedrag zou ook op hem afstralen.

    Italic = Russian







    She's imperfect but she tries