• IN TIMES OF PEACE, PREPARE FOR WAR
    Be careful, only those you trust can betray you



    VOLGORDE


    ALONE
    [face=arial


    NOG NIET IN HET VERHAAL
    Eleonore, Dagmar, Anna, Suze, Aurora, Anastasiya, Serilda, Eva, Isolde, Viktoriya, Wolfgang, Johann, Klaus, Lorenzo, Benjamin, Reiner, Nathanal,, Finlay, Ingvar, Salvatore, Morritz, Aleksey

    HET VERHAAL
    First of September, 1938
    Na het einde van de eerste wereldoorlog in 1918 bleef het onrustig in Duitsland. De verloren oorlog en het aftreden van Keizer Wilhelm II zorgde voor veel ontevredenheid onder de Duitse bevolking. Daar maakte de Nationaalsocialistische Duitse Arbeiderspartij (NSDAP) dankbaar gebruik van. Hun leider Hitler wist met zijn spreektalent steeds meer leden te werven, waarna hij in 1923 door middel van een mislukte staatsgreep de macht probeerde te grijpen. Nadat Hitler met een relatief lichte straf vrijkwam wou hij de macht op een legale manier veroveren middels politieke wegen en deed dit met veel succes. In de jaren die volgden is Hitler steeds machtiger geworden, waardoor hij zelfs in januari 1933 verkozen werd tot rijkspresident, wat vrijwel direct leidde tot een verdeeldheid in Nazi-Duitsland tussen zijn voor- en tegenstanders. Langzaam maar zeker veranderde Hitler Duitsland van een beginnende democratie in een totalitaire staat, met hemzelf als absolute dictator.

          Ergens op het platteland op de grens van Duitsland en Zwitserland, ver weg van de politieke machtspelletjes, staat Montreuxe; een chique kostschool voor jongens en meiden tussen de 12 en 21 jaar. Montreuxe staat bekend om haar uitstekende educatie en haar excellente leerprogramma's. Al generaties lang worden studenten vanuit heel Europa daardoor naar Montreuxe gestuurd. In deze RPG richtte we ons op de achtstejaars, die na een turbulente zomer thuis - al dan niet gendoctrineerd, terugkeren naar Montreuxe voor een nieuw schooljaar. Hitler wordt met de dag voelbaar sterker, wat zorgt voor een gespannen sfeer. Toch heeft er al die jaren binnen de muren van Montreuxe rust en vrede geheerst. De ligging van het internaat in the middle of nowhere heeft hierbij een grote rol gespeeld. De studenten hebben daardoor al die tijd maar weinig meegekregen over wat zich in de buitenwereld afspeelt. Technologie is in deze tijd nog amper ontwikkeld, waardoor de leerlingen afhankelijk zijn van de krant en de brieven van hun geliefden die eens in de zoveel tijd worden geleverd.
          De kostschool heeft altijd gefungeerd als veilige haven, maar met een aankomende oorlog in het vooruitzicht lijken de spanningen tijdens de zomer hoog op gelopen te zijn. Er hangt iets in de lucht, dat niemand kan negeren. Iedereen bereidt zich, bewust of onbewust, voor op wat er komen gaat. Zo keren niet alle studenten dit schooljaar terug en worden vriendschappen meer dan ooit op de proef gesteld. Wie is er nog te vertrouwen?

    Ondanks dat onze characters aan de vooravond van de tweede wereldoorlog staan, blijft het een internaat vol tieners, die midden in hun pubertijd zitten, dus drama gegarandeerd.[/center]


    ACHTSTEJAARS


    Eleonore Madeline de Marigny Ester Expsito Varian 1.2
    Dagmar Elin Cohen Jrgensen ✡ Renee Murden Iotte 1.1
    Anna Pradl Imogen Poots Livgardet 1.1
    Suze Mae Polak ✡ Bogdan Kadritskaya Reeses 1.4
    Aurora Camorra Cindy Kimberly calice 1.4
    Anastasiya Pelagiya Belova FC Epione 1.5
    Serilda Marie LaRue Scarlett Leithold Rionach 1.5
    Eva Mina Maria Reiss FC Dimitrescu 1.6
    Isolde Lorelei Adler Romee Strijd Iotte 1.6
    Viktoriya Olesya Drozdova FC Varian 1.6



    Wolfgang Theodore Schultze Froy Gutierrez Iotte 1.1
    Johann Franz Voss Janis Ancens Livgardet 1.2
    Klaus Kahl Lucky Blue Smith calice 1.3
    Lorenzo Andrea Cavallo FC Epione 1.2
    Benjamin Adrian Ziegler Daniel Brhl Zemo 1.3
    Reiner Artur Birchenfelt Chris Evans Dimitrescu 1.4
    Nathanal Izja Borghesius Maxence Danet-Fauvel Amren 1.5
    Finlay Docherty FC Varian 1.6
    Ingvar Gustav Sernander Philip Kamper Livgardet 1.6
    Salvatore Camorra Tom Cornelisse calice 1.6
    Moritz Peer Cohen Clrrisseau FC Reeses 1.6
    Aleksey Belova FC Tad 1.6

    REGELS
    Er is een minimum van 150 woorden
    De hoofdregels van Quizlet gelden ook hier
    16+ is toegestaan, gelieve wel boven je post vermelden
    Houdt het gezellig en leuk voor iedereen
    Bij voorkeur minimaal 1 keer in de week de mogelijkheid hebben om te kunnen posten, mocht dit niet lukken, laat me dit dan alsjeblieft van te voren weten, bij twee weken radiostilte is er een kans dat je uit de RPG wordt gezet
    Indien je niet meer met deze RPG mee wil doen, gelieve jezelf uit te schrijven bij Iotte
    Vermeld de naam van je char, de plek waar hij/zij is en het gezelschap boven je post





    KAMERINDELING

    Herren
    Kamer 801 Nathanal Izja Borghesius & Lorenzo Andrea Cavallo
    Kamer 802 Wolfgang Theodore Schultze & Aleksey Belov
    Kamer 803 Johann Franz Voss & Reiner Artur Birchenfelt
    Kamer 804 Benjamin Adrian Ziegler & Klaus Kahl
    Kamer 805 Salvatore Camorra & Ingvar Gustav Sernander
    Kamer 806 Finlay Aurelio Docherty & Moritz Peer Clrrisseau

    Damen
    Kamer 807 Dagmar Elin Jrgensen & Anastasiya Pelagiya Belova
    Kamer 808 Eleonore Madeline de Marigny & Anna Pradl
    Kamer 809 Isolde Lorelei Adler & Eva Mina Maria Reiss
    Kamer 810 Serilda Marie LaRue & Aurora Camorra
    Kamer 811 Viktoriya Olesya Drozdova & Meike Schmidt (NPC)
    Kamer 812 Suze Mae Polak & Sophie Jacobs (Joodse NPC)




    ROOSTER

    Montag
    08:30 - 09:40 | Duits, Herr Werner
    09:45 - 10:55 | Wiskunde, Herr Mller
    11:00 - 12:10 | Biologie, Frau Zimmermann

    12:10 - 12:55 | Pauze

    13:00 - 14:10 | Geschiedenis, Herr Kning
    14:15 - 15:25 | Muziek, Herr Seidel
    15:30 - 16:40 | CKV, Frau Keller
    16:45 - 17:55 | LO Jungs, Herr Becker
    LO Mdchen, Frau Meyer


    Dienstag
    08:30 - 09:40 | Engels, Herr Schmid
    09:45 - 10:55 | Verzorging, Frau Wei
    11:00 - 12:10 | Economie, Herr Walter

    12:10 - 12:55 | Pauze

    13:00 - 14:10 | Scheikunde, Herr Kaiser
    14:15 - 15:25 | M&O, Herr Berger
    15:30 - 16:40 | LO Jungs, Herr Becker
    LO Mdchen, Frau Meyer
    16:45 - 17:55 | Eugenetica, Herr Wittmann


    Mittwoch
    08:30 - 09:40 | CKV, Frau Keller
    09:45 - 10:55 | Aardrijkskunde, Herr Gnther
    11:00 - 12:10 | Natuurkunde, Herr Krmer

    12:10 - 12:55 | Pauze

    13:00 - 14:10 | Eugenetica, Herr Wittmann
    14:15 - 15:25 | Filosofie, Herr Bergmann
    15:30 - 16:40 | Frans, Frau Vogt



    Donnerstag
    08:30 - 09:40 | Techniek, Herr Dietrich
    09:45 - 10:55 | Informatica, Herr Schreiber
    11:00 - 12:10 | Duits, Herr Werner

    12:10 - 12:55 | Pauze

    13:00 - 14:10 | Wiskunde, Herr Mller
    14:15 - 15:25 | LO Jungs, Herr Becker
    LO Mdchen, Frau Meyer


    Freitag
    08:30 - 09:40 | Engels, Herr Schmid
    09:45 - 10:55 | Kunst, Frau Brandt
    11:00 - 12:10 | Verzorging, Frau Wei

    12:10 - 12:55 | Pauze

    13:00 - 14:10 | Informatica, Herr Schreiber
    14:15 - 15:25 | Levensbeschouwing, Herr Vogt
    15:30 - 16:40 | LO Jungs, Herr Becker
    LO Mdchen, Frau Meyer

    inclusief NPC docenten
    LESOVERZICHT
    [center]AARDRIJKSKUNDE
    Dagmar Elin Jrgensen
    Johann Franz Voss
    Klaus Kahl
    Benjamin Adrian Ziegler
    Reiner Artur Birchenfelt
    Nina Helene Ackermann
    Lucrezia Dulce De Angelis

    BIOLOGIE
    Frederick Ryker Aschenburg
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Muriel Ada Durchdenwald
    Reiner Artur Birchenfelt


    ECONOMIE
    Wolfgang Theodore Schultze
    Dagmar Elin Jrgensen
    Eleonore Madeline de Marigny
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Klaus Kahl
    Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Rycker Aschenburg
    Reiner Artur Birchenfelt
    Aurora Camorra
    Lucrezia Dulce De Angelis
    Valentino Camorra
    Inez Renata Borghesius


    FILOSOFIE
    Muriel Ada Durchdenwald
    Suze Mae Polak
    Aurora Camorra
    Valentino Camorra


    FRANS
    Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Rycker Aschenburg
    Suze Mae Polak
    Lucrezia Dulce De Angelis
    Inez Renata Borghesius


    GESCHIEDENIS
    Dagmar Elin Jrgensen
    Anna Pradl
    Eleonore Madeline de Maringy
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Klaus Kahl
    Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Rycker Aschenburg
    Suze Mae Polak
    Aurora Camorra
    Lucrezia Dulce De Angelis
    Reiner Artur Birchenfelt
    Inez Renata Borghesius


    KUNST
    Anna Pradl
    Eleonore Madeline de Marigny
    Lucrezia Dulce De Angelis


    LEVENSBESCHOUWING
    Dagmar Elin Jrgensen
    Aurora Camorra


    MAATSCHAPPIJLEER
    Reiner Artur Birchenfelt


    M&O
    Eleonore Madeline de Marigny
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Klaus Kahl
    Frederick Rycker Aschenburg
    Inez Renata Borghesius


    MUZIEK
    Anna Pradl
    Valentino Camorra


    NATUURKUNDE
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Muriel Ada Durchdenwald
    Reiner Artur Birchenfelt
    Nina Helene Ackermann


    SCHEIKUNDE
    Wolfgang Theodore Schultze
    Johann Franz Voss
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Muriel Ada Durchdenwald
    Frederick Rycker Aschenburg
    Reiner Artur Birchenfelt
    Nina Helene Ackermann


    TECHNIEK
    Benjamin Adrian Ziegler
    Wolfgang Theodore Schultze
    Johann Franz Voss


    S P O R T T E A M S


    HOCKEY
    Captain Dames: Eleonore Madeline de Marigny
    Dagmar Elin Jrgensen (midmid)

    Captain Mannen: Frederick Rycker Aschenburg



    KORFBAL
    Captain Dames: Inez Renata Borghesius
    Johann Franz Voss


    PAARDRIJDEN
    Anna Pradl


    SCHAKEN
    Eleonore Madeline de Marigny
    Johann Franz Voss
    Muriel Ada Durchdenwald
    Aurora Camorra
    Valentino Camorra
    Reiner Artur Birchenfelt


    TENNIS
    Anna Pradl
    Muriel Ada Durchdenwald


    VOETBAL
    Captain Heren: Wolfgang Theodore Schultze (linksback)
    Lorenzo Andrea Cavallo (links mid)
    Klaus Kahl
    Benjamin Adrian Ziegler (spits)
    Reiner Artur Birchenfelt (spits)
    Valentino Camorra

    E X T R A

    DAMES BAKCLUB VOOR THEEKRANSJES
    Voorzitter: Anna Pradl
    Aurora Camorra


    DEBAT CLUB
    Voorzitter: Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Ryker Aschenburg
    Dagmar Elin Jrgensen
    Eleonore Madeline de Marigny


    ETIQUETTE
    Dagmar Elin Jrgensen
    Anna Pradl
    Klaus Kahl
    Lucrezia Dulce De Angelis


    GENTLEMEN'S CLUB
    Voorzitter: Klaus Kahl
    Rechterhand: Wolfgang Theodore Schultze
    Bestuur
    Benjamin Adrian Ziegler
    Frederick Rycker Aschenburg
    Reiner Artur Birchenfelt
    Valentino Camorra


    GODSDIENS
    Reiner Artur Birchenfelt


    GYM
    Reiner Artur Birchenfelt


    GYMNASTIEK
    Suze Mae Polak


    JOODSE CLUB
    Voorzitter: Suze Mae Polak
    Dagmar Elin Jrgensen


    KLASSIEKE TAAL
    Dagmar Elin Jrgensen
    Eleonore Madeline de Marigny
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Muriel Ada Durchdenwald
    Aurora Camorra


    NEWSPAPER CLUB
    Voorzitter: Dagmar Elin Jrgensen
    Lorenzo Andrea Cavallo
    Nina Helene Ackermann
    Lucrezia Dulce De Angelis


    POLITIEKE WETENSCHAP
    Reiner Artur Birchenfelt

    Nog geen vakken opgegeven: Adalyn, Felix
    VERJAARDAGEN
    JANUARI




    APRIL



    JULI
    4 juli Suze Mae Polak

    OKTOBER
    11 oktober Wolfgang Theodore Schultze
    28 oktober Reiner Artur Birchenfelt

    FEBRUARI
    7 februari Adalyn Viktoria Khn



    MEI
    17 mei Nathanal Izja Borghesius


    AUGUSTUS


    NOVEMBER
    14 november Frederick Ryker Aschenburg
    17 november Eleonore Madeline de Marigny

    MAART
    7 maart Klaus Kahl
    18 maart Muriel Ada Durchdenwald
    22 maart Felix Hubert Keller

    JUNI
    10 juni Dagmar Elin Jrgensen
    17 juni Benjamin Adrian Ziegler

    SEPTEMBER


    DECEMBER
    19 december Lorenzo Andrea Cavallo
    22 december Lucreia Dulce De Angelis


    geen verjaardagen: Anna, Johann, Nina, Aurora, Valentino, Inez
    RELATIELIJSTJES

    [ bericht aangepast op 7 feb 2022 - 20:12 ]


    someone out there feels better because you exist

    tw: anti-semitism, descriptions of abuse (mental + physical), homophobic rhetoric, violence (against a girl)

    FREDERICK RYKER ASCHENBURG
    nazi student zijn blauwe oog 19 newspaper office with Dagmar

    Een korte lach rolde over Rykers lippen na het horen van Dagmars weerwoord. Zijn geheim was nog steeds veilig bij haar? Dacht ze dat hij haar daarom kwam opzoeken? Om haar een herinnering te geven dat ze aan niemand ooit mocht vertellen dat Ryker haar af en toe wat klappen had gegeven? Wat een onschuldige gedachte, Dagmar wist duidelijk niet wat er echt speelde. Misschien maar beter, gezien dit haar bijdehante gedrag verklaarde. Het domme meisje wist niet beter dan dat dit Rykers tweemaandelijkse bezoekje was. Tenzij ze deed alsof ze het niet wist, om een zwaardere straf te voorkomen? Nee, Dagmar was veel te dom om zoiets te bedenken. Al had ze Ryker natuurlijk wel gemanipuleerd om verliefd te worden op haar, dus wie wist waartoe ze in staat was? Hij moest in ieder geval voorzichtig te werk gaan.
          Ryker reageerde dan ook bewust niet op Dagmars opmerking. Hij bleef bij de deur staan en hield zijn ogen strak op zijn ex-vriendin gericht. Ryker hoopte dat Dagmar zich erdoor ongemakkelijk ging voelen en haar leugens zou opbiechten, haar excuses zou aanbieden. Echter, voordat de dame hier goed en wel de kans voor kreeg, kon Ryker het niet laten eerst een opmerking over de kus tussen Dagmar en Johann te maken. Beiden hadden eruit gezien alsof ze het slechtste moment van hun leven hadden beleefd. Gelukkig had Ryker ervan genoten, dat was het belangrijkste.
          Hij haalde zijn schouders op in reactie op Dagmars verontwaardigde opmerkingen. Oh nee, ik was het niet, Klaus is het brein achter die hele voorstelling. Ik was slechts degene die Kahl erop attendeerde dat we een vieze homo op school hebben rondlopen, zei Ryker, waarna een zelfvoldane glimlach volgde. Hij gniffelde zachtjes bij het zien van Dagmars nutteloze pogingen om stoer over te komen. Dacht ze nou echt dat Ryker naar zou luisteren? Hij had zijn ex-vriendin echt slimmer ingeschat, maar wellicht hadden haar vuile, Joodse genen inmiddels haar brein cellen aangetast. Of dacht Dagmar daardoor juist dat ze Ryker alles kon zeggen, hem kon rond commanderen. Zo was dat volk zich namelijk altijd al gevoeld: beter dan de rest. Alsof zij ooit boven de pure Duitsers zouden staan. Het was om te gieren, zo achterlijk.
          Ik ben onschuldig, zag je alleen maar met hem zoenen. Maar dus.. Hoe was die kus? Ik wil daar graag een oprecht antwoord op, het is belangrijk en het gaat mij zeker wel aan. Ryker moest weten of Johann in staat was een meisje te zoenen, ervan kon genieten ook. Het was informatie die hij nodig had, om zeker te weten dat Herr Voss de homo niet meer dan een gerucht was, verzonnen door een verlangende barjongen. Ryker wist hoe graag deze jongens omhoog wilde kruipen in de sociale rangen, hoe graag ze op goede voet wilde staan met hem of iemand als Klaus. Zelf had hij jaren geleden op dezelfde plek gestaan. Echter was Ryker ervan overtuigd dat de barjongen de waarheid had gesproken. De manier waarop Johann had gekeken, vol angst en afschuw, alsof het kussen van een meisje zijn grootste nachtmerrie was. Die jongen was een flikker, een smerige flikker, daar was geen twijfel aan.
          Inmiddels had Ryker de deur achter zich gesloten, wat de alarmbellen bij Dagmar liet rinkelen. Hij keek toe hoe het meisje opstond van haar bureau en haar ogen op hem gefocust hield, klaar om te reageren bij elke onverwachte beweging die Ryker maakte. Hij likte zijn lippen zachtjes, genoot van de angst die duidelijk hoorbaar was in Dagmars stem. Ja, over geheimen gesproken begon Ryker te spreken, waarna hij langzaam de deur achter zich op slot draaide. Een gevaarlijke, gemene grijns verspreidde zich over zijn gezicht en hij zette enkele, dreigende stappen richting Dagmar. Wie had gedacht dat de jouwe je Joodse etniciteit was?
          Vliegensvlug bewoog Ryker zijn hand, die enkele seconden later hard Dagmars wang raakte. Met een laatste, grote pas liet hij de afstand tussen de twee verdwijnen, waarna zijn hand zich direct om Dagmars keel wikkelde. Langzaam begon Ryker er tegenaan te drukken, en trok hij het meisje zelfs licht omhoog, zodat ze op haar tenen moest staan. Manipulatieve kuthoer dat je bent. Het lef dat je hebt.. Om mij twee jaar lang te verblinden, ervoor zorgen dat ik verliefd op je word. Verliefd worden op een vieze Jood als jij.. Ik walg van je. Ik zou je gezicht moeten verbouwen, of je haar moeten afscheren.. Je leven moeten verzieken. Het is het minste wat je verdient, sneerde Ryker, waarna hij in haar gezicht spuugde en haar hard op de grond gooide.



    [ bericht aangepast op 23 nov 2021 - 0:06 ]


    That is a perfect copy of reality.

    Suze Mae Polak
    ▫ Negentien jaar ▫ Outfit: schooluniform ▫ With Klaus ▫ At Klaus' bedroom
    ✡ ✡ ✡ ✡ ✡ ✡

    Godzijdank liet Klaus haar los, zette zelfs een stap achteruit waardoor de brunette weer vrij kon ademen. Weg van zijn grijpgrage vingers.
    Hoewel Suze en haar familie inmiddels al meer dan genoeg incidenten hadden meegemaakt, voelde ze nog altijd afschuw afschuw dat mensen zo wreed naar elkaar konden zijn.
    De jongen gaf een knikje toen Suze op zijn verzoek in ging. Alleen wist ze niet zeker f ze haar mond zou houden. Kon ze dit niet beter aan n van hun leraren vertellen? Suze wist dat Klaus altijd al een pestkop was geweest, maar ging dit niet een stap te ver? Het was duidelijk dat de jongen niet terugdeinsde voor geweld.
    Voor nu besloot de brunette haar mond te houden, enkel om Klaus gunstig te stellen, maar vergeten zou ze zeker niet. In plaats daarvan bracht ze het onderwerp terug op de oorspronkelijke reden van haar bezoek.
    Maar, waarom Suze aarzelde kort. Waarom wilde je mij dan spreken?
    Ik wilde met je praten over de toekomst van de Joodse studenten. De nadruk op de laatste twee woorden was onmisbaar. Maar, dat was voordat jij, onbeleefd werd.
    Het was maar goed dat Klaus zich omdraaide, gezien de verontwaardiging duidelijk van haar gezicht was af te lezen. Zj was onbeleefd?! Haar mond was al open, maar ze bedacht zich op het laatste moment. Nog voelde ze Klaus vingers rondom haar nek. En bovendien zou hij alles toch enkel verdraaien, om er zelf beter uit te komen. In plaats daarvan knarste ze kort met haar tanden, maar hield wijselijk haar mond.
    Ik had gehoopt dat we samen tot een oplossing konden komen voor het Joodse probleem hier op school, vervolgde de jongen, terwijl hij een witte envelop uit de lade pakte. Dat leek me wel zo beschaafd. Maar helaas door jouw gedrag ben ik aan mijn eerdere beslissing gaan twijfelen. Ik wilde een gesprek met jou voeren en jij begint mij te beledigen.
    Die jongen is niet goed snik, dacht Suze wrang, terwijl ze elkaar aanstaarden. Dat is toch niet de manier waarop wij met elkaar om willen gaan, Suze, of wel? Opnieuw kon Suze de jongen voor enkele tellen alleen aanstaren. Meende hij dit nu echt? Hij was degene die beledigingen naar haar hoofd slingerde, haar zojuist bijna gewurgd had! En dan had hij het lef...
    Klaus, begon Suze beheerst, hoewel ze de woede al voelde borrelen. Woede die ze probeerde te onderdrukken, voor ze er weer iets zou uitflappen waar ze spijt van zou krijgen. Toen schudde ze echter haar hoofd. Je hebt gelijk. We moeten lkaar zeker niet gaan beledigen. Maar ik ben de voorzitter van de Joodse club, dus je zult het met mij moeten doen
    Suze werd echter afgeleid door een envelop die hij haar kant op stak. Suze staarde er achterdochtig naar, toen de uitleg volgde: Maar nu je hier toch bent, zou je dit aan Inez willen geven? Zij en ik hebben vandaag wat afstand nodig, maar het is van groot belang dat ze dit krijgt. Vandaag nog.
    Juist. Klaus en Inez. Suze had nooit iets gesnapt van de relatie tussen die twee en haar vriendin er ook zeker naar gevraagd, haar zelfs geadviseerd die relatie te verbreken, maar het had alleen voor ruzie gezorgd. Een ruzie die gelukkig snel weer was bijgelegd. Inez en zij hielden allebei niet van ruzie en nadat de twee meisjes weer gekalmeerd waren, was het ook direct weer bijgelegd.
    Ik dacht dat het uit was tussen jullie? Bewust hield ze haar toon neutraal, alsof het een gesprek tussen twee vrienden was in plaats van twee vijanden.
    Ze vroeg zich af wat er in die envelop zat en waarom het zo belangrijk was dat Inez het kreeg. Kon ze het veilig aan haar vriendin geven? Of was het voor haar beter dat Suze het in de eerste de beste prullenbak deponeerde?
    Ok. Suze pakte de envelop en zou Klaus in ieder geval in de waan laten dat ze zijn opdracht zou opvolgen. Ik zal het haar vandaag geven. Ze wierp een korte blik op de envelop, maar richtte zich toen weer tot Klaus. Dat was het, Klaus, of zal ik maar gaan?
    "I wish I could wake up to the fact that it was only a nightmare"


    [ bericht aangepast op 24 nov 2021 - 14:17 ]


    DAGMAR ELIN JRGENSEN
    She would rather walk alone in darkness than follow anyone elses shadow
    nineteen hoofdredacteur newspaper with ryker at redactie


    tw: anti-semitism, descriptions of abuse (mental + physical), homophobic rhetoric, violence (against a girl)


          Een korte lach rolde over Ryker zijn lippen na het horen van haar woorden dat zijn geheim nog steeds bij haar veilig was, maar reageren deed hij niet. Haar ex-vriend bleef bij de deur staan, met zijn ogen strak op haar gericht. Een ongemakkelijk gevoel bekroop Dagmar, maar ze moest sterk blijven, alleen dan zou hij haar met rust laten.
          Hij had haar gevraagd naar haar kus met Johann, die ze verontwaardigd beantwoorde. Ze was niet eens verbaasd dat Ryker hier achter zat. Op haar beschuldiging haalde hij slechts zijn schouders op, terwijl een zelfvoldane glimlach zijn gezicht sierde.
    Oh nee, ik was het niet, Klaus is het brein achter die hele voorstelling. Ik was slechts degene die Kahl erop attendeerde dat we een vieze homo op school hebben rondlopen,
    Klaus? Haar stem trilde. Ze begreep het niet. Tuurlijk had Dagmar de afgelopen jaren gezien hoe Klaus veranderd was in de onaangename en intense jongen die hij vandaag de dag was geworden. Ze kende immers maar al te goed de verhalen doe rondgingen. Maar was hij hier echt toe tot in staat? De jongen was niet altijd zo geweest. In tegendeel zelfs. Dagmar had hem in haar eerste jaren op Montreuxe gemogen, ze had Klaus Kahl zelfs tot n van haar vrienden gerekend.
          Ik ben onschuldig, zag je alleen maar met hem zoenen. Maar dus.. Hoe was die kus? Ik wil daar graag een oprecht antwoord op, het is belangrijk en het gaat mij zeker wel aan. Ryker gniffelde zachtjes. Ze schudde haar hoofd. Niet van plan om antwoord te geven. Laat hem met rust, Ryk.
          Inmiddels had Ryker de deur achter zich gesloten, wat de alarmbellen bij Dagmar liet rinkelen. Vrijwel direct stond ze op van achter haar bureau en hield elke beweging die Ryker maakte scherp in de gaten. Haar stem klonk angstig toen ze hem nogmaals benadrukte dat zijn geheim bij haar veilig was. Hij likte zijn lippen. Ja, over geheimen gesproken Langzaam draaide hij de deur achter zich in het slot.
          Ryk? Aarzelend sprak Dagmar zijn naam uit. De grijns die op zijn gezicht verscheen voorspelde niet veel goeds. Ryker? Vroeg ze weer, dwingender nu, toen zijn reactie uit bleef. Dreigend stapte hij op haar af. Wie had gedacht dat de jouwe je Joodse etniciteit was? Haar hart miste een slag. Had ze hem nou goed verstaan? Paniek overspoelde haar. Hij blufte, dat moest haast wel. Dat juist Ryker achter haar geheim was gekomen was simpelweg geen optie. Wat? Bracht ze stamelend uit. Hoe kom je daar nou weer bij? Loog ze verder. Dat is niet waar.
          Zijn hand bewoog zo snel dat ze hem niet had niet zien aankomen, maar belandde met een harde tik tegen haar wang. Verbaasd staarde ze hem aan, terwijl haar eigen hand automatisch naar de plek, waar hij haar had geraakt, greep. Ryker had haar in die tijd dat het uit was vrijwel nooit meer geslagen. Groot praat was altijd meer dan genoeg geweest. Haar huid tintelde nog na, maar ze omarmde de pijn als een oude vriend. Ze was er simpelweg gewend aan geraakt. Ze was nog amper bekomen van de schrik toen Ryker met n grote stap de afstand tussen hemzelf en Dagmar verkleinde. Zijn hand sloot zich om haar hals. Langzaam maar zeker tilde hij haar met n hand op en begon haar keel dicht te knijpen. Haar tenen raakte nog net de grond, haar ogen werden groot en bang staarde ze hem aan.
          Nee kon ze alleen maar uitbrengen, terwijl ze met haar beide handen een verwoede poging deed zich uit zijn greep los te worstelen. Dagmar haar nagels kraste over zijn hand, waarna ze probeerde zijn vingers n voor n los te peuteren. Zonder al teveel succes. Er was geen beweging in te krijgen en zijn hand bleef zich muurvast om haar keel klemmen. Al snel begon Dagmar zwarte vlekken voor haar ogen te zien. Alle cellen in haar lichaam smeekte om zuurstof.
          Manipulatieve kuthoer dat je bent. Het lef dat je hebt.. Om mij twee jaar lang te verblinden, ervoor zorgen dat ik verliefd op je word. Verliefd worden op een vieze Jood als jij.. Ik walg van je. Ik zou je gezicht moeten verbouwen, of je haar moeten afscheren.. Je leven moeten verzieken. Het is het minste wat je verdient, sneerde Ryker vol woede, waarna hij in haar gezicht spuugde en vervolgens hard op de grond gooide. Onmiddellijk begon ze te hoesten en hapte naar lucht. Haar adem piepte toen haar longen zich opnieuw met zuurstof vulde. Roerloos bleef ze even liggen, waarna ze met de rug van haar hand het spuug uit haar gezicht wreef en probeerde op te krabbelen.
          Ryker, alsjeblieft. Je moet me geloven. Smeekte ze hem. Haar ademhaling was nog steeds gejaagd en haar ogen schoten paniekerig van Ryker naar de deur en weer terug. Ze moest hier weg.

    If we don't end war, war will end us

    [ bericht aangepast op 24 nov 2021 - 14:48 ]


    someone out there feels better because you exist

    Moritz Peer Mulder Clrrisseau
    18 Jewish Montreuxe student W Pascale and Lorenzo At Montreuxe, hallway
    ━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

    De taxirit was een stille aangelegenheid. Pascale leek algauw in te dommelen en Moritz liet haar waarschijnlijk had ze tijdens de treinreis niet veel geslapen. Zelf bleef hij wakker, niet in staat te slapen als zijn zus sliep.
    Alert hield hij de taxichauffeur in de gaten, terwijl ze over boerenweggetjes reden en een dorp passeerden. Volgens de chauffeur was het een kwartier rijden.
    Terwijl ze reden, gleden Moritz gedachten naar wat hen te wachten stond. Hun komende schooljaar, nieuwe leerlingen, nieuwe leraren, een nieuwe omgeving. Moritz was niet bang aangelegd, maar bij al het onbekende in het vooruitzicht voelde hij toch de nodige nervositeit opsteken. Toch wilde hij sterk blijven, zeker voor zijn zus die nu toch al zo Zo wankel leek.
    Pascale was zo enorm veranderd de laatste tijd, dat Moritz voor haar als stabiele thuisbasis wilde funderen, al was de onmogelijk.
    Een groot gebouw met een uitgestrekt gazon doemde op en de taxichauffeur begon langzamer te rijden, tot het uiteindelijk helemaal stopte. Moritz hand sloot zich om die van zijn zus en fluisterde haar een paar bemoedigende woorden toe, voor ze uitstapten.
    Het duurde niet lang voor ze op het grind stonden met hun koffers in hun handen. Dus Wat nu? De stem van zijn zus klonk zacht. Moritz gaf een knikje richting het gebouw. We moeten ons binnen melden, en we krijgen een mentor toegewezen, herinnerde hij zich. Laten we naar binnen gaan. Daar horen we vast meer en het is er ongetwijfeld een stuk warmer.
    Vlak voor de enorme deuren die toegang gaven tot het internaat, hield Moritz echter weer halt.
    Pas Lichtjes legde Moritz zijn hand tegen de bovenarm van zijn zus, om haar ook tot stilstand te houden. Zijn blik stond ernstig, maar triest en Moritz had heel even nodig om zijn woorden te kiezen.
    Ik weet dat er de laatste tijd veel is gebeurd. Pappa en mamma, alles rondom oom Moritz zweeg, maar besloot de naam van hun oom niet uit te spreken. Wat er precies was gebeurd, wist hij niet, al had hij wel zijn vermoedens. En dat vond hij al erg genoeg.
    Moritz zuchtte diep, maar ging toen verder: Ik weet dat je er niet over wil praten en dat hoeft ook niet maar ik ben er voor je Opnieuw viel de jongen stil, terwijl hij zorgvuldig zijn volgende woorden overwoog. Maar ik ga hier wel veranderen. Om ons te beschermen. Jou. Je hebt zelf gehoord hoe het er in Duitsland aan toe gaat en ik ben bang dat dat niet alleen in Duitsland blijft Het spijt me als ik je daarmee bang maak, of misschien wel verdrietig of boos. Maar ik doe het voor ons en ik meen er helemaal niets van. Onthoud dat, alsjeblieft.
    Secondenlang keek Moritz zijn tweelingzus aan, voor hij zich omdraaide en het enorme gebouw in zich opnam, dat het komende jaar hun thuis zou worden. Laten we gaan, sprak hij zijn zus bemoedigend toe en ging zijn zus voor de school in.

    Inez Renate Borghesius
    19 years            Voorzitter Vrouwen Korfbalteam / Vice-voorzitter News Paper Club            vlakbij de ingang            w. Salvatore            Schooluniform


    De jongeman liet me verbaasd doen opkijken toen hij me vertelde dat zijn deur ook altijd open stond voor een praatje. Ik knipperde voor een aantal luttele seconde met mijn ogen alsof ik het nauwelijks kon geloven dat hij mij dit daadwerkelijk aanbood alvorens mijn wangen van kleur verschoten. Een heel lief aanbod, dank je wel, prevelde ik nog altijd stomverbaasd. Als kers op de taart gaf de jongen, die zich later voorstelde als Salvatore Camorra, me nog een kus op de rug van mijn hand.
          Het duurde even voordat ik me realiseerde dat hij de jongeman was die aan mij gekoppeld was voor de rondleiding. Sowieso leek alles trager te verlopen vandaag, alsof ik in een soort bubbel leefde. Voor nu zou ik mijn best gaan doen om Salvatore hier niet te veel van mee te laten krijgen en hem het belangrijkste van Montreuxe te laten zien, te beginnen bij de bibliotheek.
          Ja, dat klinkt als een goed idee, stemde de jongeman in op mijn voorstel om eerst zijn boeken te gaan halen. Normaal gesproken zou ik beginnen bij zijn kamer, maar omdat hij eerder aan was gekomen dan gepland kon ik dat deel overslaan. Gt, deze kant op! Ik deed een weekhartige poging om enthousiast te klinken en hoopte dat het genoeg was om Salvatore ervan te overtuigen dat alles goed met me ging. Eerder leek hij me niet zozeer te geloven toen ik aangaf dat er niets aan de hand was.
          Bovenaan de eerste trede van de trap hield de bruinharige jongeman me tegen. Ik wil niet, begon hij waarna hij even naar de juiste woorden leek te zoeken. Ik wil mezelf niet opdringen, maar vind je het goed als ik mijn arm door die van jou steek? Mijn ogen schoten van zijn gezicht naar de rest van de ruimte op zoek naar de jongen met het gemillimeterde blonde haar. Het laatste wat ik wilde was voor nog meer problemen zorgen voor Salvatore terwijl hij niet meer dan lief en begripvol naar me is geweest.
          Zelfs nu keek hij verontschuldigend in mijn richting en krabde hij aarzelend achter zijn oor. Of je moet de leuning goed vasthouden! Dat is ook goed, wist hij er nog snel aan toe te voegen omdat ik niet meteen antwoordde. Het is niet. . . het ligt aan jou, begon ik ietwat onhandig. Het is beter als ik de leuning vast houdt. Nogmaals gleden mijn ogen ietwat gejaagd over de hoofden van de aanwezigen op zoek naar Klaus of Ryker, die ik er ergens ook voor aanzag om zijn waarnemingen door te spelen naar zijn vriend.
          Dus ehm, Salvatore, heb je een lange reis gehad gisteren? vroeg ik waarna ik mijn voet boven de eerste treden liet zweven in afwachting tot wat de jongeman ging doen.

    [ bericht aangepast op 25 nov 2021 - 20:53 ]


    I have seen my own sun darkened

          KLAUS KAHL      
    Most people like flying kites, riding bikes in the woods, baking cake 'cause its good, I mean I would if I could...
    Pyjamabroek Suze Kamer 804



    Klaus zijn vingers tintelden na van de greep waar hij Suze in had gehouden. Haar kwetsbare nek in zijn sterke handen gaf een high waar hij maar net op tijd afstand van kon nemen. Het was een fout geweest van het meisje om naar zijn kamer te komen. Het was Klaus zijn intentie niet om deze gevoelens opnieuw aan te wakkeren. Maar Suze was er ineens. Ze bood zich als ware aan voor hem om zijn lusten op los te laten.
          De Joodse hapte even naar adem, om vervolgens het gesprek gewoon weer op te pakken. Klaus wist niet wat hij meemaakte. Waar hij zojuist nog doodsangst had gezien in haar ogen, ging ze nu doodleuk verder over de reden van haar bezoek. Dit gedrag was niet normaal, absoluut niet normaal. De enige conclusie die Klaus kon trekken aan Suze haar gedrag was dat ze f genoot van de aandacht en de pijn die Klaus op haar losliet f dat ze diep van binnen wist ze dat ze niets meer verdiende dan leed en ellende. Welke van de twee opties ook op Suze van toepassing was, dat de Joodse en Klaus twee verschillende soort wezens waren werd opnieuw bevestigd. Ze was niet goed snik. Ze zou weg moeten rennen, moeten vluchten, maar in plaats daarvan hadden ze het nu over de Joodse Club.
          Klaus had de envelop die hij die nacht nog voor Inez had gemaakt uit zijn nachtkastje gepakt en zocht het oogcontact met Suze weer op.
    Klaus, zei Suze, haar stem klonk beheerst maar haar gezicht sprak de beheerste toon in haar stem tegen. Je hebt gelijk. We moeten lkaar, Klaus trok een wenkbrauw omhoog. zeker niet gaan beledigen. Maar ik ben de voorzitter van de Joodse club, dus je zult het met mij moeten doen
    De opmerking van het meisje deed Klaus doen lachen. Het was een korte lach, waarna hij zijn gezicht weer snel in de plooi bracht. Je was voorzitter. Jullie clubje bestaat niet meer, weet je nog? herinnerde Klaus de brunette aan de opheffing van de vereniging voor Joodse studenten.
          De envelop voor Inez stak Klaus in de richting van Suze, met de opdracht dat zij deze aan haar vriendin kon afgeven. Uit zelfbescherming wilde Klaus zijn ex-vriendinnetje vandaag niet zelf zien. Het feest van zijn Gentlemens Club had zoveel heftige emoties te weeg gebracht dat Klaus er goed aan deed zich vandaag enigszins gedeisd te houden. Hoe langer hij met Inez kon spelen, hoe meer hij aan haar zou hebben.
    Ik dacht dat het uit was tussen jullie? vroeg het meisje met een neutrale toon.
    De pijnlijke bevestiging dat de relatie met Inez n grote leugen was geweest kwam harder binnen dan Klaus zou willen. Hij snoof, glimlachte gepijnigd en keek Suze aan. Minder erg als die avond ervoor, maar nog even alles ontwrichtend begon Klaus zijn hoofd zich te vullen met argwaan en achterdocht. Zou Suze iets te maken hebben gehad met de leugen die Inez hem twee jaar lang had voorgeschoteld?
          Klaus snoof opnieuw, lachte spottelijk en stapte richting Suze. Ja, het is uit. Het was de eerste keer dat hij de woorden zelf uitsprak. Al die weken hiervoor had hij de woorden niet over zijn lippen kunnen krijgen, maar nu was er geen ontkomen meer aan. De waarheid was zo confronterend dat Klaus het wel onder ogen moest komen. Inez had gelogen en zou spijt krijgen van haar acties. Maar, dit is nog van haar, het betekent veel voor haar. voegde Klaus eraan toe.
          Met zijn hand op de deurklink keek Klaus pas weer op toen Suze begon met spreken.
    Oke , zei ze nadat ze de envelop had aangepakt. Ik zal het haar vandaag geven.
    Danke, Zijn stem was gespannen.
    Dat was het,Klaus, of zal ik maar gaan?
    Klaus opende de deur en voor zijn gevoel werd de spanning in de ruimte er meteen door verminderd.
    Ja, dat was het. beantwoordde hij haar vraag. Het is beter als je gaat.
    Hij positioneerde zichzelf tegen de deurpost aan en keek Suze afwachtend aan met zijn grijze ogen. En dit blijf tussen ons. herinnerde hij Suze aan hun eerdere afspraak. Doe Gabriel de groetjes van me. Zei Klaus en ijzige glimlach ontblootte zijn tanden.


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

    ANNA      Pradl
    20 Voorzitter Dames bakclub voor theekransjes with Isolde at the Main Hall

    Act brutal with no pity. Be harsh, show no remorse.



         
    Sowieso vond Anna het nooit erg om een nieuwe leerling te moeten rondleiden, ze was graag op de hoogte van de nieuwe mensen die aankwamen. Of het mensen waren die ze zou moeten kennen, want ze vond het belangrijk om haar netwerk uitgebreid te houden. Zo was ze dan ook hartstikke blij om te horen dat dit meisje uit een belangrijke familie bleek te komen. Hopelijk was ze een beetje aardig en zou Anna vrienden met haar kunnen worden. Ze kon wel een goede vriendin gebruiken, sinds de meeste meiden hier op Montreuxe veel te zacht waren.
          Ondanks dat ze ietwat afgeleid raakte door de verschijning van Maximillian Adler stelde ze zich netjes voor aan het meisje dat Isolde bleek te heten. Plichtsgetrouw stelde ze voor om de rondleiding gauw te beginnen, want dit was wel haar taak. Een taak die ze uiterst serieus nam. Daarnaast wilde ze een goede indruk op Isolde achterlaten en in haar ogen verspilde een goede vrouw haar tijd niet met nutteloos gepraat.
          Ik heb op dit moment nog geen vragen, maar ik ben erg benieuwd naar de belangrijkste plekken, ging het meisje in op haar voorstel. Anna knikte tevreden, want als ze geen vragen had, dan zouden ze snel weg kunnen uit de grote hal. Er waren hier namelijk wel een hoop ogen, mensen die haar zouden kunnen veroordelen over eventuele verkeerde opmerkingen. Niet dat Anna van plan was die te maken, maar je wist maar nooit hoe anderen iets opvatten.
          Goed, goed, laten we dan maar eerst naar de bieb gaan, daar je boeken ophalen en dan kijken waar je kamer is. Die zijn het belangrijkste, dan kunnen we daarna rustig kijken waar we nog meer tijd voor zullen hebben. Wat dat betreft was het wel een beetje jammer dat Isolde pas vandaag was aangekomen. Nu waren er lessen waar ze rekening mee moesten houden en kon ze niet alle tijd nemen die zij nodig achtte.
          Op het moment dat ze klaar was met haar zin, werd ze afgeleid omdat ze de oude gentlemans club voorzitter weer zag lopen. Toch wel goed om even te controleren of het meisje voor haar daadwerkelijk familie was van deze befaamde jongen. Dit zou de jongedame alleen maar gewilder maken voor Anna.
          Je gaat me niet vertellen dat je hem kent, vroeg Isolde wat ongelovig. Anna kon niet tegenhouden dat haar grijns zich wat verbrede. Ze vond het stiekem heerlijk om mensen te kunnen verrassen, al helemaal als het zulk soort goedbedoelde verrassingen waren. Maar ja,' ging het meisje verder. 'Maximilian is mijn broer. Hoe ken jij hem?
          Ik zou niet willen zeggen dat ik hem ken, maar ik heb zeker wel de verhalen over hem gehoord. Hij heeft een indruk achtergelaten als voorzitter van de gentlemens club. Ze had de verhalen vooral van Aleksy gehoord, zijn opvolger, maar ook anderen uit haar jaar die in die tijd al op school hadden gezeten, hadden zo hun belevenissen. Ik weet zeker dat de zus van Maximillian gewaardeerd zal worden hier, vertrouwde ze het meisje nog toe. Het zou haar weinig verbazen als ze de aanbidders van haar af zou moeten slaan, al zouden ze vast vooral interesse in haar hebben om haar naam. Maar toch, een goede naam kon je ver brengen als vrouw.
          Dus, op naar de bibliotheek dan maar, stelde Anna vervolgens voor alsof er niets gebeurd was. Toch gloeide ze binnenin van trots. De kans was vast klein dat Maximillian van haar gehoord had, maar dat zou vast gauw verleden tijd zijn als ze kon zorgen dat zijn zusje het naar haar zin zou gaan krijgen.


    Stenenlikker

    SALVATORE CAMORRA
    It never was about the money or the drugs. For you there's only love
    It never was about the party or the clubs For you there's only love
    W. Inez Bibliotheek


    Dat Inez hem zou gaan rondleiding was een welkome verrassing op Salvatore zijn ochtend. Hij wist nog niet wat hij moest vinden van de leerlingen van Montreuxe en de informatie die Aurora hem had gegeven over het feest van de vorige avond hielp ook niet. Salvatore vroeg zich af of iedereen een afkeer had tegen de Joodse studenten en of er van hem werd verwacht dat hij dat ook had. Voor nu leek het Salvatore de veiligste optie om zijn gedachten voor zichzelf te houden en eerst de kat uit de boom te kijken.
          Vriendelijkheid was blijkbaar ook niet iets wat gebruikelijk was op het internaat, want nadat Salvatore had aangegeven dat hij altijd in was voor een praatje keek Inez verbaasd op. Haar kin was iets gelift en haar ogen, blauw en groot, knipperden een aantal keer. Salvatore vroeg zich af of het een vreemd voorstel was geweest, maar hij kon zich niet bedenken waarom. Het was maar een praatje..
    Een heel lief aanbod, dank je wel, bracht het meisje even verbaasd uit als haar ogen hadden gestaan.
          Ze zouden eerst naar de bibliotheek gaan, zodat Salvatore zijn boeken kon ophalen. Het was lief dat Inez daar meteen aan had gedacht, het was namelijk nog niet in Salvatore opgekomen. Maar het zou inderdaad handig zijn als hij zijn boeken had voor de eerste lessen begonnen.
    Gt, deze kant op! opperde Inez. Salvatore vond de enthousiasme in het meisje haar stem niet helemaal oprecht overkomen. Deed ze zo vrolijk voor hem? Of was dit altijd hoe het meisje zich opstelde?
    Op hun weg richting de bibliotheek protesteerde Salvatore alvorens Inez zich op de trap naar beneden begaf. Ze zag er zo wankel uit, dat het hem geen goed idee leek om haar in haar eentje de trap te laten afdalen. Salvatore wilde voorkomen dat ze zou vallen en dus stelde hij voor haar vast te houden. Of je moet de leuning goed vasthouden! Dat is ook goed, opperde hij, toen hij zich besefte dat Inez misschien niet een wildvreemde jongen wilde aanraken.
    Het is niet. . . het ligt aan jou, zei Inez voorzichtig. Het is beter als ik de leuning vast houdt.
    Haar ogen schoten gejaagd door de gang en Salvatore volgde haar argwanende blik. Hij kon niets opmerken in de menigte. Er was niets vreemds of opmerkelijks te zien, alleen hun medestudenten.
    Tuurlijk, zei Salvatore en hij glimlachte, maar begon bezorgd te raken om het roodharige meisje naast hem. Hij had eerder zulke angstige ogen hun omgeving zien opnemen. Wanneer Aurora en hij met hun ouders op vakantie waren op het vaste land van Itali keken hun ouders altijd over hun schouder. Sicili was dan wel hun territorium, maar dat gold niet voor de rest van de natie. De angst en vrees om herkend te worden achtervolgde hen continue.
          Dus ehm,Salvatore, heb je een lange reis gehad gisteren? vroeg Inez toen ze de trap afdaalden naar beneden.
    Ja, best wel. glimlachte Salvatore. We zijn helemaal met de auto vanuit Zuid Itali hiernaar toe gekomen. Ik ben nog nooit zo ver weg van huis geweest. vertelde hij aan Inez, terwijl hij vanuit zijn ooghoeken het meisje in de gaten hield. Ze passeerden meerdere mede leerlingen op hun weg naar beneden, maar tot zijn opluchting stootte niemand Inez aan. Om haar verder niet af te leiden of af te schrikken zweeg Salvatore verder tot ze beneden waren.
          Aangekomen in de bibliotheek nam Salvatore heel even de tijd om de ruimte in zich op te nemen.
    Het is prachtig! zei hij, gefascineerd door de grote hoeveelheden boeken die de ruimte vulde. Salvatore beet op zijn lip en liet zijn ogen door de bibliotheek glijden. Er was bijna niemand. Voorzichtig pakte Salvatore Inez haar hand vast en leidde haar achter zich aan tussen twee hoge boekenkasten in. Uit het zicht van de rest van de school liet Salvatore het meisje los.
    Ben je ok? vroeg hij het roodharige meisje met een gedempte stem. Is er iets gebeurd gisteravond? Of vanochtend... ging hij behoedzaam verder. Ik weet dat ik een wild vreemde ben, maar soms helpt het om je zorgen met iemand te delen...

    [ bericht aangepast op 27 nov 2021 - 16:31 ]


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

    FINLAY DOCHERTY
    *aggressively makes tea*
    nineteen outside; driveway with aurora

          Italiaans bloed is Italiaans bloed! zei het Italiaanse meisje met een vrolijke glimlach, iets wat Fin ook haast als automatisch deed glimlachen. Hij had Italianen ontmoet die daar anders overdachten, wat tot vrij ongemakkelijke situaties had geleid. In de taal van het meisje bood hij zijn excuses aan voor Archie. Zijn jongere broertje had het meisje in elk geval niet omvergekegeld tijdens het rennen. Het zou niet de eerste keer zijn dat Archie iemand omverrent. Handig tijdens voetbal, niet zo zeer in andere sociale situaties.
          Ik heb nog nooit iemand zo enthousiast gezien om terug naar school te mogen gaan.
          Finlay grinnikte zachtjes. Oh geloof me, mijn ouders zouden willen dat hij net zo enthousiast was voor school als voor zijn vriendinnetje. De hoeveelheid vragen die Archie het afgelopen schooljaar over meisjes had gevraagd waren niet op twee paar handen te tellen. Het was zelfs enkele keren voorgekomen dat hij na curfew nog bij hem op de deur had geklopt met een brandende vraag die absoluut niet kon wachten tot de volgende dag. Om Archie een beetje te sparen had Finlay Maisie hier nooit oververteld, die zou het Archie nooit laten vergeten. Over zijn zusje en de liefde dacht hij nog liever nog niet na. Zij mocht nog lang onschuldig blijven wat hem betreft, zeker met al het gespuis dat op Montreuxe rondliep. Nadenkend over zijn zusje wierp hij een blik op zijn auto, waar Maisie nog altijd vredig in lag te slapen. Waar Archie een uiterste extrovert was die altijd volop energie had en geen schaamte leek te hebben, was Maisie een stuk meer timide en plaatste ze zichzelf nog steeds het liefst aan Finlays zijde wanneer ze met zn drien ergens heen moesten. Opnieuw bood Fin zijn excuses aan aan het Italiaanse meisje, hopende dat ze niet gelijk een al te slechte indruk van hem zou krijgen met alle onderbrekingen van het gesprek, maar familie ging boven alles. Met een beetje moeite wist hij Maisie wakker te krijgen, waarna ze halfslapend het gebouw in liep. Hij maakte een mentale notitie voor zichzelf om later te controleren of ze het tot haar les had gered, of dat ze bij de eerste seconde in haar bed alweer inslaap gevallen was. Met zijn zowel zijn broertje als zusje in de school had hij eindelijk tijd om zich fatsoenlijk voor te stellen aan het mooie meisje. Zou het een goed idee zijn om zijn moeder hierover te vertellen? Zij zou gelijk willen dat Fin contact zou leggen met haar, niet dat dat enig probleem zou worden als hij op zijn eerdere indruk af moest gaan.
          Aurora Camorra. haar stem was net zo zelfverzekerd als haar handgrip, iets wat hij zeker kon waarderen. Zijn ogen lieten een flikkering van herkening zien. Camorra. Maffia. Via zijn familie die in Itali zelf woonde kreeg hij regelmatig mee hoe de huidige situatie in het land was en de maffia waren een veel genoemd onderwerp. Dus je moeder is Italiaanse? Uit haar stem bleek dat ze oprecht genteresseerd was. En ze stond je vader toe je een niet-Italiaanse naam te geven? Ze heeft vast een groot hart.
          Camorra herhaalde hij haar achternaam langzaam, Sicili, toch? Fin hoopte dat hij het goed had, anders was dit redelijk beschamend. Ze heeft een compromis gesloten door ons allemaal een tweede, Italiaanse naam te geven, om het makkelijker voor ons te maken in Schotland. Ik moet het doen met Aurelio. Ondanks zijn twintigjarige bestaan had hij nog niet een keuze kunnen maken waar hij zich meer thuis voelde. Hij was absoluut verliefd op de Schotse natuur, maar de Italiaanse kant van de familie was altijd hartelijker geweest. En het eten was vele malen beter. Maar een groot hart heeft ze zeker, vervolgde hij met een warme glimlach. Hij schaamde zich er niet voor om toe te geven dat hij zijn moeder behoorlijk miste wanneer hij op Montreuxe was, ook al was hij het ondertussen gewend om veel weg te zijn.
          Dit is mijn tweede dag in dit koude oord en het is fijn om Italiaans te kunnen praten, dat Duits komt me nu al mn strot uit. Ze zou het hier nog zwaar te voorduren krijgen, als ze nu al zo dacht. Auroras blik gleed naar zijn auto. Je hebt een prachtige auto. Rij je altijd zelf?
          Fins ogen lichtten iets op. De meeste meiden waren nooit erg genteresseerd in autos. Het is een Alfa Romeo 8C, antwoordde hij enthousiast, al verteld iets me dat je dat al wel wist. Maar nee, ik vertrouw niemand anders om in deze schoonheid te rijden. Hij knipoogde naar Aurora terwijl hij op de motorkap klopte. Maar als je een keer een ritje als bijrijder wilt maken, laat het vooral weten. Ik zou willen dat ik je kon vertellen dat het weer hier wel meevalt, helaas zou dat een leugen zijn. Hoe zou ze reageren op een grote pak sneeuw? Ik kan je wel een kopje Italiaanse koffie aanbieden, om het heimwee naar huis een beetje te minderen? Uit eigen ervaring wist hij hoe close Italiaanse families konden zijn.


    To the stars who listen and the dreams that are answered

    Suze Mae Polak
    ▫ Negentien jaar ▫ Outfit: schooluniform ▫ With Klaus ▫ At Klaus' bedroom
    ✡ ✡ ✡ ✡ ✡ ✡

    Je was voorzitter. Jullie clubje bestaat niet meer, weet je nog?
    De woorden raakten haar, helemaal de manier waarop Klaus ze haast achteloos uitsprak.
    Het was Suzes idee geweest om de Joodse Club op te richten. Ze had er zoveel tijd en energie ingestoken. Geprobeerd om iedereen bij de club te betrekken, niet alleen leerlingen met Joodse komaf.
    En zo, van de ene op de andere dag, was het opgeheven, alsof het nooit had bestaan.
    Suze slikte en gaf vervolgens een kort knikje. Weet ik, reageerde ze mat.
    De envelop die Klaus haar toestak maakte een einde aan het deprimerende gespreksonderwerp, hoewel Suze de envelop niet direct aanpakte. De opmerking die volgde, was niet erg handig maar een korte glimlach gleed over het gezicht van Klaus.
    Ja, het is uit. Hij zette een stap in haar richting, waarop Suze onwillekeurig juist achteruit stapte. Maar, dit is nog van haar, het betekent veel voor haar.
    Ditmaal nam Suze de envelop wel in ontvangst, al was het misschien ook uit zelfbescherming. Klaus zou het haar waarschijnlijk niet in dank afnemen als ze weigerde.
    Danke, klonk het vanuit zijn kant en opnieuw gaf Suze een stug knikje.
    Als reactie op haar vraag, opende Klaus de deur. Ja, dat was het. Het is beter als je gaat.
    Op haar hoede, een tikkeltje nerveus zette Suze een aantal stappen richting de deur. Waarom moest hij nu juist daar gaan staan?
    Zijn ogen zochten de hare op en Suze bleef afwachtend staan, haar blik vragend. En dit blijft tussen ons. Doe Gabriel de groetjes van me.
    Dit blijft tussen ons, herhaalde Suze, al wist ze niet zeker of ze zich aan haar woord kon houden. Op zijn tweede verzoek reageerde ze niet eens. Dag Klaus, reageerde ze enkel, voor ze weer in beweging kwam.
    De jongen eenmaal gepasseerd, verhoogde Suze haar tempo al wilde ze niet in het bijzijn van Klaus gaan rennen. Echter, zodra ze de jongensafdeling had verlaten en daarbij uit het zicht van Klaus was, werden haar passen weer langzamer.
    Opgegroeid met vier broers had Suze geleerd haar tranen te beheersen, om zich niet te laten kennen. Pas s avonds als ze veilig in haar vertrouwde slaapkamer was en met haar moeders warme armen om haar heen, liet de jongste Polak haar tranen de vrije loop.
    Maar haar moeder was er nu niet om haar te troosten, Suze voelde niet de warme armen van haar moeder om haar heen en ze kon niet de vertrouwde geur van haar moeder opsnuiven terwijl de tranen er juist wl waren.
    Geluidloos rolden die over haar wangen en ze proefde de zoute smaak op haar lippen.
    De confrontatie zojuist met Klaus beangstigde Suze, al zou ze dat nooit laten blijken zeker niet in zijn bijzijn. Maar zijn handen rond haar nek Suze rilde, terwijl ze haar handen samenkneep.
    Het had de brunette laten inzien hoe kwetsbaar ze eigenlijk was als meisje, zeker als Joods meisje en hoe verdorven de wereld aan het worden was. En dat door slechts n enkele man.
    Kom op, Polak, sprak Suze zichzelf vermanend toe. Sta erboven. Klaus is dit allemaal niet waard.
    Resoluut veegde de brunette haar tranen weg, rechtte haar rug en liep de gang uit.
    Maar het nare gevoel zette ze niet van zich af.
    "I wish I could wake up to the fact that it was only a nightmare"


          KLAUS KAHL      
    Most people like flying kites, riding bikes in the woods, baking cake 'cause its good, I mean I would if I could...
    Witte trui, zwarte broek. Alleen Ontbijtzaal



    Met zijn rug tegen de deurpost aangeleund keek Klaus neer op het Joodse meisje in zijn kamer. Suze had hem ontbijt gebracht en hij had haar gestikt. Ze kwamen nooit ter zake; door Suze haar buitensporige gedrag waren haar kansen verkeken om het lot van de Joodse studenten op Montreuxe met Klaus te bespreken. Het meisje met de bruine haren stond midden in zijn kamer en Klaus zei dat het beter was als ze ging.
    Dit blijft tussen ons, herhaalde Suze hun afspraak. Niemand hoefde te weten over wat er tussen hen was voorgevallen.
    Klaus kneep zijn ogen samen en hield zijn gezicht strak. Misschien moest hij het meisje later nog eens een bezoekje brengen, zodat ze niet zou gaan twijfelen over of ze haar mond moest houden.
    Dag Klaus, waren haar laatste woorden alvorens ze in beweging kwam. Het meisje liep langs hem heen de kamer uit en Klaus volgde haar met haar blik tot ze de gang verliet.
          Toen Suze de hoek om was stapte Klaus zijn kamer weer binnen en sloot de deur. Met een levendige en uitgelaten kreet draaide hij zich energiek om in zijn kamer. Het dichtknijpen van Suze haar breekbare nek had z goed gevoeld. Extatisch door de kick die hij had gekregen van zijn eerdere machtsvertoon stootte Klaus zijn vuist een aantal keer krachtig in de lucht en liet zich vervolgens op zijn bed zakken. Zijn armen rustten op zijn benen en met zijn handpalmen naar boven gericht staarde hij naar zijn eigen handen. Een glimlach kroop op zijn lippen en zijn vingers trilden. Klaus observeerde zijn bleke vingers en de blauwe aderen die net onder zijn huid liepen. Wat hij allemaal kon aanrichten met alleen zijn handen was zo fenomenaal. Zo grandioos, ontzaglijk, zo magnifiek.
          Hij had het meisje haar leven kunnen eindigen. Het was fantastisch geweest. De manier hoe Suze hem gepijnigd had aangekeken, had gesmeekt om te stoppen. Het maakte hem higher dan de cocaine op het feest van de Gentlemens Club. Niets kon tippen aan spelen met het leven van een ander en dit was nog maar het begin. Klaus had nog maar net geproefd van waar hij tot in staat kon zijn. Die hamster van Hannelore was niets, zijn broertjes en zusjes met messen laten spelen was niets en ook Suze haar lucht ontnemen was nog niet genoeg. Hij wilde meer. Hij moest meer.
          Er klonk gestommel op de gang en geschrokken keek Klaus op van zijn handen. Scheie.
    Waar was hij mee bezig? Deze gevoelens wilde hij toch aan de kant zetten? Onrustig liet Klaus zijn handen over zijn gemillimeterde haar gaan. Was het wel realistisch om die gevoelens te negeren? Misschien moest hij het gewoon n keer proberen... En keer maar, om het uit zijn systeem te krijgen. Klaus stond op, verstrengelde zijn vingers in elkaar en strekte zijn armen uit. Het uitrekken van zijn spieren zorgde voor een lichte ontlading, maar het was niet genoeg. Zijn ogen schoten naar zijn kop koffie, maar hij had hem al opgedronken. Hij moest hier weg.
          Gehaast kleedde Klaus zich aan en in de hoop te kunnen ontsnappen van zijn eigen gedachten liep hij door de gangen van de school. Echt op of om keek hij niet, hij was volledig verzonken in zijn warboel van gedachtegangen. Hadden anderen ook deze gevoelens? Wolf? Benjamin? Nee. Sowieso niet. Reiner? Nee, zijn zachtaardige neefje zou hem nooit begrijpen. Op automatische piloot maakte Klaus zijn weg naar de ontbijtzaal. Gezien het tijdstip van de dag was het er nog druk. De vele aanwezige stemmen maakten hem rustiger, het leidde af van zijn eigen stem in zijn hoofd. Met een ademhaling die steeds trager werd liep Klaus naar de ontbijtdame en bestelde een kop koffie. Hij bedankte haar afwezig en ging zitten aan een van de vele banken in de zaal.
          Een groep jongerejaars naast hem schoven schichtig aan de kant en Klaus slikte ongemakkelijk. Aan de ene kant voelde het fijn om te weten wat voor een angst hij inboezemde bij de jongere jongens van de school, maar aan de andere kant was het lastig om zo moeilijk een connectie te maken met anderen. Zou het altijd zo blijven? In een poging zijn lot een andere richting op te sturen keek Klaus op van zijn kop koffie naar de jongens, knikte en glimlachte.
          Het voelde absurd en onnatuurlijk, maar hij had het gedaan. Was het een start van een nieuw leven? Een leven waarin hij geliefd was om de persoon die hij was, zoals Nore was, in plaats van gevreesd om de man die hij was geworden? Een klein sprankje van hoop ontstond, totdat Klaus terugdacht aan Suze en de manier waarop hij het meisje eerder die ochtend had vastgehouden. Misschien was er wel echt geen hoop meer voor hem...


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

          REINER ARTUR BIRCHENFELT     
    So follow me, and we will write our own history.
    W. Serilda the history wing







    "Misschien kunnen we eindigen in de eetzaal? Dan kan ik daar nog een broodje meepakken.
    Reiner voelde haar blik in de zijkant van zijn gezicht prikken en keek daarom eventjes opzij.
    Prima.
    De voetstappen van de twee leerlingen galmden door de hoge hallen. Reiner probeerde niet in gedachten verzonken te raken, maar zoals altijd ging dat hem moeilijk af. Misschien kon hij proberen dit weekend naar het nabijgelegen dorpje te gaan, tussen zijn trainingen en studiesessies door. Hij wist dat er een biechthokje in de katholieke kerk aanwezig was.
    Zou hij berhaupt wel durven te biechten? Er zat een priester van vlees en bloed aan de andere kant van het biechthok - een man die hem kende van naam en die hem stilletjes zou verachten en veroordelen om de confessie die hij maakte. Wat als hij zijn eed aan God zou breken? Wat als hij de school zou informeren over zijn zonde? Wat als zijn vader erachter zou komen?
    En los daarvan zou hij het werkelijk kunnen? Zou hij in het Huis van God hardop uit durven spreken dat hij een nacht had doorgebracht in hetzelfde bed als zijn mannelijke kamergenoot?
    Nee. Het uitspreken zou het zoveel echter maken. Zoveel tastbaarder. Liever stopte Reiner het weg in zijn ziel, zo diep als hij kon. Hij moest intern maar dealen met de consequenties van zijn acties, hoe zwaar ze ook op hem wogen.
    En hij moest bidden zodat hij om vergiffenis kon vragen.
    Heel veel vergiffenis.
    Hij ging de Franse blondine voor naar een ruim opgezette hal.
    In deze vleugel geven ze geschiedenis, aardrijkskunde en biologie. Hij gebaarde naar het skelet in de hoek van het biologielokaal waar ze door het raam in de muur naar konden kijken. Dat is Hein. Hij legde haar uit dat het skelet meestal stijlvol aangekleed werd door studenten. Zelfs hun biologiedocent kon het niet laten om af en toe zelf ook met een gek hoedje of kleurrijk sjaaltje op de proppen te komen voor Heintje. Reiners gedachten dwaalden af naar zijn gesprek met Suze tot Serilda reageerde.
    Ah, ik voel me vereerd om hem zo te mogen ontmoeten, in al zijn naakte glorie, zei ze met humor, een speelse twinkeling in haar ogen.
    Het is redelijk ongepast, knikte Reiner met een spaarzame glimlach toen hij Serilda zag gniffelen nadat ze zich naar hem had omgedraaid. Haar jonge, vrolijke energie was een verademing op Montreuxe. Reiner hoopte dat ze die uitstraling kon vasthouden tussen de muren van de school en haar keiharde leerlingen.
    Hein dus. Hij is vast en zeker ook de date die je meeneemt voor een feestje, zodat je niet alleen hoeft te gaan? grapte ze. Op mijn vorige school had het skelet geen naam, maar ook hij heeft verschillende dingen door de jaren heen mogen meemaken, inclusief feestjes en partijtjes.
    Oh, dat moet zijn neef zijn geweest. Stein, antwoordde Reiner droogjes, aangemoedigd door haar positieve energie. Goed om te weten dat elke school een familielied van Hein in huis heeft. Voor zover ik weet is hij nog single, dus ga ervoor zou ik zeggen.
    Het gesprek verschoof naar schoolvakken. Reiner wilde weten welke lessen ze het liefst volgde.
    Kunst en muziek vooral, was haar directe antwoord op zijn vraag. Het kwam niet helemaal als een verrassing. Reiner had haar stiekem al een beetje ingeschat als een creatief meisje. Het was iets aan haar uitstraling en haar kledingstijl. Talen zijn ook interessant om te volgen. Al heb ik wel wat moeite met bepaalde woorden door mijn accent. Wiskunde daarentegen is een ramp.
    Je Duits is anders erg goed," merkte Reiner op terwijl hij naar haar knikte. "Waar kom je eigenlijk vandaan? Ze had een duidelijk Frans accent dat doorklonk in haar Duitse woorden, maar ze sprak de Germaanse taal vloeiend. Wellicht kwam ze uit Zwitserland, al zou hij haar accent in dat geval niet helemaal kunnen plaatsen. Waarschijnlijk was ze Frans.
    "En jij, welke vakken interesseren jou het meest? stelde het meisje zijn vraag terug terwijl ze een blonde lok achter haar oor duwde.
    Eigenlijk het tegenovergestelde, antwoordde Reiner. Hij had geen onvoldoendes op zijn cijferlijst omdat hij zijn studie zeer serieus nam, maar uiteraard had ook hij zijn voorkeuren. Mijn favoriete vakken zijn geschiedenis en politicologie, maar exacte vakken gaan me ook vrij gemakkelijk af. Natuurkunde, economie. Wiskunde. Hij knikte naar haar. Als je wilt, kan ik je er wel mee helpen.
    Hij volgde het blonde meisje met zijn ogen zodra ze naar het volgende lokaal liep om ook daar even naar binnen te spieken.
    Dat is het geschiedenislokaal, humde Reiner terwijl hij haar volgde. Zijn blik gleed even over de talloze posters die daarbinnen hingen. Elke keer wanneer hij zich in het lokaal bevond, bleef zijn blik hangen op de meldingsposter uit de tijd van de Grote Oorlog. Afgebeeld was een sterke, trotse soldaat met een geweer over zijn schouder en een Duitse vlag in zijn handen. Onder hem waren de indringende woorden dein Vaterland braucht dich* te lezen. De afgebeelde soldaat deed hem denken aan zijn broer Alex. Sterk, loyaal, moedig en meedogenloos. Alles wat zijn vader wilde dat hij zou zijn. Wat zou zijn broer gedacht hebben toen hij voor het eerst een oorlogsposter zag waarin werd opgeroepen tot het dienen van het Vaderland? Voelde Alex destijds dezelfde druk op zijn schouders die Reiner nu voelde vanuit hun vader?
    De jongste Birchenfelt wou dat hij het hem kon vragen. Zijn mytische, gesneuvelde grote broer die hij nooit had mogen ontmoeten. Zijn lichaam had Frankrijk nooit verlaten na de Slag om Verdun.
    Zijn ogen schoten even naar Serilda. Moest hij haar haten omwille van haar afkomst? Zijn vader had altijd genoeg hatelijke dingen te zeggen over de geallieerden, en dan met name over de Fransen. Dezelfde Fransen die hem zijn zoon hadden afgenomen tijdens de Eerste Wereldoorlog.
    Kijkend naar Serilda probeerde Reiner dezelfde haatgevoelens op te roepen. Deed hij zijn best om haar de schuld te geven van het onrecht dat zijn overleden broer was aangedaan. De moord die n van hr mensen op hem gepleegd had.
    Hij kon het niet.
    Net zoals hij nooit Suze had kunnen haten om haar afkomst, ondanks de druk die hij ervoer aan alle kanten en de vreselijke dingen die over Joodse mensen verteld werden.
    Hij schraapte zijn keel.
    Montreuxe heeft zelfs een projector, zoals ze bij het leger hebben, sprak hij nadat hij zijn blik weer van de kwaadaardige Franaise had weggetrokken. Hij wees het apparaat aan. Daarmee kunnen fotos op het bord worden geprojecteerd. We zijn n van de weinige scholen die er les mee krijgen, want het is allemaal nog hartstikke nieuw. vervolgde hij. Het was een projectje van zijn vader en wat andere ouders geweest. Alleen het nieuwste en het beste lesmateriaal was goed genoeg voor de jongeren van Montreuxe


    *= Je Vaderland heeft je nodig.


          The true soldier fights not because he hates what is in front of him, but because he loves what is behind him."
    - G.K. Chesterton
         

    [ bericht aangepast op 1 dec 2021 - 22:48 ]


    "this world is cruel, but i still love you."

    〚      You are the only you that will ever be, you're kind of a big deal      〛

    Lorenzo Andrea Cavallo





          19      ―      School uniform      ―      with Pascale and Moritz      ―      Entree hallway



          Hij had vannacht slecht geslapen. De pijn in zijn pols had hem voor een langere tijd wakker gehouden en na lang te hebben getwijfeld was hij dan toch maar aan het begin van de ochtend naar de ziekenzaal gelopen. Langzamerhand begon het personeel hem daar te herkennen. Het zachte gemompel van de dame die hem hielp over hoe hij eens voorzichtiger moest zijn, liet hem alleen maar onschuldig glimlachen naar haar. Na de belofte dat hij uit zou kijken, wat eerlijk gezegd een loze belofte was, mocht hij uiteindelijk weer gaan. Advies: rustig aan doen de komende dagen. Niet zijn talent.
          Onderweg richting de eetzaal was hij Herr Becker tegengekomen. Het bleek dat hij ook net de student was die Herr Becker zocht. De docent informeerde hem dat hij vandaag voor de lessen aan twee studenten zou moeten rondleiden. Pascale Clrrisseau en Moritz Clrrisseau, zus en broer. Allebei nieuw op Montreuxe.
    Lorenzo had Herr Becker bedankt voor het doorgeven en zowel hijzelf als de docent vervolgde hun eigen weg.
          Zoals gewoonlijk op de eerste dag terug na de zomervakantie had hij ontbeten met zijn zus Giada. De koffie was nog altijd vele malen minder lekker dan in Itali en ook het ontbijt zelf was weer wennen. Voor hen had een uitgebreid ontbijt gestaan. Geen zin hebbende in alles wat voor hem stond, had hij alleen een croissant gepakt. Even later een tweede kopje koffie.
          Met een rustig tempo was hij vervolgens gelopen naar de entreehal van Montreuxe. Lang hoefde hij de ruimte niet door te speuren, op zoek naar twee nieuwe gezichten. Zijn ogen vielen op een jonge man en jonge vrouw die net binnen stapten. Zonder aarzelen stapte hij op de twee af.
    Pascale en Moritz? vroeg hij aan de twee alvorens hij zichzelf voorstelde. Ik ben aangewezen om jullie rond te leiden. Lorenzo Cavallo. Hebben jullie een fijne reis gehad? Kort viel zijn blik op de bagage die ze bij zich hadden, waarna hij de twee weer aankeek. Kan ik wat bagage van jullie over nemen?


    ''And I am still a believer, but I don't know why. I've never been a natural, all I do is try, try, try.''

    ISOLDE LORELEI ADLER
    Sometimes you have to lose the battle to win the war
    nineteen new studente with anna at great hall


    "Great things come from hard work and perseverance. No excuses."
    Goed, goed, laten we dan maar eerst naar de bieb gaan, daar je boeken ophalen en dan kijken waar je kamer is. Die zijn het belangrijkste, dan kunnen we daarna rustig kijken waar we nog meer tijd voor zullen hebben. Had Anna vervolgens tevreden geknikt. Dat klinkt goed, stemde Isolde in. Anna haar aandacht werd vervolgens getrokken naar iets wat zich achter Isolde plaatsvond, waarna de vraag al snel kwam of Maximilian Isolde haar broer was.
          Je gaat me niet vertellen dat je hem kent, vroeg Isolde de blondine wat ongelovig. Anna begon te grijnzen. Maar ja,' ging Isolde verder. 'Maximilian is mijn broer. Hoe ken jij hem?
          Ik zou niet willen zeggen dat ik hem ken, maar ik heb zeker wel de verhalen over hem gehoord. Hij heeft een indruk achtergelaten als voorzitter van de Gentlemens Club. Lichtjes schudde Isolde lachend met haar hoofd. Waren al zijn mooie praatjes toch waar geweest. Dat zou Max vast heel leuk vinden om te horen, Isolde lachte. Zal ik je later aan hem voorstellen?
          Ik weet zeker dat de zus van Maximillian gewaardeerd zal worden hier, vertrouwde Anna Isolde vervolgens nog samenzweerderig toe. Isolde wist echter niet helemaal of ze daar nou heel blij mee moest zijn, ze was immers zoveel meer dan de zus van. Een ongemakkelijk gevoel bekroop haar, eentje die zo snel mogelijk weer van zich af zetten. Ze had zich voorgenomen niet meer naar de stemmen in haar hoofd te luisteren. Voor het eerst in haar leven was ze vrij om te gaan en te staan waar ze wilde. Ze was klaar om de vrijheid te proeven en dat was wat ze ook op Montreuxe ging doen: genieten. Maar wel pas wanneer Maximilian de school weer had verlaten en onderweg naar huis was.
          Oh, werkelijk? Antwoordde Isolde lichtelijk onzeker op Anna haar opmerking. Hoe werkt het hier op Montreuxe? Ging ze aarzelend verder. Het was handig om te weten wie met wie omging en wie het op hier voor het zeggen hadden ze hoopte maar dat Anna haar wou helpen om een zon goed mogelijke eerste indruk achter te laten.
          Dus, op naar de bibliotheek dan maar, stelde Anna vervolgens voor alsof er niets gebeurd was. Isolde knikte. Laat maar zien!


    someone out there feels better because you exist

    Anna      Pradl
    20 Voorzitter Dames bakclub voor theekransjes with Isolde at the Main Hall

    Act brutal with no pity. Be harsh, show no remorse.



         
    Anna had vorig jaar ook al iemand moeten rondleiden, dus hierdoor wist ze gelukkig wat het belangrijkste voor een rondleiding was. Ze had ook ervaring gehaald uit de rondleiding die ze zelf een paar jaar terug had gekregen als nieuwe student. De dingen daaruit die ze zelf fijn had gevonden, zou ze ook absoluut gebruiken bij dit meisje. En daarvan was de duidelijkheid over het programma. Als ze de belangrijkste dingen hadden gehad, zou ze ook wel kijken of ze haar kon voorstellen aan een paar belangrijke leerlingen uit hun jaar.
          Dat klinkt goed,' stemde Isolde gelukkig met haar in en Anna glimlachte even naar haar om dan toch afgeleid te raken door Maximilian die nog rondliep in de grote hal. Ze moest dan ook zeker weten of de twee inderdaad familie waren. Het was belangrijk om te weten met wie precies ze allemaal te maken had, al helemaal als dit kinderen waren van belangrijke mensen buiten de school. Voor haar toekomst was het noodzakelijk dat ze goede banden met zulk soort mensen had.
          Isolde had eerst ongelovig geklonken toen ze vroeg hoe Anna hem kende, maar al lachte het meisje gelukkig. 'Dat zou Max vast heel leuk vinden om te horen, merkte Isolde lachend op. Zal ik je later aan hem voorstellen? Hoorde ze dit nu goed? Anna was had hier nog niet op school gezeten in zijn tijd, dus ze had hem nooit ontmoet. Gentroduceerd worden aan hem door zijn eigen zus zou perfect zijn. Ze knikte dan ook glunderend.
          'Graag, heel graag zelfs,' gaf ze enthousiast aan. 'Na al die verhalen is het een eer om hem te mogen ontmoeten. Dan kan ik hem direct vertellen hoe befaamd hij hier is, als hij dat niet al wist.' Ze grinnikte even, maar er verscheen ook een blos op haar wangen toen ze zich realiseerde hoe vrijmoedig ze zich opeens gedroeg. Normaal probeerde ze veel beheerster te zijn, maar het mogen ontmoeten van een op school beroemd persoon maakte haar iets te enthousiast.
          'Oh, werkelijk?' vroeg Isolde zich af, nadat Anna haar had toevertrouwd dat ze zeker welkom zou zijn hier vanwege haar familiebanden. 'Hoe werkt het hier op Montreuxe? vroeg ze verder, vast doelend op de sociale rangorde. Deze kon nogal ingewikkeld zijn, maar het stond voorop dat rijke Arirs hier over het algemeen de dienst uitmaakten. Het Joodse gespuis behoorde ergens op de grond, het liefst eronder zelfs, maar zo ver was de school helaas nog niet.
          'Natuurlijk maakt ieder zijn eigen geluk hier, maar het helpt als je uit een gegoede en rijke familie komt met goede connecties,' legde ze uit aan Isolde. 'Daarnaast moet je de goede vrienden kiezen, maar met de hoge heren uit de Gentleman's club en hun vrienden zit je sowieso goed. Gewoon uit de buurt blijven van de Joden en het komt vast goed met je.' Anna glimlachte bemoedigend naar haar en besloot toen dat het tijd was om maar eens echt met de rondleiding te beginnen.
          'Laat maar zien!' ging Isolde in op haar voorstel. Anna humde tevreden en begon richting n van de trappen te lopen die hen daarheen zouden brengen. De bibliotheek zelf was gelukkig niet ver, dus al gauw liepen ze de imposante ruimte binnen. Ergens in een hoek nabij de ingang zag Anna al de stapels met boeken staan die bestemd waren voor de nog niet gearriveerde leerlingen.
          'We komen voor de boeken van Isolde Adler,' deed Anna het woord tegen de bibliothecaresse. Anna had haar stapel gisteren door haar bediende naar haar kamer laten brengen, dus hopelijk was de complete stapel niet al te zwaar. Ze zou het meisje daar sowieso wel mee kunnen helpen, zo deelden ze samen de last. De vrouw wees naar de stapel die voor Isolde bedoelt was en verdween weer. 'Moet ik helpen met dragen?' stelde Anna dus behulpzaam voor. Hoezeer ze er geen zin in had om een deel van de zware stapel te moeten dragen, ze moest wel zo goed mogelijk op het meisje overkomen.


    Stenenlikker