• Courage and Conviction
    I can deal with Stalin. He is honest, but smart as hell.
    President Harry Truman, diary entry, July 17, 1945.

    Propaganda I II III
    Rollentopic Praattopic Speeltopic

         
    Berlin. End of WW2.
    Met de onvoorwaardelijke capitulatie van het nationaalsocialistisch Duitsland op 8 mei 1945 werd de Tweede Wereldoorlog in Europa beindigd. De belangrijkste overwinnaars, de Sovjet-Unie, de Verenigde Staten en Groot-Brittanni namen op 5 juni 1945 de regeringsmacht in Duitsland officieel over en stelden de bezettingszones in Duitsland in. Later werd ook een zone aan Frankrijk toegewezen. De gebieden ten oosten van de Oder-Neissegrens werden toegewezen aan Polen en de Sovjet-Unie en maakten geen deel meer uit van Duitsland. Het is nooit de bedoeling geweest dat het resterende deel van Duitsland verdeeld zou worden. De vier bezetters zouden met elkaar samenwerken, maar de samenwerking met de Sovjet-Unie bleef niet lang standhouden.

    Midden in de Sovjet-bezettingszone van Duitsland lag Berlijn, dat na de overwinning van de geallieerden op nazi-Duitsland was opgedeeld in een Amerikaanse, een Britse, een Franse en een Sovjet-sector. Toen op 20 juni 1948 in de westelijke bezettingszones de nieuwe munt de D-mark werd ingevoerd, verklaarde Stalin dat dat in strijd was met de gezamenlijke afspraken. Als reactie hierop sloot hij de toegangswegen af en startte daarmee de blokkade van Berlijn.

    Op 24 juni 1948 blokkeerden de Sovjetautoriteiten de westelijke sectoren in de hoop de hele stad te annexeren. Het was voor mensen uit de drie westelijke sectoren verboden door de sector van de Sovjet-Unie te reizen. Omdat de sectoren van het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en de Verenigde Staten als een eiland in de Sovjetsector lagen, was het niet mogelijk deze gebieden over land van goederen te voorzien. De westelijke geallieerden reageerden daarop door een luchtbrug in te stellen: alle goederen die de stad nodig had werden met vliegtuigen aangevoerd. Op 12 mei 1949 werd de blokkade opgeheven.

    Huidige Skip
    Welcome to Berlin
    Too many people here and in England hold the view that the German people as a whole are not responsible for what has taken place that only a few Nazis are responsible.
    That, unfortunately, is not based on fact. The German people must have it driven home to them that the whole nation has been engaged in a lawless conspiracy against the decencies of modern civilization.
    Franklin Roosevelt, August 1944.

         
    die betrunkene Katze, East Berlin.
    Wednesday. 30 juni 1948. 21:23

    De zon gaat onder. Berlijn is al maanden chaotisch. Na de val van het Derde Rijk is Berlijn een rune vergeleken met de levendige hoofdstad van Hitler's Arische droom. Maar sinds 2 september 1945 maken de nationaal socialisten de dienst niet meer uit. De Amerikanen, Britten, Fransen en Soviets hebben hun plek ingenomen en de spanningen tussen deze naties loopt steeds hoger op. Te midden van deze chaos komt een groep vrienden samen in een caf genaamd die betrukene Katze, welke gerund wordt door de Duits-Amerikaanse Gail Evans. Een pokerclub werd opgericht door schoonzussen Josie Rosler en Freya Rosler-Scholtz en de wekelijkse bijeenkomsten bieden een ontsnapping aan het dagelijkse leven in de gevallen stad. Familie en vrienden werden uitgenodigd voor de wekelijkse pokeravondjes. Het is een bond gezelschap geworden; een weerspiegeling van de stad buiten het caf. Bankmedewerker en zusje van een van de oprichters Charlne Rosler, Duitse verzetsstrijders Alexander Dahlinger en Lorelei Meminger, Duitse verpleegster Odette Hartmann, de gewonde Duitse soldaat Ludovic Mller, kampbewaker Heinrich Hoffmann en Nazi sniper Michael Blumenthal, Soviet Night Witch Darya Ivashkova, hospik Liliya Romanova en grensbewaker Ilya Sokolov in Oost-Berlijn, de Amerikaanse grensbewaker James Morgan uit West-Berlijn, de Joodse Isaac Goldmann en Jesse Sherman, de Italiaanse Giovanni Pellegrino, Aloisia Lehmann die haar weeshuis staande probeert te houden, psychologiestudente Lina Steiner en zelfs de verloren IRA-strijder Paddy Mac Lochlain maakt onderdeel uit van de groep. Vanavond voegt zich daar exotisch danseres Rouge de Sauvage bij op verzoek van laatstgenoemde Ier.

    De sfeer is broeierig. Het is warm in Berlijn en door de blokkade van de Soviets is er steeds minder eten in het Westerlijk deel; drank is er daarentegen in overvloed in die betrunkene Katze. Om elkaar te helpen heeft de pokerclub eten verzameld voor de leden die woonachtig zijn in West-Berlijn; het minste wat ze voor elkaar kunnen doen in deze moeilijke tijden. Sommige leden zullen al aanwezig zijn in Gail haar caf, anderen komen net aan of zijn nog onderweg. Maar wees gewaarschuwd; te lang om dit tijdstip op straat blijven rondhangen is niet verstandig. Niet alle grensbewakers willen een oogje dichtknijpen zoals Jimmy en Ilya bereid zijn om te doen voor een pokerclubje. Het bier staat koud, Gail gaat over de bar, Josie en Freya gaan over de potjes poker en vergeet je niet aan de huisregels te houden!

    Haast je naar binnen, de tap is open. Pokeren maar.

    die betrunkene Katze
    Kroeg in Oost-Berlijn
    bar met tap
    kelder
    verschillende tafeltjes met stoelen, maar n grote tafel te midden van de ruimte waaraan gepokerd wordt
    open haard
    dartbord en oude pooltafel die lichtelijk is beschadigd en er missen een paar ballen
    platenspeler met uitgebreide platencollectie
    voorraad sterke drank achter de bar
    gescheiden wc's: 1 mannen wc en 1 vrouwen wc
    ramen zijn afgeplakt
    ruimte wordt verlicht door lampen en kaarsen
    oude piano in de rechterhoek van de kroeg
    kleine verhoging met een oude microfoon, paal/pilaar, welke dient als podium
    iedereen komt binnen via de achterdeur in een afgelaten steegje, de voordeur wordt niet gebruikt en is al tijden dichtgetimmerd

    Huisregels - Gail
    1. Kotsen is Ruimen
    2. Slopen is nieuwe kopen - of heel hard rennen en maken dat je weg komt.
    3. Blijven pitten is afwas doen/vloer boenen.
    4. Voor niks gaat de zon op.
    5. Wapens inleveren bij de deur, op medische spullen daargelaten.
    6. Onderhandelen kan en mag altijd (wil niet altijd iets zeggen)
    7. Vechten -> buiten.
    8. Weddenschappen mogen gelegd worden.

    Extra informatie over de setting.
    Ter informatie over de hele setting is dit filmpje top!
    Samengevat:
    - Soviets blokkeren alle wegen, spoorwegen en alle waterwegen op 23 juni. Ook de elektriciteit is afgesloten.
    - De geallieerden hebben genoeg eten voor 36 dagen, daarna zal de bevolking verhongeren.
    - Op 26 juni arriveren de eerste vliegtuigen met rantsoen.
    - Rpg start op 30 juni, 1 week na de blokkade door de soviets, 4 dagen na de eerste vliegtuigen zijn aangekomen.
    - De precieze afsluiting is een beetje onduidelijk voor 'gewone burgers', dus daarvoor geldt:
    alleen met een paspoort en bewijs van werk mag je over de grens (dus alleen als je en paspoort hebt en bewijs dat je moet werken in oost-berlijn mag je de grens over en vice versa. Joden zullen geen paspoort hebben en er kunnen genoeg reden zijn waarom je char ook geen paspoort heeft; als je dat een leuke verhaallijn vindt voor jouw boy or gal.)
    grenswachters moeten dus streng controleren en bewaken
    schoten mogen worden gelost.
    de gehele grens wordt bewaakt met barbed wire, cementblokken en grenswachten, (geen muur die wordt pas later gebouwd).

    Voor onze chars is van belang:
    - het caf waar ze elkaar ontmoeten staat in Oost-Berlijn
    - West-Berlijn heeft een te kort aan eten, drinken, fuel en geen elektriciteit en geen gas.
    - In heel Berlijn is de situatie erbarmelijk: 80% van de city centre is in ruins
    [/quote]

    Character wehereabouts
    Character overview

    Gail & Josie - at the bar - die betrunkene Katze
    Darya & Heinrich - at the bar - die betrunkene Katze
    Jimmy & Isaac - outside, backdoor - die betrunkene Katze
    Aloisia & Misha - outside - somewhere in Berlin
    Charlne & Ludovic - outside - somewhere in Berlin
    Ilya & Lorelei - outside - borderpost
    Paddy & Rouge- inside - the Lollipop

    [ bericht aangepast op 10 jan 2022 - 11:35 ]


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

    Welcome to Berlin
    Too many people here and in England hold the view that the German people as a whole are not responsible for what has taken place that only a few Nazis are responsible.
    That, unfortunately, is not based on fact. The German people must have it driven home to them that the whole nation has been engaged in a lawless conspiracy against the decencies of modern civilization.
    Franklin Roosevelt, August 1944.

         
    die betrunkene Katze, East Berlin.
    Wednesday. 30 juni 1948. 21:23

    De zon gaat onder. Berlijn is al maanden chaotisch. Na de val van het Derde Rijk is Berlijn een rune vergeleken met de levendige hoofdstad van Hitler's Arische droom. Maar sinds 2 september 1945 maken de nationaal socialisten de dienst niet meer uit. De Amerikanen, Britten, Fransen en Soviets hebben hun plek ingenomen en de spanningen tussen deze naties loopt steeds hoger op. Te midden van deze chaos komt een groep vrienden samen in een caf genaamd die betrukene Katze, welke gerund wordt door de Duits-Amerikaanse Gail Evans. Een pokerclub werd opgericht door schoonzussen Josie Rosler en Freya Rosler-Scholtz en de wekelijkse bijeenkomsten bieden een ontsnapping aan het dagelijkse leven in de gevallen stad. Familie en vrienden werden uitgenodigd voor de wekelijkse pokeravondjes. Het is een bond gezelschap geworden; een weerspiegeling van de stad buiten het caf. Bankmedewerker en zusje van een van de oprichters Charlne Rosler, Duitse verzetsstrijders Alexander Dahlinger en Lorelei Meminger, Duitse verpleegster Odette Hartmann, de gewonde Duitse soldaat Ludovic Mller, kampbewaker Heinrich Hoffmann en Nazi sniper Michael Blumenthal, Soviet Night Witch Darya Ivashkova, hospik Liliya Romanova en grensbewaker Ilya Sokolov in Oost-Berlijn, de Amerikaanse grensbewaker James Morgan uit West-Berlijn, de Joodse Isaac Goldmann en Jesse Sherman, de Italiaanse Giovanni Pellegrino, Aloisia Lehmann die haar weeshuis staande probeert te houden, psychologiestudente Lina Steiner en zelfs de verloren IRA-strijder Paddy Mac Lochlain maakt onderdeel uit van de groep. Vanavond voegt zich daar exotisch danseres Rouge de Sauvage bij op verzoek van laatstgenoemde Ier.

    De sfeer is broeierig. Het is warm in Berlijn en door de blokkade van de Soviets is er steeds minder eten in het Westerlijk deel; drank is er daarentegen in overvloed in die betrunkene Katze. Om elkaar te helpen heeft de pokerclub eten verzameld voor de leden die woonachtig zijn in West-Berlijn; het minste wat ze voor elkaar kunnen doen in deze moeilijke tijden. Sommige leden zullen al aanwezig zijn in Gail haar caf, anderen komen net aan of zijn nog onderweg. Maar wees gewaarschuwd; te lang om dit tijdstip op straat blijven rondhangen is niet verstandig. Niet alle grensbewakers willen een oogje dichtknijpen zoals Jimmy en Ilya bereid zijn om te doen voor een pokerclubje. Het bier staat koud, Gail gaat over de bar, Josie en Freya gaan over de potjes poker en vergeet je niet aan de huisregels te houden!

    Haast je naar binnen, de tap is open. Pokeren maar.

    die betrunkene Katze
    Kroeg in Oost-Berlijn
    bar met tap
    kelder
    verschillende tafeltjes met stoelen, maar n grote tafel te midden van de ruimte waaraan gepokerd wordt
    open haard
    dartbord en oude pooltafel die lichtelijk is beschadigd en er missen een paar ballen
    platenspeler met uitgebreide platencollectie
    voorraad sterke drank achter de bar
    gescheiden wc's: 1 mannen wc en 1 vrouwen wc
    ramen zijn afgeplakt
    ruimte wordt verlicht door lampen en kaarsen
    oude piano in de rechterhoek van de kroeg
    kleine verhoging met een oude microfoon, paal/pilaar, welke dient als podium
    iedereen komt binnen via de achterdeur in een afgelaten steegje, de voordeur wordt niet gebruikt en is al tijden dichtgetimmerd

    Huisregels - Gail
    1. Kotsen is Ruimen
    2. Slopen is nieuwe kopen - of heel hard rennen en maken dat je weg komt.
    3. Blijven pitten is afwas doen/vloer boenen.
    4. Voor niks gaat de zon op.
    5. Wapens inleveren bij de deur, op medische spullen daargelaten.
    6. Onderhandelen kan en mag altijd (wil niet altijd iets zeggen)
    7. Vechten -> buiten.
    8. Weddenschappen mogen gelegd worden.

    Extra informatie over de setting.
    Ter informatie over de hele setting is dit filmpje top!
    Samengevat:
    - Soviets blokkeren alle wegen, spoorwegen en alle waterwegen op 23 juni. Ook de elektriciteit is afgesloten.
    - De geallieerden hebben genoeg eten voor 36 dagen, daarna zal de bevolking verhongeren.
    - Op 26 juni arriveren de eerste vliegtuigen met rantsoen.
    - Rpg start op 30 juni, 1 week na de blokkade door de soviets, 4 dagen na de eerste vliegtuigen zijn aangekomen.
    - De precieze afsluiting is een beetje onduidelijk voor 'gewone burgers', dus daarvoor geldt:
    alleen met een paspoort en bewijs van werk mag je over de grens (dus alleen als je en paspoort hebt en bewijs dat je moet werken in oost-berlijn mag je de grens over en vice versa. Joden zullen geen paspoort hebben en er kunnen genoeg reden zijn waarom je char ook geen paspoort heeft; als je dat een leuke verhaallijn vindt voor jouw boy or gal.)
    grenswachters moeten dus streng controleren en bewaken
    schoten mogen worden gelost.
    de gehele grens wordt bewaakt met barbed wire, cementblokken en grenswachten, (geen muur die wordt pas later gebouwd).

    Voor onze chars is van belang:
    - het caf waar ze elkaar ontmoeten staat in Oost-Berlijn
    - West-Berlijn heeft een te kort aan eten, drinken, fuel en geen elektriciteit en geen gas.
    - In heel Berlijn is de situatie erbarmelijk: 80% van de city centre is in ruins

    [ bericht aangepast op 6 jan 2022 - 8:45 ]


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

    MINE.


    'Three words, large enough to tip the world; I remember you.'

    MT.


    To the stars who listen and the dreams that are answered

    Mt.


    ''And I am still a believer, but I don't know why. I've never been a natural, all I do is try, try, try.''

    MT


    "this world is cruel, but i still love you."

    MT.


    That is a perfect copy of reality.

    MT.


    Small and white, clean and bright. You look happy to meet me.

    ✡ Isaac Chaim Goldmann ✡
    30 jobless East-Berlin outside, backdoor with Jimmy

    De geur van de dood. Isaac had gedacht dat die geur nooit uit zijn neus zou gaan. De geur van alle rottende lichamen verspreid over het kampterrein. En van de zieken die nog maar uren op de teller hadden en zelfs degenen die nog redelijk sterk waren leken te vergaan. Onder die laatste groep kon Isaac zichzelf inmiddels rekenen. Sinds zijn aankomst in het kamp had hij altijd gewerkt, maar de laatste tijd waren dingen veranderd in concentratiekamp Dachau. De meeste levenden hadden Dachau verlaten en in ruil daarvoor hadden ze wagons met ernstig verzwakte gevangen uit andere kampen terug gekregen. De meesten van hen hadden de reis niet overleefd. Ze lagen daar maar in die wagons. Weg te rotten.
          Isaac deed er niks aan. Hij zou niet weten wat. Er was nog weinig wat hem onderscheidde van de lijken in het kamp. Hij hoestte nu al dagen, maar had geen idee wat hij onder de leden had. De winter was zwaar geweest en het eten schaars. Inmiddels kon hij zijn uit ribben tellen en kreeg hij sneller blauwe plekken dan hij zich kon herinneren uit zijn leven voor het kamp.De andere gevangen deden ook niets aan de doden. Zelfs de kampbewakers leken zich te hebben neergelegd bij de aanwezigheid van alle gestorven gevangenen. Niemand werd meer gecremeerd of begraven.
          Naast de gevangen die stierven door de erbarmelijk omstandigheden waren er ook duizenden die in de afgelopen dagen het kamp plotseling moesten verlaten. Isaac wist niet waar ze heen gingen, het enige wat hij wist was dat de SS zou mee gaan en dus had Isaac zich uit het zicht gehouden. Met man en macht had hij zich verstopt in de hoop dat hier blijven verstandiger was dan met hen mee gaan. Het vertrek van zon 10.000 gevangenen was nu een paar dagen geleden en ze waren nog niet teruggekomen. Isaac vermoedde dat ze nooit zouden terugkeren, want hoe vreemd het ook klonk de goederentrein met lijken was een lichtpuntje in deze hel. Er gingen geruchten dat Duitsland terrein verloor, dat andere kampen bevrijd werden. De medegevangenen waren als laatste strohalm naar Dachau gestuurd, in de hoop hen hier te kunnen onderbrengen. De meesten zouden het kamp nooit met eigen ogen zien. Hun laatste rustplek was voor nu die stinkende goederentrein van de nationaal-socialisten.
          Na het vertrek van een groot deel van de gevangenen begonnen de dagen n lange brij te worden, binnen en buiten bewustzijn, met buikpijn, dorst, trillende spieren, eindeloze gebeden en die stank. Wanneer hij bij bewustzijn was sprak Isaac met de andere overgebleven gevangen. Hij hoorde verhalen over ontsnapte gevangenen en wanneer hij zijn bewustzijn verloor droomde hij af en toe dat hij zelf ook ontsnapt was. Alleen maar om weer wakker te worden in de hel op Aarde. Krampachtig sloot hij zijn knokige vingers dan in elkaar om te bidden voor verlossing. Of dat nu de dood was of de bevrijding door de Amerikanen waar steeds vaker over gesproken werd, als het lijden maar zou stoppen.
          Isaac kon zijn smeekbede inmiddels dromen, keer op keer dezelfde woorden, keer op keer hetzelfde vurige verlangen naar een ander leven. Op een van die dagen, verzwakt en uitgehongerd, maakte Isaac zijn weg door het kamp, dolend tussen de doden, geen idee hebbende waar hij precies naar toe liep. Er klonken vandaag andere geluiden in kamp Dachau. Meer voetstappen, meer stemmen. Zijn voeten bewogen hem richting de hoofdingang van het kamp, alsof een onzichtbare kracht hem daar naar toe stuwde. Halverwege het lopen staakte Isaac zijn pas en keek hij op. Op dat moment, op 29 april 1945, werden Isaac zijn smeekbedes eindelijk gehoord toen recht in de olijfgroene ogen van James Morgan keek.

    De geur van de dood bleek tijdelijk te zijn, want momenteel vulde de geur van vrijheid Isaac zijn neus en longen: de warme Berlijnse zomerlucht en zijn sigaret. Diezelfde olijfgroene ogen keken hem aan. Isaac had nooit gedacht dat hij Jimmy Morgan nog eens zou zien na de bevrijding van kamp Dachau, maar het lot had hen herenigd. Het duurde een tijdje na hun hereniging voordat Isaac hem stopte met bedanken voor het redden van zijn leven. Voor het bevrijden van zijn mensen. Het was lastig om uit te drukken wat de Amerikanen die dag voor hem hadden betekend. Vanaf het moment dat Isaac de ogen van de Amerikaan had gezien, werden dingen beter. Na een tijd te hebben aangesterkt in een van de vele kampen die werden opgezet door de geallieerden om de concentratiekampgevangen te huisvesten was Isaac naar Berlijn vertrokken. In eerste instantie wilde hij Duitsland verlaten, maar hij werd in geen enkel land toegelaten. Voor nu bleef hij hier. In Berlijn. De stad die hij kende, waar hij was opgegroeid en waar hij uiteindelijk uit weggerukt was.
          Terugkeren naar Berlijn was niet makkelijk geweest. Zijn familie was er niet meer. Waarschijnlijk vermoord, dat wist Isaac niet zeker. Zijn vrouw Frieda maakte ook allang geen onderdeel meer uit van zijn Berlijnse droom. Een droom die 4 jaar geleden uit elkaar spatte toen Frieda overleed. Hun leven samen in de hoofdstad leek uit een ander universum. Zij was zijn veilige haven geweest en vanaf het moment dat Frieda overleed was Isaac verloren. Totdat hij Jimmy vond. Of beter gezegd; totdat Jimmy hem vond.
          Isaac zocht de vertrouwde ogen van zijn Amerikaanse vriend weer op. Weet jij wat Paddy voor ons in petto heeft vanavond? vroeg hij met een kleine grijns, waarna hij een lange hijs nam van zijn sigaret. Hij stond samen met Jimmy in het steegje naast de achteringang van het caf die betrunkene Katze. Hij kwam hier elke week om te pokeren en om met vrienden te zijn. Het voelde zo goed om hier te kunnen staan. Als een vrijman. Hij had dan wel geen familie meer, hij had geen baan en geen paspoort, maar hij was vrij. En dat alles had hij te danken aan de Texaanse soldaat naast hem.
    Jimmy fucking Morgan was het boegbeeld van Isaacs vrijheid.

    [ bericht aangepast op 5 jan 2022 - 19:05 ]


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too

    Mt!


    Stenenlikker

    Gail Evans
    Beauty may be dangerous but intelligence is lethal

    ♠ 26 ♦ Caf Owner ♣ At the Caf, w/ Josie ♥





    Een uur, of misschien wel eerder twee uur, voordat het caf werkelijk haar deuren weer ging openen voor de gasten van die avond, stapte Gail de ruimte binnen. De metalen sleutels rinkelend wanneer ze het al knarsende slot ontgrendelt de houten deuren, met hun trillende ramen van enkel glas, diep kreunend wanneer ze geopend worden. De achteromweg die ze gebruikt heeft een die de blondine inmiddels met gesloten ogen weet af te leggen. Het caf haar tweede thuis, het enige wat ze nog overheeft na het verlies van haar vader en grootouders. De gestreden oorlog alles verwoestend geweest, maar die betrunkene Katze heeft ze kranig overeind weten te houden, ze mocht deze niet verliezen. Dat de voordeuren inmiddels al jaren volledig dichtgetimmerd waren een gegeven waar Gail maar niet al te lang over nadacht.
          Direct achter haar eigen voetstappen klinken de lompe poten van Gails meest trouwe viervoeter, zijn nagels tikken op het geboende hout. We hebben het weer gehaald, Maxi, prevelt ze zacht tegen het dier, waarop ze de eerste lampen begint te ontsteken. Het was haar gelukt om zonder al te veel vragen de grens weer over te steken. Nu hij er dan ook van verzekerd is dat zijn vrouwtje veilig is, besluit de hond met een diepe zucht op de vloer te gaan liggen languit en in het midden van het caf, welke hij evengoed volledig heeft opgeist alsof het zijn domein is. Onderwijl zijn bruine kijkers nog altijd oplettend tot de blondine gericht blijven, haar volgend tot hij uiteindelijk gaandeweg in slaap dommelt.
          Zoals elk dag een vast patroon is geworden, tilt Gail de barkrukken van de bar af zodra ze haar persoonlijke spullen achterin het hok gelegd heeft. n voor n zet ze de krukken terug op vier poten neer, neurind op een oud melodie, gevolgd door stoelen en tafels die terug op hun plek geschoven worden. Met een doek over haar ene arm heen geslagen en een blad vol schone asbakken en andere spullen onder de andere arm, beweegt Gail minuten lang door het caf heen de hond in het midden soepel ontweken, onderwijl ze langzaam de eerste tekenen van leven naar voren weet te brengen; meerdere lampen die aangaan, kaarsen die branden. De geur van brandend hout dat de gehele ruimte subtiel vult. Over iets meer dan een uur zouden de leden van de pokerclub langzaam binnendruppelen. Misschien een enkeling zelfs al eerder, waarvan Gail weet dat n dame in het bijzonder altijd iets eerder bij haar aan de bar schuift. Het was vaste prik geworden.
          Tevens had ze de geluiden voor deze bewuste avond eerder al vernomen; een verrassing dat gepland zou zijn voor de leden van de pokerclub, indirect daarmee ook een surprise voor Gail zelf gezien de blondine geen enkel benul heeft van wat er precies het caf binnen gehaald gaat worden. Of wat er zich vanavond gaat afspelen. Moest ze zich zorgen maken, te weten wie er met de verrassing op de proppen komt? Misschien wel. Desondanks had Gail ergens wel het vertrouwen dat het goed gaat komen dat Paddy geleerd heeft van de keer dat ze hem uit haar caf geknikkerd heeft, puur omdat haar waarschuwingen niet ter harte genomen werden.
          Net wanneer Gail de doek over de houten toetsen van de oude piano heen laat glijden, het gevallen stof van die nacht zo aan kant veegt en pingelende geluiden voor luttele seconden de gehele ruimte vullen, gaat de achterdeur van het caf weer open. Een glimlach krult zich vrijwel meteen rond Gails lippen en aan Maxi weet ze al op te merken wie het is dat naar binnenkomt nog voor ze hem of haar daadwerkelijk gezien heeft. De hond kwispelend op zijn plek, niet van plan om ook maar n millimeter van de grond af te komen nu hij eindelijk zo lekker ligt, maar desalniettemin van plan om in alle luiheid de donkere schone te begroeten als deze naar binnen stapt door zijn staart vrolijk en met zware slagen tegen de grond te slaan.
          Wie hebben we daar, hm? humt Gail tevreden tegen de hond.
          In een soepele zwaai hangt ze ondertussen de oude doek over haar schouder heen en begeeft ze zich gauw naar de bar toe om er voor luttele seconden achter te verdwijnen. Daar trekt Gail onderuit een van de verborgen kastjes, vlak naast het open gedeelte waar ze een hardhouten knuppel verstopt heeft liggen, een oude doch goede fles Bourbon tevoorschijn. Het alcoholische goedje een dat ze bewaard heeft voor de momenten die de dames met zijn tween zijn, minuten voor al het verdere volk naar binnen komt of voor in de laatste uurtjes, wanneer iedereen alweer huiswaarts is gekeerd en zij nog even borrelen na een lange maar gezellige avond. Gail koestert deze momenten samen met haar inmiddels beste vriendin, Josie, hun glazen met een goede Old Fashioned gevuld.
          Je bent precies op tijd, begroet Gail haar. Alles goed gegaan? vraagt ze vervolgens, doelend op de weg hier naar toe, wetende dat deze niet voor iedereen gemakkelijk af te leggen is en het niet voor het eerst zal zijn dat zelfs degene met de juiste papieren problemen op hun bordje krijgen.
          Onderwijl Gail aan de slag gaat met het maken van hun meest favoriete drankje, waarmee ze zich voor heel even wanen in alle luxe dat er maar kan zijn, blikt de blondine een keer op naar de knappe jonge vrouw voor haar wie op haar beurt plaats heeft genomen op een van de krukken. Daar waar Gail elke avond het caf gereed maakten voor hun vrienden en andere gasten, zorgt Josie voor alles wat er bij de pokerclub zelf nodig is. Het is een verdeling die de dames, inclusief Freya, geheel als vanzelf gemaakt hebben, alsof het altijd zo heeft moeten zijn.
          Nou heb ik dus gehoord. . . begint Gail vervolgens te spreken. Ondertussen legt ze de laatste hand aan de twee zelfgemaakt drankjes en schuift ze deze beide op het midden van de bar eentje voor Josie, de ander voor haarzelf. . . . dat er vanavond iets extras op de planning staat. Jij weet vast en zeker niet wat het nu weer is dat de jongens hebben uitgevreten? Met een geamuseerde gloed poelend door haar lichte kijkers heen en een plagende krul in haar glimlach neemt Gail plaats op een kruk naast Josie, waarna ze haar glas optilt en tussen haar en de brunette in laat zweven. De klanken van haar stem warm en vriendelijk. Proosten op een goede afloop dan maar weer?


    'Three words, large enough to tip the world; I remember you.'

    Aloisia Lehmann
    Family is not always who you are born with. It's who you die for.

    ⇝ 27⋅ Founder of the Orphanage ∞ On her way to the caf ⋅ w/ Misha ⇜

    Het was een vreselijk geluid, een rommelend maag, maar al helemaal wanneer het afkomstig is van een kind van amper 5 jaar oud en wie net een karige maaltijd heeft weten te nuttigen. Aloisia kan het schuldgevoel maar niet van zich afzetten hoe hard ze het ook probeert, uren later knaagt het nog steeds aan haar. Ze moeten aan meer eten zien te komen, veel verse groenten en brood, maar het was schaars momenteel. Voor allemaal. Hoe goed iedereen hun best ook deed, het gevecht om voedsel leken te ze maar niet te kunnen winnen. Gelukkig was Aloisia slim genoeg geweest om de afgelopen weken steeds een heel klein beetje eten goed verpakt te verstoppen, in een poging het zo lang mogelijk te bewaren, zodat ze de kinderen die ver na het eten nog steeds honger hadden wat extras toe kon stoppen. Precies zoals vandaag. De glunderende gezichtjes bleven nog lang op haar netvlies gebrand staan zodra de kinderen het bundeltje met gedroogde fruiten in het oog kregen. Het was als een snoepje voor hen, waar ze met volle teugen van genoten en het grommen van hun magen voor even weer gestild zijn.
          Nu liep Aloisia met een kaars in de hand door de gangen. In de afgelopen paar lange minuten had ze samen met Misha de kinderen in bed gelegd, iets waar ze steeds meer en meer naar begon uit te kijken omdat ze stilletjes genoot van de man zijn aanwezigheid. De grotere kinderen weliswaar veel te trots om nog ingestopt te worden, maar kwamen desondanks nog een laatste knuffel voor het slapen halen stiekem, zonder dat de rest het zou zien. Haar lichaam had geprotesteerd toen Aloisia uit het ledikant van de een na jongste was geklommen, haar rokken verkreukt door de ineengedoken houding waarmee ze een van de kleintjes in slaap geknuffeld had. Het kleintje weigerde te gaan slapen zonder de warmte van een lichaam waar ze tegenaan kon kruipen, bij voorkeur dat van Aloisia. Zonder er daadwerkelijk een besef van te hebben vervulde de kleine dreumes een groot gapend gat diep verborgen in het hart van hun weesmoeder.
          In haar weg naar beneden toe, via de oude houten trap waar kundig de meest hard krakende treden gemeden moeten worden om te voorkomen dat er iemand weer wakker van wordt blikt de brunette nog eenmaal binnen op de laatste slaapkamer; de jongenskamer. Ze hoopte maar dat de nacht zonder kreten en schreeuwen door nachtmerries uit het verleden mocht verlopen. Geluiden van de oorlog die een paar jaar geleden gewoed heeft en waar ieder kind op zijn of haar manier een veel te diep trauma aan overgehouden heeft. Aloisia twijfelt er voor een paar seconden dan ook aan of ze vanavond wel weg moet gaan. Of het niet beter is om bij de kinderen te blijven voor het geval een van hen in paniek raakt roepend om een verloren ouder. Maar wanneer ze onderaan de trap de veelzeggende blik van haar vader spot weet ze dat van thuis blijven vandaag geen sprake gaat zijn. Het zou tenslotte niet voor het eerst zijn dat ze zonder pardon haar eigen weeshuis buitengesloten wordt of dat nu door haar ouders werd gedaan, of een zekere lieftallige hospik dame.
          Ik ga al, fluistert Aloisia zacht tegen haar vader, waarop de man slechts een keer goedkeurend bromt. Voorzichtig neemt hij de kaars van zijn dochter over om te voorkomen dat de vlam door een te snelle beweging dooft. Niet alleen het eten was schaars, maar ook lucifers of andere middelen om een vlam te ontbranden. Net als de olie voor in de lampen, of hout voor in de haard, waardoor een groot deel nu zo laag mogelijk stond of zelfs helemaal uit. De kinderen die niet zonder licht konden slapen sliepen daarom ook allemaal bij elkaar om zo zelfs een extra kaars te kunnen besparen. Aloisias hart brak wederom bij de gedachten dat al deze kinderen al zoveel hadden verloren en zij hen nog altijd niet het allerbeste kon geven.
          Geniet van je avond en maak geen zorgen om wat er hier gebeurd. Wij zijn er voor ze als er iets is.
          Een zweem van een glimlach glijdt over haar lippen. Aloisia twijfelt er niet aan of haar ouders goed op de kinderen zullen letten, net als de buurvrouw en haar dochter die vanavond zijn komen helpen. Misha is eveneens een grote hulp geweest, waar niet alleen de kleintjes dol op hem zijn geworden de afgelopen weken. Het was aandoenlijk om naar te kijken, vooral wanneer de meisjes rond hem stonden te springen om hun haren te laten vlechten of de jongens kwamen voor een echt man tot man onderonsje. Haar hart zwol aan, overlopend met een warm gevoel dat ze in geen tijden meer heeft gekend. Desondanks voelt het altijd tegenstrijdig om het weeshuis te verlaten, al helemaal wanneer het voor eigen ontspanning is. En dus loopt Aloisia met haar maag nog half in de knoop de man tegemoet die op haar staat te wachten.
          Ze slapen eindelijk allemaal, glimlacht ze zacht, alvorens ze haar spullen pakt zodat ze kunnen vertrekken. Hoeveel vlechtjes heb je vanavond mogen maken? vraagt Aloise ondertussen terwijl ze geamuseerd een keer naar Misha kijkt. Had hij geweten waar hij aan begonnen was op het moment dat hij ja had gezegd tegen een van de kinderen? Nu waren ze haast niet bij hem weg te slaan af en toe.
          Eens ze via de voordeur naar buiten zijn gelopen steekt Aloisia als vanzelf haar arm door dat van Misha heen, waarbij ze onbewust lichtjes tegen hem aan leunt. Zonder zijn steun zal ze vermoedelijk het liefst van allemaal weer omdraaien om terug naar binnen te gaan. Maar, vanavond had ze ook weer een kans om wat extra centen te verdienen.
          "Dankjewel voor vanavond weer," spreekt ze vervolgens zacht, waarop ze een schuine blik omhoog werpt zodat ze Misha aan kan kijken. Traag glijdt haar blik over zijn gelaat, een glimlach lichtjes rond haar lippen geplaatst. Ik denk dat je er vandaag weer een paar heel erg gelukkig hebt gemaakt met je komst.



    [ bericht aangepast op 6 jan 2022 - 14:33 ]


    'Three words, large enough to tip the world; I remember you.'

    Ilya      Sokolov
    Borderguard ~ Russian ~ 28 ~ East-Berlin ~ at the borderpost ~ with Lorelei


         
    Enkele jaren geleden was hij in Berlijn aangekomen en nog steeds vond Ilya het er wel prima vertoeven. Voor de bewoners was het leven in een geruneerde stad, maar als bezetter leed hij er een stuk minder onder. Er waren lang niet meer zoveel Russen aanwezig nu dan toen ze de stad hadden ingenomen, dus voor hen was er eten in overvloed. Nu stond Ilya niet hoog genoeg dat hij zich uitspattingen kon veroorloven, maar hij mocht zeker niet klagen over de aanwezige voorraden. SEnoms kwam hij een wanhopige Duitse vrouw tegen, op zoek naar voldoende eten voor al haar kinderen. In ruil voor wat plezier mocht ze dan heus wel een deel van zijn voorraden hebben, hij had toch genoeg. Wel begon dit steeds minder te gebeuren nu de Duitse economie heel langzaamaan weer opgebouwd werd, in ieder geval in Oost-Berlijn. Hij zou in het westen nog wel eens geluk kunnen hebben, maar of het nu Amerikanen, Engelsen of Fransen waren die de macht hadden, ieder zou hem er zo gauw mogelijk weer uitschoppen.
          Dan moest hij het maar houden bij wanhopige vrouwen die de grens over probeerden te steken naar het Oosten op zoek naar levensmiddelen. Het hing van zijn humeur af wat hij vroeg. Ene Aloisia hield zijn woning schoon en netjes en in ruil daarvoor gaf hij haar vrije toegang tot Oost-Berlijn tijdens zijn diensten. Lorelei had hem toegang verschaft tot een pokerclub. Vanavond was het weer tijd hiervoor en eigenlijk keek hij er wel naar uit. De enorme gemixdheid van de groep maakte het interessant en eens een potje poker winnen was ook leuk als extra inkomst.
          Ondertussen liep hij tegen het einde van zijn dienst. Grenswachter zijn was zoals leuk als saai. Het grootste deel van de dag bestond zijn taak uit persoonsbewijzen controleren, maar soms zat er n tussen die hier niet hoorde te zijn. Niet iedereen mocht zomaar de grens oversteken en juist bij degenen die het toch wilden proberen, kon hij zijn macht uitoefenen. Meestal stuurde hij ze met het nodige machtsvertoon weer weg, maar soms als het rustig was en geen van zijn collega's binnen gehoorsafstand stonden, probeerde hij dus wat uit die persoon te krijgen, of het nu geld of iets anders was. Hij zeker bereid eens een oogje toe te knijpen, zolang hij er maar wat voor kreeg.
          In de verte zag hij op een gegeven moment een bekende gestalte aan komen lopen. De laatste tijd had hij Lorelei alleen maar bij de pokerclub gezien, dus het kwam hem eigenlijk wel mooi uit dat ze nu weer eens langs hem moest voor ze het caf binnen kon komen. Eens zien wat hij uit haar zou kunnen krijgen voor doorlating, want ondanks dat ze nu kennissen waren, hij was absoluut niet van plan haar zomaar te laten gaan.
          Hij grijnsde breed toen ze eindelijk bij hem aankwam, benieuwd of ze de bui al zag hangen. Of zou ze echt hopen dat hij haar na die ene keer altijd gewoon zou doorlaten? 'Goedenavond,' begroette hij haar. 'Papieren?' Zijn grijns werd net iets breder, wetende dat ze die niet had. 'Of heb je me wat anders te bieden?' vervolgde hij op zachtere toon. 'Deze keer kom je niet weg met me laten zien waar zich een fantastische pokerclub bevind.' Hij zette een paar stappen dichterbij haar, zorgde dat hij zich ondertussen in zijn volle lengte oprichtte om zo intimiderender over te komen. Ongeduldig tikte hij met een voet op de grond, benieuwd naar wat ze dan eventueel te bieden zou hebben.


    Stenenlikker

    DARYA ALEKSANDRA IVASHKOVA
    and then, as darkness descended, they became killing machines
    twentysix soviet night witch soundtrack at the bar with hein

    Haar groene ogen keken omhoog naar de hemel, in automatisme, een trekje dat ze na drie jaar nog steeds niet was kwijtgeraakt. Perfect vliegweer, mompelde ze tegen haarzelf. Net als overdag was er nauwelijks een wolk aan de lucht te zien, het makkelijker makende om te navigeren. In het allereerste begin van haar tijd in de 588th Night Bomber Regiment was ze er meer dan woedend om geweest, dat zij en haar mede sestry het moesten doen met rudimentaire hulpmiddelen. Een kompas, map en potlood waar hun mannelijke collegas voorzien werden met een radar. Nu was ze er trots op, dat ze ondanks dat betere resultaten hadden geleverd dan de meeste mannenregimenten. Haast net zo trots als ze was op de benaming Nachthexen die de Nazis hen gegeven hadden. Na afloop van de oorlog had ze gehoord dat sommige Nazi soldaten er heilig van overtuigd waren dat ze ongure injecties toegediend kregen waarmee ze in het donker konden zien. Ze had zelden zon buikpijn gehad van het lachen. Voor een volk dat zich zo superieur voelde boven de rest waren ze snel bang te krijgen.
          Het was benauwd buiten, ondanks dat de avond al gevallen was en de schemering van de ondergaande zon te zien was. Op deze momenten miste ze de harde, Siberische winters. Koud was meer haar ding dan de plakkerige warmte. Meer laagjes aantrekken was gemakkelijk, maar op een gegeven moment hield het op met hoeveel laagjes je uit kon trekken. Ze vroeg zich af hoe Ilya en Lilesya hier onder gebukt gingen. Zachtjes mopperend vervolgde ze haar weg naar de pokerclub. Uit de tas aan haar zij kwam af en toe een klangelend geluid wanneer de fles vodka voor Jimmy tegen een van de blikken eten botste die ze voor Alo en haar weeskindjes had meegenomen. Eten dat ze misschien wel of misschien niet had geleend uit de keuken van een te rijk Duits stelletje. Darya betwijfelde of ze het daadwerkelijk zouden missen.

          Er waren nog niet aanwezig bij het wekelijkse pokerclubje. De grote vraag was hoeveel er daadwerkelijk zouden komen, met de ingevoerde blokkade, en West-Berlijn afgesloten van Oost-Berlijn. Ze nam zichzelf voor een poging te doen om de grens over te gaan als Aloisia of Lene er die avond niet zouden zijn. Aan de bar zat een eenzaam figuur. Hein. Hij was verre van het gezelschap waar ze blij van werd, in tegendeel zelfs, maar zwijgend aan de andere kant de bar gaan zitten was ook weer iets. Darya bekeek het van de positieve kant: als ze de avond begon met praten tegen Hein, dan zou deze hoe dan ook beter eindigen dan dat het begon. Onceremonieel liet ze haar tas op de grond vallen en naam ze plaats op de barkruk naast Hein. Privyet.. Het glas voor zijn neus bevatte een doorzichtige vloeistof en ze betwijfelde dat het water was of vodka. Darya pakte het glas, rook eraan en zette deze terug op de bar terwijl ze haar hoofd schudde. Vodka is beter, meldde ze simpelweg. Jij iets gehoord van rest? Van West-Berlijn?


    To the stars who listen and the dreams that are answered

    Paddy Mac Lochlainn

    May you be in heaven a full half hour before the devil knows you're dead


    Zonder schroom volgde de Ier met zijn diepblauwe ogen de sensuele bewegingen van de exotische schone voor hem. Het was een uitzicht waar hij normaal van kon genieten, maar deze avond was het anders en de man oogde neerslachtiger dan gewoonlijk. De afgelopen dagen had hij zich rusteloos gevoeld. Nu de overgang tussen Oost- en West-Berlijn door grenswachters werd bewaakt en er paal en perk was gesteld aan de bewegingsvrijheid, had hij al enkele dagen niet de moeite genomen om naar zijn kleine appartement in West-Berlijn terug te keren. Het was niet alsof de benauwende muren van het hok ooit als zijn thuis hadden gevoeld.
          Een paar lange dagen had hij door het afgetakelde Oost-Berlijn gezworven; in de ochtenden niet wetend waar hij de nachten zou spenderen. Vaker dan gewoonlijk belandde hij hierdoor in de louche stripclub tijdens de troosteloze avonden, in een poging om zijn gedachten te verzetten. Andere avonden konden zelfs de fraaie danseressen hem niet bekoren en doolde hij zonder einddoel door de naargeestige straten van Berlijn. Hoewel hij zich een vreemdeling waande in de stad, weerspiegelden de platgebombardeerde gebouwen op sommige momenten zijn eigen gevoel: gebroken en zielloos, voorbij het punt om nog gered te kunnen worden. Slechts een schim van wat het ooit geweest was.
          Paddy miste de authentieke pubs die ons-kent-ons ademden meer en meer. Pubs die met hun traditionele muziek en rijkelijk vloeiende Guinness het toonbeeld waren van verbroedering. Die het begin- en het eindstation waren van elke te vieren overwinning. Die als een warme omhelzing voelden, troost boden in melancholische buien.
          De pubs die voelden als thuiskomen.
          In absoluut niets leek The Lollipop op zijn thuishaven. Met het schreeuwerige neon, de exotische danseressen en sensuele muziek deed de club obsceen aan. Het was een goddeloze plek waar men zich zonder enige consequentie kon onderdompelen in anonimiteit en kon ontsnappen aan de kille werkelijkheid. Wulpse vrouwen die voor wat geld het hoofd van wellustige mannen op hol brachten. Mannen die meer dan eens een trouwring aan hun vinger hadden; de ijdele fantasie die de club hen gunde het enige verzet in het bekrompen huwelijk waarin ze verstrikt waren. Het was de regelrechte tegenhanger van wat de Ier zijn thuis zou noemen.
          Wellicht was dat de reden dat hij zijn avonden er graag sleet. Op het moment dat een deel van je thuisfront bezet werd door kwaad van buitenaf, dan restten er slechts twee opties: je accepteerde het en leefde de rest van je leven op je knien of je vocht voor je vaderland tot het bittere einde. Paddy had zonder enig moment van twijfel voor het laatste gekozen, maar soms moest je erkennen dat je de slag verloren had om de oorlog te kunnen winnen. De ondergang van het Duitse Rijk hadden de scheuren in het fundament van de IRA vergroot. De financile en militaire steun in de vorm van wapens waren in n klap weggevallen met als resultaat dat een herenigd Ierland verder weg leek dan ooit.
          Het doel waar hij een groot deel van zijn leven aan had gewijd leek niets meer dan een vergeefse illusie. Zijn tocht naar Berlijn was een laatste wanhoopsdaad geweest om te redden wat er te redden viel. Het bleek echter een langer intermezzo te worden dan hij had gewenst. De klap van de verloren slag te groot om probleemloos te boven te komen. Met het moment dat de realiteit insijpelde, kwam ook een nieuwe rode draad in zijn leven: drank, strippers en alles was god had verboden.
          Het was een verdovende sleur totdat hij Hein was tegengekomen. Daar waar hij de Duitser in eerste instantie slechts had aangesproken in zijn opportunistische zoektocht naar wapens en geld, had hij een goede vriend en een nieuwe familie gevonden in de pokerclub. Wellicht was het de enige reden die hem ervan had gered om zichzelf volledig te verliezen. De pokerclub en The Lollipop, die verloren zielen juist een plek bood om alle miserie te vergeten, zelfs al was het maar voor even.
          Zeg eens, Rouge, verbrak hij de stilte, waarbij hij haar naam nadrukkelijk op zijn tong proefde. Zijn immer aanwezige accent sluimerde door de drankjes die hij al naar binnen had gekapt sterker dan normaal door. Traag nam hij een hijs van zijn sigaret, waarna hij voorover boog. Terwijl hij met zijn ellebogen op zijn knien steunde namen zijn ogen de tijd om tergend langzaam over het lichaam van de exotische schone te dwalen. Pas toen zijn blik de hare kruiste, blies hij de rook laconiek uit zonder haar blik los te laten, alvorens hij op samenzweerderige toon verder sprak.
          Wat zeg je van een wee afterparty nadat je hier klaar bent? In een nonchalante beweging drukte hij zijn sigaret uit en pakte hij zijn beurs uit de binnenzak van zijn vest. Jij, hij viste er een biljet uit, ik, een volgend biljet volgde, en een paar fellas die wel wat craic kunnen gebruiken, nog enkele biljetten kwam tevoorschijn. Het bedrag dat hij tussen zijn vingers hield oversteeg de tarieven van The Lollipop, zelfs met de gebruikelijke fooi inbegrepen, met dank aan de gulle sponsoring van onoplettende inwoners van de stad wiens zakken wat lichter waren.
          Paddy was ervan overtuigd dat de Franaise hier voor hem hier niet voor haar plezier werkte, dus deed hij haar maar al te graag een aanbod dat ze niet zou kunnen weigeren. De man had de laatste keer tijdens de wekelijkse pokeravond grootspraak gedaan en had aan iedereen die het maar wilde horen beloofd met een grootse verrassing op de proppen te komen al had hij zijn best gedaan Gail te ontwijken, om te voorkomen dat de caf-eigenaresse er een stokje voor zou steken. Hij was dus niet van plan om met lege handen aan te komen en hoopte vurig dat de brunette overstag zou gaan.
          De Ier kapte het laatste beetje van zijn whisky achterover en zette het glas met klap neer. Met het geld nog tussen zijn vingers stond hij op, strekte hij zijn lichaam en stak hij een paar biljetten het gebruikelijke tarief tussen het decollet en het weinig verhullende setje dat de brunette voor hem droeg. Het geld dat overbleef hield hij tussen zijn vingers en hield hij, weliswaar buiten haar bereik, in het zicht.
          Ik beloof je dat als je ja zegt, dit slechts een schamele aanbetaling is. Ik heb gulle vrienden. Vrienden die Rouge hier zonder enige twijfel al net zou zouden kunnen waarderen als hijzelf. Ergens voelde het alsof hij een goed bewaard geheim zou prijsgeven als hij de Franaise met hen zou delen, maar de club en diens mensen hadden hem al veel goeds gebracht. Dus zou hij hen als dankbetoon deze avond spannender vermaak verschaffen dan slechts het poker, het gezelschap, het rijkelijk vloeiende bier en de gul geschonken whisky of vodka.







    w/ Rouge @ The Lollipop

    ☘      ☘      ☘


    She's imperfect but she tries

    卐 Heinrich Heydrich Hoffmann ϟϟ
    30 mason East-Berlin at the bar with Darya

          Heinrich zijn ogen zaten vastgeplakt aan de open haard in het caf die betrunkene Katze in Berlijn. Het was gemoedelijk in de stamkroeg van zijn pokerclub, maar zijn binnenste voelde kil en koud aan. Vuur was voor hem een herinnering aan daar. Daar waar de ovens van Station Z altijd branden. Heinrich had het crematorium in Sachsenhausen altijd zoveel mogelijk ontweken. Bijna alles aan het kamp had hij mooi gevonden. Sachsenhausen... Musterlager* voor het hele Rijk. De prachtige delta-vorm van het kamp, waardoor de machinegeweren vanaf elke barak te zien was. De perfecte efficintie waarin werd geopereerd. Hoe er leiding werd gegeven aan alle kampen in het Derde Rijk. En het gezellige dorpje bij het kamp waar hij al die tijd had gewoond. Hij woonde alleen, bleef al die jaren ongehuwd, maar aan aandacht van de lokale Mdchen kwam hij nooit te kort. Alles was mooi aan Sachsenhausen, behalve de plek waar de gevolgen van het kamp moesten worden weggewerkt. De plek waar de lijken van de overleden gevangen werden verband. Daarvoor sloot Heinrich zijn ogen liever.
          Sachsenhausen.. Heinrich had nooit gedacht dat op het moment zijn ouders hem op 10-jarige leeftijd naar de Deutsches Jungvolk hadden gebracht dat zou leiden naar het concentratiekamp net onder Berlijn. Hadden zijn ouders het kunnen weten? Waarschijnlijk niet. Al waren ze extatisch geweest over Heinrich zijn succes binnen de jeugdorganisatie en over zijn carrire die volgde. Op zijn tiende droeg Heinrich voor het eerst het uniform met het iconische symbool ϟ op zijn mouw geborduurd. Het duurde slechts zes jaar voor hij een tweede Siegrune op zijn mouw mocht dragen. In die korte zes jaar werden voetbal, oorlogsspelletjes, kamperen en klimmen ingeruild voor een hele andere wereld. Het was een enorme eer geweest om net na zijn 16e verjaardag gevraagd te worden om zich aan te sluiten bij de absolute elite van de NSDAP: de Schultzstaffel. Niet alleen voor Heinrich zelf was het een eer, maar voor zijn hele familie. De dag voorafgaand aan Heinrichs vertrek had zijn moeder zelfs een feest gegeven om zijn eerste officile baan te vieren.
    Hitler was rijkskanselier en Heinrich mocht werken voor zijn partij; wat wilde een ouder nog meer.
          Het was toen, op 16jarige leeftijd, dat Heinrich kennis maakte met de andere kant de partij waar het hele land achter leek te staan. Konzentrationslager Dachau werd zijn nieuwe thuis. Politieke tegenstanders van Hitler en de NSDAP moesten ergens worden gedetineerd en daar diende Dachau voor. De SS was opgedragen met het bewaken van deze politieke gevangen en Heinrich mocht daar onderdeel vanuit maken. Zijn jeugd bij de Deutsches Jungvolk en Hitler Jugend hadden hem al die tijd klaargestoomd voor dit moment, maar de overstap van spelletjes naar het echte werk viel hem desondanks zwaar. De oorlogsspelletjes waren plotseling werkelijkheid.
          Dachau werd al snel ingeruild voor een groter project. De Olympische Spelen werden georganiseerd in Duitsland en ter gelegenheid daarvan moest een nieuwe kamp gebouwd worden. Sachsenhausen zou het eerste grootschalige concentratiekamp van het Rijk worden. Het startte opnieuw met politieke tegenstanders, maar na een paar maanden waren de barakken niet exclusief meer voor communisten en sociaaldemocraten. Joden, Sinti, Roma, homoseksuelen en andere asocialen werden onttrokken van de samenleving en ondergebracht in het kamp. Pas na hun aankomst werden de crematoria gebouwd, welke zouden branden totdat Heinrich genoodzaakt werd Sachsenhausen te verlaten.

          Ook in die Betrunkene Katze brandde het vuur door. De warme gloed van de haard verlichtte het caf. Heinrich rukte zijn blik los van de rode vlammen en rechtte zijn rug. Hij was slechts 35 kilometer verwijderd van de plek die hij jarenlang zijn thuis had genoemd, maar kon er onmogelijk naar terugkeren. Het Duitsland waar hij van hield, welke hij had helpen opbouwen, was kapot gemaakt door Amerikanen, Fransen, Britten en Soviets. Eigenlijk moest hij de ogen uit zn kop schamen dat hij zich op dit moment bevond in een caf met sommige van die ratten.
          En toch was hij hier. Want boven Duitsland, boven de NSDAP, boven zijn Schultzstaffel-familie, stond er maar n iemand op nummer 1: Heinrich zelf. En dus had hij op het moment dat duidelijk werd dat Duitsland de oorlog niet zou winnen de benen genomen. Wat hij had gedaan voor het land was essentieel: er moest een oplossing worden gevonden voor al die ongewenste personen. Het was geen fijne taak om mee belast te worden, maar iemand moest het doen. Heinrich weigerde om opgesloten te worden (of erger) voor de liefde die hij had voor zijn vaderland. Opnieuw werd vuur gebruikt voor de oplossing van zijn problemen. Zijn uniform, paspoort en overige eigendommen had hij op n hoop verband. Het bewijs van zijn betrokkenheid bij de kampen van het Derde Rijk bijna volledig uitgewist. Het enige waar Heinrich geen afstand van kon nemen was zijn vermogen en zijn Blutgruppenttowierung. De kleine letter A die in inkt zijn linker bovenarm sierde voelde als zon essentieel onderdeel van zijn identiteit, dat Heinrich zich er nog niet toe heeft kunnen zetten om de letter weg te branden. Vroeg of laat zou hij het doen, maar voor nu liet hij het gedenkteken voor wat het was.
          Glazen rinkelden en langzaam kwamen steeds meer leden binnen. Heinrich was altijd op tijd. Zijn voorliefde voor efficintie en punctualiteit maakte nog altijd onderdeel van hem uit. Dat was juist wat hij zo fijn had gevonden aan de kampen; de voorspelbaarheid, de punctualiteit en de duidelijke hirarchie. Het leven in Berlijn verbleekte in vergelijking met Heinrich zijn eerdere bestaan. Het eten was schaars, de stad was een rune en Berlijn huisvestte zoveel ongewenste individuen dat Heinrich bijna het gevoel kreeg dat hij niet hard genoeg had gewerkt. De joden die onderdeel uitmaakten van de pokerclub waren een doorn in zijn oog. Het was absurd dat de anderen hun aanwezigheid toestonden. Waren ze allemaal vergeten wat de Joden Duitsland hadden aangedaan? Waren ze allemaal vergeten hoe de Joden Duitsland jarenlang had onderdrukt en had bestolen?
          Jesse en Isaac waren een schande, maar hetzelfde gold voor de Amerikaan Morgan en de grote hoeveelheid soviet scum. (Het was overigens ook onbegrijpelijk dat die soviets de joden wel toestonden. Ze hadden toch niet voor niks hun eigen Joden naar het oosten gedeporteerd?) Gelukkig was niet de hele pokerclub verloren, anders zou Heinrich hier niet zitten. Josie, Freya en Gail waren stuk voor stuk elegante jonge vrouwen n de kracht achter hun samenkomen. Wellicht dat ze hun energie en tijd beter konden besteden aan het opbouwen van een familie, maar Heinrich genoot stiekem van hun ondernemingen in Berlijn. Ook Ludo, Lore, Odette en Charlne waren een fijne toevoeging aan de groep. Maar de enige persoon waar Heinrich voor zijn gevoel cht mee kon praten was Misha. Heinrich wist nog niet goed wat Misha daadwerkelijk had gedaan in de oorlog. Hij zei een soldaat te zijn geweest aan het front, maar dat zei Heinrich zelf ook.
          Tot nu toe was het het nog niet waard geweest om zich te veel open te stellen naar de anderen. Als Heinrich het slim speelde kon hij over een paar jaar gewoon weer een normale baan op zich nemen. Het was minder dan een jaar geleden dat 15 van zijn oude collegas zijn veroordeeld en sindsdien had hij weinig meer gehoord over de vervolging van kampbewakers. De Duitse bevolking wilde door en dus hield Heinrich zich schuil in de drukte en de choas van de hoofdstad. Voor het geld hoefde hij niet bij de pokerclub te komen, het was het gezelschap dat hij miste. Vanaf zijn 16e had Heinrich gewerkt en gewoond met vrienden en collegas. Vrouwen kwamen en gingen, niemand bleef hangen, maar dat maakte weinig uit. Hij genoot van hun gezelligheid.
          Dat genoegen nemen met hun gezelligheid alleen was trouwens niet zonder consequenties. Heinrich wilde alles doen om hoger op te komen binnen de nazi-partij, maar iets weerhield hem ervan om te trouwen. De regels waren duidelijk. Op 26-jarige leeftijd moest je als lid van de Schultzstaffel getrouwd zijn. Op je 28e moest je je eerste kind hebben verwelkomd, om vervolgens iedere twee jaar een kind aan je gezin toe te voegen. Heinrich zag het niet zitten. Het was niet dat hij niet wilde trouwen, dat hij geen gezin wilde, maar Sachsenhausen voelde niet als de juiste plek om een gezin te stichten. Maar ongehuwd blijven betekende dat hij niet hoger in rang kon klimmen en uiteindelijk besloot Heinrich zich over zijn afkeer van zijn onderkomen heen te zetten. Tot een huwelijk kwam het echter nooit, de geallieerden rukten op en het laatste wat van belang was op dat moment was dat Blockfhrer Heydrich zou trouwen. Achteraf maar beter ook, vluchten met een gezin was lastiger dan alleen.

    *Modelkamp

    De eerste maanden in Berlijn bleef Heinrich voornamelijk op zichzelf. Hij vertrouwde niemand. Kende te veel mensen uit het verkeerde circuit en wilde koste wat het kost door niemand herkend worden. Hij deed het niet goed in zijn eentje. De eenzaamheid vrat aan hem. Voorzichtig begon Heinrich met bezoekjes aan obscure nachtclubs. Wanneer hij daar zou worden herkend wilde vast niemand toegeven dat ze hem hadden gezien op zon onzedelijke plek. Dat was althans zijn logica. De danseresjes waren vermakelijk, maar hij durfde niemand mee naar huis te nemen. Hij moest verstandig zijn, zelfs wanneer de hunkering naar menselijk contact steeds sterker werd.
          Slechts n keer was hij de fout in gegaan. Bij zijn favoriete danseres in The Lollipop was hij te loslippig geraakt na de zoveelste gin. Hij had haar al een paar keer flink betaald voor een priv dansje en wilde nu eindelijk eens waar voor zijn geld. In de hoop haar iets meer te motiveren had Heinrich zijn voormalige functie laten vallen. Normaliter waren vrouwen daar altijd zo onder de indruk van geweest. Het was stom. Slordig. Een beginnersfout. Maar hij was dronken en wilde na al die maanden weer een vrouwenlichaam voelen. Zijn aandringen was zonder succes geweest. Ze wilde niet meer doen dan een suggererend dansje. De simpele ziel... Vanzelfsprekend is Heinrich nooit teruggekeerd naar die club. Hij zou koste wat het kost niet nog eens zon fout maken en hij zou niet ten onder gaan door zon snollige danseres. De nachtclubs werden afgezworen en niet kort daarna vroeg Josie hem voor de pokeravondjes in die betrunkene Katze. Hij kon haar wel kussen, zo blij was hij geweest met de uitnodiging.
          Langzaam sipte Heinrich van zijn gin. De danseressen waren dan wel verleden tijd, maar de drank bleef. Voor nu. Heinrich observeerde zijn perfect geknipte nagels terwijl hij zijn glas weer neerzette op de houten bar. Alles leek zo lang geleden en tegelijkertijd alsof het gisteren was. Het was absurd hoe snel het land afstand had gedaan van de ideologie die jarenlang de boventoon voerde. In alle jaren dat hij bij de Schultzstaffel had gezeten ontmoette hij maar weinig mensen die tegen Hitler waren. Zelfs baby's werden gedoopt door de SS! Alles was zo mooi. Niemand in de dorpen rondom Sachsenhausen protesteerde tegen het kamp en niemand leek de uitroeiing van de Joden iets uit te maken. Ook nu na de oorlog piepte er niemand over de vernietiging van dat ras. Toch was Heinrich degene die incognito door het leven moest gaan. Het was belachelijk. Hij was slechts een pion in een schaakspel geweest die het hele land wilde spelen, maar nu ze hadden verloren werd alleen hij gestraft.
          Heinrich draaide de gin in zijn glas rond en liet zijn ogen door de warm verlichte kroeg glijden. Gail en Josie zaten samen een eindje verderop aan de bar. Met zijn ogen op de dames nam Heinrich een slok van zijn sterke drank. Hij was op beiden gesteld en vroeg zich af hoe de twee over hem dachten. Heinrich Hoffmann: opgegroeid in Neurenbeg, 30 jaar, ongehuwd, soldaat geweest aan het westfront, gewond geraakt, rest van de oorlog een administratief baantje gehad en nu naar Berlijn gekomen voor de opbouw van de stad en om te werken als metselaar. Het klonk zo saai en daardoor was het perfect. Metselaar Hoffmann, daar zou niemand naar op of om kijken. Zijn welvaart wijdde hij aan een zogenaamde ondernemende familie waar hij uit zou komen. Tot op heden had hij er niet te veel vragen over gekregen. Waarschijnlijk omdat iedereen wel wat extra geld kon gebruiken in deze tijden.
          In de kroeg betaalde hij Gail hier en daar graag wat extras en ook het weeshuis van Aloisia kon rekenen op een vaste maandelijkse bijdrage sinds hij de Duitse had ontmoet. Nog een slok gin. Het haardvuur knapperde door. Heinrich wreef nerveus in zijn handen. Hij zou willen dat hij de gedachte aan het crematorium van zich af kon zetten, maar het leek in zijn hersenen te zijn gegrift.
    Een harde klap klonk en Heinrich keek verward op.
    Privyet. Darya had plaatsgenomen op de barkruk naast hem. Ze pakte zijn glas gin en rook eraan. Vodka is beter, ging ze in het Engels verder. Jij iets gehoord van de rest? Van West-Berlijn?
    Heinrich glimlachte een onoprechte lach. Hij had niets van de West-Berlijners gehoord, maar als hij dat wel had gedaan dan zou hij dat niet delen met Darya Ivashkova. Hij snoof, likte zijn lippen en zocht de ogen van de Russische op.
          Is dit het moment waarop jij me een glas vodka aanbiedt? vervolgde hij in zijn redelijke Russisch. Heinrich had de taal nooit mooi gevonden, maar het kwam goed van pas in het kamp om te weten wat de gevangen onderling tegen elkaar zeiden. Gelukkig voor hem waren er genoeg kapos** geweest die hem de taal wilde leren. Als ik wist ik hoe het met West-Berlijn ging dan zou ik dat toch niet aan jouw neus hangen, Dasha Heinrich liftte zijn hand en tikte op Darya haar neus. Het is door het toedoen van jullie dat zij nu opgesloten zitten, is het niet? Heinrich glimlachte opnieuw en trok zijn wenkbrauwen op. Kun jij niet met je vliegtuigje van boven een kijkje gaan nemen of Aloisia haar kinderen nog eten hebben? Zijn hand liet hij door de lucht glijden, alsof het Darya was die Berlijn van boven observeerde. Dat de vrouw piloot was bleef een ongeloofwaardig verhaal en daarom plaagde Heinrich de Russische er graag mee. Misschien reageerde hij wat bot, maar het was brutaal van Darya hem te vragen hoe het met de West-Berlijners ging, terwijl het haar land was die achter de afsluiting van de helft van de stad zat. Heinrich gooide zijn gin achterover en bedacht zich; misschien waren die ovens in Sachsenhausen toch niet zo verkeerd. Heel misschien niet....

    **Akapoorprisoner functionary(:Funktionshftling) was a prisoner in aNazicamp who was assigned by theSchutzstaffel(SS) guards to superviseforced laboror carry out administrative tasks.

    [ bericht aangepast op 10 jan 2022 - 9:11 ]


    And in response to what you whispered in my ear I must admit, sometimes, I fantasize about you too