• Hogwarts • The Final Year

    SPEELTOPIC




    Het verhaal speelt zich af gedurende Harry Potter and the Half Blood Prince, dus het zesde jaar van Harry Potter. Onze personages zitten een jaar hoger: in hun laatste jaar. De wereld wordt duisterder nu Voldemorts macht zich steeds verder uitbreidt, ook op Hogwarts verandert de sfeer en zullen de leerlingen moeten beslissen aan welke kant ze staan. Los van alles wat er buiten de kasteelmuren gebeurt, hebben ze ook hun eigen machtsstrijd binnen de school, worden ze met hun eigen problemen geconfronteerd en is Voldemort wellicht niet eens het grootste gevaar dat hen te wachten staat…

    Personages
    Onderstreepte zwerkbalposities houden in dat de spelers team captains zijn.

    Gryffindor

    Aleksi Natas
    Rafael Beater/Prefect Danique
    Justin Keeper Marjanne
    Andreas Demi

    Jordyn Beater Natas
    Vivienne Demi


    Ravenclaw

    Nomad Marjanne
    Roman Keeper/Headboy Natas
    Noah Katrijn
    Cole Marjanne
    Jeremy Natas
    Blythe Chaser Marjanne
    Isabella Danique
    Rhae Natas
    Elsie Marjanne
    Slytherin

    Casper Natas
    Mosh Seeker Natas
    Thomas Danique
    Evan Demi

    Prudence Katrijn
    Daphne Natas
    Zoya Head girl Marjanne
    Melody Danique
    Faye Marjanne
    Hufflepuff

    Lee Chaser Natas
    Vinnie Natas
    Feliks Danique


    Mavis Beater Marjanne
    Rosalie Danique
    Tilly Marjanne
    Maddie Katrijn
    Novalie Prefect Danique

    [ bericht aangepast door Ringwraith op 11 nov 2021 - 9:41 ]


    Every villain is a hero in his own mind.

    MT


    If you want the rainbow, you gotta put up with the rain

    Rosalie

    Rosalie trok een wenkbrauw op. Dit gesprek irriteerde haar om een of andere reden, alsof alle schuld bij Andreas lag. Hoewel haar broer soms een beetje dom kon zijn, was het niet opeens alsof alle vingers naar hem wezen. "Ik wist heus al wel dat je... avontuurlijk was, dat bleek al uit je brieven." En oke, ze had ook heus wel wat van Novalie en Tilly gehoord. Zijn reputatie was niet hetgeen wat haar dwars zat, wat kon haar het schelen wat hij in het verleden had uitgespookt. Het was gewoon de houding die hij nu had tegenover haar broer.
          Ze zuchtte. "Luister, Jus. Het maakt me niet zoveel uit wat je precies allemaal gedaan heb in de afgelopen twee jaar, vast leuke dingen, vast ook dingen die ik niet wil weten." Ze draaide haar gezicht even naar hem toe. "Ik begrijp ook heus wel dat er in twee jaar veel kan veranderen. Maar weet wel een ding. Ik vond het echt leuk twee jaar geleden en als we nu opnieuw gaan daten, ben ik wel serieus en niet je volgende avontuurtje." Zo, dan had ze dat maar gezegd. Het voelde als een hele opluchting om dat even kwijt te kunnen. De woorden van Charming galmden even door haar achterhoofd heen, de vraag of hij een afterparty met haar had gepland. Wel, nu was in ieder geval duidelijk dat zij daar niet op zat te wachten.
          Rosalie toverde een grijs tevoorschijn. "Dus in dat laatste geval zou ik nu heel gauw met hangende schoudertjes afdruipen, omdat je een blauwtje heb gelopen. Maar als je wel met mij serieus wil verkennen of dit nog iets is, dan lust ik wel een drankje." Ze stootte hem aan met een elleboog.

    [ bericht aangepast door Slughorn op 3 nov 2021 - 11:22 ]


    It's never gonna happen, Guys.

    Justin Trelawney

    Justin was onder de indruk van haar eerlijkheid en zijn hart maakte een klein sprongetje toen hij hoorde dat ze aangaf dat ze wilde daten. Natuurlijk hadden ze de afgelopen uren wel geflirt en had hij een bepaalde spanning gevoeld - maar hij had het moeilijk gevonden om in te schatten wat ze wilde.
    En nu zei ze het. Ze wilde kijken of het wat werd. Ze wilde kijken waar het op zou uitlopen.
    En hij wist dat hij het ook wilde, ook al bezorgde het hem ook een flinke portie zenuwen. Maar als het alternatief was dat het nu over was, dan voelde het niet eens alsof hij een keuze had. 'Dan rest mij maar één vraag: waar heb je zin in? Punch? Fris? Een mix van alles?' vroeg hij.


    If you want the rainbow, you gotta put up with the rain

    Rosalie Williams
    Grote zaal - Justin


    Ze grinnikte, eigenlijk best wel opgelucht. "Doe maar een fris," zei ze met een grijns. Als er nog meer van die types als Enzo rondliepen, dan hield ze liever haar hoofd erbij. Toen Justin terug kwam met hun drankjes, deden ze een kleine proost. Rosalie merkte dat ze het fijn vond dat ze dit even hadden uitgesproken. De onzekerheid die ze eerst had gevoeld toen ze nog met Charming sprak, ebde nu wel weg. Even tikte ze Justin plagend aan. "Dus, nu dit uit de wereld is, wanneer doen we de volgende keer?" Ze grijnsde breed, voor ze een slok van haar drinken nam.

    [ bericht aangepast door Slughorn op 3 nov 2021 - 12:35 ]


    It's never gonna happen, Guys.

    Justin Trelawney

    'Nou,' zei Justin, die haar zeker nog een keer op date wilde vragen, maar gewacht had op het juiste moment - en blijkbaar was dat nu, 'aan het begin van de avond gaf jij me een lijstje van dingen die je nog voor het einde van het jaar wilt doen. En omdat het snel koud wordt, dacht ik: misschien kunnen we deze week het verboden bos ingaan. Vrijdag, na de lessen, of zo.'


    If you want the rainbow, you gotta put up with the rain

    Lee Williams


    Op zich had Lee het best wel naar zijn zin. Elsie was lief en aardig en ze hadden veel lol samen, maar er bleef een hol gevoel in zijn binnenste zitten. Steeds weer keerden zijn gedachten terug naar het feit dat Nomad geen vrienden meer met hem wilde zijn. Hij had er zo naar uitgekeken hem weer terug te zien en weer tijd met hem door te brengen en het maakte hem gewoon heel verdrietig dat dat niet meer kon, zelfs al had Nomad het zelf ook liever anders gezien. Hij had echt nare dingen tegen hem gezegd en of hij het nou gemeend had of niet – het deed wel gewoon pijn en als dat wat Casper had gezegd de échte reden was, vond hij dat Nomad echt onnodig hard tegen hem was geweest. Hij probeerde het van zich af te laten glijden en positieve dingen te benoemen – zoals Cole en Noof die hij samen had zien dansen; Vinnie die met het nieuwe meisje danste en zich weer een stuk beter leek te voelen; Rosalie die sinds tijden weer naar een feestje kon en het helemaal naar haar zin leek te hebben. Dat waren mooie dingen – zijn vrienden hadden plezier en dat maakte dat ijsblok dat er sinds gisteren in zijn eigen maag zat weer een stukje kleiner.
          Hij was een beetje moe geworden en toen er een langzaam nummer werd opgezet, wilde hij aan Elsie voorstellen om wat te gaan drinken. Misschien moest hij eigenlijk ook Maddie opzoeken, maar hij had gezien dat ze met Mosh had gezoend en had eigenlijk niet zo veel zin om daar iets over te horen.
          Opeens stond er een lang persoon naast hem. ‘Ik heb nog een dans van je tegoed.’
          Een beetje overrompeld staarde Lee naar Casper. Nog maar een uur of twee geleden had de jongen beweerd dat hij echt niet wilde dansen (hoewel hij het uiteindelijk wel gedaan had) en pas toen hij zich daar gedwongen toe had gevoeld, had hij gehoopt de uitdaging uit de weg te kunnen gaan door met hem te dansen. Maar nu was er geen uitdaging en wilde de jongen alsnog met hem dansen?
          Lee aarzelde.
          Hij had genoeg ervaring met Slytherin-jongens om te weten dat ze hem niet ten dans zouden vragen omdat ze hem nou zo’n leuke jongen vonden. Daardoor zou hij gewaarschuwd moeten zijn. Casper was daarentegen misschien niet de braafste jongen en hij was ook wel gevaarlijk, maar hij was niet achterbaks. In dat opzicht vertrouwde hij hem meer dan welke Slytherin dan ook.
          In zijn amberkleurige ogen las hij dan ook geen minachting, en zijn grijns was niet spottend – al leek die door Lee’s aarzeling wel ietsje weg te zakken.
          Was hij bang voor afwijzing? Lee wist ook wel dat de meesten dat echt niet zouden wagen. En Rosalie… Wat zou die ervan vinden? Toch kon hij het niet over zijn hart verkrijgen om nee te zeggen. Casper was de afgelopen dagen zo lief voor hem geweest… En hij voelde zich vast niet op zijn plaats hier, want hij had Noah en Nomad al een tijdje niet gezien.
          ‘Je hebt een grotere kans dat iemand ja zegt als je het niet als een of andere zakelijke transactie laat klinken,’ plaagde Lee. ‘Maar vooruit, omdat mensen ten dans vragen zo nieuw voor je is, is het je vergeven.’
          Hij wierp even een verontschuldigende blik op Elsie en ging toen dichter bij Casper staan. Hij was echt lang – langer dan met wie hij verder ooit ook had gedanst, en hij moest bijna helemaal zijn armen strekken om bij zijn schouders te kunnen komen. Casper legde zijn handen boven zijn heupen – ze leken wel twee keer zo groot als die van Elsie.
          Zo hield Nomad me vast in mijn dromen.
          Er trok een rilling langs zijn rug. Door Caspers lengte, donkere haar en bleke huid, was het helemaal niet zo moeilijk om zich in te beelden dat het Nomad was.
          Maar het is Nomad niet, zei hij streng tegen zichzelf. Dit was Casper – een jongen die hij voor gisteren nog nooit gesproken had en met wie hij al helemaal nooit verwacht had zo te dansen.
          ‘Wat vind je van het feest?’ vroeg hij aan Casper, toch wel nieuwsgierig. ‘Normaal ga je toch nooit?’
          ‘Het is wel oké.’
          ‘En dan zoent je date nog wel met Prudence.’
          ‘Ja. Ranzig.’
          Lee grinnikte om de uitdrukking op Caspers gezicht. ‘Waarom had je hem eigenlijk meegevraagd?’
          Casper haalde zijn schouders op. ‘Ik zat hem te stangen. Had niet verwacht dat ie er serieus op in zou gaan. Maar goed, anders dook Daphne erbovenop dus ik heb blijkbaar nog best een goeie daad verricht.’
          Lee grijnsde. ‘Ja, je bent een engeltje.’
          Casper grijnsde niet heel engelachtig terug.
          Er viel even een stilte, waardoor Lee zich weer bewust werd van het feit dat ze met elkaar dansten. Best dicht bij elkaar. Ergens was het best wel fijn om zo rustig te bewegen terwijl Caspers geur – iets houtachtigs, vermengd met rook – hem omringde. Het was anders dan toen hij met Elsie had gedanst, er zat toch een soort spanning in zijn onderbuik en hij voelde de drang om weer te gaan praten.
          Hij hief zijn hoofd weer op om de langere jongen aan te kunnen kijken. ‘Heb je eerder zo gedanst?’
          Want met Isabella was toch anders geweest.
          Er gleed een aarzelende uitdrukking over Caspers gezicht, waarna hij even naar links keek. Lee volgde zijn blik, maar er stonden in die hoek zoveel mensen dat hij geen flauw idee had naar wie de jongen keek.
          ‘Eén keer.’
          ‘Echt? Met wie?’ vroeg Lee gretig.
          ‘Dat doet er niet toe.’
          ‘Nou – echt wel! Een jongen of een meisje?’
          ‘Een meisje. En meer ga ik je niet zeggen.’
          Lee pruilde. ‘Je laat het wel heel mysterieus klinken zo. Was je op haar verliefd?’
          Casper snoof. ‘Doe niet zo idioot.’
          ‘Hoezo? Jij kan ook heus verliefd worden.’
          ‘Nah, daar doe ik niet aan.’
          Lee schoot in de lach. ‘Daar heb je weinig over te zeggen hoor, als het je eens overkomt.’
          Casper bromde iets. ‘Hoor je niet van de stilte te genieten bij zo’n dans?’
          ‘Sorry,’ grinnikte Lee. ‘Daar ben ik niet zo goed in. Maar als je de etiquette wil volgen, moet ik straks ook nog mijn hoofd tegen je schouder leggen. Of tegen je borst, aangezien ik niet bij je schouder kan.’

    [ bericht aangepast door Ringwraith op 4 nov 2021 - 9:15 ]


    Every villain is a hero in his own mind.

    Rosalie Williams
    Grote zaal - Justin


    "Klinkt goed," knikte ze. Ze voelde zich toch ergens wel een lichte kriebel bij het vooruitzicht dat ze dit weer gingen doen. Justin was heus niet de enige jongen geweest die ze leuk had gevonden, maar wel de laatste. Rosalie had erg sterke gevoelens voor hem gehad en had thuis niet durven hopen dat ze bij haar terugkomst misschien hun dates door konden zetten.
          "Dan zul je het me wel weer allemaal moeten leren hoor," grapte ze, terwijl ze lichtelijk tegen hem aan leunde. Voor het eerst die avond durfde ze het een beetje los te laten dat dit niet waar kon zijn, durfde ze voor het eerst te hopen dat er misschien nog altijd wel een klein vonkje was. "Ik ben twee jaar niet meer op date geweest. Wat moest je daar ook alweer voor doen?"

    [ bericht aangepast door Slughorn op 4 nov 2021 - 7:58 ]


    It's never gonna happen, Guys.

    Casper Ainsworth

    Casper keek om zich heen, maar zag dat niemand dat deed. ‘Je lult.’ Zijn lippen bogen om in een grijns, benieuwd hoe de jongen zou reageren. ‘Maar als je dat graag wilt, mag je dat best doen hoor.’ Hij wiebelde met zijn wenkbrauwen.
          Lee stak zijn tong uit.
          Grote mond, klein hartje dus. Ergens wel jammer – hij was toch wel benieuwd of dat hetzelfde zou voelen als bij Rosalie, die dichter tegen hem aan had gestaan dan Lee nu deed. Dat was niet vervelend geweest, en dat terwijl er bij Lee geen schuldgevoel zou opkomen. Hij wierp weer een blik op het meisje, dat iets verderop met Justin stond te dansen. Haar date die het onderwijl nog met iemand anders deed. Hoewel ze er een beetje verbitterd over had geklonken, leek het haar nu niet meer zoveel uit te maken.
          Vanuit zijn ooghoek zag hij dat er een stel zesdejaars aan het zoenen was. Zou Rosalie dat straks ook met die gast doen? Heel even voelde hij in een flits haar lippen op de zijne, daarna schudde hij die idiote sensatie van zich af. Dat zou nooit gaan gebeuren. Hij kon beter hopen dat ze inderdaad met Justin zou gaan zoenen. Dat hun ontmoeting daar niks aan veranderd had, dat ze hem niet zag als een of andere mysterieuze sprookjesprins, want dat was hij niet. Justin was echt, hij was een goeie jongen, gewoon een normaal mens.
          Hij scheurde zijn blik weer van het stel los en richtte zich tot Lee. De ingebeelde kus bleef door zijn hoofd spoken. Hoe zou het zijn om te zoenen? Blijkbaar toch best leuk, anders deden niet zo veel mensen het. Eigenlijk was hij best benieuwd. En hé, misschien fleurde die jongen er ook nog wat van op. Na dat gedoe met Nomad kon hij vast wel een beetje afleiding gebruiken.
          Lee keek hem met een vragende frons aan toen er weer een grijns op zijn gezicht kwam.
          ‘Als je je zo graag aan de etiquette wil houden… Die manoeuvre hoort er blijkbaar wel bij.’ Hij knikte naar de zoenende zesdejaars. ‘Wil je die soms uitproberen?’

    [ bericht aangepast door Ringwraith op 4 nov 2021 - 9:53 ]


    Every villain is a hero in his own mind.

    Lee Williams


    Lee staarde hem met grote ogen aan. Wilde Casper met hem zoenen? Of zat hij hem nu in de maling te nemen? Hij voelde een blos langs zijn wangen trekken. Nee, hij zit je maar te dollen, zoals hij al de hele tijd doet. ‘Dat zijn op het moment geen leuke grapjes,’ mompelde hij.
          ‘Weet ik,’ klonk het boven hem. ‘Daarom maak ik ook geen grapje.’
          Verward keek Lee weer op. Hij liet zijn handen iets terugglijden, al rustten ze nog steeds op Caspers schouders.
          ‘Waarom zou je dat willen?’
          De jongen haalde zijn schouders op. ‘Weet ik veel. Ik ben achttien en heb nog nooit gezoend. Jij bent een leuke gast.’ Hij trok een mondhoek op. ‘Leek me niet slecht voor een eerste zoen.’
          Er sprong iets op in zijn maag. Vond Casper dat echt? Diep vanbinnen wist hij dat de jongen niet loog. Hij wierp een blik in zijn ogen, daarna dwaalde die naar zijn lippen, voor hij de jongen weer aankeek.
          Casper boog zijn hoofd, een pluk van zijn lange haar kriebelde Lee’s voorhoofd.
          Casper ziet me wel staan. Hij vindt me wel leuk.
          Zijn hart bonkte zwaar in zijn borstkas. En Casper was lief. Hij was grappig. Hij was leuk.
          Lee ging op zijn tenen staan.
          Een paar angstvallige seconden was hij bang dat Casper hem in de zeik nam – toen voelde hij zijn lippen op die van hem. Ietwat aarzelend tastten ze elkaar af, maar al snel weken hun lippen van elkaar.


    Every villain is a hero in his own mind.

    Mt


    - thank you for existing -

    Roman Keegan


    Roman had al de hele avond Lee een beetje in het oog gehouden. Zijn moodswings waren niet echt nieuw – hoewel hij het ene moment supervrolijk kon zijn, kon het op een ander moment totaal omslaan, zeker wanneer er drank in het spel was. Met Vinnie en Elsie leek hij zich alleen wel goed te vermaken – en dat waren ook twee lieve mensen die niet per ongeluk iets zouden uitlokken.
          Zijn schouders verstarden toen Casper opeens naast de jongen stond en ze even later samen de dansvloer op gingen. Wat moest hij nou weer van Lee? Dat hij zoveel met Nomad omging vond hij al vervelend genoeg, maar ging hij nu ook nog met Lee aan de haal?
          Lee was ontzettend kwetsbaar op dit moment. Hij kende zijn vriend goed genoeg om te weten dat hij na de afwijzing van Nomad naar de liefde en aandacht van een ander hunkerde. Casper was echter écht geen goed idee – die hielp hem straks van de wal in de sloot.
          Tenenkrommend keek hij toe hoe de twee steeds dichter bij elkaar gingen dansen. De grijns op Caspers gezicht maakte hem misselijk. Hij was duidelijk ergens op uit.
          En toen gebeurde precíés waar hij bang voor was – de twee zoenden met elkaar. Voor hij het wist, was hij naar het stel toegelopen. Hij wilde niet dat Lee weer op de verkeerde jongen verliefd werd, dat hij weer keihard gekwetst werd en wie-wist-wat deed. Hij greep Lee bij zijn arm en trok hem naar achteren.
          Verdwaasd struikelde de jongen achteruit.
          En toen voelde Roman zich opeens onwijs ongemakkelijk. Juist ja – wat moest hij nu zeggen? Hij besloot zich maar op Casper te richten.
          ‘Laat hem met rust.’


    Every villain is a hero in his own mind.

    Isabella Fitzgerald
    Grote zaal - Mosh -> Lee


    Vol verontwaardiging had ze de scène die voor haar ogen afspeelde bekeken. Eerst was ze al verbaasd geweest dat Vinnie - juist Vinnie - het voor haar opnam. Daarna voelde ze de plaatsvervangende schaamte toen ze zag dat Vinnie zijn kleding langzaam afbrokkelde. Ze voelde de tranen langs de randen van haar ogen opdrukken, toen ze de schaamte op zijn gezicht zag. Een aantal lachende jongensstemmen klonken in haar achterhoofd, terwijl ze zelf opeens de neiging had haar borsten te bedekken met haar handen. Haar hart brak ergens bij het zien van zijn gebroken blik, voor hij weg holde.
          ”Vinnie!” Riep ze nog achter hem aan, maar de jongen rende er in volle paniek vandoor - wat begrijpelijk was. Even keek ze hem machteloos achterna, toen terug naar Mosh en voelde woede in haar naar boven komen. Zonder erbij na te denken griste zijn toverstok uit zijn handen en keek woest naar Mosh. Hoewel ze zijn stok tegen hem had opgestoken, wist ze ook heus wel dat met zijn stok ze nooit iets tegen hem kon beginnen. “Enorme klootzak dat je er bent! Je bent absoluut afschuwelijk, wist je dat?!”
          Omdat ze niets met de stok kon beginnen, trok ze die hand naar achteren en haalde ze uit met haar andere hand, waarbij Isabella hem flink hard op zijn wang raakte. Haar hand brandde ervan. “Ongelooflijk dat ik ooit in het verhaaltje van aardig doen getrapt ben.” En ze had na hun gesprek nog wel willen geloven dat hij het echt had willen proberen, dat hij voor zijn laatste jaar anders wilde zijn. Dat was dus ook een grote leugen.
          Isabella draaide zich om met Mosh stok nog in haar handen, greep Vinnie zijn stok van de grond en duwde zichzelf door de menigte heen achter Vinnie aan. Eenmaal in de gang riep ze zijn naam, maar natuurlijk kwam er geen antwoord. Wat nu?! Isabella keek even hopeloos om zich heen. Het kasteel was zo groot, hoe moest ze Vinnie nu vinden? Even keek ze strak om zich heen, tot ze Lee spotte. Als ze met meer zochten, vonden ze hem sneller. Zonder erover na te denken, zonder ook maar enig moment er stil bij te staan dat ze Lee haatte, liep ze naar de jongen toe, duwde Roman aan de kant en keek de jongen strak aan. “Ik heb je hulp nodig,” zei ze direct zonder zich iets van de anderen aan te trekken. “Mosh heeft Vinnie vervloekt, waardoor hij ineens naakt in de zaal stond. Hij is weggerend, maar ik weet niet waarheen.”

    [ bericht aangepast door Slughorn op 4 nov 2021 - 12:31 ]


    It's never gonna happen, Guys.

    Lee Williams


    Een beetje verdwaasd draaide Lee zich naar Isabella toe. Hij was nog niet helemaal bekomen van de zoen, en al helemaal niet van Romans tussenkomst. Langzaam sijpelden haar woorden echter binnen. Vinnie vervloekt? Naakt weggerend? En Mosh had dat gedaan? Op slag was hij Roman en Casper vergeten. ‘Die… klóótzak!’
          Lee greep naar zijn toverstok. Dat Mosh hem zat te sarren was één ding, want Lee daagde hem vaak genoeg uit. Maar Vinnie? Die deed geen vlieg kwaad! Hij wilde woest naar de Slytherin stormen, maar voor hij ook maar een stap kon zetten greep Casper hem bij zijn pols.
          ‘Ga jij nou maar je vriend zoeken, Mosh zetten we het nog wel een keer betaald.’
          We. Om een of andere stompzinnige reden moest Lee blozen. Iedereen die zei dat Casper niet lief was, was echt een idioot.
          Hij richtte zich op Isabella, die hem met een geïrriteerde blik aankeek, alsof hij dat zelf had moeten kunnen bedenken. Wat misschien ook wel zo was. Hij streek door zijn krullen.
          ‘Oké. Hij is vast naar zijn slaapkamer gegaan. Of niet. Want daar kan hij mensen tegenkomen.’
          En Vinnie was toch wel zo’n beetje de meest verlegen en daardoor ook preutse jongen die hij kende.
          ‘Maar ik ga kijken. En dan stuur ik wel een patronus. Als ik hem heb gevonden. Dat kan ik wel. En misschien kan Ravi helpen zoeken, de uil van Rosalie. En jij.’ Hij keek Casper aan. ‘En jij. Jij wilt ook wel helpen toch? Of weet je niet wie Vinnie is? Hij -’
          ‘Hij is naakt,’ kapte Casper hem af, waarna hij hem een duwtje richting de uitgang gaf. ‘Zoveel naakte jongens zullen er niet rondlopen.’
          Ja oké. Goed punt. Lee draaide zich om en ging op een drafje naar de leerlingenkamer.


    Every villain is a hero in his own mind.

    Casper Ainsworth

    Casper keek de jongen hoofdschuddend na en richtte zich toen tot Isabella. Roman negeerde hij maar, hij had die drol niks te zeggen. ‘Ik wil best helpen zoeken, maar die knul wordt er niet blij van als ik hem vind.’
          Als hij niet op zijn slaapkamer zat, had ie zich vast ergens in een donker hoekje verstopt en dan was Casper waarschijnlijk een van de laatsten die hij daar tegen wilde komen.


    Every villain is a hero in his own mind.

    Isabella Fitzgerald
    Grote zaal - Casper en Roman


    Geïrriteerd keek ze de krullenbol achterna. Zucht, daar had ze ook weinig aan. “Dat geldt waarschijnlijk hetzelfde voor mij en toch ga ik zoeken. Hij kan onze hulp wel gebruiken.” Vinnie had haar willen helpen, dit was ze hem verschuldigd. Ze keek even naar Casper naast haar en toen naar Roman. Ze trok even een wenkbrauw op naar de head boy, maar zei geen woord tegen hem. Rosalie vragen of ze wilde helpen zoeken met haar uil was dan nog niet zo’n erg plan geweest. “Ik vraag Roos wel om hulp,” zei ze tegen de jongen, geen idee hoe die erin stond om met het meisje te praten dat hij blind had gemaakt. Ze hoorde nog ergens de waarschuwing van Mosh in haar achterhoofd, en toch, toch vond ze Casper op dit moment vele malen sympathieker dan die kut Mosh. “Kijk jij rond in de kerkers en keukens? Dan ga ik de andere kant op, tussen de lokalen.”


    It's never gonna happen, Guys.