• IN TIMES OF PEACE, PREPARE FOR WAR
    Be careful, only those you trust can betray you



    VOLGORDE


    ALONE
    [face=arial


    NOG NIET IN HET VERHAAL
    Eleonore, Dagmar, Anna, Suze, Aurora, Anastasiya, Serilda, Eva, Isolde, Viktoriya, Wolfgang, Johann, Klaus, Lorenzo, Benjamin, Reiner, Nathanal,, Finlay, Ingvar, Salvatore, Morritz, Aleksey

    HET VERHAAL
    First of September, 1938
    Na het einde van de eerste wereldoorlog in 1918 bleef het onrustig in Duitsland. De verloren oorlog en het aftreden van Keizer Wilhelm II zorgde voor veel ontevredenheid onder de Duitse bevolking. Daar maakte de Nationaalsocialistische Duitse Arbeiderspartij (NSDAP) dankbaar gebruik van. Hun leider Hitler wist met zijn spreektalent steeds meer leden te werven, waarna hij in 1923 door middel van een mislukte staatsgreep de macht probeerde te grijpen. Nadat Hitler met een relatief lichte straf vrijkwam wou hij de macht op een legale manier veroveren middels politieke wegen en deed dit met veel succes. In de jaren die volgden is Hitler steeds machtiger geworden, waardoor hij zelfs in januari 1933 verkozen werd tot rijkspresident, wat vrijwel direct leidde tot een verdeeldheid in Nazi-Duitsland tussen zijn voor- en tegenstanders. Langzaam maar zeker veranderde Hitler Duitsland van een beginnende democratie in een totalitaire staat, met hemzelf als absolute dictator.

          Ergens op het platteland op de grens van Duitsland en Zwitserland, ver weg van de politieke machtspelletjes, staat Montreuxe; een chique kostschool voor jongens en meiden tussen de 12 en 21 jaar. Montreuxe staat bekend om haar uitstekende educatie en haar excellente leerprogramma's. Al generaties lang worden studenten vanuit heel Europa daardoor naar Montreuxe gestuurd. In deze RPG richtte we ons op de achtstejaars, die na een turbulente zomer thuis - al dan niet gendoctrineerd, terugkeren naar Montreuxe voor een nieuw schooljaar. Hitler wordt met de dag voelbaar sterker, wat zorgt voor een gespannen sfeer. Toch heeft er al die jaren binnen de muren van Montreuxe rust en vrede geheerst. De ligging van het internaat in the middle of nowhere heeft hierbij een grote rol gespeeld. De studenten hebben daardoor al die tijd maar weinig meegekregen over wat zich in de buitenwereld afspeelt. Technologie is in deze tijd nog amper ontwikkeld, waardoor de leerlingen afhankelijk zijn van de krant en de brieven van hun geliefden die eens in de zoveel tijd worden geleverd.
          De kostschool heeft altijd gefungeerd als veilige haven, maar met een aankomende oorlog in het vooruitzicht lijken de spanningen tijdens de zomer hoog op gelopen te zijn. Er hangt iets in de lucht, dat niemand kan negeren. Iedereen bereidt zich, bewust of onbewust, voor op wat er komen gaat. Zo keren niet alle studenten dit schooljaar terug en worden vriendschappen meer dan ooit op de proef gesteld. Wie is er nog te vertrouwen?

    Ondanks dat onze characters aan de vooravond van de tweede wereldoorlog staan, blijft het een internaat vol tieners, die midden in hun pubertijd zitten, dus drama gegarandeerd.[/center]


    ACHTSTEJAARS


    Eleonore Madeline de Marigny Ester Expsito Varian 1.2
    Dagmar Elin Cohen Jrgensen ✡ Renee Murden Iotte 1.1
    Anna Pradl Imogen Poots Livgardet 1.1
    Suze Mae Polak ✡ Bogdan Kadritskaya Reeses 1.4
    Aurora Camorra Cindy Kimberly calice 1.4
    Anastasiya Pelagiya Belova FC Epione 1.5
    Serilda Marie LaRue Scarlett Leithold Rionach 1.5
    Eva Mina Maria Reiss FC Dimitrescu 1.6
    Isolde Lorelei Adler Romee Strijd Iotte 1.6
    Viktoriya Olesya Drozdova FC Varian 1.6



    Wolfgang Theodore Schultze Froy Gutierrez Iotte 1.1
    Johann Franz Voss Janis Ancens Livgardet 1.2
    Klaus Kahl Lucky Blue Smith calice 1.3
    Lorenzo Andrea Cavallo FC Epione 1.2
    Benjamin Adrian Ziegler Daniel Brhl Zemo 1.3
    Reiner Artur Birchenfelt Chris Evans Dimitrescu 1.4
    Nathanal Izja Borghesius Maxence Danet-Fauvel Amren 1.5
    Finlay Docherty FC Varian 1.6
    Ingvar Gustav Sernander Philip Kamper Livgardet 1.6
    Salvatore Camorra Tom Cornelisse calice 1.6
    Moritz Peer Cohen Clrrisseau FC Reeses 1.6
    Aleksey Belova FC Tad 1.6

    REGELS
    Er is een minimum van 150 woorden
    De hoofdregels van Quizlet gelden ook hier
    16+ is toegestaan, gelieve wel boven je post vermelden
    Houdt het gezellig en leuk voor iedereen
    Bij voorkeur minimaal 1 keer in de week de mogelijkheid hebben om te kunnen posten, mocht dit niet lukken, laat me dit dan alsjeblieft van te voren weten, bij twee weken radiostilte is er een kans dat je uit de RPG wordt gezet
    Indien je niet meer met deze RPG mee wil doen, gelieve jezelf uit te schrijven bij Iotte
    Vermeld de naam van je char, de plek waar hij/zij is en het gezelschap boven je post





    KAMERINDELING

    Herren
    Kamer 801 Nathanal Izja Borghesius & Lorenzo Andrea Cavallo
    Kamer 802 Wolfgang Theodore Schultze & Aleksey Belov
    Kamer 803 Johann Franz Voss & Reiner Artur Birchenfelt
    Kamer 804 Benjamin Adrian Ziegler & Klaus Kahl
    Kamer 805 Salvatore Camorra & Ingvar Gustav Sernander
    Kamer 806 Finlay Aurelio Docherty & Moritz Peer Clrrisseau

    Damen
    Kamer 807 Dagmar Elin Jrgensen & Anastasiya Pelagiya Belova
    Kamer 808 Eleonore Madeline de Marigny & Anna Pradl
    Kamer 809 Isolde Lorelei Adler & Eva Mina Maria Reiss
    Kamer 810 Serilda Marie LaRue & Aurora Camorra
    Kamer 811 Viktoriya Olesya Drozdova & Meike Schmidt (NPC)
    Kamer 812 Suze Mae Polak & Sophie Jacobs (Joodse NPC)




    ROOSTER

    Montag
    08:30 - 09:40 | Duits, Herr Werner
    09:45 - 10:55 | Wiskunde, Herr Mller
    11:00 - 12:10 | Biologie, Frau Zimmermann

    12:10 - 12:55 | Pauze

    13:00 - 14:10 | Geschiedenis, Herr Kning
    14:15 - 15:25 | Muziek, Herr Seidel
    15:30 - 16:40 | CKV, Frau Keller
    16:45 - 17:55 | LO Jungs, Herr Becker
    LO Mdchen, Frau Meyer


    Dienstag
    08:30 - 09:40 | Engels, Herr Schmid
    09:45 - 10:55 | Verzorging, Frau Wei
    11:00 - 12:10 | Economie, Herr Walter

    12:10 - 12:55 | Pauze

    13:00 - 14:10 | Scheikunde, Herr Kaiser
    14:15 - 15:25 | M&O, Herr Berger
    15:30 - 16:40 | LO Jungs, Herr Becker
    LO Mdchen, Frau Meyer
    16:45 - 17:55 | Eugenetica, Herr Wittmann


    Mittwoch
    08:30 - 09:40 | CKV, Frau Keller
    09:45 - 10:55 | Aardrijkskunde, Herr Gnther
    11:00 - 12:10 | Natuurkunde, Herr Krmer

    12:10 - 12:55 | Pauze

    13:00 - 14:10 | Eugenetica, Herr Wittmann
    14:15 - 15:25 | Filosofie, Herr Bergmann
    15:30 - 16:40 | Frans, Frau Vogt



    Donnerstag
    08:30 - 09:40 | Techniek, Herr Dietrich
    09:45 - 10:55 | Informatica, Herr Schreiber
    11:00 - 12:10 | Duits, Herr Werner

    12:10 - 12:55 | Pauze

    13:00 - 14:10 | Wiskunde, Herr Mller
    14:15 - 15:25 | LO Jungs, Herr Becker
    LO Mdchen, Frau Meyer


    Freitag
    08:30 - 09:40 | Engels, Herr Schmid
    09:45 - 10:55 | Kunst, Frau Brandt
    11:00 - 12:10 | Verzorging, Frau Wei

    12:10 - 12:55 | Pauze

    13:00 - 14:10 | Informatica, Herr Schreiber
    14:15 - 15:25 | Levensbeschouwing, Herr Vogt
    15:30 - 16:40 | LO Jungs, Herr Becker
    LO Mdchen, Frau Meyer

    inclusief NPC docenten
    LESOVERZICHT
    [center]AARDRIJKSKUNDE
    Dagmar Elin Jrgensen
    Johann Franz Voss
    Klaus Kahl
    Benjamin Adrian Ziegler
    Reiner Artur Birchenfelt
    Nina Helene Ackermann
    Lucrezia Dulce De Angelis

    BIOLOGIE
    Frederick Ryker Aschenburg
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Muriel Ada Durchdenwald
    Reiner Artur Birchenfelt


    ECONOMIE
    Wolfgang Theodore Schultze
    Dagmar Elin Jrgensen
    Eleonore Madeline de Marigny
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Klaus Kahl
    Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Rycker Aschenburg
    Reiner Artur Birchenfelt
    Aurora Camorra
    Lucrezia Dulce De Angelis
    Valentino Camorra
    Inez Renata Borghesius


    FILOSOFIE
    Muriel Ada Durchdenwald
    Suze Mae Polak
    Aurora Camorra
    Valentino Camorra


    FRANS
    Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Rycker Aschenburg
    Suze Mae Polak
    Lucrezia Dulce De Angelis
    Inez Renata Borghesius


    GESCHIEDENIS
    Dagmar Elin Jrgensen
    Anna Pradl
    Eleonore Madeline de Maringy
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Klaus Kahl
    Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Rycker Aschenburg
    Suze Mae Polak
    Aurora Camorra
    Lucrezia Dulce De Angelis
    Reiner Artur Birchenfelt
    Inez Renata Borghesius


    KUNST
    Anna Pradl
    Eleonore Madeline de Marigny
    Lucrezia Dulce De Angelis


    LEVENSBESCHOUWING
    Dagmar Elin Jrgensen
    Aurora Camorra


    MAATSCHAPPIJLEER
    Reiner Artur Birchenfelt


    M&O
    Eleonore Madeline de Marigny
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Klaus Kahl
    Frederick Rycker Aschenburg
    Inez Renata Borghesius


    MUZIEK
    Anna Pradl
    Valentino Camorra


    NATUURKUNDE
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Muriel Ada Durchdenwald
    Reiner Artur Birchenfelt
    Nina Helene Ackermann


    SCHEIKUNDE
    Wolfgang Theodore Schultze
    Johann Franz Voss
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Muriel Ada Durchdenwald
    Frederick Rycker Aschenburg
    Reiner Artur Birchenfelt
    Nina Helene Ackermann


    TECHNIEK
    Benjamin Adrian Ziegler
    Wolfgang Theodore Schultze
    Johann Franz Voss


    S P O R T T E A M S


    HOCKEY
    Captain Dames: Eleonore Madeline de Marigny
    Dagmar Elin Jrgensen (midmid)

    Captain Mannen: Frederick Rycker Aschenburg



    KORFBAL
    Captain Dames: Inez Renata Borghesius
    Johann Franz Voss


    PAARDRIJDEN
    Anna Pradl


    SCHAKEN
    Eleonore Madeline de Marigny
    Johann Franz Voss
    Muriel Ada Durchdenwald
    Aurora Camorra
    Valentino Camorra
    Reiner Artur Birchenfelt


    TENNIS
    Anna Pradl
    Muriel Ada Durchdenwald


    VOETBAL
    Captain Heren: Wolfgang Theodore Schultze (linksback)
    Lorenzo Andrea Cavallo (links mid)
    Klaus Kahl
    Benjamin Adrian Ziegler (spits)
    Reiner Artur Birchenfelt (spits)
    Valentino Camorra

    E X T R A

    DAMES BAKCLUB VOOR THEEKRANSJES
    Voorzitter: Anna Pradl
    Aurora Camorra


    DEBAT CLUB
    Voorzitter: Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Ryker Aschenburg
    Dagmar Elin Jrgensen
    Eleonore Madeline de Marigny


    ETIQUETTE
    Dagmar Elin Jrgensen
    Anna Pradl
    Klaus Kahl
    Lucrezia Dulce De Angelis


    GENTLEMEN'S CLUB
    Voorzitter: Klaus Kahl
    Rechterhand: Wolfgang Theodore Schultze
    Bestuur
    Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Rycker Aschenburg
    Reiner Artur Birchenfelt
    Valentino Camorra


    GODSDIENS
    Reiner Artur Birchenfelt


    GYM
    Reiner Artur Birchenfelt


    GYMNASTIEK
    Suze Mae Polak


    JOODSE CLUB
    Voorzitter: Suze Mae Polak
    Dagmar Elin Jrgensen


    KLASSIEKE TAAL
    Dagmar Elin Jrgensen
    Eleonore Madeline de Marigny
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Muriel Ada Durchdenwald
    Aurora Camorra


    NEWSPAPER CLUB
    Voorzitter: Dagmar Elin Jrgensen
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Nina Helene Ackermann
    Lucrezia Dulce De Angelis


    POLITIEKE WETENSCHAP
    Reiner Artur Birchenfelt

    Nog geen vakken opgegeven: Adalyn, Felix
    VERJAARDAGEN
    JANUARI




    APRIL



    JULI
    4 juli Suze Mae Polak

    OKTOBER
    11 oktober Wolfgang Theodore Schultze
    28 oktober Reiner Artur Birchenfelt

    FEBRUARI
    7 februari Adalyn Viktoria Khn



    MEI
    17 mei Nathanal Izja Borghesius


    AUGUSTUS


    NOVEMBER
    14 november Frederick Ryker Aschenburg
    17 november Eleonore Madeline de Marigny

    MAART
    7 maart Klaus Kahl
    18 maart Muriel Ada Durchdenwald
    22 maart Felix Hubert Keller

    JUNI
    10 juni Dagmar Elin Jrgensen
    17 juni Benjamin Adrian Ziegler

    SEPTEMBER


    DECEMBER
    19 december Lorenzo Andrea Cavallo
    22 december Lucreia Dulce De Angelis


    geen verjaardagen: Anna, Johann, Nina, Aurora, Valentino, Inez
    RELATIELIJSTJES

    [ bericht aangepast op 7 feb 2022 - 20:12 ]


    someone out there feels better because you exist

    Moritz Peer Mulder Clrrisseau
    18 Jewish Montreuxe student W Pascale At the trainstation
    ━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

    Moritz had een dubbel gevoel, toen ze afscheid namen. Zouden ze elkaar ooit weer terug zien? Hoewel die gedachte Moritz beangstigde, keek hij uit naar het nieuwe hoofdstuk waaraan hij met zijn tweelingzus Pascale zou beginnen. Een schone lei om mee te starten.
    Nadat de trein langzaam het station uitreed en vaart begon te maken, dacht Moritz aan het komende schooljaar. Het liefst had hij zijn vader en moeder geholpen in het verzet. Gevochten tegen die rotmoffen. Maar hij was te jong en het was te riskant
    Nee, in plaats daarvan moest Moritz zich aan de kant van de moffen scharen. Om zichzelf en zijn zus veilig te stellen Stilletjes oefende Moritz scheldwoorden, opmerkingen tot zijn ogen langzaam dichtvielen.
    Een vinger prikte in zijn gezicht. Moritz bromde wat. Kom op, opstaan schone slaapster. Straks missen we ons vervoer. Het was Pascales stem die vlak naast hem op klonk.
    De woorden drongen nog niet erg door tot zijn slaperige brein, tot hij getrek aan zijn schouder voelde. Moritz! We moeten gaan!
    Met tegenzin opende Moritz zijn ogen, maar voor hij een weerwoord kon geven kreeg hij twee koffers in zijn handen geduwd. En dat noemt zich een zus, mopperde Moritz verontwaardigd, maar boos was hij niet. Hij kon niet boos zijn op zijn tweelingzus.
    De koude buitenlucht liet de slaperigheid verdwijnen en Moritz keek achterom. Op het perron liet hij zijn zus weer voorgaan, zodat hij haar in de gaten kon houden. Het weer is hier niet veel beter dan in Ho Thuis, mopperde Moritz en rilde.
    Ze verlieten het perron toen Moritz een beetje hulpzoekend de blik van zijn zus zocht. Eh, hier zou de taxi ons toch ophalen?, vroeg hij. Hun ouders hadden het thuis wel honderd keer uitgelegd, maar meestal was Pascale degene die dat soort dingen onthield.
    Hij liet zijn blik door de straat glijden, toen in de verte twee koplampen van een auto oplichtten die hun kant op leek te komen.
    Moritz zette een stap richting zijn zus. Denk eraan, we zijn Frans, fluisterde hij haar toe, al was dat geheugensteuntje waarschijnlijk niet eens nodig. Moritz en Pascale Clrrisseau.
    Het was letterlijk van levensbelang om dat niet te vergeten.

    [ bericht aangepast op 8 nov 2021 - 14:04 ]

    Suze Mae Polak
    ▫ Negentien jaar ▫ Outfit: schooluniform ▫ With Klaus ▫ At Klaus' bedroom
    ✡ ✡ ✡ ✡ ✡ ✡

    Ze had er spijt van.
    Ze had spijt zodra ze de kamer binnenstapte en de afkeer in de ogen van de jongen zag toen hij haar in zich opnam. Suze had nooit naar hem toe moeten gaan. De manier waarop hij naar haar keek Alsof hij zoveel meer was dan zij. Soms twijfelde ze - dacht dat Hitler de waarheid sprak over de Joden. Over haar.
    Maar nu ze Klaus zo op bed zag liggen, wist ze dat het allemaal leugens waren. De jongen had niet eens de moeite genomen zich aan te kleden of zich zelfs maar te fatsoeneren.
    En dan had hij het lef om haar voor kakkerlak of beest of erger uit te maken.
    En wat heb jij mij dan te zeggen? Zijn toon was nieuwsgierig, maar zijn blik sprak boekdelen.
    In plaats van weg te kijken, keek Suze vastberaden terug. Had ze maar vergif in zijn koffie gedaan, dacht ze wrang toen Klaus zich over het dienblad boog.
    Bleekmiddel.
    Rattengif.
    Het maakte haar niet uit, zolang hij maar niet langer zijn tirannie kon uitvoeren. Maar zodra het meisje dat dacht, klonk de stem van haar vader in haar gedachten op. Behandel een ander zoals jijzelf ook behandeld wil worden.
    Vader had gelijk. Door dat soort gedachten groeide de haat enkel meer en daardoor ontstonden ruzies en oorlogen. Hitler was er een levendig voorbeeld van.
    Over Gabriel, onder andere, sprak de brunette langzaam. Was het nodig om hem zo toe te takelen? Hij heeft je helemaal niks gedaan! En toch De boosheid nam toe en Suze balde haar handen tot vuisten, terwijl ze diep in en uitademde.
    Geen ruzie zoeken, hield ze zichzelf voor. Maar de onrechtvaardigheid zat haar dwars. Het was niet alleen Gabriel. Haar broer David, die ten onrechte in elkaar was geslagen. De arrestatie van Boaz, zonder geldige reden. Alle leugens die door de regering over haar volk werd verspreid Het was allemaal zo oneerlijk. En types als Klaus deden daar doodleuk aan mee zelfs bij hun eigen klasgenoten.
    Wil je ook? Klaus hield het ontbijtbordje haar kant op en een enkele seconde was Suze verbouwereerd door de wending van het gesprek. Maar de sneer volgde al gauw. Of heeft jullie ras geen honger? Leven jullie alleen van het stelen van andermans geld?
    De brunette rolde met haar ogen. Je vader heeft zeker smeergeld betaald om je hier op school te krijgen? Jouw intelligentie strookt in ieder geval niet met het niveau van Montreuxe. Het was eruit voor Suze er erg in had. Shit! Dat had ze niet willen moeten zeggen. De jongen op het bed had zon wispelturig karakter, wist ze inmiddels. Het minste of geringste kon al een explosie bij hem teweeg brengen.
    Hebben jij en mijn neefje eigenlijk seks gehad? Opnieuw bracht deze vraag Suze van haar stuk. Wat? Ze volgde de gedachtegang van de jongen niet, maar voor Reiner leek het haar beter om te liegen. Nee, vervolgde ze en rechtte toen haar rug.
    Maar wat gaat jou dat aan? Wat er tussen Reiner en mij is gebeurd, is priv! Dat gaat jou geen bal aan! Woede vlamde in haar blauwgroene kijkers op, terwijl ze Klaus strak aankeek. En wat Reiner betreft.. Als je zo nodig je Jodenhoek wil, heb dan het lef om dat zelf te doen. Ga dat niet achterbaks via via lopen doen!
    Als Suze hem in zijn gezicht had gespuugd, had ze haar punt duidelijk gemaakt. Dat wist ze zeker. Maar ze deed het niet. Ten eerste, omdat ze op die manier niet was opgevoed. Ze wilde haar ouders daarin niet teleurstellen. En ten tweede zou het de situatie zeker doen escaleren, als dat het al niet was. Klaus zou dat nooit over zijn kant laten gaan.
    In plaats daarvan keek ze hem woedend aan.
    "I wish I could wake up to the fact that it was only a nightmare"


          KLAUS KAHL      
    Most people like flying kites, riding bikes in the woods, baking cake 'cause its good, I mean I would if I could...
    Pyjamabroek Suze Kamer 804




    tw: anti-semitism

    Met ontbloot bovenlijf en genietend van zijn ontbijtje keek Klaus naar het Joodse meisje dat zijn slaapkamer was binnen gelopen. Hij wilde met haar praten over de toekomst van de Joodse studenten op school, maar blijkbaar had zij hem ook iets te vertellen. Klaus had al zon vermoeden waar het over zou gaan, maar wilde het graag als eerste uit haar mond horen.
    En wat heb jij mij dan te zeggen?
    Zijn ogen zochten die van Suze op en tot zijn verrassing keek Suze niet weg. Ze had een vastberaden blik in haar ogen en Klaus vond het aandoenlijk. De hoop, de kracht die ze dacht te hebben. Het maakte hem bijna aan het lachen. Wist ze dan niet dat er geen toekomst was voor haar en haar mensen in het Derde Rijk? Het was uitschot dat uitgezet moest worden.
          Suze beantwoordde zijn vraag niet meteen. Klaus vroeg zich af of ze wist waar ze mee bezig was... had ze dit wel plannetje wel goed doordacht? Wat het antwoord ook was, uiteindelijk had de Jood haar stem teruggevonden.
    Over Gabriel, onder andere, zei ze langzaam. Was het nodig om hem zo toe te takelen? Hij heeft je helemaal niks gedaan! En toch
    Klaus glimlachte en hij voelde zijn binnenste warm worden. Het gaf zon voldoening om Suze te zien lijden onder zijn acties van de vorige avond. Ze was boos, ze balde haar vuisten en deed moeite om rustig te ademen. Geduldig wachtte hij haar volgende woorden af. Het was genieten om haar te zien strugglen om zichzelf in te houden. Het was duidelijk dat ze niets tegen hem kon doen. Zij wist het. Hij wist het.
          Suze zei verder niets en Klaus ging niet in op haar woorden. Wil je ook? Vroeg hij en hij hield zijn bord met broodjes naar Suze op.Of heeft jullie ras geen honger? Leven jullie alleen van het stelen van andermans geld?
    Suze rolde met haar ogen. Je vader heeft zeker smeergeld betaald om je hier op school te krijgen? Jouw intelligentie strookt in ieder geval niet met het niveau van Montreuxe.
    Klaus grinnikte. Ze zou eens moeten weten hoe en waarom Klaus naar deze school gestuurd was. Het had niets te maken met de opleiding die zijn vader voor hem wilde en ook niets met smeergeld. Na nog een keer gegrinnikt te hebben nam Klaus nog een slok van zijn koffie. Hij bleef zwijgen. Misschien kwam er wel nog meer onzin uit haar mond, wie weet. Het was in ieder geval een vermakelijkere show dan de radio die hij normaliter in de ochtend luisterde.
          Hebben jij en mijn neefje eigenlijk seks gehad? was Klaus zijn volgende vraag.
    Wat? Suze leek enigszins uit het veld te zijn geslagen door zijn vraag. Nee, zei ze en ze rechtte haar rug. Ze loog. Dacht ze nu echt dat hij deze vraag niet allang aan zijn neefje gesteld had?
    Maar wat gaat jou dat aan? Wat er tussenReineren mij is gebeurd, is priv! Dat gaat jou geen bal aan!
    Klaus roerde in zijn koffie en nam een hap van zijn broodje. Hij at zijn ontbijtje alsof er niets aan de hand was. Alsof Suze en hij iedere dag zon gezellig gesprekje voerden. Oh ja, zei hij rustig. Dat is ook zo. Joden zijn egostisch. zei hij met afschuw in zijn stem. Jullie geven niet om je familie. Alleen om jezelf.
    En watReinerbetreft.. Als je zo nodig jeJodenhoekwil, heb dan het lef om dat zelf te doen. Ga dat niet achterbaks via via lopen doen!
          Klaus keek op naar Suze. Een klein glimlachje verscheen op zijn lippen en langzaam zette hij zijn kop koffie op het nachtkastje. Hij kon de woede achter Suze haar ogen bijna zien borrelen. Het was een wonder dat haar ogen nog blauwgroen waren, in plaats van vuurrood. Klaus veegde de kruimels van zijn pyjamabroek en stond op.
    Ja? Vroeg hij kil, de glimlach nog steeds op zijn gezicht. Is dat wat je wilt? Klaus duwde de kamerdeur dicht. Misschien was het beter als Suze en hij wat privacy hadden. Langzaam liep hij op het meisje af en dreef haar in de hoek achter Benjamin zijn bed. Heb je liever dat ik jullie zooitje ratten in bedwang houd? Iedere stap die hij zette zorgde ervoor dat Suze er een naar achteren moest doen. Dan kan dat toch geregeld worden, Polak. Klaus stopte pas met lopen toen Suze haar rug de muur van de kamer raakte. Klaus maakte de afstand tussen hem en het Joodse meisje minimaal. Zijn blote huid raakte bijna haar borst.
          En wat is er eigenlijk met je vriendje Gabriel gebeurd? Vond hij het feestje niet leuk? Vroeg Klaus zacht. Ik heb geen idee waar je op doelde en ook heb nog niks over Gabriel gehoord... maar misschien dat jij me bij kan praten. Klaus keek van Suze naar zijn schoenen naast de deur, waar het bloed van haar Joodse vriend nog steeds op zat. Hij hoopte dat Suze het ook zou zien. Het was een fout van haar geweest om hem te beledigen en als ze niet oppaste zou die fout haar duur komen te staan. Klaus bracht zijn blik terug naar Suze haar blauwgroene ogen en knipoogde.

    [ bericht aangepast op 8 nov 2021 - 20:05 ]


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

          EVA REISS     
    "Alone, by herself, she built the kingdom that she wanted."
    theme with Ingvar outside Montreuxe










    "Heb jij vannacht wel kunnen slapen?
    Eva keek op van haar boek om naar de donkere jongen naast haar te kunnen kijken. Met een dramatische zucht schudde ze haar hoofd.
    Wat een rotbedden waren dat, zeg, stak ze van wal, doelend op het hotelbed waarin ze noodgedwongen de nacht had moeten doorbrengen. "Echt, we hadden dat geld gewoon terug moeten vragen.
    Het nieuwe schooljaar was alles behalve vlekkeloos van start gegaan. Normaalgesproken reisde ze samen met haar buurjongen Reiner naar Montreuxe, maar dit jaar was anders geweest. Haar goede vriend Ingvar was die zomer uit Zweden overgekomen om nog wat tijd met Eva door te brengen voordat ze samen door zouden reizen naar het internaat.
    Voor Ingvar lag Berlijn immers praktisch op de route - zo had Eva het verhaal in elk geval aan haar moeder verkocht. Nog veel liever was ze die zomer zelf naar Zweden afgereisd om het prachtige thuisland van Ingvar te zien. Lange wandelingen maken door de prachtige bossen, koffie drinken in de koffiehuisjes Misschien zou ze zelfs het Zweeds dat hij haar leerde een beetje oefenen met de locals. Hoewel Evas moeder het waarschijnlijk nog goed had gevonden ook (mits de twee in gescheiden bedden sliepen, uiteraard), had Eva het Ingvar absoluut niet durven vragen. Het 'Duitsland-ligt-toch-op-de-route'-excuus was haar wel goed uitgekomen. Ze wilde niet dat hij zou denken dat ze helemaal naar Noord-Europa zou komen, speciaal voor hem. Ingvar hoefde niet te weten dat ze daar geen seconde over na zou hoeven denken Wat als hij het raar en wanhopig zou vinden? Wat als hij zou vermoeden dat ze iets van hem wilde?
    Sinds de dag dat ze Reiner had geprobeerd te kussen in het Groer Tiergarten Park in Berlijn en faliekant was afgewezen, was alles anders geworden tussen de twee. Van kleins af aan hadden ze met elkaar opgetrokken en was er nooit spanning geweest - tot die dag. Niet eens vanuit Reiner zelf. Nee, het was Evas trots die aan diggelen geslagen was die middag. Haar ego had een forse deuk opgelopen, en sindsdien had ze ongemakkelijkheid gevoelt wanneer ze met Reiner omging. Alsof dat gnante moment zich weer voor haar ogen afspeelde, elke keer wanneer ze hem zag. Het was vanaf dat moment onmogelijk geworden om op dezelfde voet verder te gaan en het had hun close vriendschap aangetast. Ze wilde diezelfde fout niet begaan met Ingvar.
    De bed-den wa-ren kut, vervolgde ze haar mening over het hotel in haar beste Zweeds, een kleine twinkeling in haar ogen terwijl ze Ingvar aankeek. Hij had zon speciale uitstraling. Duister, mysterieus, donker en knap. Heel anders dan de meeste jongens op haar school. Het was spannend en intrigerend tegelijkertijd. En dan het feit dat hij Zweeds sprak en niet uit Duitsland kwam Eva vond het allemaal machtig interessant.
    Toen de twee eindelijk arriveerden op het imposante landgoed van Montreuxe, stapte Ingvar snel uit om de deur open te maken voor zijn medereizigster.
    Gaat uw gang, Frulein, sprak hij, zijn Zweedse accent hoorbaar tussen de Duitse tongval door. Het maakte direct alle sores van de mislukte heenweg goed.
    Met een grijns klapte Eva haar boek dicht en liet ze zich uit de auto begeleiden.
    Danke schn, Herr Sernander. Een mindere man zou ze koeltjes vertellen dat ze zelf ook wel uit de auto kon stappen, maar Ingvar was anders. Bij hem voelde het fijn om als een dame behandeld te worden.
    Tijd om deze school te laten zien dat jij toch nog gekomen bent.
    Pff, wuifde Eva zijn opmerking weg. Iedereen heeft zichzelf waarschijnlijk in een coma gedronken gisteravond. Die weten echt niet meer of ik er gisteren al was of niet.
    Toen de chauffeur uitstapte, schonk ze hem een minzaam lachje.
    Vraag bij de receptie maar naar mijn kamer, dan kun je de koffers direct bij de juiste slaapkamer zetten. Hetzelfde geldt voor Ingvar's spullen.
    Hoewel Eva in armoede was geboren met een single moeder die het allemaal zelf moest rooien met wat hulp van oom en tante, waren de rijkeluis-maniertjes van Montreuxe snel blijven plakken. Ze hoopte dat ze dit jaar bij n van haar twee beste vriendinnen Anna of Nore was ingedeeld. Haar laatste schooljaar moest bijzonder worden.
    Met een tevreden blik op haar gezicht liep Eva naast Ingvar terwijl Montreuxe voor hen steeds dichterbij kwam. Het was goed om terug te zijn. Hoewel Eva het met lang niet iedereen op de school goed kon vinden, had ze het internaat in haar hart gesloten. Het was de plek waar ze kon uitblinken in haar studie. Waar ze de kans kreeg om hard te werken om haar grote droom op een dag te verwezenlijken. Eentje waarvan niemand voor mogelijk hield dat zij als vrouw het ooit zou kunnen worden: Arts.
    Dus wat gaan we doen? We hebben nog even voordat de lessen beginnen."

    [ bericht aangepast op 8 nov 2021 - 21:22 ]


    "this world is cruel, but i still love you."

    Inez Renate Borghesius
    19 years            Voorzitter Vrouwen Korfbalteam / Vice-voorzitter News Paper Club            vlakbij de ingang            w. Salvatore            Schooluniform



    Mijn excuses rolde meteen over mijn lippen toen ik nog net wist te voorkomen om tegen een jongeman aan te botsen. Hij stond nonchalant tegen de muur aan waardoor ik hem pas op het laatste moment spotte. Bovendien zat mijn hoofd nog vol in mijn emoties van gisteravond dat ik mezelf eerder als een spook voortbewoog. Het duurde dan ook even voordat ik me realiseerde dat ik deze jongen eerder had gezien. Het was dezelfde persoon die zo vriendelijk was om me naar mijn kamer te begeleiden. Ik had het enorm moeilijk gevonden om zijn hulp te accepteren maar hij had erop gestaan. En ik was toentertijd niet helder van geest genoeg om hem te weigeren.
          Ik herinnerde me dat hij in eerste instantie aan me had gevraagd of ik zijn zus Aurora had gezien. Terwijl ik zo subtiel mogelijk mijn rode haren en vingers uit de gigantische klit poogde te bevrijden, vroeg ik hem of hij uiteindelijk zijn zus nog had gevonden. Zoiets ja, grinnikte hij waarop ik niet-begrijpend mijn hoofd kantelde. Ook hij scheen door te hebben dat zijn antwoord niet bepaald verhelderend was en verduidelijkte dat hij haar net gesproken had.
          Er was haar niets ernstigs overkomen hoop ik? vroeg ik hem bezorgd nadat ik eindelijk mijn hand bevrijd had uit mijn haar. Nadat hij antwoord had gegeven, viel er een stilte. Het duurde echter niet lang voordat hij deze weer wist op te vullen met de vraag of ik me weer wat beter voelde dan gisteravond. Verrast schoten mijn ogen in de richting van de zijne.
          Als je er niet over wilt praten, dan moet je het zeggen, maar je zag er. . . De jongen leek even naar de juiste woorden moeten zoeken voor de verschrikkelijke staat waarin ik me gisteravond bevonden had. Beroerd uit. . . maakte ik de zin uiteindelijk voor hem af op hetzelfde moment dat hij aangaf dat ik er vermoeid uit had gezien. Zo kan je het ook noemen, was mijn poging tot een grapje. Ik deed mijn best om een glimlach op mijn gezicht te plakken, maar mijn gezichtsspieren voelde te vermoeid aan dat ik het simpelweg niet voor elkaar kon krijgen.
          Lief dat je het vraagt, maar het gaat echt prima. Maak je vooral geen zorgen. Ik deed nu nog een poging tot een glimlach en gebruikte beduidend meer overredingskracht dan voorheen om het voor elkaar te krijgen. Vervolgens merkte ik op dat de jongen een geeuw probeerde te onderdrukken en zich ervoor excuseerde. Slechte nacht gehad, gaf hij als uitleg.
          Zie je wel, je had me helemaal niet naar mijn kamer hoeven brengen als het ten koste ging van je slaap. Of als je die tijd beter had kunnen besteden aan het zoeken naar je zus, verzuchtte ik waarna mijn ogen in de richting gleden van de klok die in de hal hing. Ik was iets later voor de rondleiding dan de meesten en ik vroeg me af wie er deze keer onder mijn verantwoording viel. Uiteindelijk draaide ik me weer om naar de jongeman. Als er iets is wat ik kan doen om je te bedenken, dan weet je me te vinden. Hij had me immers naar mijn kamer gebracht.
          Mijn naam is Inez, overigens, zei ik terwijl ik vriendelijk mijn hand uitstak om de zijnde te schudden.

    [ bericht aangepast op 9 nov 2021 - 0:26 ]


    I have seen my own sun darkened

    〚      Talent isn't genius, and no amount of energy can make it so. I want to be great, or nothing.      〛

    Anastasiya Pelagiya Belova







          19      ✦      With Aleksey      ✦      Montreuxe's hallway



          Haar zenuwen zorgden ervoor dat ze het kasteel niet alle aandacht gaf die het verdiende, maar de aandacht die ze op het kasteel wist te richten maakte het snel duidelijk dat het innemend was. Het was geen straf om hier naar school te gaan, maar ze was liever thuis. Moskou was thuis. Hoewel ze al jaren niet in haar geboortestad was geweest, bleef het altijd thuis. Leningrad was mooi, maar het had nooit als thuis aangevoeld. Zwitserland was ook mooi, maar ook nu betwijfelde Anastasiya of het als thuis zou gaan aanvoelen. Al hoopte een klein deel van haar van wel.
    Haar ogen richtten zich op haar neef naast haar, die ook het kasteel in zich op leek te nemen. Zou Aleksey ook nerveus zijn? Vast niet. Niets aan zijn doen en laten liet ook maar iets van nervositeit zien. Het was daarnaast ook niets voor hem, nerveus zijn.
          Ze verbrak de stilte tussen hen door te vragen of hij wist waar ze zijn moesten. Hij had hier immers al eerder gestudeerd. Als antwoord humde hij alleen maar. Niet een erg behulpzaam antwoord.
    Wederom stelde ze een vraag. Wat ze kon verwachten van hier.
    Het bleef even stil en Asya vroeg haarzelf voor een moment af of het zo slecht was.
    "Alleen maar goede dingen," antwoordde hij uiteindelijk. Ietwat opgelucht nam ze adem. er komt zo waarschijnlijk iemand om alle saaie plichtplegingen met je te doorlopen zodat je van de regels op de hoogte bent en weet waar je alles kunt vinden.. Daar had ze inderdaad iets van meegekregen. Een rondleiding. Theoretisch gezien had Aleksey haar ook gewoon kunnen rondleiden. Maar ze was alsnog toegewezen aan een zogenaamde buddy. En als je dat eenmaal overleefd hebt, dan ben ik er om je te leren hoe je diezelfde regels kunt breken en om je aan een paar belangrijke mensen voor te stellen. Weet je door wie je rondgeleid wordt?. Bij zijn woorden had Aleksey een van zijn zeldzame grijnzen op zijn gezicht.
    Regels breken.niet bepaald iets wat Asya vaak deed of graag deed. Echter als hij haar dit wilde leren; prima. Wat dit schooljaar zou brengen wist ze niet, wie weet kwam het nog van pas.
    Wat voor belangrijke mensen? vroeg ze met een opgetrokken wenkbrauw. Ene Klaus moet mij rondleiden, kan dat? Ben ik in goede handen?
          De grijns op Aleksey zijn gezicht verdween net zo snel als dat deze aanwezig was geweest en zijn indringende blik zorgde ervoor dat Asya goed luisterde naar zijn volgende woorden.
    Als iemand je lastigvalt, dan kom je naar mij toe. Begrepen?
    Een kleine frons ontstond op haar gezicht. Zonet had hij nog gezegd dat ze alleen maar goede dingen kon verwachten en nu zei hij dit. Het stelde haar niet bepaald gerust over wat voor types hier zouden rondlopen.
    Stilletjes knikte ze.
    Kort nadat ze gestopt was met knikken herinnerde ze zich dat ze altijd moest antwoorden met woorden, zo geleerd van haar moeder en voorgaande scholen.
    Ja, begrepen. antwoordde ze duidelijk.
          Een zacht, protesterend geluid klonk over haar lippen toen Aleksey haar hand van haar pols weg trok, waardoor ze niet meer met die hand over haar pols kon wrijven. Ze beet op de binnenkant van haar wang. Waarom?
    "Sorry," verontschuldigde ze zich automatisch op een zachte toon.
    Voorzichtig trok ze haar hand terug. Wellicht was het verstandiger als ze haar zenuwtrekje nu niet weer ging doen. Om toch iets met haar hand te doen nu, hoe kort ook, veegde ze een lok haar uit haar gezichtsveld.
    Waarom ben je nerveus? Zijn fronsen had als effect dat ze haar ogen afwendde en de hal waarin ze stonden vrij interessant vond.
    Asya kon niet zeggen dat ze nerveus en onzeker was over zoveel. Dat ze taal niet goed sprak. Dat ze simpelweg niet gemogen werd door mensen. Dat ze al haar lessen zou falen. Dat de laatste keer dat ze van school wisselde was toen haar moeder net was overleden en het oude gevoelens terug bracht. De lijst kon maar door gaan.
    Er waren genoeg redenen waarom ze nerveus was, alleen kon ze deze niet hardop uitspreken. Ze wist donders goed dat ze beter moest zijn dan deze onzekerheid en nervositeit. Van haar oom had ze regelmatig te horen gekregen dat ze wat harder moest worden. Waarom zou Aleksey die mening niet delen
    Ik ben niet nerveus, kwam er na een tijdje uit haar mond. Zowel haar neef als zijzelf wist dat dit een leugen was. Maar als het kon voorkomen dat ze de daadwerkelijke reden moest uitspreken, nam ze de kans. "maar maakt dat uit dan?"

    Italics = Russian

    [ bericht aangepast op 12 nov 2021 - 22:16 ]


    ''And I am still a believer, but I don't know why. I've never been a natural, all I do is try, try, try.''

    Suze Mae Polak
    ▫ Negentien jaar ▫ Outfit: schooluniform ▫ With Klaus ▫ At Klaus' bedroom
    ✡ ✡ ✡ ✡ ✡ ✡

    Suze irriteerde zich mateloos hoe Klaus daar op zijn bed zat. Hij leek nauwelijks op haar woorden te reageren. Luisterde hij berhaupt wel?
    Het enige wat bij de jongen veranderde was een glimlach op zijn gezicht en ogen, blauw uiteraard, die leken op te lichten.
    Het deed hem niks, besefte Suze zich. Het deed hem gewoon helemaal niks en de jongen leek zelfs te genieten van andermans ellende.
    Klaus houding kwam niet ten goede aan haar humeur en het deed Suzes boosheid alleen maar toenemen. Bezat dat joch dan geen greintje medeleven? Deed het hem dan echt helemaal niks dat hij een klasgenootje tot bloedens toe had geslagen?
    Suze hoefde niet eens een antwoord op die gedachte dat wist ze al. Al acht jaar lang maakte ze Klaus mee en zijn gedrag werd er alleen maar erger op, gevoed door loze praatjes vanuit hun regering.
    De vraag die volgde of Reiner en zij seks hadden gehad overviel haar. Wat ging hem dat aan? Ze loog, maar of Klaus dat doorhad bleef voor Suze een vraagteken.
    Oh ja. Zijn stem klonk kalm, maar de opmerking die volgde was zoals altijd in Klaus geval, hatelijk. Dat is ook zo. Joden zijn egostisch. Jullie geven niet om je familie. Alleen om jezelf.
    Perplex staarde Suze de jongen aan. Ze wist dat de regering de Joden verweet dat Duitsland door hun schuld de Eerste Wereldoorlog had verloren. Ze werden vergeleken met ziektekiemen, uitgemaakt voor dieven, beesten en nog veel meer. Maar egostisch zijn was nieuw voor haar. k ben egostisch?!, brieste Suze, waarin haar toon haar woede verried. Jj bent hier degene die je neef geen relatie gunt en dan noem je mij egostisch?!
    Het was allemaal zo duidelijk, maar toch zo oneerlijk. Natuurlijk was ze niet perfect, haar gebalde vuisten en boze toon waren een goed voorbeeld, maar dit onrecht Suze moest zichzelf verdedigen maar met jongens zoals Klaus viel gewoon niet te praten.
    De woorden die daarna haar mond verlieten, maakten de situatie er niet veel beter. Opnieuw verscheen er een glimlach op zijn gezicht, terwijl Klaus langzaam van zijn bed overeind kwam. Ja? Hoewel zijn glimlach permanent op zijn gezicht geplakt leek te zijn, was zijn toon anders het maakte Suze behoedzaam.
    Is dat wat je wilt? Nadat Klaus de deur had gesloten, liep hij op Suze af die niets anders kon dan achterwaarts terug te lopen, tot ze met haar rug de muur voelde. Heb je liever dat ik jullie zooitje ratten in bedwang houd? Dan kan dat toch geregeld worden, Polak.
    Suze slikte, al probeerde ze haar angst te verbergen. Niet laten merken dat je bang bent, dacht ze verwoed. Haar ogen staarde in de kille, blauwe kijkers van Klaus.
    Ze zou hem een knietje kunnen geven, recht in zijn kruis. Of een kopstoot, hopende zijn neus te breken. Maar ze deed het niet. Suze was geen partij voor die jongen. Er was niemand in de kamer die haar kon helpen. En Klaus was meedogenloos, hij zou niet stoppen
    En wat is er eigenlijk met je vriendje Gabriel gebeurd? Vond hij het feestje niet leuk? Ik heb geen idee waar je op doelde en ook heb nog niks over Gabriel gehoord... maar misschien dat jij me bij kan praten.
    Automatisch volgde Suze zijn blik naar het hoekje van zijn kamer naast de deur. Daar stond een paar schoenen, waarvan het bloed direct opviel. Hoewel Suze zich wilde inhouden, viel zijn knipoog totaal verkeerd.
    Lieg niet, Klaus Kahl! Je weet dondersgoed waar ik het over heb!, beet Suze hem toe. Je laat ons met rust, Klaus! Of Of wat? Wat kon ze tegen hem beginnen? En zelfs al kon ze iets, de halve school zou toch zjn kant kiezen. Niemand koos nog voor het uitschot van de samenleving.
    Laat ons met rust, herhaalde Suze ferm haar eerdere woorden. Maar Suze wist, terwijl haar blik strak op die van hem gericht was, dat Klaus zich nooit aan die woorden zou gaan houden.
    "I wish I could wake up to the fact that it was only a nightmare"


    SALVATORE CAMORRA
    It never was about the money or the drugs. For you there's only love
    It never was about the party or the clubs For you there's only love
    W. Inez Gangen op de achtste verdieping


    Het roodharige meisje bood direct haar excuses aan. Ze had chaotisch door de gang gelopen en botste bijna tegen Salvatore op. Hij vond het niet erg. Het was juist wel aandoenlijk om haar gehaaste staat zo vroeg op de morgen te kunnen zien. Ze leek er in ieder geval al iets beter aan toe dan de vorige avond. Toen hij het meisje op het feest had aangesproken om te vragen of zij Aurora misschien had gezien, had hij het vermoeden gehad dat ze had gehuild. Haar ogen leken rood en haar gezicht bleek geweest. Inmiddels was er iets van kleur teruggekeerd, al was ze nog niet helemaal hersteld van het feest zo te zien.
    Er was haar niets ernstigs overkomen - hoop ik? Vroeg het meisje opnieuw naar zijn tweelingzus.
    Salvatore grinnikte. Nee, niks ernstigs. zei hij luchtig. Eventueel ernstig voor haar imago, maar die gedachte hield Salvatore voor zichzelf. Hij had nog geen idee hoe het er aan toe ging op Montreuxe, dus voor hetzelfde geld viel zijn zus niet eens op.
          Salvatore vroeg hoe het met het meisje ging, het duurde even voor hij de juiste woorden gevonden had om haar emotionele toestand op het feest van de Gentlemens Club te beschrijven.
    Beroerd uit... Vulde zij hem aan.
    Vermoeid. zei Salvatore bijna gelijktijdig met haar. Waarna hij knikte, met een medelevende glimlach op zijn gezicht. Ja, misschien ook wel beroerd.
    Zo kan je het ook noemen, aan haar stem hoorde Salvatore dat het meisje het onderwerp luchtig wilde houden, maar de glimlach die volgde zag er helemaal niet luchtig uit. Er zat haar duidelijk iets dwars.
    Salvatore glimlachte naar haar. Er was niet veel dat hij nog kon zeggen of doen. Ze bleef bovendien een complete vreemde.
          Gebroken door zijn slapeloze nacht geeuwde Salvatore, waarna hij zijn excuses aanbood.
    Zie je wel, je had me helemaal niet naar mijn kamer hoeven brengen als het ten koste ging van je slaap. Of als je die tijd beter had kunnen besteden aan het zoeken naar je zus, zuchtte het roodharige meisje.
    Mijn slechte nacht had niets te maken met jou, geloof me. En mijn zus had geen tijd voor mij, dus voel je alsjeblieft niet schuldig. Ik was eerlijk gezegd wel blij om een vriendelijk gezicht te zien. zei hij schouderophalend. en te spreken.
    Als er iets is wat ik kan doen om je te bedanken, dan weet je me te vinden. Mijn naam is Inez, overigens, stelde ze zichzelf en ze stak haar hand uit.
    Salvatore pakte Inez haar hand, kuste haar en keek toen in haar blauwe ogen. Langzaam begon er iets bij hem te dagen. Misschien kun je inderdaad iets voor me doen. Het zou wel bizarre toeval zijn..zei hij. maar ik zou worden rondgeleid vandaag door ene Inez, ben jij dat toevallig? Vroeg hij voorzichtig. Ik heet Salvatore trouwens.

    [ bericht aangepast op 9 nov 2021 - 16:10 ]


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

          KLAUS KAHL      
    Most people like flying kites, riding bikes in the woods, baking cake 'cause its good, I mean I would if I could...
    Pyjamabroek Suze Kamer 804




    tw: anti-semitism & physical violence

    Het ontbijtje dat Suze had meegebracht smaakte goed. De bittere koffie, de zoete jam en de vol, pittige smaak van de kaas was een warm welkom op deze vroege ochtend. Inez weer in zijn macht hebben en de afranseling van Gabriel zorgde voor een uitgeruste en vrolijke stemming bij Klaus. De avond had verschillende wendingen genomen, maar uiteindelijk was hij tevreden met de uitkomst. Natuurlijk had hij liever gezien dat dingen met Inez nog goed zaten, maar de huidige situatie bood ook mogelijkheden. Naast het feit dat hij Inez voor zijn karretje zou kunnen spannen, was ook het vooruitzicht naar zijn nieuwe vrijgezellenbestaan misschien minder vervelend dan hij eerst had gedacht. Twee jaar lang was hij trouw geweest aan zijn vriendinnetje. Amper naar andere meisjes gekeken. Wellicht werd het tijd om iemand te vinden die hem niet zou afkeuren voor wie hij was, zoals Inez altijd had gedaan. Het was tijd voor verandering.
          Ontspannen had Klaus liggen luisteren naar Suze haar woorden. Ze had het over Gabriel, over Reiner en over hoe de relatie van haar en zijn neefje hem niks aanging. Op een afkeurende toon had Klaus zijn commentaar gegeven. Joden waren egostisch en Suze bewees dat maar weer eens. Hoe kon ze zeggen dat de relatie tussen Reiner en haar zijn zaken niet waren. Natuurlijk waren dat zijn zaken wel. Als Reiner de familie een slechte naam gaf door met Joden te heulen, dan had dat gevolgen voor iedereen in hun familie.
    Heel even had Suze perplex geleken door zijn woorden, maar uiteindelijk trok ze haar mond weer open. Klaus keek haar verveeld aan. Kwam er echt nog meer onzin over haar lippen?
    k ben egostisch?! brieste ze, de woede duidelijk hoorbaar in haar stem Jj bent hier degene die je neef geen relatie gunt en dan noem je mij egostisch?!
    Klaus glimlachte een kleine glimlach. Het meisje balde haar vuisten en Klaus vroeg zich af of ze nagedacht had over haar woorden en haar gedrag nu. Dit kon haar duur komen te staan.
          De volgende woorden had ze niet moeten spreken. Ze beweerde dat Klaus beter zelf de Jodenhoek in stand zou moeten houden. Eerlijk gezegd was die hoek voornamelijk een grap geweest om zijn neef te sarren. Achter de grap zat wel een kern van waarheid, maar Reiner extra laten nadenken over zijn smerige verleden was de voornaamste reden geweest achter die invoering ervan. Maar nu Suze voor hem stond te tieren, besefte Klaus dat het misschien wel beter was om de Joodse studenten volledig te scheiden van de rest. Dit gedrag kon niet. Het was ongemanierd. Beestelijk zelfs.
    Klaus stond op en liep op het meisje af. Was dat echt wat ze wilde? Dat hij het zooitje ratten van de Joden in het vervolg in bedwang zou houden? Suze haar lichaamshouding veranderde en Klaus kreeg het idee dat ze eindelijk door had dat ze dom bezig was. Het was puur genot.
    De brunette deed een aantal stappen naar achteren, tot ze tegen de muur aan kwam te staan.
    Klaus kon haar adem bijna voelen. Zijn blote huid raakte haar nog net niet aan. Haar ogen staarden in die van hem. De kamerdeur was inmiddels dicht. Dit onderonsje kon beter priv blijven.
    En wat is er eigenlijk met je vriendjeGabrielgebeurd? Vond hij het feestje niet leuk? Ik heb geen idee waar je op doelde en ook heb nog niks overGabrielgehoord... maar misschien dat jij me bij kan praten.
          Hun beiden ogen gleden naar Klaus zijn bebloede schoenen naast de deur. Daarna keken ze elkaar weer aan. Klaus knipoogde.
    Lieg niet,Klaus Kahl! Je weet dondersgoed waar ik het over heb!, ze leek controle te verliezen. Je laat ons met rust,Klaus! Of
    De glimlach die al op Klaus zijn gezicht stond werd groter. Of wat? Wat ging ze doen? Wat gingen ze allemaal doen? Er was niets meer in hun macht dat de situatie naar hun hand zou kunnen zetten. De Joodse Club was al opgeheven en als het aan Klaus lag was dat nog maar het begin. Hierna vlogen ze allemaal de school uit. Daarna Duitsland uit. Ze moesten allemaal oprotten. Met hun haakneuzen, gierigheid en diefstal. En al die haat tegenover de Joodse bevolking die Duitsland hadden verziekt manifesteerde zich in het meisje voor hem. Suze was een van hen. Ook zij zou Duitsland verraden, van de Duitsers stelen, zodat zij en haar vieze Jodenvriendjes rijker konden worden. Ze moesten gestopt worden. Iemand moest ze stoppen. Iemand moest ze de mond snoeren.
    Laat ons met rust, herhaalde Suze haar woorden. Dat had ze niet moeten zeggen.
    "Moet ik jullie met rust laten?" vroeg Klaus beheerst.
          Binnen een seconde had hij haar vast. Klaus zijn vingers vonden Suze haar breekbare nek. Hij drukte haar tegen de muur aan. Kneep haar luchtpijp dicht.
    Rot dan op. Zijn gezicht was vlak voor dat van haar. Rot dan op, smerige kut Jood. Hij drukte zijn hand steviger tegen Suze haar hals. Wie denk jij wel niet dat je bent? Met zijn blote borst drukte hij tegen Suze haar kleinere lichaam aan. Zette haar volledig vast tussen hemzelf en de muur. Klaus zijn ijzige ogen op die van haar gericht. "Hier tegen mij komen praten. Met je gore leugens. Denk maar niet dat ik erin trap. Smerige, vieze, Untermensch." Hij sprak de woorden met zoveel afkeur, zoveel haat. Hier en daar belandde zijn speeksel op Suze haar gezicht. Klaus was vol met haat, maar voelde zich ook euforisch. Extatisch zelfs. Het liefste hield hij haar luchtpijp dicht tot ze blauw zag. Dat is wat ze verdiende. Dat is wat ze allemaal verdiende.
    Als je nog n keer zo tegen mij praat, dan is dat het laatste wat je ooit zult zeggen. Langzaam gleed Klaus zijn duim van Suze haar nek naar haar mond. Hij duwde zijn duim tussen haar smerige lippen door. Drukte haar hoofd verder naar achteren. Heb je dat begrepen? Hij boog volledig over het kleine meisje heen. Wat een ongelofelijk naef monster. Zijn ogen staarden nog altijd in die van haar.
    En als je ook maar n iemand over ons gezellige gesprekje vertelt, dan maak ik mijn werk van gisteravond af. Klaus liet Suze in n keer los. Denk maar niet dat iemand iets geeft om een vermiste Joodse student. zei hij kalm. Tijden zijn veranderd, Polak, Willkommen im Dritten Reich.

    [ bericht aangepast op 10 nov 2021 - 15:04 ]


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

    FINLAY DOCHERTY
    *aggressively makes tea*
    nineteen outside; driveway with aurora

          Het wel bekende kasteel van Montreuxe doemde op in de verte. De plek die al zeven jaar zijn home away from home was en dit nog voor drie jaar langer zou zijn, als alles een beetje meezat. Hoe dichterbij hij kwam, hoe harder zijn hart begon te bonzen van enthousiasme. Zijn zomer thuis was goed geweest en hoewel hij verzot was op de Zwiterse bergen, ging er voor hem nog altijd niks boven de Scottish Highlands, waar hij het ene deel van zijn zomer had gespendeerd, en de klinkerstraten van Edinburgh. Het was het contact met zijn vader dat moeizaam was, zeker met de huidige spanningen in Duitsland. In de stille avonduren, met zijn ouders die dachten dat hij al in bed lag, had hij zijn vader meermaals tegen zijn moeder horen zeggen of het wel zon goed idee was als hij, Archie en Maisie teruggingen naar Montreuxe. Afgelopen schooljaar was Oostenrijk geannexeerd, wat als dit jaar Zwitserland aan de beurt was? Zwitserland was de vorige oorlog neutraal, maar Monteuxe lag dichtbij de Duitse de grens. Was dat nog wel langer veilig? Fin had bij het horen van die woorden op het punt gestaan om de trap af te stormen. Zijn vader zou beter moeten weten, met zijn functie in het leger, al was niks onmogelijk. Zijn moeder wilde er niks van weten. Zij had al haar studiejaren op Montreuxe gespendeerd. Hetzelfde zou gelden voor haar kinderen. En dan was er nog altijd het stille argument dat geen van beide wilde uitspreken. Als het echt nodig was, dan kon Fin nog altijd Archie en Maisie in de auto zetten en naar Berlijn rijden. Een tijdelijk optie. Hij wist dat zijn vader het niet eens was met de uiteindelijke beslissing dat de kinderen alsnog naar Montreuxe gingen. Had hem er over horen momperen tegen zijn vrienden. Too many goddamn Jerries in that parents council. Het was alsof hij vergeten was dat Fin zelf ook half-Duits was, ook al was hij opgegroeid in Schotland. Vergeten was dat veel Fins vrienden Duits waren. Dat zijn ex-vriendinnetje Duits was. Voorlopig zou hij dat achter zich kunnen laten. Pas tegen kerst zou hij zijn vaders hoofd weer aan hoeven te zien. Die opkomende confrontatie lag nog enkele maanden in de toekomst, eentje waar hij nu al tegenop keek. Fin wist nu al dat de vragen van afgelopen zomer weer naar boven zouden komen. Archie en Maisie hadden weinig van het gedoe meegekregen, tot zijn opluchting. Zelf kon hij nu eerst focussen op zijn vrienden, degenen die hem het betere gedachtengoed hadden laten zien. Iets waar hij absoluut niet over kon praten thuis, maar op Montreuxe kon hij zichzelf zijn.
          Het grind van de oprit knarste onder de banden van de auto en al mompelend tegen zichzelf hoopte hij dat de opvliegende steentjes niet de lak van zijn auto zouden beschadigen. Voor nu parkeerde Fin de auto in de buurt van de ingang, nadat al hun spullen de auto uit waren zou hij de auto verplaatsen naar de garage. Hij was amper uitgestapt of een rapid-fire aan Italiaans werd zijn hoofd opgeslingerd, met een vrouwelijk stem.
          "Ciao! De dag begint goed zie ik. Hoe meer landgenoten, hoe beter!
          Voor hij ook maar kon reageren werd de andere auto opengegooid door Archie, die met een rotgang de school in rende. Archie had sinds enkele weken voor de afgelopen zomervakantie een vriendinnetje en Fin vermoedde dat Archie haar meer had gemist dan hij zou willen toegeven. Archie! Je spullen! En zeg eens gedag! Zijn woorden waren tevergeefs, zijn jongere broertje was al verdwenen. Fins blauwe ogen gleden richting het Italiaanse meisje. Zijn moeder sprak vaak Italiaans tegen hem en op Montreuxe praatte hij in de taal met Lorenzo, maar het meisje met haar hoge hakken op de oprit had op een snelle, toon gesproken. Ciao. Half een landgenoot, telt dat ook? vroeg hij met een brede lach op zijn gezicht. Het enthousiasme van het meisje werkte aanstekelijk. Sorry voor dat. Hij gebaarde in de richting waarin Archie verdwenen was. Hij wilt zijn vriendinnetje zien. Hij zou niet zo snel rennen voor Zwitsers ontbijt. Fin wierp een blik op de auto. Maisie had de commotie niet doorgehad en lag nog altijd vredig te slapen. Vrijwel de gehele reis die ochtend had ze met haar hoofd op zijn schouders gelegen, diep in slaap. Begrijpelijk, gezien het tijdstip waarop ze vertrokken. Een momentje, excuseerde hij zich tegenover het nog onbekende meisje, waarna hij de auto weer in dook en voorzichtig aan Maisies schouders schudde. Mais, wakker worden. Het kostte enige tijd voor ze daadwerkelijk wakker werd. Ondertussen wierp Fin een verontschuldigende blik over zijn schouder naar het meisje. In tegenstelling tot Archie, had Maisie betere manieren en werd de Italiaanse wel begroet.
          Mijn spullen? vroeg Maisie aan Fin, de slaap nog uit haar ogenwrijvend.
          Fin schudde zijn hoofd. Ga maar eten, ik zorg dat het binnenkomt. Nadat ze veilig binnen was richtte hij zijn volledige aandacht op het andere meisje. Sorry, broertje en zusje.. Hij stapte op het meisje af. Ik ben Finlay. Mijn moeder zal blij zijn om te horen dat er nog een Italiaan op Montreuxe is. Hij wachtte tot zij haar hand had uitgestoken voordat hij deze schudde.

    [ bericht aangepast op 10 nov 2021 - 21:02 ]


    To the stars who listen and the dreams that are answered

    tw: anti-semitism, overall douchy-ness

    FREDERICK RYKER ASCHENBURG
    nazi student zijn blauwe oog 19 newspaper office with Dagmar

    Rykers eerste dag was een rollercoaster van emoties geweest. Waar het slecht begonnen was door zijn familie en verergerd werd door Suzes grote mond, eindigde hij de avond perfect. Eleonore leek niet meer boos op hem te zijn voor het bewust negeren van haar brieven en voelde ze zich zelfs schuldig voor het veroorzaken van Rykers blauwe oog. Natuurlijk had zijn ex-vriendin er niets mee te maken, maar dat hoefde zij niet te weten. Op deze manier kon hij haar makkelijk onder zijn duim houden. Daarnaast, als kers op de taart, had hij de bloedmooie Aurora nu naast hem in bed liggen. Het tweetal had er een verhitte, gezellige avond van gemaakt. Hoewel alles perfect leek te gaan voor Ryker, was er een persoon die hem nog tegen zat en nu zelfs meer dan normaal: Dagmar.
          Alleen al de gedachte aan haar liet kokende woede opborrelen, al kon Ryker zichzelf ook wel slaan voor het - het niet doorhebben. Nu hij erover nadacht vielen al haar Joodse kenmerken meteen op. Zo lelijk, dat hij dat ooit aantrekkelijk had gevonden. Waarschijnlijk was hij gewoon blind van liefde geweest toendertijd. Dat moest haast wel. Zelfs 13-jarige Ryker had namelijk niet van Joden gehouden, toch? Nee, dat kon niet, want die groep mensen was al jaren bezig zijn land omver te helpen. Dat zou verraad naar zijn volk zijn geweest. Ryker besloot dat hij gewoon verblind was en Dagmar niet had aangezien voor het monster dat ze daadwerkelijk was. Ze had hem gemanipuleerd, hem betoverd met haar duivelse, Joodse ogen. Rykers hand balde zich tot een vuist. Het werd tijd Dagmar voor eens en altijd een les te leren.
          Langzaam draaide hij zijn hoofd om naar de nog slapende Aurora. Hij strook zachtjes door haar haar en gaf een klein kusje op haar voorhoofd, vooraleer hij uit bed stapte. Een korte blik op Wolfgangs bed liet weten dat hij de nacht bij zijn vriendin had doorgebracht. Ryker schudde kort zijn hoofd, de zwakkeling dat het ook was. Durfde niet eens alleen in zijn buurt te zijn en dt moest uiteindelijk zijn thuisland gaan redden? Ryker kleedde zich snel aan en schreef een briefje voor Aurora waarin stond dat hij vroeg iets moest afhandelen en of ze zin had om elkaar te zien bij de lunch. Het was niet alsof hij al gevoelens had voor de dame, maar hij vond het lullig om zonder iets te laten weten bij haar weg te gaan. Anders zou hij ook niet bepaald de gentleman zijn die hij altijd beweerde te zijn. Nadat hij zijn ochtendroutine had afgewerkt, opende Ryker de slaapkamerdeur en verliet hij de ruimte.
          Zijn voetstappen galmde door de verlaten gingen heen. Zo vroeg in de ochtend, lang voordat het eerste lesuur zou beginnen, was er haast niemand wakker. Het was Rykers favoriete tijd van de dag, waar hij in alle rust zijn plannen voor de dag kon uitvoeren. Niemand die hem kon storen, niemand die hem kon tegenhouden als hij iets deed wat tegen de regels was. Iets wat vooral op dit moment belangrijk was, daar hij Dagmar een lesje wilde leren voor het achterhouden dat ze een vieze Jood was. Ryker wist dat ze elke ochtend voor de lessen doorbracht in het lokaal dat fungeerde als redactie voor de schoolkrant. Het was een godvergeten plek, zeker op dit tijdstip en perfect om haar slechte gedrag te corrigeren. Met elke stap die hij dichter bij Dagmar zette, werd de grijns op zijn gezicht groter. Een gevoel van extase nam zijn hele lichaam over. Het was te lang geleden dat Ryker zijn oudste ex-vriendin machteloos had laten voelen en de angst in haar smerige, Joodse ogen had gezien.
          Eenmaal aangekomen bij de redactie, gooide Ryker zonder enige waarschuwing de deur open, waardoor het voorwerp tegen de muur knalde. Het harde geluid liet Dagmar verschrikt opkijken. Ook goedemorgen, Jrgensen, zei Ryker, terwijl hij tegen de deurpost aanleunde. Ik kom je gewoon even vergezellen op deze mooie maandagochtend. Ik neem aan dat je wel weet waarvoor ik hier ben toch? vervolgde hij. Een charmante glimlach verscheen op Rykers lippen, terwijl hij Dagmar subtiel bekeek. Ze had geluk dat ze weinig Joodse gezichtskenmerken had. Eigenlijk alleen haar lange, donkerbruine lokken. Oh, hoe graag Ryker deze nu wilde afknippen, zodat hij er niet meer naar hoefde te kijken. Zodat Dagmar vernederd zou worden. Het was het minste wat ze verdiende voor het manipuleren van zijn gevoelens destijds.
          Was je kus met Johann gistervond lekker trouwens? Moet haast wel, h? Gezien jullie daarna samen vertrokken zijn. Vertel me eens, is die loser goed in bed? Of is zijn slurf net zo zwak en miezerig als hijzelf? vroeg Ryker na een korte stilte, waarna hij langzaam de ruimte in stapte en de deur achter zich sloot.



    [ bericht aangepast op 10 nov 2021 - 23:43 ]


    That is a perfect copy of reality.

    Suze Mae Polak
    ▫ Negentien jaar ▫ Outfit: schooluniform ▫ With Klaus ▫ At Klaus' bedroom
    ✡ ✡ ✡ ✡ ✡ ✡

    Ze voelde zich in het nauw gedreven. Suze wist dat ze klein was voor haar leeftijd, iets waar ze zich eigenlijk nooit druk om had gemaakt. Maar nu Klaus zo boven haar uittorende, werd het nog eens extra benadrukt. Ook zijn imponerende, gespierde lichaam viel extra op zo zonder shirt had hij dat bewust gedaan?
    Het maakte Suze bang en haar boze houding verdween als sneeuw voor de zon.
    Moet ik jullie met rust laten? Hoewel zijn toon beheerst klnk, verwachtte Suze dat de bom ieder moment kon barsten. Ze voelde het.
    Kort flitste haar blik dan ook naar de deur, maar die was dicht. En zelfs als die al open was kon ze toch geen kant op, met Klaus zo vlakbij dat hun lichamen elkaar bijna raakten. Abrupt lagen zijn vingers rond haar nek en Suze voelde hoe de jongen druk uitoefende.
    Suze sperde haar ogen verder open, terwijl de angst nu door haar hele lichaam stroomde. Hij kon haar vermoorden en hij zou het ook zo doen. Klaus zou er niet voor terug deinzen.
    Rot dan op. Rot dan op smerige kut Jood.
    De druk werd opgevoerd terwijl Suze in een reflex naar Klaus handen greep, maar deze zonder succes probeerde weg te trekken. Laat Los, smeekte Suze machteloos.
    Wie denk jij wel niet dat je bent? Hier tegen mij komen praten. Met je gore leugens. Denk maar niet dat ik erin trap. Smerige, vieze, Untermensch. Zwakjes schudde Suze haar hoofd. Ze ging dood. Ze wilde niet dood.
    Kl.Klaus. De smekende woorden waren nauwelijks hoorbaar, terwijl de jongen haar met zijn lichaam tegen de muur gevangen hield. Zwarte vlekjes verschenen voor haar ogen en Suze trok vergeefs aan Klaus handen. Alsje.Alsjeblieft, smeekte ze hijgend.
    Als je nog n keer zo tegen mij praat, dan is dat het laatste wat je ooit zult zeggen. Heb je dat begrepen? Ze kon niet praten, niet knikken. Angst snoerde haar de mond terwijl haar lichaam begon te trillen. Vaag voelde ze zijn vinger tussen haar lippen en hoe haar hoofd vervolgens ook contact maakte met de muur achter haar.
    En als je ook maar n iemand over ons gezellige gesprekje vertelt, dan maak ik mijn werk van gisteravond af.
    Ze kon niet wegkijken van de kille blik die in zijn ogen te lezen stond. Zelfs toen hij losliet, hield zijn blik haar gevangen. Suze hapte naar adem, wreef met haar handen over haar gekneusde nek. Haar lichaam beefde, maar Suze wist een knikje te geven.
    Denk maar niet dat iemand iets geeft om een vermiste Joodse student. Tijden zijn veranderd, Polak, Willkommen in Dritten Reich.
    Suze had even nodig om zichzelf bij elkaar te rapen. Tranen brandden achter haar ogen, maar die wist ze binnen te houden. De brunette weigerde in Klaus bijzijn te gaan huilen. Die voldoening gunde ze hem niet.
    Maar ze knikte. Suze knikte, hoewel haar lichaam nog altijd beefde. I.Ik zeg niks Haar trillende stem stierf weg. Suze sloeg haar neer, eindelijk in staat weg te kijken van de kille, blauwe ogen.
    Ze wilde hem sommeren Gabriel met rust te laten smeken, als het moest. Maar na wat er zojuist was gebeurd, durfde Suze niet meer. Hij had gelijk. Klaus zou waarschijnlijk zelfs in zijn recht staan, wanneer hij haar of Gabriel iets zou aandoen. Veranderde tijden, inderdaad.
    Dankbaar nam Suze nog een hap lucht, terwijl haar ogen de zijne weer ontmoette. Haar moed schraapte ze bij elkaar. Van mij horen ze niks, herhaalde Suze, haar stem ietsje krachtiger. En ze zou zich aan die belofte houden niet om de jongen tegenover haar te beschermen. Juist om anderen tegen hm te beschermen.
    Kort flitste haar blik naar de deur. Maar, waarom Een korte aarzeling volgde. Waarom wilde je mij dan spreken? Of was het een smoesje? Een smoesje om haar naar zijn kamer te lokken zodat hij zijn machtsvertoon kon laten zien?
    "I wish I could wake up to the fact that it was only a nightmare"


    PASCALE CLRRISSEAU
    age 19
    outfit

    with Moritz
    place at the trainstation


    MORITZ      BROMDE      IETS      onverstaanbaars op het moment dat ik hem zachtjes in zijn prikte. Dat was dan ook de enige reactie die ik van hem kreeg hij ging gewoon verder met slapen. Mensen die langs onze coup kwamen keken ons al vreemd aan en ik wilde niet nog meer aandacht trekken dan strikt noodzakelijk. Echter scheen niets van wat ik zei tot hem door te dringen en dus moest ik met zwaarder geschud komen. Letterlijk.
          Ik sjorde hardhandig aan zijn schouder en op het moment dat mijn broer zijn ogen openvlogen duwde ik hem zijn koffers in zijn handen. Die dingen waren loeizwaar geen flauw idee wat hij er allemaal in had gestopt. Misschien wilde ik dat ook niet eens weten. En dat noemt zich een zus, mopperde Moritz waarop ik mijn blik neersloeg.
          Sorry, begon ik, zachtjes nu. Maar je werd niet wakker en ik wist niet zo goed wat ik moest doen om je wakker te krijgen. Ik pakte mijn eigen koffers vooraleer ik achter Moritz aanliep om uit te stappen. Het tweede fluitje van de conducteur volgde en de trein maakte zich klaar om weer terug te gaan naar Nederland. De gure wind sneed in mijn gezicht en kleurde het puntje van mijn neus roze. Ik dook dieper in mijn sjaal, maar zag al snel dat Moritz het kouder had dan ik. Het weer is niet veel beter dan in Ho. . . thuis. Hij maakte de rest van de zin af doordat ik hem een zachte por gaf in zijn zijde.
          Vervolgens keerde ik me naar mijn broer toe en deed mijn sjaal af. Hier, zei ik op een zachte en lieve toon zoals mama ook gedaan zou hebben. Ik knoopte de sjaal om zijn nek. Samen liepen we het perron af. Ik vind de hulpzoekende blik die Moritz mij schonk op en ook mijn bezorgdheid begon lichtelijk te groeien toen ik de taxi die ons zou moeten ophalen niet zag staan.
          Eh, hier zou de taxi ons toch ophalen? Ik knikte van ja als reactie op zijn vraag. Zo heb ik het tenminste wel van mama begrepen. Oh kijk! Mijn vinger wees in de richting van twee koplampen die de hoek om kwamen zeilen. Er was een kleine glimlach op mijn lippen verschenen bij het zien van de auto, maar deze verdween al snel bij de gedachte dat ik niet hoorde te glimlachen dat er cht iets mis met mij was. Papa en mama waren continu in gevaar en wij zaten veilig op Montreux. Het was niet eerlijk.
          Denk eraan, begon mijn broer terwijl hij zich naar mij toeboog. We zijn Frans. Moritz en Pascale Clrrisseau. Ik knikte resoluut. De naam Mulder hadden we op het station in Nederland achter ons gelaten op het moment dat we papa en mama uitzwaaiden.
          Een stevige uitziende man stapte de auto uit en wenkte ons naderbij. Bij zijn aanblik greep ik onmiddellijk naar de hand van Moritz en schuifelde iets uit het zicht van de man door me achter mijn broer te verschuilen. Zijn jullie de Clrrisseau-kinderen? Stap ik, we zijn er binnen een kwartier. De koffers kun je in de achterbak gooien. Dat gezegd hebbende, gleed de man weer achter het stuur. Ik kneep nogmaals in de hand van mijn broer.
          Je laat me niet in de steek, toch? vroeg ik hem terwijl ik mijn kin hief om hem aan te kunnen kijken.

    [ bericht aangepast op 11 nov 2021 - 19:53 ]


    I have seen my own sun darkened

    Serilda Marie LaRue
    "Don't reveal too much. Let them assume. Let them wonder."

    20 Transfer student Somewhere w/ Reiner
    Serilda merkte de lichte verwarring op in Reiners gelaat. Was hij misschien toch niet op de hoogte gebracht? Of wellicht vergeten? De vragen verdwenen echter net zo snel weer als dat ze op kwamen zetten, want zodra de blondine verder spreekt over de vertraging die haar reis heeft opgelopen, merkt ze eveneens ook op hoe het bij Reiner begint te dagen.
          Ooh, dan moet je Serilda zijn, brengt de jongeman uit. Serilda LaRue, toch? Ik ben Reiner, maar dat wist je dus al. Reiner Birchenfelt. Serilde knikt instemmend, terwijl ze toekijkt hoe hij zijn sigaret uit het raam schiet en met zijn lange lichaam van het vensterbank af komt. Eenmaal recht overeind moet Serilda dan ook een klein stukje opkijken, gezien Reiner beslist een stuk groter is dan haar.
          Dat ben ik, de enige echte, glimlacht ze vervolgens licht.
          Het geeft niet, dat kan gebeuren. Goed dat je alsnog gearriveerd bent, zegt Reiner dan. Waardoor heb je vertraging opgelopen?
    Voor luttele seconden aarzelt Serilda even. Wilde hij er een serieus antwoord op? Dan waren ze namelijk nog wel even bezig, gezien werkelijk alles de dagen voor de reis tegen had gezeten. Koffers die plots verdwenen leken te zijn, het vervoer dat verkeerd afgestemd was, de trein die ze te laat genomen hadden, maar die ook nog eens om wat voor reden dan ook een veel langere tussenstop had moeten maken. Nee, de hele weg hiernaar toe had niet meegezeten en Serilda kon alleen maar hopen dat dt geen voorbode was op het verblijf hier.
          Tijd was denk ik wel onze grootste vijand gedurende de reis, beantwoord Serilda Reiners vraag uiteindelijk, alvorens ze op een plagende wijze aangeeft dat de jongen wel moeilijk te vinden was. Hetgeen ze zonder verwijt uitspreekt, daar ze hem geen ongemakkelijk gevoel wil geven. Het was niet dat Serilda uren naar hem op zoek is gegaan, maar het slechts een of twee keer geprobeerd heeft grotendeels ook omdat de blondine zichzelf juist schuldig voelde voor de verlate aankomst op Montreuxe. Ergens verdenken zij en haar zuster er dan ook van of het niet hun moeder is geweest die alles net verkeerd gepland heeft, zodat ze haar dochters nog een paar uur lange bij zich had.
          Ja nou. . . Roken is verboden in Montreuxe, reageert Reiner ondertussen, nadat hij eerst lichtjes zijn schouders een keer ophaalde, alvorens de zilverkleurige aansteker van de stenen vensterbank af te pakken. Dus dan moet je plekken zoeken waar je niet snel betrapt kunt worden. Misschien een goede om mee te beginnen dus, wat betreft je rondleiding, Subtiel gebaar Reiner een keer naar de vensterbank. De rokersruimte. Of nouja. Mijn rokersruimte.
          Miniem kantelt Serilda haar hoofd iets, terwijl ze van de jongen naar zijn plekje kijkt het venster voorbij, naar buiten. Waar de serene rust nog heersend lijkt te zijn, iets waar Serilda zichzelf uren in zou kunnen verliezen ware het niet dat aan alle rust een einde komt. Reiners woorden maken dat namelijk meteen duidelijk.
          Hmm, humt Serilda zacht. haar blik verplaatsend van het uitzicht buiten, naar de lange jongen vlak naast haar. Dan is het gedaan met de rust zeker? vraagt ze vervolgens, doelend op wanneer iedereen op de been is. Het was een onoverkomelijk gegeven, wetende dat zoveel leerlingen als hier op Montreuxe nooit de stilte kunnen bewaren die er op de vroege ochtend aanwezig is; wanneer iedereen nog diep onder de wol ligt, verzonken in een vergeten droom.
          We kunnen de tour nu doen, als je wilt? We hebben nog eventjes de tijd.
    [ta]Graag, stemt Serilda direct toe. Misschien kunnen we beginnen met de belangrijkste routes van de dag? Ik heb vanmorgen vroeg delen van het gebouw gezien waarvan ik betwijfel of we er berhaupt vaak komen. Serilda laat een zacht lachje klinken als ze haar eigen verdwalen bekend. Het kasteel was zo groot, het was vast geen wonder dat het haar gelukt was op de eerste dag al verdwaald te raken door de lange gangen met hun verschillende deuren.
          Terwijl Serilda weer richting de deur loopt waaruit ze naar binnen is gekomen, blikt ze over haar schouder heen om te kijken of Reiner volgt. Wat er ook door zijn hoofd heen leek te spoken, het was zelfs voor Serilda op minimale wijze voelbaar tevens zichtbaar aan de manier waarop hij diep in gedachten verzonken op de vensterbank had zitten roken, tot zij hem onderbrak. Oh, en geen zorgen over je rokersruimte. Ik heb geen idee dat deze bestaat. Een warme glimlach krult zich rond Serildas lippen, alvorens ze de gang op loopt, zodat ze samen met Reiner aan de korte rondleiding kan beginnen.



    'Three words, large enough to tip the world; I remember you.'

    Inez Renate Borghesius
    19 years            Voorzitter Vrouwen Korfbalteam / Vice-voorzitter News Paper Club            vlakbij de ingang            w. Salvatore            Schooluniform



    "Ja, misschien ook wel beroerd, klonk de stem van de jongeman toegeeflijk. Ik deed mijn best een glimlach op mijn gezicht te plakken, maar ik leek hem er niet helemaal van te kunnen overtuigen. Om mijn lach nog iets van geloofwaardigheid te geven, verzekerde ik hem nogmaals dat ik wel de laatste persoon op aarde waar hij zich zorgen over zou moeten maken.
          Het gaat echt prima. Ik ben een grote meid, deed ik een poging grappig te zijn en ik stak mijn duim op. Echter liet ik deze gauw weer zakken toen ik tot de conclusie kwam dat ik belachelijk deed. Zelfs de jongen geeuwde nogmaals ten teken dat ik hem verveelde. Of hij was gewoon moe. En van de twee. In ieder geval was het voldoende bewijs dat hij gisteren gewoon in zijn bed had moeten liggen in plaats van me veilig afzetten voor mijn kamer, iets wat ik hem ook vertelde.
          Mijn slechte nacht had niets te maken met jou, geloof me. En mijn zus had geen tijd voor mij, dus voel je alsjeblieft niet schuldig. Voel je alsjeblieft niet schuldig. Om de een of andere reden bleef deze woorden door mijn hoofd spoken waardoor ik de rest van zijn woorden niet meer hoorde. Het is jouw schuld. Er is helemaal niets meer wat je kan doen om dit ooit goed te maken. Je hebt me verraden en dit vergeef ik je nooit. Er was genoeg reden om me schuldig te voelen. Genoeg redenen waarom ik gisteravond opgekruld onder de deken had gelegen en gehuild tot de tranen niet meer wilden komen.
          Vlug schudde ik mijn hoofd om niet weer in die diepe put verzeild te raken. Ik moest me nu nog stevig vast zien te houden aan de laatste strohalmen die me overeind hielden. Mijn vrees voor wat er gebeurde als ik losliet, maakte dat ik mezelf afleidde door me netjes voor te stellen. En als je erover wilt praten, mag je ook gerust langskomen. Je weet immers waar mijn kamer is nu, vertelde ik hem op de meest luchtige toon die ik kon opbrengen.
          De jongen greep mijn uitgestoken hand vast, gaf er een kus op waarna hij me recht in mijn blauwe ogen keek. Als ik me niet zo leeg had gevoeld, zou er nu een blos zijn verschenen op mijn wangen. Echter kon ik me alleen de walging van Klaus voor de geest halen toen hij me gisteravond voor de laatste keer aanraakte. Hoe kon deze jongen me zo nonchalant een kus geven terwijl ik alleen zon blik verdiende als Klaus me geschonken had.
          Het was de stem van de buitenlandse die me weer bracht in het hier en nu. Mentaal gaf k mezelf nog een reprimande dat niemand het kon gebruiken als ik nu afgeleid raakte. Daarbij moest ik niet de hele tijd aan mezelf denken. Johann was net zo goed slachtoffer in de gehele situatie en wie weet wat hij Nathanal verder nog aan wilde doen.
          Misschien kun je inderdaad iets voor me doen, begon de jongen waarop ik mijn volledige aandacht weer op hem richtte. Het zou wel bizarre toeval zijn. . . maar ik zou worden rondgeleid vandaag door ene Inez, ben jij dat toevallig? Ik humde niet geheel begrijpend aangezien ik me net voorgesteld had als Inez, dus ik vond zijn vraagstelling een beetje vreemd. Totdat de man in kwestie aangaf dat hij Salvatore heette. Toen viel het kwartje.
          Ooooww, riep ik uit en ik wees verbluft met mijn vinger in zijn richting. Jij bent die kerel die ik mag rondleiden. Sorry, voor de verschrikkelijke eerste indruk van mij gisteren. Maar, ik ben inderdaad die Inez. Mijn mondhoeken gingen deze keer omhoog in een iets geslaagdere poging tot een glimlach. Zal ik je eerst de bibliotheek laten zien waar we gelijk je boeken op kunne halen?


    I have seen my own sun darkened