• Courage and Conviction
    “I can deal with Stalin. He is honest, but smart as hell.”
    — President Harry Truman, diary entry, July 17, 1945.

    Propaganda I II III
    Rollentopic Praattopic Speeltopic

         
    Berlin. End of WW2.
    Met de onvoorwaardelijke capitulatie van het nationaalsocialistisch Duitsland op 8 mei 1945 werd de Tweede Wereldoorlog in Europa beëindigd. De belangrijkste overwinnaars, de Sovjet-Unie, de Verenigde Staten en Groot-Brittannië namen op 5 juni 1945 de regeringsmacht in Duitsland officieel over en stelden de bezettingszones in Duitsland in. Later werd ook een zone aan Frankrijk toegewezen. De gebieden ten oosten van de Oder-Neissegrens werden toegewezen aan Polen en de Sovjet-Unie en maakten geen deel meer uit van Duitsland. Het is nooit de bedoeling geweest dat het resterende deel van Duitsland verdeeld zou worden. De vier bezetters zouden met elkaar samenwerken, maar de samenwerking met de Sovjet-Unie bleef niet lang standhouden.

    Midden in de Sovjet-bezettingszone van Duitsland lag Berlijn, dat na de overwinning van de geallieerden op nazi-Duitsland was opgedeeld in een Amerikaanse, een Britse, een Franse en een Sovjet-sector. Toen op 20 juni 1948 in de westelijke bezettingszones de nieuwe munt de D-mark werd ingevoerd, verklaarde Stalin dat dat in strijd was met de gezamenlijke afspraken. Als reactie hierop sloot hij de toegangswegen af en startte daarmee de blokkade van Berlijn.

    Op 24 juni 1948 blokkeerden de Sovjetautoriteiten de westelijke sectoren in de hoop de hele stad te annexeren. Het was voor mensen uit de drie westelijke sectoren verboden door de sector van de Sovjet-Unie te reizen. Omdat de sectoren van het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en de Verenigde Staten als een eiland in de Sovjetsector lagen, was het niet mogelijk deze gebieden over land van goederen te voorzien. De westelijke geallieerden reageerden daarop door een luchtbrug in te stellen: alle goederen die de stad nodig had werden met vliegtuigen aangevoerd. Op 12 mei 1949 werd de blokkade opgeheven.

    Huidige Skip
    Welcome to Berlin
    “Too many people here and in England hold the view that the German people as a whole are not responsible for what has taken place – that only a few Nazis are responsible.
    That, unfortunately, is not based on fact. The German people must have it driven home to them that the whole nation has been engaged in a lawless conspiracy against the decencies of modern civilization.”
    — Franklin Roosevelt, August 1944.

         
    die betrunkene Katze, East Berlin.
    Wednesday. 30 juni 1948. 21:23

    De zon gaat onder. Berlijn is al maanden chaotisch. Na de val van het Derde Rijk is Berlijn een ruïne vergeleken met de levendige hoofdstad van Hitler's Arische droom. Maar sinds 2 september 1945 maken de nationaal socialisten de dienst niet meer uit. De Amerikanen, Britten, Fransen en Soviets hebben hun plek ingenomen en de spanningen tussen deze naties loopt steeds hoger op. Te midden van deze chaos komt een groep vrienden samen in een café genaamd die betrukene Katze, welke gerund wordt door de Duits-Amerikaanse Gail Evans. Een pokerclub werd opgericht door schoonzussen Josie Rosler en Freya Rosler-Scholtz en de wekelijkse bijeenkomsten bieden een ontsnapping aan het dagelijkse leven in de gevallen stad. Familie en vrienden werden uitgenodigd voor de wekelijkse pokeravondjes. Het is een bond gezelschap geworden; een weerspiegeling van de stad buiten het café. Bankmedewerker en zusje van een van de oprichters Charléne Rosler, Duitse verzetsstrijders Alexander Dahlinger en Lorelei Meminger, Duitse verpleegster Odette Hartmann, de gewonde Duitse soldaat Ludovic Müller, kampbewaker Heinrich Hoffmann en Nazi sniper Michael Blumenthal, Soviet Night Witch Darya Ivashkova, hospik Liliya Romanova en grensbewaker Ilya Sokolov in Oost-Berlijn, de Amerikaanse grensbewaker James Morgan uit West-Berlijn, de Joodse Isaac Goldmann en Jesse Sherman, de Italiaanse Giovanni Pellegrino, Aloisia Lehmann die haar weeshuis staande probeert te houden, psychologiestudente Lina Steiner en zelfs de verloren IRA-strijder Paddy Mac Lochlain maakt onderdeel uit van de groep. Vanavond voegt zich daar exotisch danseres Rouge de Sauvage bij op verzoek van laatstgenoemde Ier.

    De sfeer is broeierig. Het is warm in Berlijn en door de blokkade van de Soviets is er steeds minder eten in het Westerlijk deel; drank is er daarentegen in overvloed in die betrunkene Katze. Om elkaar te helpen heeft de pokerclub eten verzameld voor de leden die woonachtig zijn in West-Berlijn; het minste wat ze voor elkaar kunnen doen in deze moeilijke tijden. Sommige leden zullen al aanwezig zijn in Gail haar café, anderen komen net aan of zijn nog onderweg. Maar wees gewaarschuwd; te lang om dit tijdstip op straat blijven rondhangen is niet verstandig. Niet alle grensbewakers willen een oogje dichtknijpen zoals Jimmy en Ilya bereid zijn om te doen voor een pokerclubje. Het bier staat koud, Gail gaat over de bar, Josie en Freya gaan over de potjes poker en vergeet je niet aan de huisregels te houden!

    Haast je naar binnen, de tap is open. Pokeren maar.

    die betrunkene Katze
    • Kroeg in Oost-Berlijn
    • bar met tap
    • kelder
    • verschillende tafeltjes met stoelen, maar één grote tafel te midden van de ruimte waaraan gepokerd wordt
    • open haard
    • dartbord en oude pooltafel die lichtelijk is beschadigd en er missen een paar ballen
    • platenspeler met uitgebreide platencollectie
    • voorraad sterke drank achter de bar
    • gescheiden wc's: 1 mannen wc en 1 vrouwen wc
    • ramen zijn afgeplakt
    • ruimte wordt verlicht door lampen en kaarsen
    • oude piano in de rechterhoek van de kroeg
    • kleine verhoging met een oude microfoon, paal/pilaar, welke dient als podium
    • iedereen komt binnen via de achterdeur in een afgelaten steegje, de voordeur wordt niet gebruikt en is al tijden dichtgetimmerd

    Huisregels - Gail
    1. Kotsen is Ruimen
    2. Slopen is nieuwe kopen - of heel hard rennen en maken dat je weg komt.
    3. Blijven pitten is afwas doen/vloer boenen.
    4. Voor niks gaat de zon op.
    5. Wapens inleveren bij de deur, op medische spullen daargelaten.
    6. Onderhandelen kan en mag altijd (wil niet altijd iets zeggen)
    7. Vechten -> buiten.
    8. Weddenschappen mogen gelegd worden.

    Extra informatie over de setting.
    Ter informatie over de hele setting is dit filmpje top!
    Samengevat:
    - Soviets blokkeren alle wegen, spoorwegen en alle waterwegen op 23 juni. Ook de elektriciteit is afgesloten.
    - De geallieerden hebben genoeg eten voor 36 dagen, daarna zal de bevolking verhongeren.
    - Op 26 juni arriveren de eerste vliegtuigen met rantsoen.
    - Rpg start op 30 juni, 1 week na de blokkade door de soviets, 4 dagen na de eerste vliegtuigen zijn aangekomen.
    - De precieze afsluiting is een beetje onduidelijk voor 'gewone burgers', dus daarvoor geldt:
    • alleen met een paspoort en bewijs van werk mag je over de grens (dus alleen als je en paspoort hebt en bewijs dat je moet werken in oost-berlijn mag je de grens over en vice versa. Joden zullen geen paspoort hebben en er kunnen genoeg reden zijn waarom je char ook geen paspoort heeft; als je dat een leuke verhaallijn vindt voor jouw boy or gal.)
    • grenswachters moeten dus streng controleren en bewaken
    • schoten mogen worden gelost.
    • de gehele grens wordt bewaakt met barbed wire, cementblokken en grenswachten, (geen muur die wordt pas later gebouwd).

    Voor onze chars is van belang:
    - het café waar ze elkaar ontmoeten staat in Oost-Berlijn
    - West-Berlijn heeft een te kort aan eten, drinken, fuel en geen elektriciteit en geen gas.
    - In heel Berlijn is de situatie erbarmelijk: 80% van de city centre is in ruins

    Character wehereabouts
    Character overview

    • Gail & Josie - at the bar - die betrunkene Katze
    • Darya & Heinrich - at the bar - die betrunkene Katze
    • Jimmy & Isaac - outside, backdoor - die betrunkene Katze
    • Aloisia & Misha - outside - somewhere in Berlin
    • Charléne & Ludovic - outside - somewhere in Berlin
    • Ilya & Lorelei - outside - borderpost
    • Paddy & Rouge- inside - the Lollipop

    [ bericht aangepast op 10 jan 2022 - 12:35 ]


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

    Heidi Blumenthal
    26 • no job • East-Berlin • at the bar • with Freya

          Die Betrunkene Katze stroomde langzaam voller, maar Heidi had het niet echt door. In het gezelschap van Freya stond ze in de behaaglijk warme kroeg. Al snel vond een glas wijn Heidi haar hand en had ze met Freya op een onvergetelijke avond getoost.
    "Wat zie je er prachtig uit. Hoe is het met jou?" had ze daarna aan haar vriendin gevraagd. "En vertel me alsjeblieft dat jij weet wat we vanavond gaan doen."
    Een grijns sierde het knappe gezicht van Freya, waarna ze een slok van haar drankje nam. Met één roodgelakte nagel tikte de vrouw tegen haar glas aan en ietwat gehypnotiseerd bleef Heidi naar het getik staren. "Ik heb geen idee wat Paddy van plan is," vertelde ze en juist dat antwoord maakte Heidi nog enthousiaster over de avond. Alles kon nog gebeuren! Wie weet wat Paddy had bedacht. Heidi kon niet wachten om hem later die avond te zien.
          "Hoe is het met de club?" vroeg Heidi verder.
    Freya stapte achteruit en spreidde trots haar armen. Heidi glimlachte breed. Dat de pokerclub een daverend succes was was geen geheim. Nog altijd was Heidi blij dat Misha haar had uitgenodigd voor de avondjes met het bonte gezelschap. Niet alleen was het fijn om na de oorlog wat meer tijd door te brengen met haar broer, maar ook de andere leden van de club zag ze graag.
    "Je ziet het. Het loopt storm." zei Freya en ze liep naar de bar om op een van de barkrukken plaats te nemen.
    Heidi volgde haar en ging naast de vrouw zitten. Rozig liet ze zichzelf tegen de bar aanleunen, terwijl haar voeten hun contact met de grond verloren. Het was nog altijd een wonder hoe goed het leven kon voelen. Hoe gerustgesteld ze was wanneer ze haar goede vriend Pervitin aan haar zijde had. Het leven was makkelijker, ze kon genieten en alle donkere en duistere gedachten leken niet te bestaan. Alles in de wereld was mooi op dit moment.
    "Hoe is het met de club?" vroeg Heidi verder.
    Freya stapte achteruit en spreidde trots haar armen. Heidi glimlachte breed. Dat de pokerclub een daverend succes was was geen geheim. Nog altijd was Heidi blij dat Misha haar had uitgenodigd voor de avondjes met het bonte gezelschap. Niet alleen was het fijn om na de oorlog wat meer tijd door te brengen met haar broer, maar ook de andere leden van de club zag ze graag.
    "Je ziet het. Het loopt storm." zei Freya en ze liep naar de bar om op een van de barkrukken plaats te nemen.
    Heidi volgde haar en ging naast de vrouw zitten. Rozig liet ze zichzelf tegen de bar aanleunen, terwijl haar voeten hun contact met de grond verloren. Het was nog altijd een wonder hoe goed het leven kon voelen. Hoe gerustgesteld ze was wanneer ze haar goede vriend Pervitin aan haar zijde had. Het leven was makkelijker, ze kon genieten en alle donkere en duistere gedachten leken niet te bestaan. Alles in de wereld was mooi op dit moment.
          "Hoe is het met jou?" Freya haar stem leek van ver te komen en Heidi vroeg zich even af of ze nog wel op tijd kon reageren. Had ze voor zich uitgestaard? Hoe lang had ze lopen dagdromen?
    "Huh?" zei ze even. "Met mij gaat het goed." Antwoordde ze, en het was nog waar ook. Het ging meer dan goed; Heidi voelde zich euforisch. "Alles is perfect," knikte ze langzaam glimlachend.
    "Hee!" zei ze toen en ze keek Freya aan. "Wat is er met die Jimmy?" Vroeg ze nieuwsgierig. "Elke keer als ik hem spreek doet hij zo onaardig, vindt hij het niet leuk hier in Berlijn?"
    Het wijnglas vond Heidi haar lippen weer en de vloeistof gleed soepel langs haar lippen naar binnen. Ze slikte en zuchtte daarna tevreden. Wat was ze blij om hier te zijn vanavond.


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

    卐 Heinrich Heydrich Hoffmann ϟϟ
    30 • mason • East-Berlin • at the bar • with Darya

          Dasha haar grip op Heinrich zijn wangen verstrakte. Door haar handen op zijn gezicht werd zijn glimlach ietwat ineen gedrukt, maar Heinrich hield de act op. Het was niet voor het eerst in zijn leven dat hij zich in een benarde positie bevond en het zou waarschijnlijk ook niet de laatste zijn. De angst om met zijn leugens te worden geconfronteerd was groot, maar hij herinnerde zichzelf eraan dat de vrouw tegenover hem slecht dingen had gesuggereerd. Ze wist niet wat waar was en wat niet. De Russische had geen idee van zijn leven en dat deed eigenlijk niemand in de pokerclub. Heinrich bevond zich in zijn eentje op een eilandje te midden van de vreemde leden van de Berlijnse pokerclub. Het was op momenten als dit dat hij Paul miste. Iemand die hem door en door kende. Of de andere mannen van de SS, waarmee hij was opgegroeid en daarna zoveel tijd had doorgebracht. Verdammt, hij miste zelfs die gore nietsnutten van een gevangenen, tegenover wie hij zichzelf kon zijn. Dat zelfs die onderwezens miste zei wel wat over de eenzaamheid die hij ervaarde in Berlijn.
          Het duurde even voordat Heinrich zichzelf kon bevrijden uit de greep van de vrouw. Ze hadden elkaar recht in hun ogen aangekeken en Heinrich vroeg zich af waarom ze niet met dat rot vliegtuig van d'r was neergestort. Dan had hij dit gesprek niet hoeven voeren. Uiteindelijk schraapte hij zijn keel, trok zijn gezicht terug en ging rechtovereind zitten. "Oh, Dasha," Ging hij liefkozend met hun gesprekje verder. "Ik wist niet dat Russen zo weinig humor hadden.” en hij glimlachte verontschuldigend. “Het spijt me als ik je heb gekwetst.”
    Darya fronste.
    Inmiddels had hij een sigaret van de bar gepakt en die aangestoken. Langzaam blies hij de rook uit richting Darya en keek haar aan. "Kun je me vergeven?"
    De vrouw grinnikte. "Kijk," begon ze. "Dat is wel een goed grapje. Jij mij kwetsen. Nee." Zei ze hoofdschuddend. "Russen hebben niet veel humor, dat is waar." en laconiek haalde ze haar schouders op. "Vergeven ook niet, dus nee. Als jij dat al meende." Zei Darya en ze trok één wenkbrauw op.
    Natuurlijk meende hij het niet, het zou hem een bratwurst wezen hoe Darya zich voelde.
          De sigaret die Heinrich haar had aangeboden nam ze tot zijn verbazing aan en hij vroeg haar verder over haar leven; was ze niet getrouwd?
    "Heeft je mama je niet geleerd dat dame om leeftijd vragen onbeleefd is? Misschien daarom jij ook niet getrouwd," kaatste ze terug.
    Heinrich lachte. "Kijk, hierin verschillen wij zo enorm, jij en ik," Heinrich gebaarde met de sigaret in zijn handen naar Darya en toen naar hemzelf. "Mij is geleerd om juist," en hij stak zijn sigaret nadrukkelijk in de lucht, "te vragen naar een dame haar leeftijd." Heinrich nam een hijs. "Dan weet je ten minste hoeveel vruchtbare jaren ze nog voor zich heeft." Zei Heinrich knikkend. "Dat zijn dingen die je in overweging moet nemen, wil je een beetje een geslaagd huwelijk aangaan." Heinrich sloeg zijn benen over elkaar heen en zocht Darya haar ogen weer op. "Hoeveel heb jij er nog?" vroeg hij brutaal, maar met een gecomponeerde glimlach onder zijn snor. "Moet je al haast maken?"

    "Rusland ouderwets... mijn vader heeft niet genoeg schapen en tarwe voor, ik weet woord niet, pridanove," Vertelde Darya vervolgens over haar leven in haar moederland. "Maar is niet erg. Ik wil niet vastzitten aan idioot tot ik doodga. heb betere dingen te doen."
    "Ach," Heinrich legde troostend een hand op Darya haar schouder en klopt even. "Jij arme schat." zei hij meelevend. Haar vader die niet genoeg schapen en tarwe had, wat een familietragedie! Daarnaast bewees het maar weer hoe onderontwikkeld de Russen waren. Het was een absolute schande dat ze momenteel de dienst uit mochten maken in de helft van Duitsland, maar Heinrich wachtte op betere tijden. Het kon niet lang duren voor de Soviets er een zooitje van maakten en dan zou hij er zijn om opnieuw de ladder naar te top te beklimmen.
          "En jij, Heinuska, jij ook geen ring. Waarom niet? Te veel onbeleefde vragen? Vrouwen in Duitsland niet houden van metselaar?" vroeg Darya en ze nam een trek van haar sigaret. Met haar ellenboog leunde de vrouw op de bar en Heinrich voelde haar ogen branden.
    Wat verslagen haalde Heinrich zijn schouders op. "Het is eigenlijk geen gesprek om te voeren op zo'n vrolijke avond als deze," begon hij. Vanaf het begin van Duitsland's verlies was Heinrich zijn strategie geweest om zijn leugens dichtbij de waarheid te houden. Dat maakte het liegen zelf gemakkelijker. "Ik heb geen ring, omdat de vrouw met wie ik me wilde verbinden het altaar nooit heeft gehaald." vertrouwde hij Darya toe, maar er was absoluut niks van waar. "Ze werd ziek, en stierf." Heinrich haalde zijn portemonnee uit zijn zak. "We waren nog geen 3 maanden verloofd." Hij opende zijn portefeuille en liet Darya een foto zien van een jongere versie van zichzelf, welke een arm om een jonge blonde vrouw had heen geslagen. "Was ze niet prachtig?" Heinrich keek naar de foto van zichzelf en zijn jongere zusje Anna, met wie hij maar weinig overeenkomsten had. Hij had geen idee of Anna nog leefde, maar ondanks dat ze nooit echt close waren geweest terwijl ze samen opgroeiden in huize Heydrich hoopte hij dat ze ergens gelukkig was geworden. De foto was een van de weinige dingen die hij nog had uit zijn leven voor de oorlog en het kwam goed van pas bij zijn zogenaamde tragische liefdesleven. "Paula," Loog Heinrich over haar naam en weemoedig stopte hij zijn portemonnee weer weg. "Na haar dood ben ik niemand tegengekomen voor wie ik hetzelfde voelde, of nou-"
          De deur van de kroeg ging open en Odette stapte naar binnen. Alsof ze wist dat Heinrich aan haar dacht.
    "tot ik Odette leerde kennen." vertelde hij aan Darya en zijn blik bleef even hangen op Odette haar mooie verschijning. Van die woorden was niets gelogen. "Maar moet ik nu daadwerkelijk geloven dat er niemand in het leven van de lieftallige Dasha is?" vroeg hij weer verder over het leven van de blondine. "Of ben je misschien een beetje te verlegen tegenover mij?" Heinrich kneep met zijn vrije hand voor 2 vluchtige seconden in Darya haar wang, waarna hij snel zijn wodka achterover gooide.


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

    Ilya      Sokolov
    Borderguard ~ Russian ~ 28 ~ East-Berlin ~ at the borderpost ~ with Lorelei



         
    Gelukkig wist Lore dat ze beter haar mond kon houden en gewoon zijn controle ondergaan. Misschien dat zijn medewachters haar er wel door zouden laten met haar papieren, misschien ook niet. Wat had ze te zoeken bij haar werk in de avond? Geen enkel museum had personeel 's avonds rondlopen, desnoods bewakers, maar dat was dit meisje voor hem absoluut niet. Ze was klein, maar leek alleen maar meer te krimpen in zijn intimiderende bijzijn. Die zou geen enkele dief tegenhouden.
          'Dat weet ik,' stamelde Lore na zijn opmerking dat haar paspoort absoluut niet genoeg was om haar door te laten. Hij wist heus wel dat ze hier dus niet voor werk was en hij zou haar alleen doorlaten door omkoping. Niets verbondenheid door de pokerclub, dat kon hem helemaal niets schelen. Hij was daar om te pokeren, wat plezier te beleven en een extra zakcentje te verdienen. Vriendschap of ook maar iets in die richting had hij geen behoefte aan. Misschien wel van de twee Russische dames, maar de anderen hoefden niets van hem te verwachten.
          Hij maakte dan ook maar van de gelegenheid gebruik om haar extra bang te maken, hij kon het als grenswachter. Ze had geluk dat hij bereid was haar tegen betaling door te laten. Een beetje snuggere collega zou echt niet in haar eventuele smoezen trappen, dus ze wist vast dat hij haar enige kans was. Een gegeven waar hij dus maar al te graag gebruik van maakte. Zodra ze leek te twijfelen over wat ze hem kon geven, begon hij zelf maar alvast na te denken. Whiskey klonk wel iets wat hij kon gebruiken en zou niet al te moeilijk moeten zijn voor haar om aan te komen. Ja, het was schaars, maar deze meid was vast slim genoeg om wat te kunnen regelen. Slim genoeg om te realiseren dat als ze zich niet aan de afspraak hield, ze een groot probleem had, pokerclub of niet.
          De angst die van haar afstraalde na zijn subtiele suggestie dat hij misschien haar lichaam wel wilde, liet hem genieten. Ach, wat waren vrouwen toch zwakke, angstige wezens. Op dit soort momenten was hij zich dan ook maar al te bewust dat ze een reden hadden om bang te zijn. Mannen bleven superieur aan hen, ze waren er alleen maar om kinderen te krijgen en voor de mannen te zorgen. Het feit dat Lore zover hij wist nog niet aan een man gebonden was, maakte haar alleen maar kwetsbaarder. Gaf hem meer macht over haar. Hij grijnsde dan ook breed bij die gedachte, al wist hij dat hij zich voorlopig zou moeten inhouden.
          Uiteindelijk besloot hij om voor nu maar tevreden te zijn met de whiskey, iets waar Lorelei mee in stemde. Slimme meid. 'Volgende week, een goede whis-whiskey,' stamelde ze, al leek er ook wat opluchting van haar af te stralen. Misschien dat hij toch nog iets zou moeten verzinnen om dit weer te laten verdampen. 'Ik zal het regelen,' vervolgde ze. Hij knikte, maar keek bewust bedenkelijk. 'Kan ik je w-woord er op krijgen dat dat het is, een fles whiskey?' De grijns keerde terug, gezien ze hem hierbij wel een uitstekende gelegenheid gaf om nog even wat extra macht uit te oefenen.
          'Mooizo, maar weet wel, geen week later,' dreigde hij nog even, al vermoede hij wel dat Lore het niet in haar hoofd zou halen om daadwerkelijk niet volgende week op te dagen met de whiskey en in plaats daarvan om uitstel te vragen. Ze zou vast wel een vermoeden hebben van wat hij dan zou kunnen doen. 'Ik kan je alleen mijn woord niet geven. Misschien verzin ik ook nog wat anders, misschien ook niet, je merkt het wel. Waarschijnlijk zul je wel geluk hebben.' Een slappe geruststelling, maar daar deed hij het juist om. Eens zien hoe ze erop zou reageren.
          'Mag ik… mag ik die terug?' durfde ze vervolgens nog te vragen, knikkend naar het paspoort in zijn hand. Hij grinnikte, hield het boekje even achter zijn rug om het dan daadwerkelijk aan haar terug te geven. 'Vooruit dan,' grijnsde hij nog. Oh, wat was het toch heerlijk om haar te blijven pesten, al wist hij ook wel dat hij haar toch binnenkort zou moeten laten gaan. Anders begon het verdacht te worden bij zijn collega's.
          'En kan ik gaan? Alsjeblieft?' Zij leek ook wel door te hebben dat als ze hier te lang bleef staan, ze de aandacht kon trekken. De kans was aanwezig dat een collega haar alsnog terug zou sturen. En hij zou op zijn donder krijgen voor omkoping, al zou hij daar wel met een waarschuwing vanaf komen. Of niet eens, wat hij was zeker niet de enige die zich liet omkopen om zo toch mensen door te laten.
          'Oké dan, ga!' bracht hij uit met een dramatische zucht. Ergens was hij geneigd haar te waarschuwen om de volgende keer een andere route te nemen, maar aan de andere kant betekende dit dat hij zijn speeltje kwijt was. Al wist hij ook wel dat hij voorzichtig moest zijn. Eén woord te veel van haar tegen de verkeerde persoon in de pokerclub en hij kon daar problemen krijgen. Niet dat dit een grote ramp was, maar hij zou het vermaak wel missen. 'Volgende keer moet je misschien maar iets later komen,' kon hij het toch niet laten om toe te voegen. Zijn dienst zat er namelijk over een halfuur op en dan zou ook hij die kant op kunnen gaan. 'Of niet, ik gok dat mijn meeste collega's je niet eens langs zouden laten. Of om ergere dingen vragen.' Toch maar een goed idee om nog even te benadrukken hoe afhankelijk ze van hem was, hoeveel slechter ze het dan hem zou kunnen treffen.


    Stenenlikker

    ALEXANDER STEFAN DAHLINGER
    west-berlin • 28 • with liliya • officiary

    De kus op zijn wang kwam als een verrassing voor Alexander. Het was iets dat ze normaalgesproken niet deed, namelijk. “Ja, zijn we eindelijk in de kus-op-de-wang fase van onze vriendschap belandt?” grapte hij dan ook, waarna hij Lilliya een subtiele knipoog gaf. Alexander was blij dat ze er was. Op deze manier kon hij zijn volledige aandacht op zijn vriendin focussen en een aantal andere mensen negeren. In ieder geval voor een bepaalde tijd. De tas die ze naast zich neerzette zodra ze plaats nam wekte enig interesse op, maar het voelde onbeleefd om dat direct te vragen. Alexander maakte een mentale notitie dit later te doen.
          Om Lilliya’s sarcastische opmerking over de Sovjet grenswachters moest hij kort grinniken. “Heel attent, misschien moet ik hem een roos met een bedank kaartje sturen. Zal ‘ie vast waarderen,” zei Alexander, nog steeds een restant van een grijns op zijn lippen zichtbaar. In feite zou het waarschijnlijk een vervroegde dood betekenen, daar de Russen – en vooral de heren – absoluut geen gevoel voor humor hadden, maar het kon geen kwaad om erover te grappen, toch? Helaas ging hun gesprek al snel over naar een serieuzer onderwerp: de blokkade van de Sovjets en de daarbij horende gevolgen. Vooralsnog had Alexander nog genoeg voorraad. Het was een van de weinige voordelen van het hebben van een voortvluchtige familie. Hij wilde er niet aan denken hoe zijn situatie was geweest als ze de schaarse voedingsmiddelen en overige producten moesten delen met zes mensen. Dan hadden ze nu al zonder gezeten, waarschijnlijk. Zeker omdat Valentin en Lukas twee verwende, egoïstische kerels waren die vonden dat ze dan alsnog recht hadden op hun normale verbruik van producten. De rest zou maar compromissen moeten sluiten.
          Ongewild dwaalden zijn gedachten naar de vele arme gezinnen met kleine kinderen die niet meer genoeg eten hadden om alle hongerige magen te vullen. Het maakte Alexander boos. Hij snapte niet dat na zoveel jaren van dood en verderf de Sovjets nog meer leken te willen. Was dit hun wraak, voor het binnenvallen van hun land in juni 1941? Waarschijnlijk. Alexander had het altijd al een van Hitlers vele grote fouten gevonden. Hoe was die man er ooit van overtuigd geweest dat hij van zo’n grote macht zou winnen? Het waren vragen die voor altijd onbeantwoord gingen blijven.
          Pas toen Lilliya weer sprak, werd Alexander uit zijn afdwalende gedachten getrokken. Hij keek het meisje tegenover aan en moest een paar keer knipperen, vooraleer hij weer helder zag. “Ja – ja, ik zal het doen,” antwoordde hij op haar bevelende opmerking. Nu was Alexander absoluut niet het type dat zelf snel om hulp vroeg, alleen wist hij heel goed dat Lilliya een van de weinige bronnen ging zijn waar hij vers eten vandaan kon halen als deze blokkade lang ging duren. Iets wat Lilliya, aan haar terughoudende reactie, leek te denken. Voor enkele tellen legde Alexander zijn hand bovenop die van haar. “Kop op, Lili, beetje vertrouwen mag wel.” Hij gaf haar hand een aantal klopjes, vooraleer hij het weer losliet en ze weer naar zijn eigen helft verschoof.
          Alexander stond op om wat drankjes voor ze allebei te halen. Echter niet voordat hij naar de inhoud van de tas had gevraagd. Zijn hart warmde op bij Lili’s antwoord. Ze had eten voor hem gekookt. Het was een gebaar van liefde dat veel mensen nooit voor hem over hadden gehad. Een gebaar dat hij nooit verwacht had te krijgen van een Sovjet-meisje. Zeker niet gezien alle drama die zich afspeelde in Berlijn op dit moment was veroorzaakt door haar mensen. “Wat ontzettend lief van je,” zei Alexander, zichtbaar geraakt. “Wat heb je gemaakt? Of is dat een verrassing voor als ik thuis kom straks? Om me op te vrolijken in deze donkere tijden zonder stroom, eten en gezelligheid.”
          Daarna maakte Alexander aanstalten om naar de bar te lopen voor wat drankjes voor hem en Lilliya. In enkele seconden overbrugde hij de afstand en stond hij op tientallen centimeters van Josie af. Tegenover de dame stond Gail, beeldschoon als altijd. “Goedenavond dames,” begroette Alexander het tweetal, waarna hij met beiden oogcontact maakte, al bleven zijn ogen veelal haken bij de blondine. “Een biertje voor mij en een glaasje wodka voor Lili, alsjeblieft.”





          In stilte keek hij toe hoe de glazen ingeschonken werden. Zijn gedachten zaten bij Gail, bij hun gedeelde avond een aantal dagen geleden. Het was inmiddels de vierde keer geworden dat ze het iets té gezellig hadden gehad na een avondje pokeren. Alexander was ervan overtuigd dat er meer moest spelen. Anders zou je niet meermaals terugkeren naar dezelfde persoon, toch? Helaas kon hij niks van Gail’s lichaamstaal aflezen. Het baarde Alexander zorgen. Waren hun avonden samen niets meer dan pleziertjes, afleidingen voor haar? Of hield ze het verborgen om eventueel commentaar tegen te gaan? Zou ze zich schamen voor hem? Voor wat ze deden? Wellicht was het niet de bedoeling om de liefde te bedrijven voor het huwelijk, maar Alexander had Gail nooit voor iemand aangezien die daar een probleem van maakte.
          Pas toen de twee glazen weer voor zijn neus stonden, realiseerde Alexander dat hij naar Gailaan het staren was. Vluchtig verplaatste hij zijn blik, terwijl zijn wangen rood kleurden en opwarmden. Lekker bezig gozer, dacht Alexander zichzelf toe. Hij schonk beide dameseen kleine glimlach, waarna hij zijn handen om de glazen heen vouwde. Hij mompelde snel een bedankje naar Gail en draaide zich terug om naar de blonde Russin. Daar aangekomen zette Alexander het glaasje wodka voor Lilliya neer, waarna hij met een zucht op zijn eigen stoel plofte. Zijn wangen waren nog altijd roodgekleurd en hij kon zichzelf wel voor zijn hoofd slaan.
          Alexander was dan ook blij dat ze een gesprek begonnen over hun werk, dat Lilliya zijn veranderde uiterlijk negeerde. Hij knikte kort in reactie op haar woorden, was blij om te horen dat het goed ging, dat ze het druk had. “Ja, bij mij gaat het ook wel goed. Ik werk natuurlijk in Oost-Berlijn, dus daar hebben we gewoon elektriciteit en eten. Het is erg druk op dit moment. Veel Berlijners die papieren aanvragen, nieuwe paspoorten en dergelijke. Waarschijnlijk zodat ze dan zonder chantage de grens over kunnen,” ratelde Alexander in een stuk door. Hij glimlachte kort en nam een grote slok van zijn biertje. Hij keek de ruimte rond. Die betrünkene Katze was een knusse, warme ruimte en liet hem terugdenken aan zijn tienertijden, toen hij met een aantal buurtvrienden elke vrijdagavond doorbracht in een café net zoals deze. Het bracht een glimlach op zijn gezicht.
          “Vroeger, toen ik nog een tiener was, kwam ik altijd in een café als dit. Met een buurtvriend van me. Zijn naam was Frederick en hij ging naar zo’n pretentieuze kostschool ergens in Zwitserland. Dus elke zomer, als we elkaar weer zagen, hebben we vele, late avonden gespendeerd aan de bar. Tot dat hij opeens niet meer thuiskwam,” sprak Alexander zijn herinnering uit. Hij nam een tweede slok. Hij kwam er pas een aantal maanden later achter dat Frederick een ongeluk had gehad op school en nooit meer de oude was geworden, waardoor zijn familie hem ergens had weggestopt. Waarschijnlijk om hun reputatie hoog te houden, iets waar de Aschenburg’s erg van hielden.

    [ bericht aangepast op 11 feb 2022 - 17:42 ]


    That is a perfect copy of reality.

    Josephine Rosler

    SHOW ME YOUR EYES AND YOU MIGHT AS WELL SHOW ME YOUR CARDS





    Josephine kende Gail langer dan vandaag en ze wist met wie ze te maken had. Ze wist dat haar vriendin niet zonder meer om hulp zou vragen, zelfs niet als ze zelf tot het uiterste zou moeten worstelen. Josie wist het, omdat het herkenbaar was. Misschien was het een vloek die sterke vrouwen moesten dragen: hulp vragen was vaak hun eer te na, zeker wanneer het een hulpkreet gericht was aan een man. Niemand kon echter alles alleen, zeker niet als de oorzaak van hun problemen in omstandigheden lag die verder reikten dan waartoe hun invloed strekte. Maar de brunette wist ook dat haar vriendin één eigenschap bezat die vrouwen een stille kracht maakte: het vermogen om te verduren en zichzelf feilloos aan te passen aan de situatie.
          “Dat weet ik,” hoorde ze Gail dan ook antwoorden. “En dat geldt andersom evengoed zo, je weet me tenslotte te vinden.” De brunette knikte dankbaar en nipte van haar Old Fashioned.
          “Dat weet ik,” echode ze, waarna ze haar blik door het vertrouwde café liet dwalen. De ontwikkelingen van de afgelopen dagen hielden haar bezig, zonder dat ze zich al te veel zorgen maakte om zichzelf. Josie zou wel een manier vinden om de grensovergang probleemloos te trotseren, al wist ze al evengoed dat waarschijnlijk niet elk van de leden dat geluk zouden hebben. Blijkbaar deelde Gail die gedachtegang, toen ze over het gezelschap begon. Josie kon het dan ook niet laten om de vraag te stellen die sinds de afgelopen dagen door haar gedachten spookte: werd het pokergezelschap te bont? Haar donkere ogen volgden de bewegingen van de blondine achter de bar, alsof ze het antwoord al van haar gezicht probeerde af te lezen nog voordat Gail haar van een antwoord had voorzien.
          “Ik denk dat diegene de club nog niet betreden heeft, maar de vraag is inderdaad hoe lang we de deuren nog open moeten houden voor dat wel het geval is,” luidde de conclusie. De brunette humde. Hoewel Josie wist dat ze op niemand zoveel zou kunnen vertrouwen als zichzelf, was het fijn om te weten wat de café-eigenaresse haar mening was. Het was een mening waaraan ze in ieder geval meer waarde hechtte dan gemiddeld. “Misschien is het niet onverstandig eens te bekijken of een ledenstop niet gunstig is. Het zekere voor het onzekere in deze tijden.”
          Hun ogen vonden elkaar en zwijgend knikte Josie. Ze zou het ergens deze avond, of erna, wel met Freya bespreken om te polsen wat haar mening was. Tot die tijd kon het echter geen kwaad om nog eens met enkele leden te praten, besloot ze. Te beginnen met de Russische daar verderop in het café.
          “Ik zal ook eens met James en Ilya praten,” verzuchtte ze. Als er al ongeregeldheden rond de grens waren die rechtstreeks terug te voeren waren op de pokerclub, dan zouden de twee mannen er ongetwijfeld van hebben gehoord. Het kon dus geen kwaad om eens na te vragen of ze nog zorgelijke dingen hadden gehoord. De brunette keek er meer naar uit om te spreken met de immer charmante Amerikaan dan met de stugge Rus, maar met een lieve glimlach zou ze Ilya ook wel loslippiger krijgen. “Hadden die twee dienst vanavond, dat je weet?”
          Juist toen ze wilde opmerken dat ze beide grenswachters nog niet gezien had, gingen de deuren van het café weer open. Het tweetal dat binnenstapte was Aloisia en Misha. Josies bruine ogen volgden deze laatste. Twijfels of ze de Duitser kon vertrouwen had ze niet, maar desondanks zag ze de man liever buiten de muren van die Betrunkene Katze dan erbinnen, al wist ze wel beter dan zijn overduidelijke gokprobleem aan te kaarten als ze de goede vrede tussen hen wilde bewaren. Een zucht verliet haar lippen, ze schudde haar hoofd in zichzelf en wilde zich weer tot Gail richten, toen ze een stem naast zich hoorde.
          “Goedenavond dames.” Josie keek op om in de ogen van Alexander te blikken. Haar rood gestifte lippen krulden omhoog tot een vriendelijke glimlach.
          “Alexander,” groette ze hem met een klein knikje terug, al merkte ze al snel op dat zijn aandacht volledig ingenomen leek te worden door de blondine achter de bar. Haar bruine ogen schoten van de een naar de ander en geamuseerd bewoog één van haar wenkbrauwen zich omhoog. Josie kende die blik van de man als geen ander, maar desondanks hield ze haar lippen wijselijk haar mond totdat Alexander weer terug was gekeerd naar de Russische die ze wantrouwde. In stilzwijgen nam ze een trek van de nieuwe sigaret die ze had opgestoken toen Gail bezig was geweest met de drankjes voor de Duitser. Pas toen de blonde man een slok van zijn bier nam, opende de brunette haar mond en richtte ze haar blik weer op haar vriendin achter de bar.
          “Waar ging dat over?” vroeg ze, waarbij er een geïntrigeerde fonkeling in haar bruine ogen was verschenen. Haar lippen waren omhoog gekruld tot een kleine lach en haar blik bleef nieuwsgierig op de blondine gericht.


    w/ Gail @ the bar







    LIFE IS LIKE A POKER GAME
    ONE SHOULD ALWAYS BE READY FOR A BLUFF


    She's imperfect but she tries

    ✡︎      Death doesn't discriminate      ✡︎

    Jesse Eliezer Sherman





          30      ―      Jewish      ―      Carpenter      ―      with Lina      ―      die betrunkene Katze


          Na wederom een lange en bovenal saaie dag zat Jesse eindelijk in die betrunkene Katze. Als hij zei dat hij zijn vorige baan niet mistte, zou hij liegen. Dankbaar was hij dat hij een baan had kunnen vinden. De dagen waren alleen lang en het werk eentonig. Dingen die hij nooit van zijn werk had gevonden toen hij nog werkte voor The Security Service. Daar was iedere dag bijna anders, de dagen vlogen voorbij en het was een goede afleiding van zijn persoonlijke leven.
          Lina’s aanwezigheid liet hem opkijken. Zijn oude trouwring die hij tot voor kort in zijn handen had, stopte hij weer terug in zijn broekzak. Zou Dalia haar trouwring nog hebben? Nog altijd kwam zijn ex-vrouw regelmatig voor in zijn gedachten. Hij mistte haar. Ondanks alles. Dalia was de enige die precies wist wat hij meegemaakt had, omdat ze het samen meegemaakt hadden. Het verlies van hun kleine Yael had hen allebei veranderd. Zoveel dat er niets anders op had gezeten om uit elkaar te gaan.
    ‘’Hey, goed je weer te zien,’’ begroette de brunette hem.
    Een smalle glimlach sierde zijn gezicht. Het was ook goed om Lina weer te zien. Vooral nu met de blokkade van de Sovjets.
    ‘’Hey,’’ groette hij haar terug. ‘’insgelijks.’’
    Bij zijn terugkomst naar Berlijn, iets korter als twee jaar geleden, had hij niet verwacht dat hij bekenden zou tegen komen. Na elf jaar had hij Londen ingeruild voor Berlijn. Niet omdat hij de stad zo gemist had of omdat hij gretig was om in Duitsland te wonen. Simpelweg omdat hij Engeland, of eerder het gehele Verenigd Koninkrijk, moest ontsnappen. Het werd er te benauwend.
          Toen de oorlog voorbij was was hij al uit Londen vertrokken. Jesse was naar Wales, Schotland en zelfs Noord-Ierland afgereisd in de hoop hier iets van rust te kunnen vinden. Wellicht een nieuw leven opbouwen. Zinloos was het geweest. En dus was hij teruggekeerd naar zijn geboortestad. Of wat er van over was in ieder geval.
    Hij vond een baan als timmerman. Een Jood die hielp een Duitse stad weer op te bouwen. Zijn grootouders zouden zich omdraaien in hun graf.
    Hij kocht een klein appartement in het oosten van de stad, het deel waar hij vroeger ook gewoond had.
    Oude bekenden had hij weer geprobeerd op te zoeken. Net zoals met zijn ouders, was dit niet bij iedereen gelukt. Joodse vrienden waren opgepakt en nooit meer teruggekomen. Duitse vrienden hadden gevochten in de oorlog en het niet overleefd. Dat was iets waar hij nog conflicterende gevoelens over had.
    ‘’Ik hoop dat jouw leven wat beter is dan de mijne nu die verdomde Russen besloten hebben de boel af te sluiten.’’ Hoe verder Lina in haar zin kwam, hoe zachter ze sprak – vermoedelijk niet willende dat de aanwezige Sovjets het hoorde.
    ‘’Ach, ik heb tot nu toe nog niets te klagen.’’ zei hij. ‘’Laten we ervan uitgaan dat ze snel inzien hoe idioot dit is.’’ Vervolgens nam hij een slok van het glas whiskey die hij bij zijn binnenkomst bij Gail had besteld. ‘’Wil je ook iets te drinken?’’ vroeg hij haar. ‘’Hoe is het met je? Naast afgesloten zijn van vanalles.’’


    ''And I am still a believer, but I don't know why. I've never been a natural, all I do is try, try, try.''

    MICHAEL NIKOLAUS BLUMENTHAL
    careful is a calculated risk and he excelled at making those
    twentyeight • german • former sniper • current handyman & provider of forged documents • anthem • at die betrunkene katze • with aloisia

    Aloi gaf hem een niet veel overtuigende knik toen hij haar vroeg het aan hem te vertellen als ze tegen meer problemen aanliep. Wat was het met vrouwen in de pokerclub en anderen niet om hulp willen vragen? Het werkte op zijn zenuwen. Zo’n ramp was het toch niet? Wat dat betrof had de oorlog niet veel geholpen wat betrof de standvastigheid van vrouwen. Nu dachten ze allemaal dat ze alles alleen wel konden. Haar bedankje voor de papieren was een enthousiaste kus op zijn wang, gevolgd door het aanbod om een drankje voor hem te halen in die betrunkene Katze. Hoewel hij graag deed alsof hij de papieren alleen voor Aloi zelf had gemaakt, was het ook deels voor de kinderen. Die hadden het nu al moeizaam, laat staan als degene die zij als moederfiguur beschouwden ineens verdween. Binnendekorste keren zouden de kinderen dan weer op straat staan.
          ”Ik zou zeggen, probeer het uit,” zei Aloi met een blos haar wangen.
          “Oh, dat zal ik zeker doen,” lachte Misha. Hij zou het absoluut niet erg vinden om nog een kus op zijn wang te ontvangen. “Ook als je nog hulp nodig hebt met iets anders, oké?” Hij had extra geld te besteden door de toenemende vraag in valse papieren en hoewel hij moest opletten dat hij dit niet te duidelijk maakte, kon hij Aloi en de kinderen nog altijd helpen.
          De weinige hoop die Misha had, dat Aloi wellicht iets gehoord had van Heidi, verdween langzaam door de frons op haar gezicht en vervolgens compleet door het schudden van haar hoofd. Ook al niet. “Ik heb helaas helemaal niks van haar gehoord… Heb je zelf ook helemaal niks meer vernomen?”
          ”Nee, dat heb ik niet, dan had ik het je niet gevraagd,” zuchtte hij geërgerd. “Sorry,” voegde hij er op een zachtere toon aan toe. “Ik wil gewoon weten of ze in orde is. Ik ga morgen wel opnieuw naar de politie.” Toen hij enkele dagen geleden was geweest waren ze te druk geweest met de chaos veroorzaakt door de Soviets en hadden ze hem verteld dat zijn zusje vast ergens aan de andere kant van de grens was en vanzelf wel terecht zou komen. Geld was echter een goede motivator en hij zou hen dat de volgende dag toeschuiven, en wijselijk niks los laten over haar drugsgebruik of dat dit gedrag van haar vaker voor kwam.
          Ondertussen waren ze aangekomen bij de grensovergang. De zenuwen waren van Aloisia’s gezicht af te lezen en Misha trok haar dichter naar zich toe. “Doen alsof je hier thuis hoort,” fluisterde hij haar toe. “Het komt wel in orde. Geen zorgen.” Hij had geen enkele twijfel gehad over de papieren die hij had gefabriceerd en zijn gevoel was juist geweest – zonder veel gedoe mochten ze verder lopen en al snel bereikten ze die betrunkene Katze.
          Isaac en Jimmy stonden samen bij de ingang van de pokerclub. De geur van sigaretten hing nog in de lucht. De begroeting bleef beperkt tot een geveinsd vriendelijk hoofdknikje. De mannen leken druk in gesprek met elkaar en de Amerikaan had een nogal wanhopige blik op zijn gezicht. Beide hoorden niet thuis in zijn Berlijn, hadden er niks te zoeken. Het was bespottelijk dat het gebied van het Derde Rijk was opgedeeld na het einde van de oorlog, dat hun gewonnen gebieden waren teruggegeven, en meer dan dat zelfs. Er waren genoeg landen die wanpraktijken hadden begaan in het verleden, waaronder Amerika zelf. Arschöcher.
          Binnen waren de Arische blonde lokken van Heidi het eerste wat hem opviel. Een inmense golf van opluchting ging door hem heen bij het zien van de vrolijke glimlach op haar gezicht, of deze nou oprecht was of gefabriceerd door drugs. Voor eens maakte hij zich geen zorgen om het middelengebruik van zijn zusje, want ze was nog in leven, al was het nog altijd te veel om te hopen dat hij ‘s nachts niet meer geteisterd zou worden door beelden van haar levenloze lichaam in een onguur steegje. “Gott sei Dank,” zuchtte hij in zichzelf. “Een seconde, ik ben zo terug,” vervolgde hij tegen Aloisia. Binnen enkele grote passen stond hij voor Heidi’s neus en trok hij haar in stevige omhelzing, drukte hij een kus op haar kruin. Vroeger, voor de oorlog, had hij haar stern toegesproken dat ze niet zomaar voor een hele week kon verdwijnen, zonder ook maar een woord te laten horen. Tijden waren veranderd en nu was hij slechts opgelucht om haar weer te zien. Na het verlies van hun broer kon hij er niet aandenken om Heidi kwijt te raken. Hij had er alles voor over om haar veiligheid te kunnen waarborgen, zou absoluut over lijken gaan. Tijdens de zware momenten tijdens de oorlog, op de moment waarop het zo makkelijk was om het op te geven, waren het de gedachten aan Heidi en zijn moeder die hem er door heen sleepten. “Heidi, laat volgende keer,” al hoopte Misha, zoals altijd, dat er geen volgende keer zou zijn, “alsjeblieft weten als je een tijdje niet thuis komt, okay?” Met moeite liet hij haar los en bestudeerde hij haar. Waar ze ook geweest was de afgelopen week, in eerste instantie leek ze in orde. Geen verwondingen voor hoeverre hij kon zien. Hij hoefde niet opzoek te gaan naar degene bij wie ze was geweest. Nog niet. De pokerclub was niet het moment om dit uitvoerig te bespreken. “Slaap vanavond thuis, alsjeblieft, okay?” vroeg hij haar op een zachte, gedempte toon. “Ik ben niet boos, ik wil gewoon dat je veilig bent.” Het liefst wilde hij nu ook in haar buurt blijven, maar hij wilde haar niet benauwen of de oorzaak zijn dat ze er opnieuw vandoor ging.
          Pas nu had hij door dat Heidi met Freya aan het praten was voordat hij hen gesprek binnengewalst was. “Hallo, Freya. Goed om je weer te zien.” Het was met dank aan Freya dat Misha zijn plek had gevonden in de pokerclub. Freya, en niet de andere brunette die aan de bar zat. Het zat hem meer dwars dan hij zou willen toegeven, dat Josie hem er niks over had verteld, ook al was het ondertussen al enkele maanden geleden. Hij had een probleem volgens haar. Hij snapte niet waar ze het vandaan haalde. Hij had geen probleem.
          Misha gebaarde naar Aloisia dat hij drankjes voor hen ging halen bij de bar. Aloi had eerder aangeboden om een drankje voor hem te halen, maar dat zat hem niet lekker, met haar geld dat ze beter aan het weeshuis kon besteden, dus voegde zich bij Josie en Gail aan de bar. “Hallo, dames. Fijn om jullie te zien.” Zijn begroeting ging gepaard met een glimlach en hij legde zijn arm rondom haar schouders, waar hij zachtjes in kneep, iets wat hij in het verleden al vele malen had gedaan. Waar hij al papieren voor Aloi en Heidi had gemaakt, was hij ook aan het overwegen of hij deze ook voor Josie moest maken. Ze kenden elkaar ondertussen ruim tien jaar en hij wist als geen ander dat de knappe brunette niet iemand anders om hulp zou vragen, voor wat dan ook. Hij zou er zelf mee op de proppen moeten komen en dan zou het alsnog moeilijk worden om Josie zover te krijgen de papieren te accepteren – om dan nog niets te beginnen over de vragen die ze zou stellen over hoe hij er aan gekomen was. “Zou ik een whisky met cola en een gewoon whisky van je mogen?” vroeg hij aan de blondine, die niet veel later terug keerde met beide drankjes. Misha bedankte haar, waarna hij nog een een blik op Josie wierp en zijn lippen dichterbij haar oor bracht. “Ik moet straks nog even met je praten,” murmelde hij.
          Na deze woorden verliet hij de twee vriendinnen en liep hij terug naar Aloisia. “Alsjeblieft, madam.” Zijn handen jeukten om te beginnen met pokeren, maar een blik door de bar liet vermoeden dat het nog wel even kon duren. Onrustig tromelden zijn vingers tegen het glas in zijn handen. De vraag was of er nog meer zouden komen of dat het hier bij bleef, de rest opgehouden door de strenger geworden grens overgang. Veel druk kon Misha zich er niet om maken. Degenen die hij het liefst zag waren al binnen. Zijn ogen bleven hangen op de platenspeler in de hoek. “Heb je nog muziekverzoekjes?”

    [ bericht aangepast op 18 feb 2022 - 15:26 ]


    To the stars who listen — and the dreams that are answered

    DARYA ALEKSANDRA IVASHKOVA
    and then, as darkness descended, they became killing machines
    twentysix • soviet • night witch • soundtrack • at the bar • with hein heidi & freya

    Een lach kwam uit Hein’s mond na haar vraag. “Kijk, hierin verschillen wij zo enorm, jij en ik.” Ze hoopte dat ze wat meer verschillen hadden dan slechts de mening over of het wel of niet beleefd was om naar iemand’s leeftijd te vragen. Als er iemand was op wie ze niet wilde lijken, dan was het de man naast haar wel. “Mij is geleerd om juist te vragen naar een dame haar leeftijd.” Hij zette de sigaret aan zijn lippen op een hijs te nemen en Darya zag al half voor zich hoe ze diezelfde sigaret zijn strot in zou douwen als hij zo door ging. “Dan weet je ten minste hoeveel vruchtbare jaren ze nog voor zich heeft.” Zijn uitspraak ging gepaard met wat geknik, alsof er niet meer wijselijke woorden op de wereld waren. “Dat zijn dingen die je in overgnemen moet nemen, wil je een beetje een geslaagd huwelijk aangaan. Hoeveel heb jij er nog? Moet je al haast maken?”
          Dacht hij daadwerkelijk dat het haar iets boeide? Vroeger, als tiener, had ze er wel over nagedacht, over kinderen in de toekomst, al leek het nu meer een verplichte druk de maatschappij dan iets dat ze zelf wilde, zeker nu er zoveel mensen om het leven waren gekomen door de oorlog. Een huwelijk, misschien wel. Kinderen, nee. Elke keer dat ze er ook maar even aan dacht, was een langer dan tien minuten huilend kind in Aloisia’s weeshuis genoeg om daarvan te genezen. Darya keek Hein met een koele blik aan. “Zie ik uit alsof ik haast heb?” Zelfs al wilde ze wel kinderen, dan zou ze die niet nu willen, met hoe bedorven de wereld was. Al helemaal in Duitsland zou ze geen kind willen opvoeden. Dit keer was het zijzelf in plaatsvan de man die de afstand tussen hen in kleiner maakte. “Maar als jij zo graag weten wilt… Mijn vruchtbare jaren zijn meer dan die van jij, als jij zo door praat blijft.” Darya wierp een niet zo subtiele blik op zijn kruis en haalde haar schouders op. “Ongeluk zit in klein hoekje. In Rusland hebben we gezegde: Слово - не воробей, вылетит - не поймаешь. En ook Любопы́тной Варва́ре на база́ре нос оторва́ли.” Hein zou het niet lang overleven in haar Moederland. Misschien moest ze hem maar eens een tripje aanraden. Vervolgens hing ze een verhaal aan hem op over hoe ouderwets de Soviet Unie was en dat haar vader niet genoeg schapen en tarwe bezat voor een fatsoenlijke bruidsschat – was het maar zo’n feest. “Jij lijkt op babushka. Zeurt ook altijd over.”
          ”Ach.” Hein legde zijn hand op haar schouder, die ze vastpakte en demonstratief terug plaatste op zijn been. “Jij arme schat.”
          ”Ja, is echt jammer,” zei Darya met een uitgestreken gezicht. “Ik heb nachtmerries van. Niet prettig.” Nee, als ze ergens nachtmerries van zou krijgen, dan was het wel voor de rest van haar leven vast zitten aan een ander persoon. Die afhankelijkheid en beperking van vrijheid was niks voor haar. "En jij, Heinuska, jij ook geen ring. Waarom niet? Te veel onbeleefde vragen? Vrouwen in Duitsland niet houden van metselaar?"
          Hij haalde teneergeslagen zijn schouders op. “Het is eigenlijk geen gesprek om te voeren op zo'n vrolijke avond als deze. Ik heb geen ring, omdat de vrouw met wie ik me wilde verbinden het altaar nooit heeft gehaald.” Waarschijnlijk weggerend. Darya kon het de vrouw niet kwalijk nemen. “Ze werd ziek, en stierf. We waren nog geen 3 maanden verloofd.” Hein pakte zijn portomonnee en liet een foto zien van een blonde, jonge vrouw. “Was ze niet prachtig? Paula.” Mistroostig stopte hij de foto en portomonnee weer weg.
          Peinzend keek Darya Hein aan. Als ze hem zou mogen, zou ze haast medelijden met hem hebben. Het was moeilijk voor te stellen dat iemand de man, die zij niet kon uitstaan, leuk vond. “Dat is spijtig. Jammer dat te horen.”
          “Na haar dood ben ik niemand tegengekomen voor wie ik hetzelfde voelde, of nou-” De deur van de kroeg ging open en onthulde de blonde lokken van Odette. “Tot ik Odette leerde kennen.”
          Ditmaal kon ze het niet helpen en rolde er een zacht, ongelovig gegrinnik over haar lippen. Hein en Odette. Die combinatie was in haar hoofd net zo vreemd als de konining van Engeland en de Paus. Absoluut bizar. Odette was lief en zachtaardig. Hein was… Hein. De blik die hij Odette schonk was echter de meest oprechte die ze tot nu toe van hem had gezien. “Oh. Jij bent serieus.” Darya keek van de blondine naar Hein, meerdere malen, alsof het zo duidelijker zou moeten worden, maar niks. Ze vroeg zich haast af of Hein Odette had omgekocht. “Dat is… ja. “
          ”Maar moet ik nu daadwerkelijk geloven dat er niemand in het leven de lieftallige Dasha is. Of ben je misschien een beetje te verlegen tegen over mij.” Hij kneep in haar wang, die hij snel wegtrok voor ze deze zelf weg kon slaan.
          De Duitser mocht nogmaals van geluk spreken dat blikken niet konden doden. “Ah. Ja. Ik ben heel verlegen. Spannend om dingen tegen jou te zeggen. Mijn hart kan het niet aan, niet goed.” Darya schudde dramatisch haar hoofd. Er was wellicht één persoon aan wie ze wat meer dacht, maar ze dronk nog liever Amerikaans bier dan die naam aan hem te vertellen. “Maar is voor mijn een weet, voor jou voor altijd een vraag.” Ze gleedt van de barkruk af, besluitend om de man te verlaten voordat ze daadwerkelijk nog haar mes tussen zijn ribben stak. “Jij bent te nieuwsgierig. Houden Soviets niet van. Oppassen.” Met die woorden verliet ze hem en stevende ze op een tweetal dat ook aan de bar stond. Freya, die ze niet bepaald veel meer mocht dan Hein, en Heidi, bij wie ze voorzichtig wilde polsen of alles in orde was. Het was moeilijk om om haar verwijde pupillen heen te kijken. “Duitse mannen,” begon ze, “zijn ze allemaal zo vreemd als Hein?” Geen wonder dat het land naar de klote was gegaan.

    Слово - не воробей, вылетит - не поймаешь – A spoken word is not a sparrow. Once it flies out, you can't catch it – “What is said can’t be unsaid.”
    Любопы́тной Варва́ре на база́ре нос оторва́ли – Curious Varvara had her nose snatched at the market – Meaning: Curiosity killed the cat

    [ bericht aangepast op 18 feb 2022 - 21:34 ]


    To the stars who listen — and the dreams that are answered

    James "Jimmy" Morgan
    "Only the dead get to see the end of war."
    theme • former US lieutenant, current border guard (west)


          “We waren samen sinds high school, Goldmann. En nu heeft ze een fout gemaakt en wil ze mij terug. Dat kan ik toch niet zomaar weggooien…?” Hij pakte de brief over om hem zelf weer vast te houden. Haar handschrift... Dat was haar fucking handschrift.
          “Het kan me niet schelen of jullie sinds de luiers samen waren,” antwoordde Isaac direct met een strenge stem.
    Met een vervelend sprankje wanhoop in zijn ogen, keek de Amerikaan zijn vriend aan.
          “Vertel me over jouw Frieda. Hoe ze was, met jou. Zou zij—..”
    Hij bestudeerde Isaac’s gezicht terwijl hij langzaam een trekje van zijn sigaret nam, zijn gedachten duidelijk niet meer in het mistroostige steegje waarin ze stonden. Jimmy had hem vaker op die manier zien wegdromen — eigenlijk elke keer wanneer hij hem naar zijn overleden echtgenote vroeg. Natuurlijk had hij foto’s van Frieda gezien, maar het was treurig dat hij haar nooit in het echt had mogen ontmoeten. Ze was duidelijk een sterke, lieve vrouw geweest. De melancholische blik in Isaac’s ogen, elke keer wanneer ze ter sprake kwam, vertelde hem meer dan welke samenstelling van woorden dan ook. En toch wilde Jimmy het horen. Zelfs een geweldige vrouw als Frieda, zou in staat zijn om een fout als die van Liberty te maken. Toch..?
    Als Isaac het rot had gevonden om over haar te praten, had Jimmy het uiteraard niet gevraagd. Hij wist echter dat hij het graag deed. Praten over verloren geliefdes, betekende dat ze niet helemaal verdwenen waren. Het levend houden van een herinnering, was de enige manier om een overledene te eren. Tijdens de oorlog was Jimmy veel kameraden in het leger verloren. Enkelen van hen waren gesneuveld voor zijn ogen, van anderen had hij later te horen gekregen dat ze niet meer leefden. Dan waren ze zomaar, plotsklaps weg. Vaak kon hij niet eens meer herinneren wanneer hij hen voor het laatst gesproken had, of waarover zo'n gesprek dan was gegaan. Mensen konden uit je leven verdwijnen, van de één op de andere dag, en doodnormale gesprekken werden dan plotseling een laatste herinnering aan een close vriend, een gerespecteerde sergeant, een echtgenote
    James kon zich niet eens voorstellen hoe het moest zijn voor Isaac. Geliefden verliezen was vreselijk, maar de liefde van je leven? Het was een fucking miracle dat zijn vriend nog overeind liep. De Joden werden tijdens, maar zeker ook na de oorlog, gezien als het zwakke, zielige volk. Absolute bullshit, als je het Jim vroeg. Isaac was tijdens de oorlog alles verloren. Zijn huis en zijn bezittingen. Zijn trots, zijn identiteit en zijn mensenrechten. Zijn mentale gezondheid en zijn kans op een toekomst zonder onverteerbaar trauma. Zijn familieleden en de vrouw die hij lief had.
    En toch stond hij naast Jimmy. Levend en bouwend aan een toekomst, als de motherfucking tank die hij was. Nee, het waren de Krauts die zwak waren, verschuilend achter hun gore “ik-deed-het-omdat-het-moest”-act waar ze vaak nog mee wegkwamen ook. Mensen zoals Isaac, dat waren de mensen waar je naar moest kijken wanneer je het had over de maximale weerbarstigheid en kracht die een man kon bezitten.
    Daarom respecteerde Jimmy hem meer dan wie ook, en luisterde hij aandachtig naar wat hij te zeggen had.
          “Wees eerlijk met mij. Zou zij zo’n fout kunnen maken?” vervolgde hij zijn vraag. Het voelde kwetsbaar.
          “Nee.” Isaac wist een schampere lach niet te onderdrukken waardoor Jimmy zich bijna schaamde om het feit dat hij het überhaupt gevraagd had.
          “Nee, Frieda zou zo’n fout niet kunnen maken. Terwijl ik opgesloten zat in een of andere Berlijnse cel was Frieda niet aan het aanpappen met de buurman of de winkelbediende. Toen ik weggestopt was voor wie ik was, stond Frieda met gevaar voor haar eigen leven in de straten van Berlijn voor mij te protesteren.”
    Jimmy luisterde in stilte om Isaac’s verhaal niet te onderbreken, een zwaar gevoel in zijn maag terwijl zijn vriend opkeek naar de sterren. Frieda was duidelijk een moordwijf geweest.
          “Dat had ze niet hoeven doen; ze was Duitse, niet Joods, ze had me kunnen laten wegrotten en haar leven kunnen oppakken. Ze had kunnen trouwen met een of andere hoogstaande nazi. Je had hun koppen moeten zien, wanneer ze erachter kwamen dat Frieda met een Jood was getrouwd.” Hij grinnikte. “Ze snapten er niks van, zo’n blonde schone met mij.”
          “You ain’t half bad,” humde Jimmy met een trieste glimlach. Hij bestudeerde Isaac’s gezicht terwijl hij over zijn vrouw praatte. De sterren in de hemel waren niets bij de stralende, trotse blik in zijn ogen. Het was mooi, maar het maakte de Amerikaan ook verdrietig, wetende dat zijn eigen mislukte relatie niet eens in de buurt kwam bij wat zij hadden gehad.
    Het was een kort momentje stil tussen de mannen, beide even afgedwaald in hun eigen gedachten.
          “Hoe dan ook,” herpakte Isaac zich. “Nee, Frieda zou nooit zo’n fout kunnen maken. Het spijt me Jim, maar ik ga niet tegen je liegen. Deze vrouw houdt niet van je. Niet op een manier die jij verdient. Jij verdient het om het middelpunt te zijn voor iemand; iemands Noorderster. Niet slechts een maan die in een elliptische baan om haar wereld draait, soms dichterbij, soms verder weg. Dat is geen liefde, dat is gevangenschap," besloot Isaac.
    Jimmy’s blik was naar zijn hond verschoven. Hij kon zijn vriend even niet aankijken. Jesus Christ on a stick, voelde hij zich een loser.
          “The choice is yours, but just know that you’re worth more than being someone’s back up plan.
    Zijn woorden waren hard, maar oprecht. Van binnen wist Jimmy ook wel dat hij advies van zijn beste vriend heel serieus mocht nemen. De twee mannen draaiden er niet omheen met elkaar, eerlijkheid was de basis van hun vriendschap. Maar toch… Hij had zo graag iets anders willen horen.
    Helaas. Dit was het antwoord.
          “Yeah.” Jimmy raapte zichzelf weer bij elkaar en gooide zijn peuk op de grond voordat hij deze verpulverde met de neus van zijn combat boot. Vervolgens duwde hij, voordat hij zichzelf kon bedenken, de brief weer in Isaac’s handen.
          “Verbrand het,” zei hij terwijl hij probeerde resoluut te klinken. Hij wilde niet in de verleiding gebracht worden om de woorden die avond nogmaals dronken te lezen en toch overstag te gaan. Hij kende zichzelf te goed. Isaac had gelijk. Hij verdiende beter. Hij was een oorlogsveteraan, goddamnit.
    Hij zuchtte en keek Isaac weer aan voordat hij knikte, een zowaar opgeluchte glimlach op zijn gezicht. Daarna gaf hij zijn vriend een ferme, vriendschappelijke klap op zijn rug. Het voelde alsof er een last van zijn schouders was gevallen. De knoop in zijn maag was er niet losser op geworden: hij wist immers dat hij later die nacht gegarandeerd spijt zou krijgen van zijn keuze. Maar er was in elk geval een keuze gemaakt. Nu was er niets meer aan te doen, en dat voelde goed. Spannend, zelfs.
    Hij knikte naar het gebouw achter hen. “Je eerste rondje ranzige Jägermeister krijg je van mij, bud. Kom, dan gaan we naar binnen.”
    Vervolgens floot hij naar Duke, die meteen zijn oren spitste en netjes naast zijn baas kwam zitten. “En als jij je gedraagt, heeft Gail misschien nog wel wat restjes voor jou,” beloofde hij de hond.
    Met de gebruikelijke onbevreesde, tikkeltje baldadige expressie in zijn ogen, ging hij Isaac voor en opende hij de deur van het café.
    Zijn blik kruiste vrijwel direct met die van de bloedmooie Josie, die met een sigaret in haar slanke hand aan de bar zat. Zonder er bij na te denken schoot hij haar een brutale, steelse blik en gaf hij haar een stiekeme knipoog. Hij had haar altijd al een fascinerende vrouw gevonden, en vanavond zou hij misschien eindelijk zijn charmes een beetje in de strijd gooien. Alles om de liefde van zijn leven in Texas te vergeten. Hij had geen keuze meer.
          “Evening,” maakte hij zijn aanwezigheid in de ruimte kenbaar terwijl hij zijn blik even door het café liet gaan. Hij stak zijn hand op naar zijn vriendin Darya die verderop met die gladde aal van een Hein zat te praten, voordat hij zijn jas uittrok. Het was altijd goed om in The Tipsy Kitty-Cat te zijn. Iets anders ging hij die tent echt niet noemen.
          "Gail, beautiful. One of your finest.. Jägermeisters, please," grijnsde hij. Hij gaf Isaac een plagerige por. "Voor zover dat mogelijk is." Als er iets was wat hij nooit zou begrijpen aan Isaac, was het wel hoe hij die shit in godsnaam weg gezopen kreeg.







    w. Isaac, behind inside the tipsy kitty-cat

    [ bericht aangepast op 18 feb 2022 - 21:37 ]


    "this world is cruel, but i still love you."

    LORELEI MARLENE MEMINGER
    twentyseven • german • works at Alte Nationalgalerie • soundtrack • at the border post die betrunke katze • with ilya hein

    Met een trillende stem beloofde Lore aan Ilya dat ze een week later een fles whisky voor hem zou hebben, om hierna te vragen of ze zijn woord kon krijgen dat hij niet nog van gedachten zou veranderen. Het was op dat moment moeilijk om te geloven dat ze tijdens de oorlog zo soepeltjes had gelogen tegen de Nazi’s en SS’ers in haar omgeving. Ondanks wat Duitsland veroorzaakt had, enkele jaren geleden, waren het de Soviets door wie de haartjes in haar nek overeind gingen staan. Als ze niet de Duitse nationaliteit had, was het niet veel anders geweest. Misschien kwam het door de Soviets die ze had ontmoet, of misschien kwam het door alles wat ze over de Soviets in haar geschiedenisboeken had gelezen. Hoe het land door de eeuwen vrijwel elke vijand verslagen had die hen probeerde te overmeesteren.
          ”Mooizo, maar weet wel, geen week later,” dreigde de Rus. “Ik kan je alleen mijn woord niet geven. Misschien verzin ik ook nog wat anders, misschien ook niet, je merkt het wel. Waarschijnlijk zul je wel geluk hebben.” Zijn laatste woorden waren moeilijk te geloven. De man was alles behalve een warmhartig of toegevelijk persoon.
          Lore knikte langzaam terwijl ze op haar lip beet. Kon hij het luide bonzen van haar hart horen? “Vol-volgende week,” beloofde ze, hopende dat hij niet nog iets anders aan haar zou vragen. Als ze de grens over wilde steken, dan was er niet echt iets wat ze kon weigeren. De blik in zijn ogen benauwde haar. Het maakte niet uit dat de avond was gevallen – op een klaarlichte dag zou dit hetzelfde effect hebben gehad. Misschien zelfs wel meer, met het sterkere contrast. Lang niet alle slechte dingen gebeurden enkel in het donker. “Als… als je nog iets anders verzint dan hoor ik het wel.” Ilya mocht dan wel niks kunnen doen in de pokerclub, het zou haar niet verbazen als hij daadwerkelijk tegen zijn mede-grenswachters zou zeggen dat ze haar er niet langs moesten laten, ook met de juiste papieren niet. Het enige waar ze op dat moment blij mee was, was dat ze haar werkgeversverklaring niet uit haar tas had gehaald. Die waren nog veilig. Haar paspoort lag echter nog altijd in Ilya’s handen. “Mag ik… mag ik die terug?”
          Het boekje verdween achter zijn rug. Lore’s ogen werden groter en met moeite slikte ze de brok in haar keel weg. Als hij haar paspoort niet terug zou geven, dan zou ze later in de avond niet eens terug kunnen komen in West-Berlijn. “Vooruit dan,” gaf hij uiteindelijk toe, om het paspoort naar haar uit te steken.
          Vluchtig nam Lore het boekje aan, voor hij van gedachten kon veranderen. “Dankjewel,” murmelde zachtjes. Haar vingers waren zo straks om het boekje gevouwen dat haar knokkels wit zagen. Het trillen in haar stem was nog altijd niet verdwenen toen ze hem vroeg of ze kon gaan.
          ”Oké dan, ga!” zuchtte hij. “Volgende keer moet je misschien maar iets later komen. Of niet, ik gok dat mijn meeste collega's je niet eens langs zouden laten. Of om ergere dingen vragen.”
          Dat was haast het meest akelige van de hele situatie. Het kon altijd erger. Ze kon Ilya daar niet eens ongelijk in geven. De horrorverhalen die ze over troepen Soviet soldaten had gehoord waren moeilijk om te vergeten en ze wilde geen antwoord op de vraag of Ilya zelf ook bij die betreffende groepen had gehoord. Onbewust had ze haar jas stevig om haar heen getrokken, alsof het enige bescherming kon bieden. Overdag zou ze geen problemen moeten hebben, ze had de juiste papieren, maar het stemmetje in haar achterhoofd bood veel weerstand tegen die logica. “Bedankt dat je mij er langs laat,” zei ze, misschien dat dat hem wat goed zou stemmen. Moest ze nu wel of niet hopen dat ze hem een volgende keer weer zou treffen? Niet instaat verder nog iets te kunnen zeggen, liep ze haastig bij hem vandaan, op het snelst mogelijke tempo zonder verdacht over te komen bij de andere grenswachters. De blikken die ze haar gaven negeerde ze zo goed als ze kon, maar één ding was zeker – ze zou die avond niet alleen naar huis durven te lopen.
          De wandeling van de grens naar die betrunkene Katze voelde langer dan anders. Meerdere keren keek Lore over haar schouder of ze niet gevolgd werd. Het ongename gevoel tijdens haar gesprek met Ilya was lastig om van haar af te schudden en zelfs het zien van de bar ingang liet deze niet verdwijnen. Stilletjes opende ze de deur en glipte ze naar binnen. Het was haar bedoeling om geluidloos binnen te komen en zich rustig bij iemand te voegen die ze wat beter kende, maar tijdens het uittrekken van haar jas viel haar blik op Isaac, die bij Jimmy, Gail en Josie stond. Geheel afgeleid door zijn verschijning gooide Lore in haar onhandigheid de kapstok om, die met een luid kabaal op de grond viel. Voor het eerst sinds haar aankomst bij de grenspost verscheen er weer kleur op haar gezicht. “Sorry!” Met rode wangen ruimde ze vluchtig de gevallen kapstok, die gelukkig nog heel was, en alle jassen op. Het liefst zou zichzelf begraven tussen de hele lading jassen tot de rode gloed op haar wangen verdwenen was.
          Niet midden in een gesprek willen vallen, voegde ze zich uiteindelijk bij Hein, die alleen aan de bar zat. “Hey, Hein,” begroette ze hem, terwijl ze op de lege kruk naast hem klom. Haar voeten bungelden een flink aantal centimeters boven de grond. “Gaat alles nog okay?” Over haar schouder wierp ze een blik op Gail, die nog druk bezig was met enkele andere drankjes in te schenken. Normaal bewaarde Lore de alcohol voor pas later op de avond, maar nu kon ze al wel een scheut whisky of in haar thee gebruiken. Haar ogen gleden terug naar Hein en ze verstopte haar trillende handen onder haar benen. “Heb je goed geslapen afgelopen week? Ondanks alles?”


    To the stars who listen — and the dreams that are answered

    ☆      Put your lips close to mine, as long as they don't touch      ☆

    Charléne Rosler




          25      ✦      French-German      ✦      Executive secretary      ✦      With Ludovic      ✦      Streets of Berlin die betrunkene Katze


          Kort had ze met haar ogen gerold nadat Ludovic de opmerking had gemaakt dat ze het wellicht rustiger aan moest doen. Dat had hij gehoopt.
    ‘’Dat weet je best,’’ was zijn antwoord nadien ze gevraagd had waarom ze het rustiger aan zou doen. Een kort, afkeurend geluid rolde over haar lippen voordat ze er erg in had.
    De afgelopen weken had ze hard gewerkt. Nu met de blokkade had ze harder gewerkt dan dat ze ooit gedaan had. Alles moest perfect zijn. Juist nu.
    ‘’Ik mag hopen dat jij net zo hard werkt om te zorgen dat alles soepel verloopt,’’ had ze uiteindelijk gezegd na een stilte, zijn woorden negerende. Natuurlijk wist ze zelf ook wat hij bedoelde met zijn ‘suggestie’. God, hoe kon ze dat vergeten terwijl ze er vaak genoeg aan herinnerd werd? Het antwoord was simpelweg: niet.
    Ze wist alleen niet of Ludo egoïstisch was of dom, of wellicht allebei, dat hij zijn ‘suggestie’ nu deed. Dit was niet het moment om voor dit soort gedoe. Als er nota bene al een moment voor was. Charléne vond van niet.
          ‘’Je bent in Duitsland, spreek dan ook Duits.’’ hoorde ze hem grommen nadat ze in de eerste instantie in het Frans had gereageerd op zijn vraag of er nog een afterparty zou zijn vanavond.
    Een kort lachje rolde over rood gestifte haar lippen en ze schudde met haar hoofd. ‘’Prévisible,’’ antwoordde ze, haar lippen gesierd door een grijns. Dit was niet de eerste keer dat ze die woorden hoorde sinds ze terug was gekomen uit Frankrijk. Het maakte het er niet minder vermakelijk op. Juist het tegenovergestelde. ‘’op het werk spreek je ook Engels,’’ voegde ze er aan toe. ‘’en zoals je zelf zegt, we zijn in Duitsland..’’ Wellicht was het een beetje bijdehand, maar ze had wel gelijk. Natürlich.

          Ze hadden de achterdeur van die betrunkene Kate sneller bereikt dan dat Charléne verwacht had. De deur had ze voor [bLudo[/b] opengehouden en vervolgens was ze langs hem heen gestapt om alvast haar weg te maken richting de bar. Het liefst zou ze een goed glas wijn bestellen bij Gail, maar een stemmetje in haar hoofd - het verstandige stemmetje - zei dat ze dit beter kon doen wanneer ze in beter gezelschap was. Gezelschap dat ze wel kon vertrouwen. En dus bestelde ze een fanta voor haarzelf en een whiskey voor Ludo bij de blonde dame toen ze eenmaal had plaats genomen op een van de vrije krukken aan de bar. Binnen no-time stonden de twee drankjes voor haar neus. De whiskey schoof ze door richting Ludo en het glas fanta pakte ze vervolgens.
    ‘’‘Fanta?’’ De stem van de man naast haar klonk wat verbaasd. Zacht humde ze. ‘’Geen alcohol meer voor jou?’’ Anders had ik wel alcohol besteld.
    ‘’Morgen begint de dag weer vroeg,’’ was haar antwoord. ‘’dus geen alcohol meer nee,’’ Het was niet de echte reden waarom ze op dit moment een fanta besteld had, maar dat hoefde Ludo niet te weten.
    Ze draaide zich wat zodat ze hem aankijken kon en hief haar glas even alvorens ze vroeg waarop ze proosten, waarna ze voorstelde op het geluk bij pokeren.
    ‘‘Klinkt goed,’’
    Haar wenkbrauw ging lichtjes omhoog bij het zien van de grijns die ontstond op haar gesprekspartners gezicht na haar suggestie. In plaats van ernaar te vragen, tikte ze haar glas voorzichtig tegen die van hem aan. Waarna ze haar glas weer liet zakken.
    ‘’Proost dan maar,’’ zei ze en ze nam een slok van haar fanta.
    Kort liet ze haar blik door het café gaan. Zoals het nu leek, waren de meesten van de poker club wel aanwezig. De grenswachters bleken in een goed humeur te zijn die avond.
    Prévisible = voorspelbaar


    ''And I am still a believer, but I don't know why. I've never been a natural, all I do is try, try, try.''

    卐 Heinrich Heydrich Hoffmann ϟϟ
    30 • mason • East-Berlin • at the bar • with Darya

          De avond was allang gevallen en dat was te merken aan de kroeg in Oost-Berlijn. Het waren niet langer alleen de vrouwelijke stemmen van Gail en Josie die de ruimte vulden. Inmiddels klonken er meerdere stemmen en meerdere talen in het donkere café. De tafel in het midden van de ruimte begon er steeds aanlokkelijker uit te zien. Het duurde niet lang meer of ze zouden met elkaar aan tafel gaan. De spanning van het pokerspel was vanavond nog verleidender dan op andere avonden. De pokerface die Heinrich tijdens het spel op zijn gelaat hield was niets vergeleken met strakke gezicht waarmee hij in zijn dagelijks leven door de straten van Berlijn liep. Het gebluf en bedrog aan de pokertafel was een ontsnapping aan de leugen van zijn bestaan in het Derde Rijk en vanavond kon hij dat goed gebruiken.
          Maar voor nu was hij nog in het gezelschap van Darya. Heinrich zijn ogen gleden over de Russische pilote en hij vroeg zich af of al die vluchturen niet slecht geweest zouden zijn voor haar vrouwelijke delen. Met over elkaar geslagen benen en een sigaret tussen zijn wijs- en middelvinger had hij Darya naar haar vruchtbare jaren gevraagd. “Hoeveel heb jij er nog? Moet je al haast maken?”
    “Zie ik uit alsof ik haast heb?” Kaatste de blondine bits terug.
    “Poh!” bracht Heinrich geschrokken uit. “Nee, absoluut niet, vandaar mijn vraag!”
    “Maar als jij zo graag weten wilt… Mijn vruchtbare jaren zijn meer dan die van jij, als jij zo door praat blijft.” Darya haar blik gleed kort naar Heinrich zijn edele delen, waarna ze haar schouders op haalde. “Ongeluk zit in klein hoekje. In Rusland hebben we gezegde: Слово - не воробей, вылетит - не поймаешь. En ook Любопы́тной Варва́ре на база́ре нос оторва́ли.”
          De sigaret haalde Heinrich tussen zijn lippen vandaan en glimlachend keek hij Darya aan. Met een twinkeling in zijn ogen had hij geluisterd naar haar Russisch en haar scherpe woorden. Snel tikte hij de as van de sigaret af in de asbak op de bar en wees vervolgens met zijn sigaret in de richting van de blondine. “Jij bent me er een, Darya Ivashkova.”
    “Jij lijkt op babushka. Zeurt ook altijd over.”
    Heinrich lachte kort. “Nou,” bracht hij geamuseerd uit. “ik hoop alleen qua betrokkenheid bij jou, en niet qua uiterlijk. Anders moet jij zeker haast maken. Ik weet niet of je met mijn uiterlijk nog een geschikte man kunt vinden.” Hij wilde zijn hand naar haar uitreiken en haar blonde haren stroken, maar gezien haar vinnigheid die avond hield Heinrich zijn handen thuis.
          Toen Darya echter begon over de bruidsschat die haar vader niet voor haar had kunnen betalen had Heinrich het niet kunnen laten om medelevend zijn hand op haar schouder te laten rusten. Demonstratief verplaatste de Russin zijn hand van haar schouder naar zijn been.
    “Ja, is echt jammer,” zei ze daarna gevoelloos. “Ik heb nachtmerries van. Niet prettig.”
    Heinrich wist niet zeker of ze nu een grapje maakte of dat het haar daadwerkelijk zoveel aanging dat ze er niet verder over wilde spreken.
    "En jij, Heinuska, jij ook geen ring. Waarom niet? Te veel onbeleefde vragen? Vrouwen in Duitsland niet houden van metselaar?" vroeg ze vervolgens aan hem en Heinrich stak een onzin verhaal op over een zogenaamde verloofde die zou zijn gestorven. Het was nonsens, maar goed, welke andere reden was er voor het feit dat Heinrich nooit was getrouwd? Zo’n knappe, slimme en galante man? Waarom had hij geen vrouw? Hij moest wel liegen.
          Het verhaal over zijn overleden verloofde had echter ook een pluspunt. Iets aan zijn verzinsel liet hem erin geloven; de alcohol liet hem lichter voelen en de gedachte aan een geliefde sterkte dat gevoel. Hoe fijn zou het moeten zijn om een partner te hebben? Iemand om ‘s avonds tegenaan te kruipen, te kussen voor het slapen gaan. Zijn verhaal was dan wel een leugen, maar Heinrich wilde erin geloven. Door te geloven in zijn eigen bedrog kwam een hoopvol gevoel in hem naar boven; wellicht zou er in de toekomst wel iemand zijn om naast in slaap te vallen. Misschien ooit.
          “Dat is spijtig. Jammer dat te horen.” betoog Darya haar medeleven.
    Heinrich glimlachte naar haar. “Dankje, Dasha.” en hij sipte van zijn wodka.
    “Na haar dood ben ik niemand tegengekomen voor wie ik hetzelfde voelde, of nou-” de deur opende en Odette stapte naar binnen. Als een magneet werden Heinrich zijn ogen naar de Duitse schone toegetrokken. “Tot ik Odette leerde kennen.”
    Darya grinnikte.
    Fronsend keek Heinrich de vrouw aan.
    “Oh. Jij bent serieus.” zei Darya toen en haar ogen schoten van Odette naar hem en weer terug. Ietwat van zijn stuk gebracht bleef Heinrich Darya aankijken en wachtte op de volgende woorden die ze zou spreken, maar het enige wat ze nog uit te brengen wist was: “Dat is… ja. “
          Heinrich wist niet wat hij moest zeggen. Was het zo’n absurde gedachte dat Odette en hij samen zouden kunnen zijn? Het was een bewuste keuze geweest om de anderen van de pokerclub niet te vertellen over de dates die ze tot nu toe hadden gehad, maar daar had Heinrich verandering in willen brengen. Ze hadden drie keer afgesproken en hij wilde voorzichtig zijn affectie voor de 4 jaar jongere verpleegster in de openbaarheid brengen, maar door Darya haar reactie twijfelde hij daar nu aan.
          Heinrich knipperde even met zijn ogen en besloot toen de aandacht terug te brengen op Darya zelf. “Maar moet ik nu daadwerkelijk geloven dat er niemand in het leven de lieftallige Dasha is. Of ben je misschien een beetje te verlegen tegen over mij.” Plagerig kneep hij in de Russin haar wang, waarna hij snel zijn hand terug trok. Met zijn blik nog op Darya gericht zag Heinrich vanuit zijn ooghoeken dat zijn twee minst favoriete personen zojuist de kroeg hadden betreden: James Morgan en zijn Joodse sidekick Isaac Goldmann.
          Oh, wat was hij hen graag 5 jaar geleden tegen gekomen. Het onderkruipsel had hetzelfde lot kunnen ondergaan als zijn waardeloze soortgenoten. Vergassing. Massagraf. Opgeruimd. De Amerikaan zag Heinrich liever met een geweer tegen zijn nek. Of een strop erom. Zolang hij hem maar zou kunnen zien sterven. Dat is wat die smerige bemoeiallen van een Amerikanen verdienden. Schamper luisterde Heinrich naar het lelijke accent van de man.
    Evening,” kondigde Jimmy hun aanwezigheid aan en hij stak zijn hand op naar Darya.
          Heinrich glimlachte zuinig naar de twee, waarna hij zijn fantasie nog heel even op de loop liet. Met de hoeveelheid lichamen die hij had aanschouwd in de kampen was het niet moeilijk om het gezicht van Isaac of Jimmy daarop in te beelden. Het was een kalmerende gedachte. Heinrich ademde in. Sloot zijn ogen en zag de levenloze kijkers van Isaac en Jimmy voor zich. Ademde uit. Opende zijn eigen ogen weer en voelde zich al een beetje beter.
          “Ah. Ja. Ik ben heel verlegen. Spannend om dingen tegen jou te zeggen. Mijn hart kan het niet aan, niet goed.” zei Darya toen dramatisch hoofdschuddend. “Maar is voor mijn een weet, voor jou voor altijd een vraag.” Darya gleed van de barkruk. “Jij bent te nieuwsgierig. Houden Soviets niet van. Oppassen.” En met die woorden liet ze hem achter.

    Nou, ja!
    Heinrich bracht zijn aandacht op zijn sigaret en glaasje wodka dat op de bar stond. De woorden van Darya over Odette en hem probeerde hij van zich af te zetten. Ze was bovendien een Russin, ze was minderwaardig! Waarschijnlijk zouden haar onderontwikkelde hersenen niet kunnen bevatten wat liefde voor een Duitse man betekende. Hoofdschuddend bracht Heinrich de sigaret naar zijn lippen en blies de rook langzaam uit. Heel even keek hij nog naar Darya. Wat was het eigenlijk ook een arme schat. Zo hulpeloos verloren in een vreemd land. Zonder man. Zonder verloofde. Zonder enig toekomstperspectief. Hij kon het haar eigenlijk niet kwalijk nemen dat ze zulke onzin uitkraamde. Ze was als een kind. Er moest voor haar woorden gedacht.
          “Hey Hein,” Het was de stem van Lorelei die Heinrich liet opkijken van de Russin.
    Direct glimlachte hij een oprechte lach bij het zien van het kleine gestalte van zijn goede vriendin. Hij had haar niet eens zien binnenkomen.
    Ze klom op de barkruk naast hem en haar voeten bungelden een eind boven de vloer. “Gaat alles nog okay?” vroeg ze.
    De laatste keer dat ze elkaar hadden gezien had Heinrich haar aangesproken op haar ongepaste verzameling boeken en hij had geen spijt van zijn woorden. Het was zonde dat een pracht vrouw als Lore zich inliet met ideeën en verhalen uit haar onzedelijke boekencollectie. Maar de onenigheid die ze toen hadden gehad wilde Heinrich voor nu achter hen laten. Hij zou haar later opnieuw wijzen op de fouten die ze maakte, maar eerst wilde hij weten hoe het met haar was.
          Heinrich stond op zijn kruk, sloeg één arm om de dame heen en kuste haar kruin. “’Lore,” zei hij op een totaal andere toon als hij tegen Darya had gebruikt. Niet langer was zijn stem spottend of uitdagend, maar eerder beschermend en zorgzaam. “wat ben ik blij om jou te zien.” zei hij oprecht en hij ging weer naast haar zitten op zijn eigen barkruk.
    “Met mij gaat alles goed, daar hoef jij je nooit zorgen om te maken.” Verzekerde hij haar. “Hoe gaat het met jou?”
    Lore wierp een blik over haar schouder en Heinrich volgde haar ogen welke uitkwamen op Gail. Het was geen mysterie wat de brunette wilde.
          Heinrich schoof zijn glas wodka in de richting van Lore. “Hier,” bood hij haar zijn drank aan. “Ik weet niet of je dit drinkt, maar voor alles een eerste keer, toch?” stelde hij voorzichtig voor, zich er maar wat goed van bewust dat Lore niet een van de zwaardere drinkers van de club was.
    De handen van Lore verdwenen onder haar benen. “Heb je goed geslapen afgelopen week? Ondanks alles?”
    Heinrich knikte en bood Lore een sigaret aan door het potje dat op tafel stond aan haar voor te houden. “Ik wel. Wie had ooit gedacht dat wonen in Oost-Berlijn zijn voordelen zou hebben,” zei hij hoofdschuddend. “Maar jij? Hoe heb jij geslapen gezien de huidige situatie? Je weet dat je altijd bij mij mag verblijven als dat nodig is.” Het was een voorstel dat hij haar vorige week al had willen doen, maar door de chaos in Berlijn was de club niet bij elkaar gekomen. “Ik heb aan alles genoeg, je noemt het maar en ik regel het voor je.” Liet hij de brunette weten. "Hoe zijn die neppe soldaten bij de grens? Behandelen die je normaal?" vroeg Heinrich verder, goed wetende hoe mannen in machtsposities konden zijn. Hij was er bovendien zelf een geweest.

    [ bericht aangepast op 22 feb 2022 - 17:11 ]


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

    Gail Evans
    Beauty may be dangerous but intelligence is lethal

    ♠ 26 ♦ Café Owner ♣ At the Café, w/ Josie ♥







    Subtiel trok Gail een van haar mondhoeken iets op zodra haar blik dat van Josie kruist — de donkere schone stilletjes een keer knikt, instemmend op het voorstel dat de café eigenaresse haar gegeven heeft. Misschien moesten ze de club inderdaad houden bij hoe het nu was, de aantal leden voldoende om een aardige gezelschap te creëren. Gail merkt het niet alleen in de toenemende drukte in het café zelf, maar ook aan de bar kwam ze steeds vaker een paar handen te kort en vloog ze geregeld van links naar rechts om ieders bestelling bij te kunnen houden. De blondine klaagt echter niet, maar daardoor verloor ze voor haar gevoel wel het algehele overzicht. Hetgeen ze maar al te graag in eigen handen wil houden en het liefst niet verliest.
          ”Ik zal ook eens met James en Ilya praten,” verzucht Josie ondertussen zacht. Gail knikt op haar beurt. Ondanks dat ze de ene grenswachter meer vertrouwt dan de ander waren beide heren het beste aanspreekpunt om er achter te komen of er zich onrust vormt rond de grens. “Hadden die twee dienst vanavond, dat je weet?”
          ”James niet, maar Ilya wel. Dat is als ik het goed onthouden heb tenminste.”
          Gelijktijdig met dat Gail haar beste vriendin een antwoord geeft, gaat de deur van het café opnieuw open, waar Aloisia en Misha naar binnen verschijnen en de blondine met name de jonge vrouw van een hartelijke glimlach voorziet. Ze moest later vanavond niet vergeten om de weesmoeder het bundeltje gedroogd vlees te geven dat ze mee had genomen naar het café. Tenslotte had Gail’s tante haar best er voor gedaan en was het haast een uitdrukkelijk bevel geweest om ervoor te zorgen dat het bij de kinderen terecht zou komen. De oudere vrouw was zelfs bijna zo ver gegaan om haar nicht zelf naar het weeshuis te sturen, maar dat had de blondine tactvol weten te omzeilen. Het was niet dat ze niets om de kinderen gaf die er zaten, waar Aloisia met alles wat ze had voor hen zorgde, maar Gail kon de gedachten simpelweg niet aan dat de kinderen daar verlaten door hun ouders zaten; om wat voor redenen dan ook. Haar hart ging de jonge zieltjes één voor één willen adopteren en dát idee was er wel een waar ze voor terugdeinsde. Een gebonden, huiselijk leven is er niet voor haar — een gedachten dat Gail al jaren voor zich houd.
          ”Goedenavond dames,” begroet Alexander intussen de twee vriendinnen, zodra hij aan de bar verschenen is. Gail had hem al gespot bij het binnenkomen, samen met Liliya, maar hem niet direct kunnen begroeten door de bestellingen die ze moest vervullen. “Alexander,” reageert Josie vervolgens, waarop Gail haar beide handen losjes op de bar plaats — haar poelen ongegeneerd over de blonde man heen glijdend, tot hun blikken elkaar kruisen. “Wat mag het zijn?” vraagt Gail vervolgens, waarbij ze het niet kan helpen een hint van veelzeggendheid in haar stem te verbergen die alleen hij zal herkennen. Dat ze Alexander buiten de club iets beter heeft leren kennen, met name tussen de lakens, heeft Gail nooit aan de grote klok gehangen, simpelweg omdat ze er zelf nooit verder over na heeft gedacht. Er valt niets meer achter iets te zoeken als er niets meer is. . . toch?
          ”Een biertje voor mij en een glaasje wodka voor Lili, alsjeblieft.”
          Direct gaat Gail aan de slag en vult ze de twee glazen met de benodigde alcohol voor beide. Tussendoor werpt ze een blik op Josie, hetgeen een subtiel trekje van haar wenkbrauw veroorzaakt als ze diens gezichtsuitdrukking niet volledig lijkt te herkennen. Iets dat nieuw is voor Gail — of wat toch anders niet vaak voorkomt. “Kijk eens aan, een biertje en een wodka,” prevelt de café eigenaresse vervolgens, waarbij ze twee rijkelijk gevulde glazen voor Alexander op de bar plaats. Pas dan heeft ze in de gaten dat de man nog altijd naar haar kijkt en hij vermoedelijk iedere beweging heeft gevolgd die ze gemaakt heeft. Een glimlach verbreedt zich rond haar mond terwijl een zachte blos over Alex’ wangen heen strookt. Gail zou nooit of te nimmer ontkennen dat de blonde man voor haar niet iets met haar deed, tenslotte zocht ze zijn bed de afgelopen paar keer niet voor niets niks op, maar Gail is verder altijd blind geweest voor eventuele signalen die afgegeven kunnen worden. Vermoedelijk de reden dat ze op haar leeftijd eveneens nog altijd vrijgezel en ongetrouwd is — los van eveneens een paar andere punten waar ze maar moeilijk overheen lijkt te kunnen stappen. Het idee om haar vrije leven zoals dat nu is op te geven is iets dat Gail bij de gedachten alleen al een benauwend gevoel geeft. Ze heeft geen man nodig in haar leven, iemand die haar denkt te vertellen hoe het er voor staat en wat er van haar verwacht wordt. De eerste beste kerel die dat waagt is beslist nog niet jarig.
          Nadat Alexander na een mompelend bedankje de bar weer verlaat, kijkt Gail hem nog even na. Tot hij terug op de plek zit waar hij samen met Liliya is gaan zitten en hij een slok neemt van de bier dat ze hem geschonken heeft. “Waar ging dat over?” vraagt Josie. Met een schuine blik kijkt Gail van Alexander weg, terug naar het knappe gelaat van haar beste vriendin. “Waar ging wat over?” kaatst ze terug, iets te snel misschien. Een kleine lach speelt rond Josie’s mond en een nieuwsgierige twinkeling is zichtbaar in haar diep donkere kijkers. Nee, zelfs de kleinste dingen ontgaan de jonge vrouw niet, waarop Gail zich voor voor luttele seconden afvraagt waar ze de mist in is gegaan (of wat ze überhaupt gemist heeft). Echter, voor een van de twee verder nog iets kan zeggen, worden ze opnieuw onderbroken. Dit keer door Misha.
          ”Hallo dames. Fijn om jullie te zien.”
          Gail humt slechts, gevolgd door een kort knikje met haar schouders en een flauwe glimlach rond haar lippen ter begroeting. “Zou ik een whisky met cola en een gewoon whisky van je mogen?” vraagt de man vervolgens, waarna hij zich dichter naar Josie toebuigt om iets in haar oor te kunnen smiezen. Dit keer is het aan Gail om met een nieuwsgierige blik naar het tweetal te kijken, waarna ze wederom twee glazen vult met drank en deze op de bar plaats. Zodra de man weer terug loopt richting Aloisia slaat Gail haar armen over elkaar heen, haar blik veelzeggend en vervuld met een lichte tint geamuseerdheid.
          ”Zeg eens, waar ging dat over?”
          Miniem kantelt de blondine haar hoofd en terwijl ze tracht het gezicht van haar beste vriendin te lezen wordt haar aandacht eveneens naar Jimmy getrokken, die op zijn beurt samen met Isaac aan de bar verschijnt. De grijns op zijn lippen als hij de vrouw achter de bar begroet, of de heimelijke blik die hij seconden eerder nog op de donkere schone geworpen heeft, ontgaan haar niet. Arme jongens in deze club. . . "Gail, beautiful. One of your finest.. Jägermeisters, please. Voor zover dat mogelijk." In een quasi beledigd gebaar tuit Gail haar lippen, waarbij ze een licht afkeurend geluid maakt. "Het is goed te weten dat de drank niet hetgeen is dat je steeds naar het café toe lokt, hm?" Met een licht ondeugende twinkeling kijkt Gail van Jimmy kortstondig een keer naar Josie, alvorens ze wederom aan de slag gaat met het vullen van een paar nieuwe glazen. Beweging achter de bar kondigt de komst van niet één maar twee viervoeters aan, wie op hun beurten met smacht wachten op wat bewaarde restjes voedsel.


    'Three words, large enough to tip the world; I remember you.'

    Freya Rosler-Scholtz
    26 — German — founder of the poker club — lives in East Berlin — possible war widow / husband is still missing — die Betrunkene Katze — Heidi & Darya — outfit

    8)-gthumb-gwdata1200-ghdata1200-gfitdatamax.jpg" style="max-width:350px; margin: 5px auto;display:inline;" />

    sometimes it feels as if all the men I ever danced with are dead

    Het leek even te duren voor Heidi merkte dat Freya tegen haar sprak. Na enkele seconden afwachten, keek de blondine toch naar Freya en leek ze zich te realiseren dat ze moest antwoorden. 'Huh? Met mij gaat het goed. Alles is perfect.' Meteen kwam die bekende, brede glimlach weer tevoorschijn en Freya kon alleen maar kort knikken. Heidi leek een beetje van de wereld, maar Freya wist niet zeker of ze dat tegen haar moest zeggen of dat ze wijselijk haar mond moest houden. Ze zag er in ieder geval blij en gelukkig en vrolijk uit, en dat was waarschijnlijk het belangrijkste. Én het was het beste voor de pokerclub, natuurlijk. Toen Freya weer een slokje van haar wijn had genomen, begon Heidi weer met praten. 'Hee! Wat is er met die Jimmy? Elke keer als ik hem spreek doet hij zo onaardig, vindt hij het niet leuk hier in Berlijn?'
          Freya was even stil terwijl ze die woorden op zich in liet werken. Ze kon niet geloven dat Heidi niet wist van Jimmy's politieke meningen of wat hij in de oorlog al dan niet had meegemaakt. Zelfs als ze dat niet wist, was het wel duidelijk genoeg dat hij Amerikaans was en dus per definitie al tegen Hitler vocht. Tegen Marcus. Toch haalde Freya uiteindelijk haar schouders op.
          'Blijkbaar vindt hij het niet zo erg, als hij hier continu blijft rondhangen,' reageerde Freya. 'En als hij het niet eens is met ons, houdt hij dat maar lekker voor zich. Het maakt voor mij weinig uit.' Oké, dat laatste was niet helemaal waar. Freya keek altijd met een schuin oog naar de geallieerden. Als ze maar niet hardop hun mening verkondigden en het Duitse leger en Hitler verafschuwden, mochten ze van haar blijven. Er waren bij de pokerclub genoeg aanhangers van de nazi's. Als Jimmy, of wie dan ook, het niet prettig vonden, konden ze ervoor kiezen om niet tegen hun principes of idealen in te gaan. Dat deden ze echter niet. Ze konden honderd keer snerend naar Freya kijken, maar haar kon het eigenlijk niet zoveel schelen. Dan moesten ze maar gewoon afstand houden. De club was ervoor bedoeld om na de oorlog wat extra geld te verdienen en dat gold voor zowel Freya en Josie als de andere leden. Politieke opvattingen hadden er even niets mee te maken. Het ging juist om samenkomen in een verwoest Berlijn, niet om de oorlog van enkele jaren ervoor. Iedereen hier was wel mensen verloren, of het nou familie of vrienden of kennissen waren.
          Nog voor Heidi kon reageren op Freya's statement, had een andere vrouw zich bij hen gevoegd. Darya. Net zo'n gezellig type als Jimmy. Ze stonden niet helemaal aan dezelfde kant, maar hadden allebei een bloedhekel aan de Duitsers. Hetzelfde gold eigenlijk voor Darya als voor Jimmy: mond houden of wegwezen. 'Duitse mannen, zijn ze allemaal zo vreemd als Hein?' viel de vrouw hun gesprek binnen.
          Freya haalde toen haar schouders even op en nam weer een slok wijn. 'Ik ben getrouwd met een Fransman, dus ik heb geen ervaring met Duitse mannen,' glimlachte ze ietwat geforceerd. Het zou nu te veel opvallen als ze naar Josie of Charlene zou kijken en met haar ogen zou rollen, dus hield Freya zich wijselijk in. Ze had wel wat ervaring met Duitse mannen, trouwens, al was dat vooral voor ze met Marcus trouwde. En na de oorlog, toen hij niet terug was gekomen, hadden meerdere mannen zich aan haar voorgesteld. Toch was ze amper geïnteresseerd, ook al verdween de hoop dat hij ooit nog terug zou komen steeds meer.


    Small and white, clean and bright. You look happy to meet me.

    Giovanni Pellegrino
    28 — Italian — former soldier for the nazis — turned bartender — lives in East Berlin — die betrunkene Katze — Odette — outfit

    is he from heaven or from hell?
    and does he know
    that granting me my life today?
    this man has killed me, even so

    'Ja, eens in de zoveel tijd spreken we wat af. Dan doen we een drankje en kletsen we bij. Het is altijd erg gezellig,' reageerde Odette rustig op zijn vraag en Giovanni knikte begrijpend. Eerlijk gezegd was hij vrijwel altijd alleen thuis. Hij sprak vrijwel nooit af met mensen buiten de ontmoetingen met de pokerclub. Hij liep wel vaak rond in Berlijn en knoopte gesprekken aan met willekeurige mensen in cafés of parken, maar hij kon niet zeggen dat hij echt goede vrienden had. Odette kende hij natuurlijk wel redelijk goed ondertussen, maar dat had er alleen maar mee te maken dat ze eens in de zoveel tijd naar zijn schouder keek en probeerde de pijn te verlichten. Giovanni vond dat heel fijn, natuurlijk, maar hij wilde eigenlijk ook wel diepgaandere relaties aangaan met de mensen hier. Het enige probleem... hoe dichter hij bij mensen zou komen, hoe meer zijn alcoholgebruik zou gaan opvallen. Hier op de pokerclub in Gails bar was het niet al te erg: iedereen dronk en rookte en genoot van de sfeer, maar thuis zouden al die lege flessen toch wel raar staan.
          Odette had blijkbaar gezien dat zijn gezicht was vertrokken toen hij met zijn linkerarm op de bar leunde. Er schoot een enorme pijnscheut door zijn gehele arm heen en het zette zelfs door naar zijn schouder. Gefrustreerd ging Giovanni weer rechterop zitten en nam uit gewoonte een slok van het bier. 'Gaat het wel?' vroeg de verpleegster aan hem, maar Gio reageerde er niet eens op. Ze hadden het al te vaak over die verwonding, vanavond wilde hij gewoon genieten en drinken. Misschien moest hij toch echt maar een keer naar die wond laten kijken, al stond hij niet bepaald te springen om de reacties die hij wellicht van het ziekenhuispersoneel zou krijgen. Want waar zou hij die verwonding toch hebben kunnen oplopen? Het feit dat hij Italiaans was, was eigenlijk al genoeg voor de meesten, zeker in Berlijn, om de conclusie te trekken aan welke kant hij vocht... Wie weet kon hij hier op de club even rondvragen naar tips over eventuele pijnstilling. Giovanni wist haast zeker dat anderen hier wel een idee zouden kunnen hebben.
          'Wat heb jij vandaag gedaan?' vroeg Odette toen. Gio was blij dat zij weer begon met praten zodat hij zich daarop kon focussen, en niet op het al halflege bierglas voor zich. Het leek alsof het drinken steeds makkelijker en sneller ging.
          'Weinig,' antwoordde hij eerlijk. Nu nam hij een wat kleinere slok. 'Mijn ouders hebben me weer een brief gestuurd.' Odette wist wel het een en ander van zijn thuissituatie, dus het was voor haar geen geheim dat Graziano was omgekomen. 'Ze willen graag een keer naar Berlijn komen, al weten ze nog niet wanneer.' Hij glimlachte kort. Hij zou ze graag willen zien, maar eerlijk gezegd wist hij niet of hij ze wel onder ogen kon komen. Eerst moesten ze zich focussen op Gabriella die zwanger was. 'Mijn zusje is zwanger van haar tweede kind, dus dat is spannend.' Hij gaf maar niet toe dat hij zelfs zijn nichtje nog nooit had ontmoet.


    Small and white, clean and bright. You look happy to meet me.