• ALFEA COLLEGE
    "Discomfort Is Where Growth Lies."

    STORYLINE

    Alfea College is een school die zich richt op het verder ontwikkelen van fairies en specialists. Sinds het ontstaan van de school zijn er twee verschillende meningen over de manier van lesgeven. Voor zover bijna iedereen zich kan heugen is dit de afgelopen tientallen jaren voornamelijke op de moderne manier gebeurd. De traditionele manier was de doofpot ingestopt, dacht men.
          Halverwege het vorige schooljaar was er de eerste waarneming van een Burned One sinds tientallen jaren. Hoewel hier eerst over gedacht werd als een unieke verschijning, namen de hoeveel waarnemingen toe naarmate de maanden vorderden. Voor een kleine groep nog bestaande traditionalists werd het steeds duidelijker dat de moderne manier van werken een te klein effect had op het terug dringen van de grote aantallen Burned Ones en andere dreigingen. Een week geleden heeft deze groep het regime op Alfea onder dwang overgenomen. Per direct zijn er nieuwe regels ingevoerd.


    PERSONAGES

    Ladies
    ♀ Myka Montarac - 19 - 2 - specialist - U - Neaira
    ♀ Nevya Levan - 20 - 3 - air fairy - T - Neaira
    ♀ Remy Ó Braonáin - 20 - 3 - earth fairy - U - Neaira
    ♀ Gianna Pretorius - 20 - 2 - air fairy - T - Neaera
    ♀ Eileen Madsen - 19 - 2 - water fairy - M - glowfaery
    ♀ Phyre Falconsky - 21 - 3 - fire fairy - M - Sionnach
    ♀ Isla Rothberg - 22 - 4 - specialist - M - Sionnach
    ♀ Maerilyn of Linphea - 21 - 3 - earth fairy - M - Enjoy_20
    ♀ Cassia Laiken - 20 - 3 - mind fairy - U - Enjoy_20
    ♀ Aiofe O'Malley - 18 - 1 - light fairy - M - Laufeydottir
    ♀ Lune Castemont - 20 - 3 - light fairy - U - Tad
    ♀ Leysa Rothberg - 18 - 1 - specialist - M - Starsight
    ♀ Nerissa Ajax - 20 - 3 - specialist - U - Lerwick
    ♀ Ember Hayes - 20 - 3 - water fairy - U - calice

    Gentlemen
    ♂ Ramsay Rothberg - 20 - 3 - specialist - M - calice
    ♂ Aerys Callahan - 22 - 4 - light fairy - U - calice
    ♂ Rush - 20 - 3 - specialist - T - calice
    ♂ Bruno Castillo - 22 - 4 - specialist - M - calice
    ♂ Deimos Laiken - 22 - 4 - specialist - U - Neaera
    ♂ Perseus Montarac - 21 - 3 - specialist - M- Neaera
    ♂ Leander Madsen - 19 - 2 - specialist - M - RadioTapok
    ♂ Faolan Callahan - 20 - mind fairy - T - RadioTapok
    ♂ Caelan Haywood - 22 - 4 - specialist - T - Lunation
    ♂ Dante Parrish - 20 - 3 - fire fairy - M - Lunation
    ♂ Týr Pedersen - 22 - 4 - fire fairy - M - Laufeydottir
    ♂ Asher Dugray - 23 - 4 - specialist - M - Normandy
    ♂ Rainn Kovsky - 22 - 4 - fire fairy - T - Normandy
    ♂ Dorian Castemont - 22 - 4 - specialist - M - Neaira
    ♂ Reilly Donaghue - 21 - 4 - air fairy - T - Starsight
    ♂ Ronan Faughn - 19 - 2 - water fairy - M - Lerwick
    ♂ Xavier Castillo - 21 - 4 - specialist - T - Tad

    CHARACTER WHEREABOUTS

    italics = turn to post

    entree hall
    Ramsay
    Isla, Leander, Leysa & Perseus

    dorms
    Bruno & Myka • Myka's dorm
    Cassia & Deimos • Cassia's dorm
    Dorian & Maerilynn • Mae's dorm
    Asher & Xavier •Ash' dorm

    infirmary
    Lune & Rush

    library
    Rainn & Remy
    Aerys &, Faolan & Gianna
    Aiofe, Eileen & Ronan

    party room
    Dante, Matías & Nevya
    Ember, Nerissa & Tyr

    random hallways
    Phyre & Reilly

    got no clue
    Caelan
    REGELS

    • Alleen de dictator van deze RPG mag andere chars besturen
    • Probeer minimaal 250 woorden te schrijven.
    • 16+ mag, maar geef het even aan bovenin de post (evenmin trigger warnings en andere heftige onderwerpen).
    • De Quizlet huisregels gelden hier ook.
    • Gelieve minstens elke week een keer te posten, al begrijp ik het volledig als dit af en toe niet lukt.
    • Maximaal vier rollen per persoon, maar probeer ze wel allemaal actief te houden. Als je toch meer wilt, overleg het even met me en dan komen we er wel uit.
    • Ruzies en gezeik buiten de RPG houden.
    • Zowel Engels als Nederlands is toegestaan, maar gelieve wel de post in een taal schrijven.
    • Alleen Neaira en Neaera maken nieuwe topics aan, tenzij anders aangegeven.

    shout out to Deems/Starsight dat ik Pritchard layout over mocht nemen


    [ bericht aangepast op 30 maart 2022 - 15:13 ]


    To the stars who listen — and the dreams that are answered

    Gianna       Imani      Pretorius


    I like storms. They let me know that even the sky, screams sometimes.
    🗲      20       🗲      Second year       🗲      Air fairy       🗲      Outfit zonder tasje ofc       🗲      With Rush       🗲      Her room            🗲     


          Zelfs nu op haar vrije dag was Gianna op tijd opgestaan.
    Van slapen was er vannacht weinig gekomen. Ze had simpelweg de slaap niet kunnen vatten. Uren lang had ze liggen draaien en gestaard naar het plafond, tot ze rond zeven uur toch maar besloot om haar bed uit te komen.
    De overname van de traditionalists vier dagen geleden was de reden. Niet omdat ze er tegen was, integendeel zelfs: in de afgelopen korte dagen had Gianna voor het eerst het gevoel gehad sinds ze op Alfea was dat ze daadwerkelijk controle had over haar magie, dat ze er wat mee kon. Tijdens de lessen had het in ieder geval al gezorgd voor een kleine zelfverzekerdheid boost, nu al. Dit nieuwe systeem vond ze een verbetering op de oude.
    Nee, de lessen waren het probleem niet of de nieuwe regels. Het discussiepunt Burned Ones was hetgeen wat voor de slapeloze nacht had gezorgd. Niet bepaald een gespreksonderwerp waar ze het graag over had na wat er vorig jaar gebeurd was. De herinneringen aan Kyran zijn dood waren pijnlijk. Ondanks dat het een paar maand geleden was, kon ze het nog makkelijk voor de geest halen. Af en toe kon ze het voor haar zien nog, horen. Vooral nu met gepraat over de Burned Ones en wat ermee gebeuren moest kwam het naar boven.
          Haar gesprek gistermiddag met haar vader had ook niet geholpen. Dat hij een modernist was, was haar meer dan duidelijk geworden aan het eind van hun gesprek. Evenals dat hij het niet eens was met hoe ze achter de traditionalists stond.
    Vanochtend toen ze zat te ontbijten met Vicenzo en Eulalia hadden ze het er ook over. Blijkbaar hadden haar broer en zus ook een gesprek gehad met hun vader. Zij leunden meer richting de modernisten en vonden de manieren van de traditionalists wreed. Het vergrootte enkel het gevoel van vroeger. Dat ze er niet bij hoorde. Wat stom en overdreven was, want desondanks de verschillen tussen haarzelf en haar broer en zus wist ze, als ze rationeel nadacht en niet onzeker zat te doen, best dat ze van haar hielden. De relatie met hen ging vaak wat moeizaam.
    Snel had ze het gespreksonderwerp veranderd. Weekendplannen. Een onderwerp wat niemands gevoelens zou kunnen kwetsen.

          Ondertussen was ze al een tijdje terug in haar dormitory. Liggend op de bank scrolde ze door Instagram, al was er niet veel interessants te zien. Concrete plannen voor de rest van de dag had ze niet. Wellicht dat ze vanmiddag nog even ging trainen. Ze had het nodig.
    Haar aandacht werd getrokken door een bericht die binnen kwam op haar telefoon. Even verscheen er een kleine glimlach op haar gezicht. Berichtjes van Ramsay. Bij het zien van de foto die bijgevoegd was schudde ze haar hoofd kort en rolde ze met haar ogen alvorens ze een reactie typte.
    to: Rams💕
    Goodmorning
    Niet geslapen, jij?
    Als je me zien wil, kan dat altijd

    Geklop op de deur liet haar doen opkijken van haar telefoon en niet lang daarna stond ze ook op.
    ‘’Ja ja, kom al.’’ mompelde ze toen er wederom op de deur werd geklopt. Eenmaal bij de deur en na ze deze had geopend zag ze Rush staan. Dat verklaarde het. ‘’Kom,’’ Ze pakte hem bij zijn arm vast en trok hem naar binnen toe, waarna ze de deur sloot. Kort bekeek ze hem van kop tot teen. Een kleine grijns sierde haar lippen. ‘’Weet je, als je niet opvallen wil in de gangen dat je dan het beste niet je capuchon op kan doen,’’ Gianna had er geen problemen mee dat hij niet wilde dat anderen wisten dat ze bevriend waren. Alleen leek het nu niet alsof hij heel onopgemerkt door de gangen had gelopen. ‘’Ga je je opgeven voor die groep van Donaghue?’’ Zelf had ze getwijfeld of ze het doen zou. Maar na haar gesprek met haar vader en haar broer en zus vond ze het toch niet zo’n goed idee om te doen.


    [ bericht aangepast op 20 nov 2021 - 10:57 ]


    ''And I am still a believer, but I don't know why. I've never been a natural, all I do is try, try, try.''

    Asher Ryan Dugray
    "I'm not a hot mess. I'm a spicy disaster."
    theme • 4th yr specialist • in the girl dorms of alfea -> on the training grounds • rush -> leander










    Gelukkig was Leander een relaxte jongen die nooit al te moeilijk deed wanneer Asher weer eens te laat kwam.
    “Ik zie je wel verschijnen dan, tot zo!” klonk zijn stem door zijn mobieltje.
    “Joe. Sorry, hè,” verontschuldigde Asher zich. “Ik neem wel een snack uit de eetzaal voor je mee— ah, fuck.”
    De jongen struikelde bijna over zijn eigen lange benen toen hij Maisie’s kamer met een klein sprintje weer verliet. Vervolgens drukte hij het gesprek met Leander weg.
    Hij propte het bijna vergeten zakje wiet dat hij van Xavier had overgekocht in zijn broekzak en jogde door de gangen van de meisjesslaapzalen. Hier en daar grijnsde hij en begroette hij wat meiden die hij kende van gezicht, van training, van feestjes of van bed.
    Even hield hij zijn sprint in toen hij een shady figuur met capuchon in één van de halletjes zag staan. Hij had een mannelijk postuur en stond voor Gianna’s deur.
    “Hey,” riep hij daarom naar de kerel om er zeker van te zijn dat alles goed zat. Gigi was een feisty meid die prima voor zichzelf op kon komen, maar Asher checkte liever even of die random gast voor haar deur daar hoorde. Je had genoeg creeps op Alfea rondlopen.
    De jongen draaide zijn hoofd om en tot zijn opluchting beantwoorden de ogen van zijn maatje Rush zijn blik. Gerustgesteld verscheen er een lach op Asher’s gezicht.
    Morning,” begroette hij zijn vriend terwijl hij zijn hand opstak. Hij wist niet wat Rush zo vroeg voor Gianna’s deur deed, maar dat zou hij hem later wel vragen. Voor nu had hij haast.
    “Nodig Gigi ook even uit voor het feestje van vanavond, oké? Check de groepsapp maar even zo. Ik moet rennen.” Asher wist dat die cutie Gianna wel wist hoe ze een feestje moest bouwen. Dat had hij zelf ervaren - en hoe.
    Hehe.
    Nu Asher wist dat het goed zat, haastte hij zich richting de eetzaal om iets lekkers voor Leaner mee te nemen en jogde hij daarna door tot hij het buitenterrein van Alfea bereikt had. Voor een vrije dag was het al redelijk druk in de schooltuinen. Misschien was het voor de meeste mensen inmiddels een christelijke tijd om uit de veren te zijn, maar Asher vond alles vóór twaalven in elk geval pittig vroeg.
    En dus geeuwde hij breed om vervolgens naar het trainingsveld te gaan.
    In zijn ooghoek, een flink eindje in de verte aan de rand van het bos, zag hij een grote hoeveelheid vuur ronddolen. Rainn Kovsky. Asher had hem méér dan eens uitgenodigd om wat tijd met hem en zijn vrienden door te brengen. De fire faerie zat vrijwel altijd alleen, dus het leek de specialist een aardig idee om Rainn de kans te geven om op een ongedwongen manier meer mensen te leren kennen. Als antwoord had hij nooit iets anders gekregen dan een spottende lach, gecombineerd met een kut-opmerking. Wat Asher betreft kon die arrogante vent het dus mooi uitzoeken in zijn eentje. De intensiteit van zijn vuurkrachten in combinatie met zijn asociale gedrag, maakten hem een faerie om in de gaten te houden. Uiteraard kon Rainn het dan weer wel goed vinden met Reilly. Die twee waren gemaakt voor elkaar - allebei even akelig, sterk, onvoorspelbaar en niet te vertrouwen. Misschien moesten ze maar trouwen of zo, of één of ander eng pact sluiten. Nou, dat laatste eigenlijk liever niet. Dat kon hij beter niet gaan jinxen.
    Gelukkig hoefde Asher niet langer over de twee faeries na te denken toen hij zijn vriend Leander zag werken aan zijn pijl en boog skills.
    “Leeee!”
    “Hé, goed dat je er bent,”
    Met een stralende lach liep Ash op de jongen af. En hoewel Leander zijn hand op had gestoken ter begroeting, begroette Asher hem liever even met een korte omhelzing en drukte hij de oatmeal cookie die hij gehaald had in zijn hand.
    “Ik moet maar vaker te laat komen,” grapte Ash terwijl hij naar de ronde schietschijf in de verte knikte. “Jij bent straks de beste boogschutter van Solaria met al die extra trainingstijd die je krijgt wanneer je op mij moet wachten.”
    “Ben je er klaar voor of moet je eerst nog even opwarmen?” kaatste Leander terug. Asher krapte zijn achterhoofd voordat hij één van de twee zwaarden van Leander overnam.
    “Ha. Nou… ik ben best moe, dus misschien ben ik een beetje doorgeschoten in mijn warming-up,” reageerde hij met een twinkeling in zijn ogen.
    Hij haalde een hand door zijn niet verzorgde slaapkamer-kapsel en schoot Leander een speelse grijns.
    “Doe maar gras,” reageerde hij toen zijn maat vroeg of hij liever op het gras of op het trainingsblok wilde trainen. Het kon hem niet zoveel meer schelen. Gras of geen gras, scherp was hij toch niet. Echter wist hij dat trainen op de grond Leander's voorkeur had.
    Hij schraapte zijn keel en deed een paar stappen naar achter. Met zijn grote voeten startte hij in een stabiele houding, zijn korte zwaard strijdklaar. Oké Ash. Even focussen nu.
    “Kom je vanavond ook naar het feest? Rams wil wat organiseren.”
    Oké. Die focus ging echt een probleem worden.
    Hij keek Leander in zijn ogen aan en knikte ten teken dat ze wat hem betreft konden beginnen. Even zien. Hoe heette die nieuwe techniek ook alweer die ze eerder die week nog hadden geoefend? En belangrijker nog: hoe ging die techniek ook alweer?
    “Hé, doe die zieke beweging die we maandag hebben geleerd eens voor?”

    [ bericht aangepast op 5 dec 2021 - 20:07 ]


    "he had the saddest eyes the girl had ever seen."



    Sereia Laiken
    x      19 years      x      Water Faerie      x      Outfit      x      Somewhere outside      x      Rainn      x


    Hoewel de vurige cirkel er niet bepaald uitnodigend uitzag, had ik deze vaker getrotseerd dan me lief was. De jongen in het midden zat in een kleermakerszit te luisteren naar muziek die via oordopjes zijn oren bereikten. Op het moment dat Rainn me zag naderen, hief hij de vuurring op — zoals gewoonlijk ontzettend blij met mijn aanwezigheid. Ik nam naast hem plaats en schoof het eten zijn richting op. Zonder hem verder aan te kijken gaf ik aan dat ik niets vreemds met het voedsel had gedaan.
          “Natuurlijk heb je er niets vreemds mee gedaan. Dat zou je niet durven,” was zijn reactie — gebracht met dezelfde kalmte als ik tegen hem gesproken had. Ik snoof, niet geheel tevreden met zijn reactie en wierp hem een zijdelingse blik toe. Een briesje liet mijn bruine lokken over mijn schouder meewaaien. “Hoe weet jij zo zeker dat ik dat niet zou durven?” Onderzoekend trok ik mijn wenkbrauw naar hem op. Er was geen spoortje van uitdaging te horen in mijn woorden, slechts oprechte nieuwsgierigheid naar waar hij die wijsheid vandaan haalde. De meeste mensen zagen me als een moordenaar vanwege de roddels die mensen verspreidden.
          Er werden geen aanstalten gemaakt om naar het eten te reiken — iets wat me vrij weinig kon schelen. Het was dat ik zijn gezicht als eerste herkende om het eten aan te slijten anders had ik het net zo goed in de armen van Kit, Reilly of Faolan gedumpt. In plaats daarvan pakte Rainn een plat, zilveren doosje uit de binnenkant van zijn zak waar hij een sigaret uithaalde. Met behulp van zijn krachten zorgde hij ervoor dat het uiteinde ervan begon te smeulen.
          “Wat doe je hier, Laiken? Moet je niet met je vriendinnetjes op pad op je vrije dag? Of had je teveel interesse in mijn vuurshow?” vroeg hij me vervolgens met zijn ogen gericht op een onbekend gezicht die met Leander stond te praten. “Mensen vinden mijn persoonlijkheid niet zo gezellig als jij schijnt te denken,” prevelde ik gevolgd door een rol met mijn ogen. Ik strekte mijn benen voor me uit en wist een gaap tegen te houden door mijn hand voor mijn mond te slaan. "En zou het je verbazen als ik je vertelde dat ik aangetrokken werd door je warme karakter?" Er was een licht spoortje aan humor te vinden in mijn stem, hoewel mijn gezicht nagenoeg uitdrukkingsloos bleef.

    [ bericht aangepast op 22 nov 2021 - 11:11 ]


    I have seen my own sun darkened


    MACKENZIE SOFIA DUGRAY
    Remember the pain, remember the suffering, remember the lesson
    twenty • mind fairy • modernist • with faolan • outside


    Vandaag was absoluut geen goede dag. Mackenzie voelde het aan alles. Het geroezemoes van stemmen, de vele voetstappen door de hallen van de school en de geur van eieren en spek afkomstig vanuit de kantine. Alles en iedereen leek haar – nog erger dan normaal – vandaag te irriteren. Met een woest gebaar schoof ze de koptelefoon over haar oren en zette de volume zo hard mogelijk. Een gevalletje music on, world off leek soms het enige te zijn wat haar kon kalmeren. Al was sindskort Dorian ook een fijne afleiding geweest. Praten deden ze zelden, maar hij kon wel al haar zorgen wegnemen. Al was het maar voor eventjes.
          En zorgen had Mackenzie. Vier dagen geleden was de school overgenomen door een groep tradionalisten en sindsdien was er veel veranderd. Uit haar kontzak viste ze haar telefoon. Nadat ze haar favoriete nummer op had gezet, scrolde ze door de appjes die binnengekomen waren. Haar “inner circle” wist al lang dat ze geen goede apper was, reageren deed ze immers amper. Bellen was sneller.

    From Rams 🔥👫
    – Yo. Later smoken? Je mag ook hierheen komen. Dora is sporten. (10:05)

    From Ash 💖
    – Yo zusje (10:37)
    – Straks samen eten? (10:37)

    From Rush
    – Mijn kamer is best een rotzooi (8:45)
    – Kom jij me ontbijt brengen of moet ik het halen? (9:22)
    – Vnv feestje met je broer... (10:38)

    Haar oog viel op haar gesprek met Rush en meteen voelde ze haar hart sneller kloppen. Die jongen haalde echt het bloed onder haar nagels vandaan en het erge was: ze kon er niet tegen doen. Helemaal niets. En dat maakte het alleen maar erger. Ze was machteloos.

    Mackenzie voelde hoe zijn ogen haar in zich opnamen. Kippenvel gleed over haar lichaam, maar ze probeerde het te negeren. Hoe sneller ze klaar was, hoe sneller ze zijn kamer weer kon verlaten. Hoe was ze in hemelsnaam in deze situatie terecht gekomen? Al vanaf haar eerste jaar was Rush a pain in the ass. Ze wist niet waarom, maar op een of andere manier had hij het vanaf de eerste ontmoeting al op haar gemunt. Zijn opmerkingen en sneren werden steeds gemener en het pesten met de dag erger. Wat ze verkeerd had gedaan wist ze tot op de dag vandaag nog steeds niet.
          Na de zomer – waar ze het liefst nooit meer aan terug dacht – veranderde alles. Niet langer pikte ze zijn gedrag, of wiens gedrag dan ook. Voor eens en voor altijd zou ze de jongen laten zien met wie hij daadwerkelijk te maken had en dat ze niet met zich liet sollen. Het voelde goed. Zo ontzettend goed om Rush eens op zijn plek te kunnen zetten. Hij was een van de enige personen, waarbij ze geen greintje spijt voelde dat ze hem gepijnigd had. Hij verdiende het simpelweg.
          Mackenzie had gehoopt dat hij haar daarna met rust zou laten, maar niets was minder waar. Hij had haar voor een keuze gesteld. Het pesten zou stoppen en zolang ze deed wat ze zei, zou haar familie niet onder haar disobedience lijden. Met andere woorden: Rush had gedreigd Asher wat aan toen als ze niet luisterde. Iets waar ze niets tegen kon beginnen. Ze stond met haar rug tegen de muur. Als een kat in het nauw gedreven. Asher zag Rush immers als zijn vriend en zover Mackenzie wist zaten de twee in dezelfde vriendengroep. Schoorvoetend was ze uiteindelijk dus akkoord gegaan, ze had immers niet echt een andere keus. En hier stond ze dan, voor de tweede keer in haar leven, zwijgend de vieze troep van de Specialist op te ruimen.
          Ze was net begonnen aan zijn schone was, toen Rush vanaf zijn bed naar haar toe snelde. ‘Zo doe je dat toch niet!’ Bracht hij geïrriteerd uit.
    ‘Doe het dan zelf,’ sneerde Mackenzie, al net zo geïrriteerd, terug. Ze was hier niet voor haar lol. Hij griste het kledingstuk uit haar handen en hing het vervolgens zelfs aan een van de hangers in zijn kast. ‘Dan gaat het toch kreuken.’ Ging hij snauwend door. Ze kon het niet laten om met haar ogen te rollen, vorige week had ze zijn shirts ook opgevouwen en daar had hij geen commentaar opgehad. Hij draaide zich naar haar toe. Ze stonden zo dicht bij elkaar, dat Mackenzie geneigd was om een stap naar achter te zetten.
          Plotseling en vanuit het niets plaatste Rush zijn lippen op die van haar en terwijl zijn handen haar middel vonden drukte hij zijn lichaam stevig tegen dat van haar aan. Mackenzie verstijfde, verrast door zijn actie. ‘Nee,’ murmelde ze vervolgens tussen de zoen door en duwde de jongen van zich af. ‘Ik wil dit niet.’
          Zijn helder groene ogen vonden die van haar. ‘Weet je dat zeker?’ Vroeg hij, zijn blik hield die van haar gevangen. ‘Denk aan Asher…’ Ging hij verder, zijn stem klonk dreigend. ‘Je wilt toch niet dat je lieve broer ooit iets zou overkomen?’ Een schaduw viel over zijn gezicht.
    ‘Laat Asher hier buiten,’ beet ze hem nu met ingehouden woede toe. Oh, wat wou ze Rush graag pijn doen, maar ze kon het niet. Ze moest zich beheersen, al was het alleen maar om Asher te beschermen. Haar broer mocht kosten wat het kost hier niet de dupe van worden. ‘Slimme meid,’ Grijnsde Rush goedkeurend, waarna hij zijn lippen weer ruw op de hare duwde. Dwingender dan voorheen en dit keer deed ze niets om hem te stoppen.
    Flashback by Nienke en Lotte ^^

    In haar hoofd telde Mackenzie tot 10 alvorens ze Rush een berichtje terugstuurde, waarna ze haar telefoon kwaad weer opborg. Wie dacht hij wel niet wie hij was?

    To Rush
    – Laat Asher met rust (10:40)
    – Wat wil je van me? (10:40)

    Ze voelde hoe haar bloed langzaam begon te koken. Dat effect had de specialist nou eenmaal op haar. Zwarte vlekken verschenen voor haar ogen en de muren leken op haar af te komen. Ze moest hier weg. Het gebouw uit. Naar buiten. Nu.
          De frisse ochtendlucht voelde verrassend goed en kalmeerde haar enigszins, maar het was niet genoeg en dat wist Mackenzie. Ze bleef lopen, hoe verder ze van Alfea vandaan was, hoe beter.
    Woede is een emotie, en emoties kan je uitzetten.
    Angst is een emotie, en emoties kan je uitzetten.
    Verdriet is een emotie, en emoties kan je uitzetten.

    Bleef ze krampachtig in haar hoofd herhalen. Steeds opnieuw, steeds hetzelfde en steeds sneller. Tot dat ze weer rustig was.
          Pas daarna keek ze pas écht om zich heen. In blinde paniek was ze zomaar een richting opgelopen, zonder echt te kijken waar ze heen ging. Alfea kon ze al niet meer zien. Het had haar dus langer geduurd om rustig te worden dan normaal. Ze draaide zich om en begon aan de terugweg. Op een rustig plekje – niet ver van Alfea vandaan – herkende Mackenzie Faolan. Haar hart maakte een sprongetje. Ze wist niet wat het was, maar die jongen maakte iets bij haar los. Iets wat ze al lang niet meer gevoeld had en dat beangstigde haar. Voorzichtig stapte ze op hem af en kuchte zachtjes om zo haar aanwezig kenbaar te maken. 'Hé,' begroette ze hem, terwijl ze de koptelefoon van haar hoofd haalde.

    "Once a good girl gone bad, she is gone forever"

    [ bericht aangepast op 21 nov 2021 - 1:21 ]


    someone out there feels better because you exist

    .

    Víԃαɾɾ σϝ Lιɳρԋҽα

    earth fairy × third year × undecided × outfit × his room × w. Maerilyn


    Het enige wat mijn kamergenoot me toewierp was een boze blik alvorens hij de zak van zijn nachtkastje mee griste en de kamer uit rende. “Die draait vast wel een keer bij. Al gaat dat me denk ik wel ontelbare ontbijtjes kosten,” reageerde mijn tweelingzus weldra ik mijn blik op haar richtte. Ik trok een bedenkelijk gezicht en nam een grote hap van de croissant die ze voor me meegebracht had. “Geloof me, het is altijd al een donderwolkje geweest en volgens mij zal daar geen verandering in komen. Maar wie weet — niemand kan jou weerstaan als je langskomt met eten.” Ik schonk haar een slaperige knipoog waarna ik een groot stuk van mijn ontbijt naar binnen werkte.
          Vervolgens vroeg mijn zus of ik een beetje lekker geslapen had. Ik kon het niet laten om haar een beetje te plagen met de methode waarop ze mijn uit mijn welverdiende schoonheidsslaapje gehaald had. Mae fronste haar wenkbrauwen en nam een slok van haar smoothie — de gespeelde onschuld zelve. “Hmm, dat aapje moet zo te horen echt een keer streng aangesproken worden. . .” Een liefdevolle grijns deed mijn mondhoeken omhoog krullen en ik knikte.
          “Of dat aapje krijgt eens een koekje van eigen deeg maar dan rond vijf uur op de vroege ochtend. Dat is natuurlijk ook een optie.” Mijn ogen glinsterden plagend bij de gedachte alleen al en ook ik nam een slokje van mijn smoothie terwijl ik gezicht dezelfde uitdrukking aannam als de hare. Ons gezellige moment werd verstoord door het geluid van mijn telefoon die vibrerend over mijn nachtkasje heen bewoog. Dit zette me ook aan het denken over hoe laat het eigenlijk was. Door de commotie, ook wel Maerilyn van Linphea genaamd, was ik straal vergeten de tijd na te gaan.
          “Je bent soms echt lui, Ví!” was de reactie van Mae toen ik haar een smekende blik toewierp. Zij hoefde slechts haar arm uit te strekken om bij mijn nachtkast te komen vanuit de positie waar ze zat. Ik daarentegen zou me helemaal over haar heen moeten buigen dus was het niet meer dan logisch dat mijn lieve zus mijn mobiel voor mij zou pakken. En inderdaad bleek maar weer dat Mae de liefste was van ons twee toen ze zich voorover boog om te doen wat ik van haar vroeg.
          “Mag ik ook eens,” reageerde ik nog op haar lief-bedoelde belediging. “Meestal ben jij het.” Ik haalde nonchalant mijn schouders op waarna er een engelachtige glimlach over mijn gelaat gleed. Om het me nog makkelijk te maken, tikte Mae op mijn scherm om me de tijd te vertellen maar middenin haar zin stopte ze met praten.
          “Er staat dat je een foto van Ramsay hebt gekregen. . .” Met stomheid geslagen overhandigde Mae me de telefoon. “E-echt waar?” stotterde ik. Ook mijn ogen werden zo groot als schoteltjes en mijn wangen kleurden roze bij de gedachte dat hij me überhaupt iets gestuurd had. Ik wist heel goed dat de man verkeerd was, gezien de manier waarop hij de mooiste vrouw in Alfea behandelt had. Daarbij bevond ik me nu in een relatie met Nissa dus ik hoorde me niet zo te voelen.
          “Waarom stuurt hij jou foto’s Ví?” vroeg Mae me vervolgens waarop ik perplex mijn hoofd schudde. “Ik zou het niet weten. We spreken soms met elkaar, that’s all.” Ik opende mijn telefoon met gezichtsherkenning en ging naar de notificatie. De woorden die Ramsay me gestuurd hadden vielen in het niets bij de foto die eronder verschenen was. Op het moment dat ik me realiseerde wat het was, vergrendelde ik mijn telefoon en stopte deze vliegensvlug onder de deken. Het bloed was inmiddels naar mijn wangen gestegen en betrapt keek ik in de richting van mijn tweelingzus die iets meer mijn richting op geschoven was om over mijn schouder mee te kunnen kijken. Ze vroeg nog wat voor een foto het überhaupt was, maar ik twijfelde er niet aan dat ze iets gezien had.
          “Mae, Mae, het is niet wat je denkt dat het is,” klonk mijn stem een octaaf hoger dan normaal gesproken. “Ik zou Nissa nooit zoiets aandoen.” In voorbereiding op de woorden die zeker gingen komen, grepen mijn vingers naar de rand van mijn deken om deze over mijn hoofd te gooien — mocht dit nodig zijn.


    "I hope you find a love you don't have to question."

    [ bericht aangepast op 21 nov 2021 - 15:55 ]


    I have seen my own sun darkened

    RUSH
    Specialist • Traditionalist • Year 3 • Girl's dorms • with Gia


    Rush hield zijn gezicht zoveel mogelijk verborgen onder zijn zwarte capuchon. Iets voorovergebogen stond hij voor de deur van Gianna met de hoop dat de fairy snel zijn geklop zou beantwoorden. Voetstappen in de gang zorgden voor paniek bij de jonge specialist. Rush drukte zichzelf tegen de deur aan en smeekte dat niemand hem zou opmerken. Die hoop bleek al snel tevergeefs.
    “Hey!” klonk een stem in de gang.
    Met tegenzin draaide Rush zich in de richting waar de stem vandaan was gekomen. Het was Asher maar. Niet ideaal, maar ook niet rampzalig. Rush stak zijn hand op naar de jongen waar hij mee in een vriendengroep zat. Echt veel had hij nooit met hem gehad, maar vervelend was Ash ook niet. Bovendien kwam hij goed van pas bij Mackenzie, alleen wist de jongen dat zelf niet.
    “Morning,” begroette Asher Rush.
    “Ja, jij ook.” antwoordde Rush snel, beter zou Asher doorlopen en niet vragen wat Rush hier op de vroege ochtend voor Gianna haar kamerdeur deed. Dit geschreeuw in de gang trok veel te veel aandacht.
    “Nodig Gigi ook even uit voor het feestje van vanavond, oké? Check de groepsapp maar even zo. Ik moet rennen.” zei Asher en hij verdween.
          Blij dat Asher was verdwenen, maar ongeduldig omdat Gia nog altijd haar deur niet had geopend, pakte Rush zijn telefoon erbij. Ramsay stelde een feestje voor die avond. Het zou ook eens niet. Snel tikte Rush een berichtje terug in de appgroep met de meest vreselijke naam, die alleen iemand zoals Asher kon verzinnen. Hij had ook wel zin in een feestje en was zeker van de partij. Lune had ook iets teruggestuurd: Sinds wanneer kan jou dat wat schelen?
    Versteld bleven Rush zijn ogen naar het berichtje staren. Het kon hem altijd al schelen hoe het met haar ging, alleen was dat niet iets wat hij durfde toe te geven. Toen het meisje een relatie had met haar ex-vriendje had het hem al geboeid hoe het met haar ging. Niet dat Lune dat toentertijd geweten had, maar het was wel zo geweest. Rush had altijd met afgunst gekeken naar Ramsay die Lune haar hand vast mocht houden. Dat de jongen haar ook nog eens zo slecht behandelde maakte zijn jaloezie alleen maar erger. Lune verdiende beter.
          Onder Lune haar naam verscheen die van Mackenzie. De kriebels in zijn buik die hij had ervaren na het lezen van Lune haar schrijven verdwenen als sneeuw voor de zon. Een angstig en leeg gevoel bleef achter. Laat Asher met rust. Wat wil je van me? Het was een gewaagd weerwoord. Rush zijn hart klopte in zijn keel en zijn duim bleef trillend boven zijn scherm hangen. Wat hij wilde was Mackenzie en alle rot fairies nooit meer te hoeven zien, dat zou een eerlijk antwoord zijn. Wat moest hij in vredesnaam terug sturen? Het antwoord van Mackenzie was niet een waar Rush op gerekend had, zeker niet na hun incident een paar weken geleden. De gedachte aan die middag alleen zorgde voor afschuw en schuldgevoel bij Rush, want wat hij had gedaan was absoluut weerzinwekkend.

    Rush zijn ogen hadden op Mackenzie Dugray gerust. Hij observeerde haar lange bruine haar met lichte slag en hoe het danste terwijl ze zich door de kamer bewoog. Ze bevonden zich in de kamer die hij deelde met Ronan. Zijn kamergenoot was een absolute nutteloze waterfairy. De sfeer tussen hen was nooit goed geweest en veel tijd brachten ze dan ook niet samen door. Rush had geen idee waar de jongen momenteel uithing en hij hoopte dat hij nog even weg zou blijven. Vanaf zijn bed nam hij in zich op hoe Mackenzie zijn kamer aan het opruimen was. Ze hing zijn kleding op, stapelde boeken, legde ze in de boekenkast en heel af en toe maakten ze oogcontact. Deze hele situatie was hun nieuwe understanding. Sinds het begin van dit schooljaar pestte Rush het meisje niet zo zeer meer met woorden, maar eerder door haar dingen te laten doen die zij niet wilde. Hiervoor waren vervelende opmerkingen en sneren genoeg geweest, maar sinds zij hem met haar mind powers de meest intense lichamelijke pijn had laten voelden hij ooit had ervaren had, had Rush het over een andere boeg gegooid.
          In plaats van haar te pesten, had hij haar voor een keuze gesteld. Ze deed wat hij zei, of haar familie zou lijden onder haar disobedience. Het was niet zo zeer dat hij Mackenzie zelf niet mocht, maar het feit dat ze een fairy was vulde hem met haat. Zelf had het meisje hem nog nooit iets verkeerds gedaan, op dat ene incident na, maar doordat ze uitmaakte van dat soort wezens moest Rush haar wel haten. De manier waarop hij als kind was afgewezen, was weggestuurd, dat gevoel van afwijzing voelde hij wanneer hij bij Mackenzie in de buurt was. Iets aan haar voorkomen deed hem die hele ervaring opnieuw beleven. Ze opende wonden die allang zouden moeten helen.
          De fairy vouwde een shirt op en Rush snelde naar haar toe.
    “Zo doe je dat toch niet!” bracht hij geïrriteerd uit.
    Hij griste het kledingstuk uit het meisje haar handen en hing het aan een hanger in zijn kast. “Dan gaat het toch kreuken.” Het maakte hem eigenlijk niet uit hoe zijn shirts opgeborgen werden in zijn kast. Hij wilde gewoon commentaar op de fairy hebben. “Shirts moet je ophangen.” zei Rush en hij draaide zich naar Mackenzie toe.
    Hij slikte.
          Nog nooit had hij zo dicht bij haar gestaan. Het beangstigde hem. Als ze wilde, als ze durfde, zou ze hem opnieuw pijn kunnen doen en Rush zou niets kunnen doen om haar te stoppen. De pijn die Mackenzie hem had laten voelen wilde hij koste wat het kost voorkomen. Rush vroeg zich af of het meisje de angst in zijn ogen opgemerkt had. Het was van levensbelang dat hij de regie weer in handen nam. Niet nog eens zouden fairies ook maar enige macht over hem hebben. Nooit meer.
          Voor hij er erg in had had Rush zijn lippen op die van Mackenzie gedrukt. Het was een pure paniekactie geweest. Om haar te shockeren. Om haar van haar stuk te brengen. Rush zijn handen vonden Mackenzie haar middel en hij drukte zijn lichaam stevig tegen dat van haar aan.
    Heel even dacht hij dat het meisje mee ging in de zoen, maar toen drukte ze hem van haar af.
    Zijn helder groene ogen vonden de lichtblauwe van de fee voor hem.
    “Weet je dat zeker?” Vroeg Rush. Zijn stem klonk zelfverzekerder dan hij zich daadwerkelijk voelde. Hij had geen idee waar hij mee bezig was, hij wist alleen dat hij de touwtjes in handen moest houden. “Denk aan Asher..” zei hij dan ook en deze keer wist hij een dreigende toon op te zetten. “je wilt toch niet dat je lieve broer ooit iets zou overkomen?”
          Zijn handen zweten en zijn maag trok zich samen. Hij had niet op haar af moeten stappen. Hij had een veilige afstand moeten bewaren. Deze hele situatie was een fout.
    “Laat Asher hier buiten,” beet Mackenzie terug. Shit, shit, shit.
    Rush trok zijn wenkbrauwen op en keek gevaarlijk naar het kleinere meisje voor hem. Hij leunde iets meer in Mackenzie haar richting en ze leek terug de deinzen.
    “Slimme meid,”zei Rush en hij wist een grijns op zijn gezicht te toveren. Nu moest hij het afmaken ook, anders zou ze hem zo weer proberen af te troeven. Rush pakte de mind fairy opnieuw vast bij haar middel en zijn lippen vonden die van haar weer. Dit keer liet hij er geen gras over groeien. Ze zou hem niet zo maar weer weg kunnen duwen. Rush zoende Mackenzie vol overtuiging, maar vanbinnen draaide zijn maag zich om. Hij perste zijn tong over Mackenzie haar lippen en voelde hoe het meisje haar verzet opgaf.
    Deze zet was voor hem.


    Hetzelfde misselijkmakende en angstige gevoel overmeesterde Rush volledig bij de gedachte aan die middag. Die zoen was een fout, maar het had wel effect gehad. Toch voelde Rush zich er niet goed over. Hij zou willen dat hij er met Mae over kon praten, hij wilde zo graag met iemand delen wat hij had gedaan en vragen wat hij kon doen om zijn fout recht te zetten...
    De deur werd geopend.
    Rush stopte zijn telefoon geschrokken weg en keek op.
          Gia verscheen in de deuropening gekleed in een zwarte jeans en een wit truitje. “Kom,” zei ze en ze pakte Rush vast om hem naar binnen te trekken. Rush protesteerde niet. Zijn goede vriendin bekeek hem van top tot teen en Rush voelde zich ongemakkelijk bij deze keuring door de fairy.
    Gia glimlachte. ‘’Weet je, als je niet opvallen wil in de gangen dat je dan het beste niet je capuchon op kan doen,’’ merkte ze op.
    Rush trok beschaamd de capuchon van zijn hoofd af en plofte neer op het bed in de kamer. “Hou je kop,” mompelde hij, maar ook hij glimlachte. Ze had gelijk, maar hij voelde zich anoniemer met zijn capuchon over zijn hoofd getrokken.
          “Ga je je opgeven voor die groep van Donaghue?” vroeg Gia en Rush keek haar aan.
    “Ja, sowieso,” deelde Rush haar zonder gene mede. Het was nou niet bepaald een geheim dat Rush het eens was met de visie van de Traditionalists. “Jij?” kaatste hij de vraag terug.
    Onrustig trok Rush aan de koordjes van zijn capuchon. “Heb je iets te drinken?” Vroeg hij daarna aan Gia. Hij had iets nodig om het vervelende gevoel in zijn maag dat Mackenzie had achter gelaten weg te spoelen. “Er is een feestje trouwens, vanavond,” Rush liet zijn vest los en zocht het oogcontact met Gianna weer op voor hij zijn volgende woorden sprak. “Ramsay organiseert iets.” zei hij vervolgens. Dat het meisje een relatie onderhield met de ex van Lune vond Rush maar al te fijn. Hij hoopte dat de specialist op die manier wegbleef bij de blondine waar hij interesse in had. “Kom je ook?” vroeg hij vervolgens, niet alleen omdat Asher hem had opgedragen ’Gigi’ te vragen, maar ook omdat hij zelf Gianna er graag bij zou hebben.
          Rush haalde zijn telefoon te voorschijn en hield hem in de lucht. “Zal ik meteen even doorgeven dat erbij bent?” vroeg hij glimlachend. Gia en hij wisten allebei dondersgoed dat hij dat appje nooit zou sturen.


    To: Mackenzie
    Je moet niet zo brutaal doen.
    Hebben je ouders je niet opgevoed ofzo?

    To: Lune
    Altijd al.
    Mag ik dat niet vragen?

    To: ⚔️🍻the broskis🍻⚔️
    Feestje? Altijd bij.
    Ash en Rams gaan jullie dan weer 👄?
    🤢


    [ bericht aangepast op 21 nov 2021 - 19:16 ]


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

    DORIAN SOLIS CASTEMONT
    there's a million things I haven't done
    but just you wait, just you wait
    twentytwo • fourth year • specialist • modernist • anthemoutfit • his room • with ramsay

    Vijfhonderd meter. Vierhonderd. Driehonderd. Tweehonderd. Honderd. Vijftig. Tien. Negen. Acht. Zeven. Zes. Vijf. Vier. Drie. Twee. Een. Dorian moest zichzelf vasthouden aan de schoolpoort om niet ter plekke om te vallen. Zijn hoofd duizelde, maar er liepen te veel andere studenten rond om daar op de grond te gaan zitten, wachtende tot hij weer in orde was. Sterk blijven. De smartwatch om zijn pols gaf aan dat zijn hartslag te hoog was. Hij was over zijn limieten gegaan, alweer, zoals het elke ochtend sinds de overname leek te gaan, maar elke dag leek het erger te worden. Elke avond sliep hij slechter en werd hij eerder wakker. De consequenties daarvan duidelijk zichtbaar onder zijn ogen. Pogingen om weer in slaap te vallen waren futloos. Ronddraaien in bed leidde tot alleen maar tot rusteloosheid dus koos hij liever voor iets dat zijn ademhaling en hartritme op een andere manier verstoorden en tegelijkertijd afleiding bood: workouts in de vroege ochtend.
          Na een verontrustend berichtje was hij voor zijn workout bij het kantoor van zijn vader langs geweest, waar ondanks de vroege ochtenduren het licht al brandde. Headmistress Donague wilde een speciaal team oprichten. Een groep studenten die de andere studenten in de gaten moesten gaan houden. Zijn vader maakte zich er zorgen om dat dit tot een nog grotere tweedelingen onder de studenten zou leiden en of Dorian erop wilde letten. Hij kon niet anders dan ‘ja’ zeggen, iets wat nu aan zijn alle lange lijstje van zorgen was toegevoegd.

          Met een nog steeds luid nabonkend hart kwam Dorian zijn kamer in. Ramsay lag nog altijd in dezelfde positie als drie uur eerder toen hij de kamer verliet. Het enige verschil was dat de jongen nu wel zijn ogen open had. De geur van wiet overviel hem en in combinatie met zijn workout zorgde het ervoor dat er een vlaag van misselijkheid door hem heen trok. Zijn kamergenoot had in elk geval de moeite genomen het raam open te zetten, iets wat ook wel eens anders was geweest.
          ”Morning, uitslover. Je weet dat je van ontspannen niet doodgaat, he?”
          Hij wuifde de joint weg die Ramsay naar hem uitstak, al ging het ondanks de misselijkheid gepaard met meer aarzeling dan normaal. Het nog niet lang geleden dat hij voor het eerst een joint uitprobeerde, samen met Mack. Altijd als zijn groepje vrienden besloot om te gaan blowen, hield hij zich erbuiten. Het had hem nooit bijzonder erg getrokken, deels met het oog op zijn vader niet willen teleurstellen, deels omdat er iemand met helder hoofd bij moest blijven, voor het geval er iets zou gebeuren. Hij zou het zichzelf niet kunnen vergeven als er iets met een van zijn vrienden zou gebeuren terwijl ze onder invloed van iets waren en hij had kunnen helpen. “Klopt, maar je kunt wel doodgaan van de hele dag in bed liggen,” kaatste Dorian terug, oprecht niet snappend hoe Ramsay de hele dag op zijn gat kon liggen. “Ik ga douchen, probeer niet te stikken in je eigen rook.”

          Bij terugkomst in de kamer lag Ramsay wederom nog steeds in bed. Hoofdschuddend pakte Dorian zijn telefoon. De groepsapp negeerde hij voor nu, wel gelezen maar geen reactie, gelijk doorgaand naar zijn privé-berichten.
    To Lulu
    Lunch samen?
    To Mack
    Heb je okay geslapen?
    To Mae
    Hoe gaat het? Hot chocolate night tonight?
    To Isla
    Heb je nog tips om je broertje zijn bed uit te krijgen?

          Hij opende zijn chat met Reilly, typte een bericht, verwijderde het bericht, typte een nieuw bericht, om vervolgens het bericht weer te verwijderen en de chat weg te drukken. Later misschien. Dorian gooide zijn telefoon op zijn net opgemaakte bed en ging zelf ook zitten. ”Vertel me alsjeblieft dat je wel van plan bent om voor de lunch je bed uit te komen?” De trainingen onder het nieuwe schoolbestuur gingen er nu al harder aan toe en kon absoluut geen kwaad om extra te sporten. Er vanuit gaande dat zijn kamergenoot elke wakkere minuut tot nu toe had besteed aan het appen van meisjes, had hij waarschijnlijk het nieuws nog niet gehoord. “Donaghue wil een speciale groep opstarten die erop moet gaan letten of de aangepaste regels wel nageleefd worden. Er staat een heel ding over in de schoolkrant,” murmelde Dorian. De vraag die hij in zijn hoofd had na het gesprek met zijn vader doemde opnieuw op in zijn hoofd: moest hij zich opgeven voor de groep. Het druiste in tegen zijn instincten. Het idee van een klein groepje studenten die op een zeker manier invloed konden uitoefenen op de rest maakte hem misselijk. Er was één grote maar. Als hij zelf koos om er bij te gaan, dan kon hij wellicht de andere studenten helpen, degenen die zich niet wilden aansluiten bij de traditionele kant. Dichtbij de zogenoemde vijand. Zijn hart begon weer onrustig te kloppen. Hij wilde het doen maar ook niet. Het voelde alsof hij moest doen, alsof hij niet veel keuze had. Hij kon er altijd voor kiezen om het niet te doen, maar wat als? Wat als hij zijn zusje er mee kon helpen? Of Mae? Anez? Isla? Mack? Een van zijn vrienden? Altijd die verdomde ‘wat als’. Zou zijn vader teleurgesteld zijn als hij het niet zou doen? Of juist teleurgesteld als hij het wel zou doen, de achterliggende reden niet snappend.
          ”Maar uh, je wil een feest geven vanavond?”




    [ bericht aangepast op 21 nov 2021 - 20:24 ]


    To the stars who listen — and the dreams that are answered

    R o n a n       T a l a n       F a u g h n
    19 ❈ Water Fairy ❈ Year 2 ❈ Modernist ❈ outfit ❈ at lounge ❈ with Aiofe

    - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - ❈ - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


    Echt super enthousiast leek Aoife niet te zijn, maar dat kon Ronan wel begrijpen. De school was helemaal niet in zijn normale doen. Hij vond het zelf ook maar een boeltje allemaal, zeker nu duidelijk werd dat zijn manier van werken niet zo gewaardeerd werd. 'Het gaat wel, denk ik.' Haar blik ontmoette die van hem. 'Het is alleen... heel erg anders.' Ronan zuchtte.
          'Mja, het is inderdaad niet echt zoals ik het voor je beschreven had,' was hij het met haar eens. Ergens voelde hij zich daar wel schuldig over, ook al kon hij er totaal niets aan doen. Hij had haar op die manier wel overgehaald om toch naar Alfea te komen en dan was het opeens helemaal niet zoals hij zei dat het ging zijn.
          'En bij jou?' Hij haalde kort zijn schouders op. De traditionalistische manier was echt helemaal niets voor hem, maar waarschijnlijk ging de school daar niet echt gehoor aan geven. Aan geen enkele modernist overigens.
          'Eerlijk? Ik ben best wel bang.' Misschien was het niet stoer om dat toe te geven, maar Ronan had echt geen idee wat er allemaal ging gebeuren en welk effect dat op hem zou hebben. Ondertussen speelde hij met een loshangend draadje aan zijn mouw.
          'Ik zag Florence lopen, vanmorgen. Ze zag er best gelukkig uit.' Bij het horen van de naam van zijn zus, bromde Ronan direct op een negatief toontje. Hij kon haar echt niet uitstaan.
          'Natuurlijk. Dit is waarschijnlijk een droom die voor haar uitkomt,' brieste hij. De twee waren echt als water en vuur en dat viel te merken wanneer ze in elkaars buurt waren. Thuis was het dan ook geen pretje wanneer ze beiden thuis waren. Meestal probeerde hij dan ook gewoon om haar te negeren.
          'Hoe is het met je moeder?' vroeg Aiofe vervolgens glimlachend, haar hand belandde op zijn onderarm. Dat gebaar deed zijn ergernis tegenover zijn zus een beetje wegebben.
          'Gaat wel, denk ik. Ze houdt zich sterk. Ik denk dat veel van de discussies thuis ook wel gebeuren wanneer Florence en ik er niet zijn.' Zijn ouders waren wel mensen die hun kinderen niets wouden opdringen. Toch was zo'n tweestrijd in huis niet al te makkelijk.
          'Houdt jouw vader zich een beetje recht?' vroeg hij vervolgens, oprecht bezorgd, aan haar. Het was niet makkelijk nu Aiofe's moeder er niet meer was. Ronan wist dat haar moeder een moeilijk onderwerp was, maar hij maakte er juist een punt van om te weten of zij en haar familie oké waren. Die verantwoordelijkheid voelde hij wel.
          'Heb je trouwens al wat leuke mensen leren kennen?' Hij was best wel nieuwsgierig. Misschien waren er wel mensen waar hij haar voor moest waarschuwen.

    [ bericht aangepast op 21 nov 2021 - 20:27 ]


    Nothing is impossible in my own powerful mind.


    ➹ Caelan Atley Haywood ➶
    Listen, smile, agree, and then do whatever you were gonna do anyway
    22 – Specialist – Traditionalist - Year 4 – Outfit – Outside– With Kit

    Voor het eerst in die week werd Caelan vanuit zichzelf wakker en niet vanwege een wekker die zijn dromen ruw verstoorde. De vroege wekkers waren deels zijn eigen schuld. Het hebben van velen connecties om mee te trainen zorgde ervoor dat hij zo nu en dan zijn wekker moest zetten om verschrikkelijke tijdstippen, op de overige dagen zorgde het schoolrooster daar wel voor. Maar vandaag waren ze vrij en hij had bewust alle trainvoorstellen geweigerd.
          Dat hij wakker was betekende echter niet dat hij al uit zijn bed was. Het duurde altijd even voordat Caelan op gang kwam, maar als hij eenmaal gereed was, was hij negen van de tien keer ook wel echt wakker. Vandaag deed hij het in ieder geval lekker rustig aan. Zijn dag begon met reageren op de appjes die hij binnen had gekregen. Op volgorde las hij ze door. Het begon met een bericht van zijn beste vriend Rush die vroeg of Caelan zich ging opgeven voor de groep van Donaghue.
          De gedachte om zich aan te sluiten bij de groep had al eerder door zijn hoofd gespookt, maar ondanks dat het inmiddels al vier dagen na de overname was had zijn hoofd er nog moeite mee dat het traditionalisme nu de norm was. Al die tijd had hij zijn mening daarover maar voor zichzelf gehouden en nu hoefde dat ineens niet meer. Hij twijfelde er niet aan dat hij ervoor kon zorgen dat het nieuwe regime nageleefd werd. Bij de specialisten tenminste, bij de fairies lag de situatie toch anders. Zelf was hij enorm blij dat ze nu traditioneel gingen trainen, maar dat de training van de fairies nu ook aangepakt werd hoefde van hem niet per se. Wat wist hij nou van magie beheersen? Bij een kruisboog was het niet zozeer een kwestie van in contact staan met emoties. Ergens kon hij wel begrijpen dat een hoop fairies daarop tegen waren, maar dat was dan ook wel het enige. Hij kon echt niet begrijpen hoe sommigen het een goed idee vonden om de Burned Ones te laten leven. Alleen had dat niet voldoende geweest om zich direct in te schrijven voor Donaghue's groep. Nu Rush er echter weer over begon, borrelde het idee weer naar boven. Ach, al vond hij het toch niets; uitschrijven was altijd nog een optie.
          En zo hakte hij de knoop door.
         
    To: Rush:
    Ik moet het nog regelen, maar ja! Vandaag maar ergens fixen.

          Vervolgens las hij de groepsapp door waar Ramsay voorstelde om een feest te geven vanavond. Met een brede grijns ging Caelan overeind zitten voordat hij zijn reactie terugstuurde. Daar had hij nou echt even zin in: een goed feest.
         
    To: ⚔️🍻the broskis🍻⚔
    Altijd zin in een feestje. Ik regel wel wat kratten bier.

          Nadat hij het laatste bericht had verstuurd stond hij op uit zijn bed en liet zijn telefoon achter terwijl hij zich richting de badkamer begaf. Niet veel later stond hij opgefrist en al klaar om de dag te beginnen. Het plan was om de dag te beginnen met een rondje buiten. Gewoon lopend, want het was weekend en het hoofdplan was om het rustig aan te doen.
          Eenmaal buiten werd hij begroet door de koude lucht van de herfst. Hoewel de lente toch echt zijn favoriete seizoen was, had de herfst ook zeker zijn charmes. Het sloeg eigenlijk nergens op, maar het zien van de oranjekleurige bomen deed hem toch glimlachen en extra genieten van zijn rondje over het terrein.
          Ergens halverwege zijn rondje spotte hij Kit in de verte. De jongen zag er een stuk sportiever gekleed uit dan Caelan, al zat hij nu wel verslagen tegen een boom aangeleund.
          ''Je weet dat sporten niet zittend gebeurt, right?'' Groette hij zijn vriend met een plagende grijns. ''Heb je zin in gezelschap of is dit een ‘me-momentje'?'' Vroeg hij nog voor de zekerheid voordat hij plaats zou nemen in het gras.
          ''Ga jij je inschrijven bij de groep van Donaghue?''


    -growth is a process

    ✴AERYS CALLAHAN✴
    Light Fairy • Undecided • Year 4 • Breakfast • with Isla
    you don't need no me time: that's you and me time



    Nu Aerys zijn geliefde Maerilyn veilig naar haar tweelingbroer had geëscorteerd kon hij pas aan andere dingen denken. De overname door de Traditionalisten was niet iets wat hem koud liet. Zelf wist Aerys niet wat hij van de hele situatie moest denken. Het liefste had hij dat dingen bleven zoals ze waren, zodat hij geen keuze hoefde te maken, maar die luxe had hij nu niet. Vroeg of laat zou hij een waardeoordeel moeten geven aan de wisseling van de wacht en dat viel hem zwaar.
          Er was één persoon waar Aerys mee wilde praten wanneer hij zich voelde zoals hij nu deed: zijn broertje Faolan. Zijn jongere broertje was altijd al zijn vertrouwenspersoon geweest. Hun hele leven lang waren ze onafscheidelijk en hun neuzen wezen altijd dezelfde kant op. Maar deze keer waren de kaarten anders geschud. Aerys wist dat Faolan zijn keuze al had gemaakt en durfde precies om die reden zijn twijfels niet met hem te bespreken. De Traditionalist kwestie en het feit dat hij zijn broertje steeds vaker met zijn ex-vriendinnetje Mackenzie zag zorgde voor een bepaalde afstand die Aerys voelde tot Faolan. Een afstand die hij zo snel mogelijk wilde verkleinen, want als puntje bij paaltje kwam, deed hij alles voor zijn broertje. Zelfs zijn eigen principes aan de kant zetten om hem niet te verliezen.
          Aangekomen in de ontbijtzaal begroette Aerys zijn beste vriendin Isla. Het was een aangename verrassing om haar te zien op deze ochtend, aangezien Isla ervaring had met lastige sibling situations. In de hoop dat zij hem eventueel zou kunnen adviseren vroeg Aerys de specialist of ze samen met hem wilde ontbijten.
    ”Ik dacht dat je het nooit zou vragen, ik sterf zowat van de honger,” reageerde de brunette, waarna ze haar arm om Aerys zijn middel sloeg.
    Aerys grijnsde breed.
    “En, heb je een beetje uit kunnen slapen deze ochtend?” vroeg de oudste Rothberg, terwijl ze langs het uitgestalde eten liepen. “Of ben je al op weg geweest de school onveilig te maken?” voegde ze er plagend aan toe.
    “Prima geslapen.” Vertelde Aerys eerlijk. Het vooruitzicht om Mae te kunnen zien op zaterdagochtend had ervoor gezorgd dat Aerys had geslapen als een roosje. “De school onveilig maken laat ik liever aan andere types over. Dat is meer iets voor jouw familie. Wij Callahan's gedragen ons altijd uitstekend.” Glimlachte Aerys. “En ik kan die vraag misschien beter aan jou stellen; want wat heb jij deze ochtend uitgespookt dat je er nu al zo afgemat uit ziet?”
          Na jus d’orange, en versgebakken broodje en een kommetje kwark te hebben gepakt nam Aerys plaats aan een van de vele tafeltjes in de ruimte. Er lag een schoolkrant op tafel en de kop op de voorpagina trok zijn aandacht. Nieuwsgierig trok Aerys de krant naar zich toe om meer te weten te komen over de zogenaamde groep leerlingen die op de naleving van de nieuwe regels zou toezien.
    Na het artikel te hebben gelezen tikte Aerys met zijn vinger op de tekst en keek Isla bezorgd aan. “Dit kan toch niet goed komen.” zei hij ongerust. “Dit is vragen om machtsmisbruik en problemen.”
    Wat Aerys vooral onrustig maakte was de gedachte dat zijn broertje of zijn beste vriend zich eventueel zouden aansluiten bij deze groep. Zouden deze ontwikkelingen kunnen betekenen dat zijn relaties met beide jongens voor goed zouden veranderen?
          ”Sorry, ik moet een appje sturen.” Nog even ongerust als zijn stem eerder had geklonken excuseerde Aerys zich voor het feit dat hij zijn telefoon erbij pakte tijdens het ontbijt. Hij stuurde zowel Faolan als Rainn een bericht met dezelfde vraag. Daarna wendde hij zich weer tot Isla. “Wat vind jij hier nou van?” Vroeg hij op zachte toon en hij boog zich in de richting van zijn vriendin. “Die hele situatie met de Traditionalisten,” Schichtig gleden zijn ogen door de ruimte heen, om te controleren of iemand met hun gesprek meeluisterde. “ga jij daar in mee?”


    To: Faolan
    Broertje, die groep van Donaghue, schrijf jij je daarvoor in?

    To: Rainn
    Ga jij je opgeven bij Donaghue voor die special forces?


    [ bericht aangepast op 22 nov 2021 - 9:21 ]


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

    Xavier Castillo

    The best lies about me are the ones I told

    Xavier had niet verwacht dat ze zich direct zou omdraaien. Zelfs niet als ze doorhad dat ze niet langer alleen was. Zeker niet als ze besefte dat ze niet langer alleen was. Hij kende Nev langer dan vandaag. Haar koppigheid kwam zo nu en dan verdomd dicht bij die van hemzelf in de buurt. Gelukkig had hij engelengeduld. Toen hij de volgende peuk opstak, voelde hij zijn mobiel in zijn broekzak trillen, waardoor hij zijn blik van de brunette afwendde en kort zijn notificaties checkte. Ash en de groepschat die op zaterdagen – godzijdank – nooit stil bleef. Hij kon een grijns bij het lezen van zijn beste vriend niet onderdrukken en reageerde meteen.
    To Ashtray:
    – Het leeft!
    – Begon me al bijna af te vragen of ik wel opgenomen sta in je testament
    – Alles is vergeven en vergeten als jij lunch fikst

    To⚔️🍻the broskis🍻⚔️:
    – aight. Ik fiks iets sterks

    Even overwoog de jongen initiatiefnemer Rothberg te vragen of z’n leuke vriendinnetje ook present zou zijn, puur om te stangen, maar het was de moeite niet waard. Bovendien: er was een andere brunette die zijn onverdeelde aandacht verdiende. Het voelde als een overwinning toen Nev uiteindelijk opstond. Ze kon hem nooit lang negeren, dat was iets wat de tijd hem al geleerd had. Hoe meer ze hem wegduwde, des te sneller ze bij hem terugkwam. Dit keer zou het niet anders zijn, daar was hij van overtuigd, al moest de brunette dit zelf nog even onder ogen komen en daar zou dit gesprek bij helpen. Eveneens hoopte hij dat zijn eigen gemoedsrust weer gekalmeerd kon worden. Hun laatste gesprek was hij niet vergeten en de schok die ze hem had gegeven al evenmin. Het stond buiten kijf dat de brunette een krachtige fairy was, daar had hij nooit aan getwijfeld, maar hij had het nooit aan den lijven hoeven te ondervinden. Niet echt, althans. Tot vier dagen terug. Die plotselinge uitbarsting baarde hem zorgen en meer dan hij het zou toegeven kon het hem schelen hoe het met de fairy ging.
          Zijn blauwe ogen werden als vanzelf naar het gezicht van zijn vriendin getrokken toen ze zich omdraaide. Zelfs zonder te kijken kon hij elk detail van haar fijne gelaat dromen. Hoewel hij vrouwelijk schoon altijd al had kunnen waarderen, konden ze hem nooit echt lang intrigeren – tot Nev. Hij dacht niet dat hij ooit op haar uitgekeken zou raken. En hoe vaak ze zelf ook iets anders zou beweren, hij wist dat het gevoel wederzijds was, want wat ze hadden was puur, ongemaakt en onvergetelijk. God, hij had haar gemist.
          Juist toen de jongen met geveinsde onverschilligheid een hijs van zijn sigaret nam met het voornemen om daarna te vragen hoe het met haar ging, doofde Nev deze met een simpele handbeweging. Als vanzelf trok hij zijn wenkbrauw op, al was hij een man die graag dacht in oplossingen. Lukraak liet hij de peuk op de grond vallen, met de bedoeling om in een simpele beweging een nieuwe op te steken, maar de fairy voor hem was hem te slim af en met leden ogen zag hij aan hoe ze zijn pakje zonder er verder woorden aan vuil te maken liet vliegen. Kort sloeg hij zijn ogen ten hemel. Classic Nev. Eerlijk was eerlijk: het was haar pit waarvoor hij was gevallen. De brunette was iemand die haar eigen koers voer en dat was zo verdomd aantrekkelijk aan haar. Verdomd aantrekkelijk en met vlagen verrot irritant. Hij kon er echter mee leven dit keer, want hij had waarvoor hij was gekomen: haar aandacht. Traag blies hij de laatste rook nog uit, recht in haar gezicht, waarbij hij haar blik provocerend vast bleef houden met de zijne.
          “Er zijn minder radicale manieren om aan te geven dat je me wil zoenen, wist je dat?” merkte hij schamper op. “Je had me ook gewoon kunnen vragen een smintje te nemen.” Al vanaf hun eerste ontmoeting had Nev er geen gras over laten groeien dat ze roken maar een ranzige gewoonte vond. Gestopt was hij nooit, maar hij had zo zijn manieren gevonden om er mee weg te komen zonder al te veel dodelijke blikken. Als blikken konden doden, dan zou hij echter al meermaals het loodje gelegd hebben. Waaronder nu.
          “Xav, verdomme, laat me er gewoon langs.” Misschien moest hij meer onder de indruk zijn, zeker na het incident van vier dagen terug, maar haar woorden maakten weinig indruk. Bewegingloos bleef hij staan. Hij kende de brunette beter dan ze zou willen toegeven en ondanks haar soms harde woorden, wist hij dat ze een kleiner hart had dan ze aan de buitenwereld liet blijken. Ook haar volgende dreigement miste zijn effect. “Als je mij er niet binnen nu en tien seconden langs laat, dan vind ik wel een andere weg naar beneden.”
          “I’d love to see you try,” reageerde hij. Er school een geamuseerde blik in zijn ogen en hij kantelde zijn hoofd wat, haast alsof hij haar uitdaagde om daadwerkelijk een poging te wagen. De grijns verdween echter al net zo snel weer van zijn gezicht als dat deze verschenen was. De blik in zijn ogen werd plots serieus, want hij was hier gekomen om de lucht te klaren tussen hen; te zien hoe het met haar ging. Ze kon hem niet zomaar van de een op de andere dag vertellen dat ze klaar met hem was om hem vervolgens te ontlopen, alsof hij niet bestond. Op elke andere dag had hij de brunette daadwerkelijk maar al te graag een manier zien vinden om op alternatieve wijze beneden te komen, maar vandaag was niet die dag.
          “Praat gewoon met me, Nev,” verzuchtte hij. “Dit spelletje heeft wel lang genoeg geduurd nu.” Nu pas zette hij zich in een soepele beweging af van de deur, al versperde zijn lichaam nog altijd haar weg naar binnen. Ondanks de hakken die ze droeg torende hij nog altijd boven haar uit. “What the hell was dat eerder?”




    @ the roof w/ Nev







    She's imperfect but she tries

    EILEEN MADSEN



    water fairy - year two - with Lavender @ breakfast - outfit

          Eileen was niet per definitie een vroege vogel of uitslaper. Maar vandaag had ze een partij moeite met uit bed te komen. Myka was al lang de kamer uit toen Eileen uiteindelijk haar bed uit wist te rollen. Ze spendeerde een asociaal lange tijd onder de douche. Ze had graag willen zwemmen die ochtend maar was compleet door haar wekker geslapen.
          Ze weet niet of het door de veranderingen kwam maar ze had de hele week al slecht geslapen dus de extra slaap had ze zeker kunnen gebruiken. Ze wikkelde haar haar in een handdoek voor ze zich aankleden. Uiteindelijk viste ze haar telefoon tussen de lakens van haar bed vandaan. Een glimlach verscheen op haar lippen bij het berichtje van Ronan

    From: Ronan🥰
    Mornin', love!
    Zie ik je straks?

          Ze type snel een berichtje terug voor ze weer over ging tot klaar maken voor de dag
    To: Ronan🥰
    Morning 💙
    Ofc, zeg maar wanneer en hoe laat!

          Ze had net haar haren in een knot gedaan en haar spullen in haar totebag gegooid toen Lavender aanklopte. Ze begroette hem voor ze samen op pad gingen naar de ontbijt ruimte.
          ”Dus,” begon Lavender terwijl Eileen haar tray neer zetten op de tafel. “Heb je een beetje kunnen slapen? Voor mij is slaap nog steeds een vreemd iets hier,”
          Een zachte lach rolde over haar lippen. “Het went vanzelf. Hoewel deze week niet mijn beste week was qua slaap,” gaf ze toe. Ze vouwde haar handen om de mok koffie terwijl ze sprak. In het begin had ze zich nog afgevraagd hoeveel er nou precies kon veranderen met de overname van de school. Maar het was al snel duidelijk dat er dus veel kon veranderen. Ze had gehoord wat ze van plan waren de fairies te leren en ze werd al misselijk bij de gedachte. Gelukkig was ze niet de enige die er zo over dacht.


    [ bericht aangepast op 23 nov 2021 - 20:29 ]


    no regrets only memories


    KIT COLLIN VERNON

    Specialist - Year 3 - Traditionalist - Alone around school property



    Alleen zijn met je gedachten was toch niet het ideale moment, gezien mijn hersenspinsels enkel maar meer anxiety veroorzakten. µeven kort staarte ik naar mijn bibberende handen, waarna ik een diepe zucht slaakte. Mijn blauwe kijkers richtte ik dan maar een andere kant op, richting de trainingsvelden waar ik in de verte twee specialisten zag trainen. De gouden schijn in de jongemans blonde haren verklapten me al dat de éne Leander was. Juist, vooraleer ik helemaal in heimwee zou gaan mijmeren wende ik mijn blik af- richting het geluid van een opkomende jogger.
    ''Je weet dat sporten niet zittend gebeurt, right?'' Waar de joggers gezicht even onduidelijk bleek door de zon kon ik aan de hartelijke stem de jongeman al herkennen. "Je hebt gepaalde zitsporten weet je." begroette ik Caelan met een kleine schaapachtige grijns. ''Heb je zin in gezelschap of is dit een ‘me-momentje'?'' vroeg de jongeman me nog al hoefde ik niet lang na te denken vooralleer ik wat plaatst maakte op de mossige ondergrond waar ik zat. " nee kom er maar bij, lekker gezellig." grijnsde ik licht terwijl ik mijn benen wat ik kleermakerzit trok. De bruine jongeman naast me besefte het niet zo zeer, maar eigenlijk kwam hij precies op tijd. Als er één iemand was die onveranderd leek na de hele overname was het Cealan wel. De jongen bleef zijn vrolijke zelve en keek me niet neerbuigend na noch maakte hij geen al te grote scene wat betrof de fearies. Ondanks dat had hij dezelfde mening wat mij wat betrof de burned ones, wat ons beiden dus traditionalisten maakte. Iets wat me nu opnieuw duidellijk gemaakt werd. ''Ga jij je inschrijven bij de groep van Donaghue?'' Klonk de jongen naast me, waardoor ik kort op de binnenkant van mijn wang knauwde.
    "Ik denk het wel, iemand moet gaan patrouilleren om de school veilig te houden." sprak ik terwijl ik Cealan even aankeek, "Wat denk jij erover?" kaatste ik de bal terug, zijn gezicht kort bestuderend. Ergens hoopte ik dat de jongen zich ook wilde inschrijven, dan wist ik dat ik een vertrouwens persoon had op de patrouilles. "Ga jij naar het feest van de boys vanavond?" vroeg ik even na zijn vorig antwoord afgewacht te hebben, ik had mijn blik was op het mos gericht waar mijn vingers iets nervues inpulkten. Caelan leek geen problemen te hebben met onze modernistische vrienden. Opzicht ik ook niet, maar het was wat de mening van hen waar ik angstvallig voor was. De zelfverzekerheid dat Caelan had vond ik zeer bewonderingswaardig om eerlijk te zijn, even niet lijken te geven om de andere hun mening, het was iets wat ik vanbuitenaf probeerde, maar me vanbinnen wat opvrat.


    I caught a golden trout! But the real treusure? Friendship - ACNH

    Lune Castemont

    She was like the moon – part of her was always hidden away

    “Het zorgt niet voor veel goodwill als je zomaar mijn sigaret wegneemt, darling.” De reactie van Týr was er een die Lune niet had verwacht. Hoewel de jongen zeker op de lijst stond van dingen waar ze spijt van had, had hij tot op zekere hoogte de pech gehad haar pad te kruisen nu ze zich niet opperbest voelde. De wijze waarop hij reageerde, kalmeerde haar echter niet. Verre van zelfs. Condescending prick.
          “Ik ben je darling niet,” reageerde ze bits. De blondine klemde haar kaken opeen toen hij doodleuk een nieuwe sigaret uit zijn zak viste, zonder dat hij haar zelfs nog maar een blik waardig gunde. Het maakte haar meer onzeker dan ze zou willen toegeven. Was ze dan zo’n verschrikking om in de ogen te kijken? Van Rush was ze het inmiddels gewend. Ze probeerde zichzelf te vertellen dat het niet aan haar lag, dat de specialist elke willekeurige fairy hetzelfde behandelde, maar welk excuus kon ze voor Týr verzinnen? Je bent het niet waard. Is dat zo verrassend?
          “Waarover wil je praten? Het nieuwe curriculum?” Eindelijk richtte hij zijn blik op. De sarcastische ondertoon in zijn stem onderbrak haar gedachtegang dan misschien, maar het zorgde enkel nog maar voor meer spanning in haar lichaam. Haar vuisten balden zich en ze moest moeite doen om de peuk niet meteen tussen zijn lippen vandaan te trekken toen hij deze provocerend opstak. Als de fire fairy het zo graag over goodwill wilde hebben, dan was hij behoorlijk goed op weg om de hare te verspelen. Nog voordat ze kon reageren vervolgde de jongen zijn woorden echter weer.
          “Of toch over onze geweldige nacht samen? Hm?” De grijns die rond zijn mond speelde deed haar maag samentrekken. Hij deed het erom. Dacht hij dat dit een grap was? Natuurlijk kon het hem niet schelen. Niemand noemde een man ooit ‘makkelijk’ of ‘wanhopig’ na een one night stand. Er was niets waar hij zich druk over hoefde te maken.
          Maar zijn reactie was wel de druppel. Terwijl een stel levenloze kiezels blijkbaar nog interessanter waren dan zij, griste ze de sigaret voor een tweede maal van hem vandaan. Dit keer was ze hem echter voor door evengoed het hele pakje te grijpen. In één geïrriteerde beweging gooide ze het in de richting van het meer, waarbij het ditmaal haar beurt was om uitdagend zijn blik vast te houden.
          “Niet zo hard,” siste ze. “Al is het goed om te horen dat tenminste een van ons een ‘geweldige nacht’ heeft gehad, want die van mij was niet om over naar huis te schrijven.” Ze was er alles behalve trots op dat ze de bewuste avond met Týr samen was geëindigd, hoe fijn het op het moment zelf ook had gevoeld. Lune wist heus wel dat liefdesverdriet niet als sneeuw voor de zon zou verdwijnen door in het rond te slapen. Op het moment zelf had ze echter gehunkerd naar elk kleinste teken van affectie, van wie dan ook, zelfs al was het de ochtend daarop pijnlijk duidelijk dat ze zichzelf wederom voor de gek had gehouden. Týr kon Ramsay niet vervangen. Langzaamaan begon ze de hoop te verliezen dat iemand dat ooit nog zou kunnen. Het maakte haar ergens wanhopig, want hoe kon ze weer verliefd worden op iemand als er slechts één paar armen was waar ze daadwerkelijk naar verlangde? En zelfs die relatie was allemaal een leugen. Dacht je daadwerkelijk goed genoeg te zijn voor hem?
    Plots misselijk richtte ze haar blik weer op Týr. Ze wilde niet dat haar gedachten weer de loop met haar namen. In een poging om zichzelf bijeen te rapen, zoog ze haar longen vol lucht, om deze traag weer te laten ontsnappen.
          “Sorry,” verzuchtte ze, een stuk kwetsbaarder dan eerst. “Ik… Je moet gewoon weten dat ik niet die persoon ben die zomaar… je weet wel.” Ze maakte een zwak handgebaar. “Normaal gesproken, bedoel ik. Dit… die nacht… het had niet moeten gebeuren.” Gefrustreerd plofte ze naast Týr op had bankje en ze volgde zijn voorbeeld door haar knieën op te trekken. Juist toen ze haar mond opnieuw wilde openen, voelde ze haar mobiel trillen. Haar hart sloeg over. Zou het Ramsay zijn? Ze kon het niet laten om direct een blik op het display te werpen, maar haar hart zonk toen ze zijn naam niet zag. Misschien zou hij wel gewoon niet meer antwoorden. Was het puur een test geweest om te zien of ze nog zou reageren en had hij zijn aandacht al lang en breed weer tevreden op een meisje in zijn bed gericht. Misschien zelfs wel Gianna.
          Hoewel het niet een bericht was van de persoon op wie ze had gehoopt, bleven haar ogen op Rush zijn berichten hangen. Verward. Altijd al. Hoezeer ze ook in die twee woorden wilde geloven, vroeg ze zich af wie hij voor de gek wilde houden. Het was niet alsof hij, als ze terug zou reageren dat ze zich ronduit kut voelde, haar op zou komen zoeken om het beter te maken. Niet nu althans. En dus loog ze. Net zoals ze tegen Nev loog, want dat was makkelijker dan de waarheid onder ogen zien. De vertwijfeling sloeg toe toen ze Dodo zijn berichtje las. Misschien was haar broer wel de enige man op Alfea van wie ze op dit moment de behoefte had om hem te zien, maar enkel de gedachte aan lunch maakte haar al misselijk en het laatste wat ze wilde was dat hij zich zorgen ging maken als ze nauwelijks iets door haar keel kreeg. Desondanks stuurde ze snel een bericht terug. Ze verzon wel iets en hoopte vurig dat haar broer zou begrijpen dat ze hem liever in de cafetaria ontmoette dan dat ze hem op zijn kamer opzocht. Het appje van Dorian herinnerde haar direct eraan om ook Mae een berichtje te sturen, wetende dat de earth fairy die als een zus voor haar voelde het evenmin makkelijk had sinds afgelopen zomer.

    To Exhibit C: Rush 🚩 🚩 🚩
    — Zou je bijna geloven
    — Ik ben oké, als dat is wat je zo graag wil weten


    To Nev 👯‍♀️
    — Niemand
    — Alles onder controle. Je kent me toch?
    — Jij ok? Druk?


    To Dodo 🦤
    — Altijd.
    — Zie ik je daar? 13:00


    To Mae 🌸
    — Morning ☀️
    — Hoe voel je je?


    To Exhibit C: Rush 🚩 🚩 🚩
    — Jij?


    Ze had het niet kunnen laten om de chat van Rush een tweede keer te openen, om hem ook te vragen hoe het met hem ging. De blondine kon moeilijk doen alsof het haar niets kon schelen, als ze de specialist geregeld in de nachten opzocht en genoegen nam met de kruimels die hij haar gaf. Daarbij: hij had het ook aan haar gevraagd. Dan was het geoorloofd om in ieder geval dezelfde wedervraag te stellen, toch?
          Met een zucht legde Lune haar mobiel naast zich op het bankje. Een korte rilling ging door haar heen en ze sloeg haar armen rond haar knieën. Pas nu ze stilzat en het zweet langzaam begon op te drogen, merkte ze de kou op, maar ze was te koppig om eraan toe te geven. Dit gesprek was nog niet voorbij. Ze richtte haar blik zijwaarts om naar Týr te kijken. “Kunnen we eergisteren tussen ons houden? Alsjeblieft?”

    • outside w/ Týr • Outfit






    [ bericht aangepast op 10 dec 2021 - 23:17 ]


    She's imperfect but she tries

    RAMSAY ROTHBERG
    Specialist • Modernist • Year 3 • His room • with Dorian


    Nog altijd onderuitgezakt en tevreden met zijn fotogenieke zelf lag Ramsey op bed. Uitslovertje Dorian kwam bezweet hun kamer binnenstappen. Met zijn telefoon in één hand en een joint in de andere nam Ramsay zijn kamergenoot in zich op. Dorian en hij waren al jaren vrienden en hij was tevens hoofdleverancier van Ramsay zijn vriendinnetjes. Zijn eigen zusjes stonden obviously op de tweede plaats wat het aanleveren van scharrels betreft. De afgelopen jaren had Dodo zich bewezen als trouwe vriend en, Ramsay haatte het om toe te moeten geven, goede invloed. Nu Dorian uitgeput en bezweet terugkwam van een ochtendtraining voelde Ramsay zich lichtelijk schuldig dat het enige wat hij die ochtend had gedaan een fotoshoot houden was.
          Ramsay bood zijn joint aan Dorian aan, maar die sloeg hem wijselijk af. Teleurgesteld nam Ramsay zelf een hijs; het was altijd leuker om samen met iemand te smoken.
    “Klopt, maar je kunt wel doodgaan van de hele dag in bed liggen,” was Dorian zijn betweterige antwoord. “Ik ga douchen, probeer niet te stikken in je eigen rook.”
    Geïrriteerd rolde Ramsay met zijn ogen, maar duwde zichzelf ook omhoog uit zijn bed. Hij gooide zijn benen over de rand en ontgrendelde zijn telefoon. Hij lag niet meer, in plaats daarvan, zat hij in bed, dat zou wel een verbetering zijn in Dorian zijn ogen, toch?
          Een glimlach verscheen bij het lezen van Gianna haar lieve woorden, maar tegelijkertijd ontstond er paniek. Wat was precies de reden dat hij nu niet met zijn vriendinnetje was? Als hij niet bij haar was, wie was er dan wel in haar aanwezigheid? Meteen schoten Ramsay zijn gedachten naar het smug face van Xavier. Zenuwachtig tikte Ramsay een berichtje naar Gia en hoopte op die manier te peilen wat haar bezigheid was die ochtend, of beter gezegd wie haar bezigheid was in deze vroege uurtjes.
    to: Gia ❤️
    Ook niet geslapen, miste jou..
    Waarom zie ik je nu eigenlijk niet?
    Je bent toch niet druk?

    Na gereageerd te hebben op zijn vriendinnetje viel Ramsay zijn oog op haar naam. Lune had een vreemde foto gestuurd over horoscopen en Ramsay voelde lichte teleurstelling. Vanaf het eerste moment dat zijn ogen het kleine blonde meisje hadden gevonden moest hij haar beter leren kennen. Toen ze voor het eerst met elkaar spraken wist Ramsay het zeker. Dit meisje werd van hem. Het was een soort hebberigheid dat hij nog nooit eerder ervaren had, maar na die ene ochtend in de eetzaal waar hij haar voor het eerst sprak, nam een hebzucht beslag van hem en sindsdien was hij volledig in de ban geweest van Lune Castemont. Hij had geproefd van het mysterieuze fruit dat het meisje was en toen begon de ellende pas echt. Echt verliefdheid was het niet, want vanaf de seconde dat hij Lune veroverd had begonnen zijn ogen weer te dwalen. Met tegelijkertijd zijn nieuwsgierigheid naar andere meisjes, maar ook het constante sluimerende verlangen naar de blondine werd alles chaotischer dan Ramsay zijn intentie was geweest. De eerste maanden wist hij zijn aandacht en focus bij Lune te houden, maar de spanning verdween sneller dan hij had gehoopt. De vaste relatie met haar was niet wat hij ervan had verwacht en al snel zocht Ramsay avontuurtjes buiten zijn vriendinnetje om. Hij was ervan uitgegaan dat wanneer zij erachter kwam en het uit zou maken, het hem niet zoveel zou boeien. Het tegendeel was waar. De seconde dat Lune afstand nam en hem afwees, werd de hebzucht aangewakkerd en moest Ramsay er alles aan doen om de blonde schone weer voor zich te winnen. Het was alsof hij verslaafd was geraakt aan de jacht op haar. Een continue spel van geduw en getrek. Keer op keer kwam hij tot de conclusie dat Lune niet bij hem paste, maar als zij zich dan daar naar gedroeg werd hij gek.
          Zo ook de vorige avond toen hij Castemont met Týr gezien had. Ondanks dat hij al weken een relatie met Gianna had en daadwerkelijk gelukkig met haar was, had hij die nacht opnieuw gedroomd over zijn ex-vriendinnetje. Lune bezocht hem vaker ‘s nachts in zijn dromen en de dagen na zulke nachtelijke bezoekjes waren gevuld met hunkering en jaloezie. Týr had Lune haar hand vastgehouden en die simpele aanraking was genoeg geweest om alles overhoop te gooien in Ramsay zijn hoofd.
          Hij zou de droom eigenlijk moeten laten voor wat het was en zijn aandacht brengen naar zijn vriendinnetje, maar hij kon het niet. Hij wist dat wanneer Lune en hij weer samen zouden komen de situatie waarschijnlijk niet zou veranderen. En toch... toch moest hij haar hebben. Hij kon het niet aan om haar naam te horen in combinatie met die van een andere gast. Alles daaraan was verkeerd. Ramsay wist dat hij meer ellende veroorzaakte dan hij eigenlijk wilde door keer op keer achter haar aan te gaan, maar het was onmogelijk om te stoppen.
          De douche werd uitgedraaid en snel bedacht Ramsay een bericht dat hij naar zijn ex-vriendinnetje kon sturen. Wat was er verder die vorige avond gebeurd met tussen haar en Týr? Was het gebleven bij die eenvoudige aanraking, of was het meer geweest? Eigenlijk wist Ramsay het antwoord wel, afgaande op hoe hij Lune kende en die gedachte zorgde voor een knoop in zijn maag.
    To: Lune 💕
    Ik geloof maar in 1 ding..
    Dat jij en ik bij elkaar horen
    Kunnen we pls snel praten? Ik moet je wat vertellen

          Hoofdschuddend en half naakt keerde Dorian terug van zijn douche. Vanuit zijn ooghoeken volgde Ramsay zijn beste vriend. Ze hadden het niet over Lune en Gianna en daar was Ramsay zijn vriend dankbaar voor. Het zou dingen onnodig gecompliceerd maken tussen hen, want wat Dorian ook zei, Ramsay was niet van plan om afstand te nemen van de twee.
    ”Vertel me alsjeblieft dat je wel van plan bent om voor de lunch je bed uit te komen?” vroeg Dorian gevat en Ramsey keek hem fronsend aan.
    Hij bracht zijn joint tussen zijn lippen en stond op van zijn bed. Uitbundig gooide hij zijn armen in de lucht. “Krijg ik nu een medaille, alwetende Dorian?” Mompelde hij onhandig met de joint tussen zijn lippen geklemd. Hij noemde zijn beste vriend nooit bij zijn achternaam, Castemont was alleen bestemd voor haar.
          “Donaghue wil een speciale groep opstarten die erop moet gaan letten of de aangepaste regels wel nageleefd worden. Er staat een heel ding over in de schoolkrant,” ging Dorian verder en de toon van zijn stem zat Ramsay niet lekker. Het was duidelijk dat Dorian zat met de overname van de Traditionalisten. Dat gevoel deelde de jongens met elkaar, want ook Ramsay was niet enthousiast over de recentelijke ontwikkelingen.
          Hij liep naar het raam toe, opende deze verder en leunde met zijn ellenbogen op de vensterbank.
    “Ja,” zei Ramsay. De uitdagende toon in zijn stem was verdwenen. “Wat een shit show.” zei hij waarna hij rook naar buiten blies. Langzaam draaide Ramsay zich naar zijn beste vriend toe.
    “Wat is het plan?” Vroeg hij oprecht. Het was geen geheim dat Dorian the brains was van het partnerschap dat ze hadden gevormd en dus zocht Ramsay dan ook naar leiderschap bij de blonde specialist.
          Wachtend op een antwoord haalde Ramsay zijn telefoon er opnieuw bij toen deze trilde. Zo te zien was hij niet de enige die trek had in een feestje, want de enthousiaste reacties op zijn voorstel stroomden binnen.
    “Maar uh, je wil een feestje geven vanavond?” vroeg Dorian vervolgens.
    Ramsey tikte snel iets in de groepsapp voor de specialisten en keerde zich daarna weer tot Dorian.
    “Dat kunnen we wel gebruiken, toch?” Vroeg hij in de hoop daarmee de jongen voor hem wat op te beuren. “Eén hijs? Voor mij?” Opnieuw stak hij de joint uit naar Dorian en zette zijn liefste blik op.

    To: Aiofe
    Is dit niet normaal?
    Dan moet ik je nog veel bijleren. 😘
    Waarom stuur je geen fotootje terug?

    To: Nissa
    We kunnen ook niet-praten... als je daar meer interesse in hebt.
    Wat jij wil 😘

    To: Myka
    7.5 en dat al om 10:00 uur? Wie weet wat ik vandaag nog kan improven.
    Wanneer kom je me helpen dan?
    Wil dan ook wel foto van jou maken...

    ⚔️🍻the broskis🍻⚔️
    From Asher: Aye I’m in. Heb nog wat wiet en sneeuw over voor wie wil. Wie neemt de booze mee?
    From Cealan: Altijd zin in een feestje. Ik regel wel wat kratten bier.
    From 🤢:  aight. Ik fiks iets sterks
    From Rush: Feestje? Altijd bij.
    Ash en Rams gaan jullie dan weer 👄? 🤢
    Ramsey: Nice boys.
    Iemand is jaloers.. Wie geeft Rush een kusje vanavond???

    [ bericht aangepast op 24 nov 2021 - 20:19 ]


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too